Hasta la Vista! (2011)

Drie gehandicapte jongeren willen ontmaagd worden in Spanje en ondernemen een reis. Het onderwerp is natuurlijk erg puberaal en het begin van de film lijkt daar ook erg op. Maar gelukkig ontwikkelt de film zich een stuk volwassener en bouwt het verhaal mooi op. Waarbij we de drie karakters mooi leren kennen en de film ook erg menselijk wordt. Prima geacteerd.
Er viel me echter wel iets onverklaarbaars op aan de film. Tot twee keer toe werd er "fuck Ryanair" gezegd, en dat sloeg helemaal nergens op. Ik krijg sterk de indruk dat er mogelijk een belangrijke scene in de film is gesneuveld. Bijvoorbeeld een scene waarbij drie gehandicapte jongeren geweigerd werden door vliegmaatschappij Ryanair. Is die scene om juridische redenen geschrapt?
Ook onverklaarbaar is dat de ouders halverwege de reis komen opdagen, om hun kinderen weer mee naar huis te nemen, maar je daar vervolgens niets meer over hoort. Dus helemaal consistent is het verhaal ook weer niet. Of zijn er hier ook scenes geschrapt?

Van hasta la vista had ik niet veel verwacht. Dit was zo'n filmpje dat we op school bekeken, en je kent die films.... vaak zijn dan zwakke tot matige.

Het begin van de film is dan ook zwak, en echt weer zo'n typische Benelux film. Het begint met de close-up van tieten, en in de 15 minuten daarna is het gewoon heel erg kinderachtig.

Gelukkig dan maar, dat als ze op de road-trip gaan, dat de film beter wordt. Vooral het personage van Claude is interessant. Alhoewel ze op het begin lijkt op een onsymphatieke, franstalige vrouw, wordt dit personage heel goed ontwikkeld.

Dat is ook het leuke in de film. De drie gehandicapte vrienden, een is terminaal ziek, een is blind en een is bijna volledig verlamd. Het is interessant om te zien hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze elkaar ook helpen, maar ook hoe frustrerend een handicap kan zijn. Dit is een film die durft gehandicapten van een andere kant te laten zien.

Het verhaal ontwikkeld zich vrij goed, de personages zijn op het begin andere personen dan op het einde, en alhoewel het verhaal op het begin lijkt dat het alleen om de hoerenkot gaat, is dat juist het kleinste deel ervan. Het belangrijkste is hoe de reis gaat, hoe gehandicapten met elkaar omgaan maar ook over respect en liefde.

Deze film was dan ook, verassend genoeg, vrij leuk om te doorzitten. De belgen kunnen toch nog iets goed doen.

Zalige film, goed acteerwerk, veel mee kunnen lachen en ook emotioneel. Eén van de beste Belgische die ik de voorbije jaren gezien heb.

Aangename buddy-tragi-comedy, wederom lof voor onze Belgische vrienden, in Nederland was dit uitgelopen op Flodder-in-rolstoelen-gaan-naar-de-hoeren met Gerard Joling als buschauffeur.

Hier blijft het ver weg van dat niveau en zien we gelukkig ook eens in een film gehandicapten die niet alleen maar zielig zijn, gelukkig ook gewoon lekker brutaal en ze zijn ook gewoon geïnteresseerd in sex.

Enkele voorspelbare gebeurtenissen en ik voorspel een mindere Amerikaanse remake die gaat scoren bij de Oscars.

Wel, ik ben ook mindervalide (bij geboorte zijn onderste ledematen verlamd) en vind deze film wél beledigend. Het speelt heel de film door het cliché van de verwende, veeleisende en onbeleefde mindervalide uit. Ik werd er eigenlijk wat ongelukkig van, echt. Plus dat het scenario, de dialogen en de fotografie ook op niet te veel trokken. Ik vrees dat deze film met al haar (ongetwijfeld) goede bedoelingen serieus de bal mis slaat.

Wat een genot om naar deze film te kijken, ijzersterke Vlaamse productie. Complimenten aan de hoofdrolspelers en een extra pluim voor de verpleegster.

Ik heb deze clichés niet in die mate in de film gezien hoor. Wellicht projectie van jouw kant?

