Hasta la Vista! (2011)

Ben juist terug van de Avant premiére en nog steeds, maar nog steeds onder de indruk !

Wat een TOP film .. !!

In mijn ogen de beste film van 2011 ! Sorry Rundskop

Ik ging met verwachtingen naar de film, maar niet met veel !

Maar werd omvergeblazen, door het leuke scenario en de prachtige acteerprestaties en hoe hartverscheurend een bepaald deel in de film is ! Toen de film afgelopen was was het muis muis muis stil ! Hij had écht wel een diepe indruk nagelaten op iedereen ..

Alles klopt gewoon ! En voor de échte kenners is er een leuke cameo, wat zeer goed gevonden is .. 2sec is het maar.. Goed uit je doppen kijken !

Niets dan lof lof lof lof !

Mijn keuze voor de inzendingen voor de oscars !

We mogen écht weer fier zijn op ons belgen landje, kwaliteit kwaliteit !!!

Een dikke 4*

Toch wel één van de beste Vlaamse films die ik gezien heb.

De film opent geweldig, met een close-up van 2 welgevormde voorgevels. De tijdens de reclame luidruchtige zaal werd plots stil.
Dan duurt het wel eventjes vooraleer de film op snelheid komt. Lars die te horen krijgt dat de tumor erger wordt, ... Da's wat zwaar en ik was blij toen het roadmovie-gedeelte begon. Dat was grappig (Hou je muile vette koe!) maar ook confronterend ("Blijf van mij af, ik kan da alleen.") tegelijk.
Het einde valt op voorhand wel een beetje te raden, maar oke, da's wel meer in dit soort films.

Het acteerwerk is echt wel top. Tom Audenaert steekt er bovenuit, maar wordt kort gevolgd door Gilles De Schryver. Robrecht Vanden Thoren was wel grappig in z'n scheldtirades, maar had niet echt het personage om meelij op te wekken.

Geoffrey Enthoven weet een delicaat thema goed te benaderen. De balans komedie-drama is redelijk evenwichtig.

4

Oké, ook ik heb gelachen.

De humor is nochtans zo voor de hand liggend, toch zorgt de casting van de hoofdpersonages en (het fameuze handicaptrio) hier voor een serieuze boost.

Maar na een tijdje daalt het niveau van de film, waar gebeurtenissen die voorvallen eveneens voorspelbaar worden.

Zeker niet de beste Vlaamse film die ik heb gezien, maar leuk om mee te pikken!

Fijne roadmovie, waarbij het feit dat de hoofdpersonen gehandicapten zijn, waarbij er een bijna totaal verlamd is, een originele vondst is. Nou ja, vondst, het is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een Amerikaan die ook bijna compleet verlamd in een rolstoel een soortgelijke reis heeft gemaakt. De formule van de roadmovie wordt hier en daar wat te strak gevolgd (spanningen lopen hoog op, maar de personages groeien toch weer bij elkaar en vinden allemaal iets belangrijks op de weg) en sommige momenten zijn wat afgezaagd (veel mensen die ik na de film sprak vonden de sterfscène aan het strand een hoogtepunt en enorm treurig, ik vond het juist iets te mooi). Daarnaast slaat de omslag van de begeleidster nergens op. Waarom eerst lang doen alsof ze geen Vlaams kan en zich gedragen als een totale trut om vervolgens een honderd procent tegenovergesteld karakter te krijgen. Dat is puur gedaan om de spanning aan het begin wat op te voeren, maar het slaat qua karakterisering nergens op. De film staat evenwel overeind door de goede uitwerking van de drie jongens, allemaal enorm sterk gespeeld, door de aanstekelijke humor en enkele goed gevonden pijnlijke momenten die komen kijken bij dergelijke handicaps. Een echte crowd-pleaser eigenlijk, maar wel een goede.
3,5*

Prachtige Belgische tragiekomedie/Roadmovie met geweldig spel van de hele cast , op tijd een lach en de nodige dramatiek maken van deze film een waar pareltje kortom een echte aanrader!

Je werd doodgegooid met de trailer van Hasta la Vista in de Euroscoop, soms zelfs wel twéé keer per avond. Maar toch, de trailer heeft me nooit kunnen overtuigen dat deze film een bioscoopbezoekje waard was. Was het sowieso wel een kijkbeurt waard? Ik kon er maar niet over uit. De trailer zelf was nogal flauw en zoutloos. Het enige wat wél meteen opviel, was het camerawerk.