Ik vond het juist een hele verfrissende benadering.

Mag ik nog zeggen dat het 'de plank mis slaan' moet zijn, of is dat flauw?

Mijn spelling mag je steeds verbeteren, jawel.

Denk maar dat het projectie is, dat is het makkelijkste. Dit is toch niet de plaats om maatschappelijke discussie te beginnen.

Sportieve reactie

Als de uitwerking van deze film voor jou beledigend voelt wil ik dat niet in twijfel trekken.

Het is meer dan ik juist je argumenten niet kan delen omdat ik het juist een realistische benadering vond. Zeker in Hollywood-films worden mensen met een beperking ontzettend cliché en stereotype neergezet. Ik vond het in deze film juist verfrissend en in mijn beleving dichter bij de waarheid dan ik in andere films gezien heb.

Er mag, wat mij betreft, best kritisch naar deze film worden gekeken.

Dat is precies wat ik bedoelde met mijn vorige opmerking hierover.

Als het nu allemaal zo super grappig was (bedoelt), maar ook dat is het niet.

De bal misslaan is overigens ook juist, maar dat gehéééél terzijde. (zonet even gegoogeld)

Het is gewoon een slechte film: debiele dialogen, slechte gefilmd, niet goed geacteerd, slechte verhaalstructuur. Ik heb in al die tijd dat ik moviemeter zit nog niet vaak dit cijfer gegeven aan een film, dat wil al iets zeggen. Het overstijgt nergens de flut-Hollywoodfilms en het staat even ver van de waarheid. En jammer genoeg ben ik geplaatst om over dat laatste te kunnen oordelen.

Ook op moviemeter wordt men dan precies minder kritisch. En allemaal onder het mom dat we eindelijk meer positieve aandacht geven aan gehandicapten. Wat 1) eigenlijk niet eens waar is en 2) een vorm is van 'white guilt', maar ipv tegen onze zwarte medemens tegen mindervaliden.

Haha, nou, hebben dat in ieder geval overgehouden aan deze discussie.

Ken je toevallig een film of serie waarvan je wel vindt dat het dicht bij de waarheid ligt?

Ja.

NIET grappig bedoeld? Ik denk het wel

Komt die Nederlandse remake er nog?

Wordt nu aan geschreven, volgens mij door de schrijfster van De Ontmaagding van Eva van End.

Nederlandse remake? Gevalletje 'Loft'? Vond de Nederlandse Loft goed, daar niet van, maar vind een remake van deze film toch jammer.

Vertel... is een serieuze vraag... ik ben benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt.

"Dicht bij de waarheid ligt", definieer "waarheid" eens voor me? Is het harde naturalisme van Ken Loach meer "waar" dan metaforische films als Bergman's Persona?

Een film hoeft voor mijn part niet realistisch, niet waarheidsgetrouw te zijn. Een film moet enkel slagen in wat ze pretendeert. Wil een film amuseren? Dat moet ze amuseren. Wil ze een diepere menselijke emotie of innerlijke kracht analyseren en in vraag stellen? Dan moet ze daar in slagen. Wil ze gewoon je de stuipen op het lijf jagen of simpel entertainen met goede actie, dan moet het niet meer zijn dan dat wat het pretendeert te willen zijn.

Deze film pretendeert behalve grappig te zijn (wat ze niet is, vond ik) maar ook aandacht te vragen voor de menselijke verlangens van mindervaliden. Zowel in het eerste als in het laatste gaat de regisseur voor een oppervlakkige, platte en gemakkelijk emotionele aanpak zonder veel originaliteit. Onnozele slapstick en uitgemolken en voorspelbare geestigheden zijn nog aanvaardbaar, maar wanneer je oppervlakkig te werk gaat in het uitbeelden van een minderheid krijgt het iets pervers, dan kwets je mensen.

Voor u mij nu een gebrek aan humor verwijt: de Waalse film Aaltra, die overigens best een stukje grover uit de hoek durft komen qua humor, vond ik bijzonder plezant.

Nou stap je in de valkuil door je frustratie omtrent deze film weer te uiten.

Je kritiek op deze film is (deels) gericht op het feit dat je vanuit je eigen ervaring hier aboluut geen (h)erkenning in vindt, dat er een verkeerd en stereotype beeld wordt geschetst, en dat je (mede) hierdoor beledigd voelt.

Daarom ben ik erg benieuwd of je films kent waarin je wel die (h)erkenning vindt...?

Nee, met herkenning heeft het weinig van doen. Het gaat om slagen in wat je pretendeert. Ik zoek niet specifiek naar herkenning in films. Meer nog: de-uit-het-leven-gegrepen-film zegt me weinig. En je vraag is nog steeds vaag. Ja ik herken mezelf in de personages uit the Hours, in de man uit Suna no Onna, de twee vrouwen uit Persona... Een soort universele menselijke herkenning? Heeft niets met invaliditeit of waarheidsgetrouwheid te maken.

Verrassende goede film uit Belgische bodem met een cast die hun kunnen op een leuke en aangename manier uit. Een klein beetje clichématig, maar dat stoort niet en daar kun je soms moeilijk aan uit. Het enige wat soms stoorde was die geforceerde pogingen om dingen in een melodramatische jasje te stoppen en dat overdreven moralistische gedoe halverwege de film en op het eind. Maar die kunnen niet verhinderen dat ik hier vier sterren voor geef. Het enige wat ik niet begrijp is hoe het mogelijk is dat iemand die verlamd is vanaf zijn middel nog in staat is om seks te hebben. Alles onder de plaats waar de verlamming optreedt werkt toch niet meer?

Dan ga je er vanuit dat iemand dan steeds 100% verlamd is vanaf zijn middel. In werkelijkheid is dat vaak niet zo (hoewel er ook veel mensen bij wie het zaakje niet meer werkt). Seks is overigens niet per se hetzelfde als de penetratie natuurlijk.

Ik snap em... thanx

Een groep vrienden wil een reis maken maar dit is een hele onderneming omdat ze allemaal een handicap hebben. Film is grappig maar soms ook ontroerend, hard maar ook lief. Ik heb me zeker vermaakt, mooie beelden en een mooie vriendschap tussen de jongens en de chaffeur.

Een uitgangspunt met enorm veel potentie, maar de film blijft heel veilig en saai binnen de belopen paadjes. Er verschijnt werkelijk niets uitdagends, intrigerends of nieuws op het scherm, en wanneer het net interessant zou kunnen worden (de ontmaagding zelf), wordt er naar zwart gegaan. Lekker risicoloos. Ook de cameravoering is zwak. De film ziet eruit als een tv-serie maar dan met zwarte balken boven- en onder het scherm (ja, dát is filmisch ...).

Zo'n brave, saaie film maken vanuit zo'n thema... Het voelt bijna crimineel aan. Ja, er zit een zeker element van vakmanschap in, het kijkt wel weg, blablabla... Maar wat ben je daar nu mee? Je wilt als kijker toch iets creatiefs of origineels op het scherm zien. Anders kan je de televisie even goed opzetten...

Ik had de hele film lang in m'n hoofd: wat had iemand als Ulrich Seidl hiermee gedaan?

Soms zo ongelooflijk grappig. Maar even vaak soms zo pijnlijk realistisch, en vaak de twee tegelijk. Een Vlaams meesterwerk die van alles met me deed, het bracht me aan het lachen, deed me nadenken, ontroerde me, maar greep me ook bij de keel. Kortom weinig films konden dit bij mij bewerkstelligen.

Heerlijke film, als je de hoes van de film leest verwacht je een slappe humor film maar dat is het zeker niet. Naast de heerlijke droge grappen en de ongemakkelijke houding van de 3 gasten zie je ook dat ze het niet altijd even gemakkelijk hebben en dat het regelmatig botst. Perfecte combi tussen humor en drama, krijgt van mij 4*

Ik kan perfect begrijpen dat je jezelf ergens misschien een beetje voelt beledigd. Maar slecht geacteerd? Dat lijkt me gewoon wat afgeven op de film want daar zijn toch een paar sterke rollen neergezet als je het mij vraagt.

Ik vind wat ik vind.