Enfin, toch maar besloten de film een kans te geven. En zoals verwacht moest ik me even door het begin heenworstelen. De kennismaking met de heren verliep niet geheel soepel. Het acteerwerk was zwaar er over, dat was even wennen. Met name Robrecht Vanden Thoren (Philip) was een irritatiefactor, totaal geen sympathieke vent. Gelukkig was Gilles De Schrijver (Lars) wel erg prettig om naar te kijken en erg lief, dat maakte het een beetje goed. De wisselwerking tussen hem en zijn zusje Yoni was aandoenlijk, klein krengetje maar stiekem ook een schatje. Sowieso petje af als je dit soort rollen kunt spelen, is toch niet het gemakkelijkste.

Maar dan toch, na een half uur zat ik helemaal in de film. Ik wilde niet meer stoppen met kijken, ookal moest ik verschrikkelijk plassen en had ik honger als een paard. Het werd gewoon steeds beter. De dialogen, de sfeer, de situaties waarin ze terecht kwamen.. Grepen me bij mijn strot. Goede balans tussen humor en drama, maar vooral dat laatste wist me erg aan te grijpen. Kon ook niet anders dan mijn traantjes laten stromen tegen het einde van de film.

Erg mooi. Zo zie je maar weer dat je niet alleen op die 'vervelende trailer'af moet gaan, maar dat er veel meer achter schuilt.

Waarom kunnen ze in belgië wél goede films maken, en in Nederland niet?

Een prachtig mooie, eerlijke en ontroerende film. Zeker het kijken waard! 3,5*

Cumplido!

Lange tijd geen film gezien waarbij ik de combi van drama en comedy zo geslaagd vond. Beide genres lopen naturel in elkaar over en wisten ook beide punten te scoren. Rake grappen en menselijkheid.

De confrontatie met die Nederlandse tokkies. Geniaal

Leuk geschoten, aardige soundtrack. Enig opvallende minpunt vond ik de romance tussen de chauffeuse en de blinde. Ongeloofwaardig en wat overdone.

Goed geacteerd. Oprecht en met lef gemaakt! 8/10*

Wist vooraf niet echt wat ik moest verwachten, maar wat een verschrikkelijk mooie film zeg. Zowel ontzettend grappig als onwijs ontroerend. Geniale figuren natuurlijk, wat ook komt door het acteerwerk. Ken geen van de acteurs verder, maar dit zijn rollen waar je prijzen voor hoort te winnen. Goed geëdit ook en mooie muziek. Ben er nog een beetje sprakeloos van.

4.5*

Een TOP film....

Een roadmovie zoals ik hem niet eerder gezien heb. Het acteerwerk is in een woord geweldig en de uitwerking van de personages schitterend. Het verhaal is erg leuk bedacht en ook nog orgineel. Ik vond het een beetje weg hebben van American Pie (misschien erg ver gezocht) maar dan in een roadtrip jasje. Verder kent de film voldoende vaart zodat hij je ook constant blijft boeien.
Locaties en settings zijn leuk, maar niet memorabel. En dat is misschien het enige minpuntje aan deze film. Hoewel we toewerken naar het bordeel, vindt ik dat juist dit een beetje meer zou moeten uitgelicht worden en dat is niet gedaan. Jammer.
De wisselwerking tussen drama en humor is erg goed gedaan. Ook de chemie tussen de acteurs is goed voelbaar. De film heeft bij mij in iedergeval gezorgd voor een lach en een traan.
Nog een pluspunt is de sountrack en score van deze film. Heel erg mooi en indrukwekkend.
In ben zeer lovend over deze Belgische film waar ik eigenlijk geen verwachtingen van had maar heel erg veel heeft waargemaakt. Boeiend, confronterend, humoristisch en ontroerend.
Van mij een welverdiende 4,5*

Een groot succes in België al is het is mij een raadsel waarom. Als komedie slaat Hasta la Vista! de plank al volledig mis. De film komt niet verder dan wat flauwe, platte en puberale humor die zich in niets onderscheidt van een slechte American Pie film. Ook het acteerwerk is bepaald niet om over naar huis te schrijven. Tom Audenaert als de blinde jonge Jozef is prima en Gilles de Schrijver als de in een rolstoel zittende Lars komen nog net weg met hun rollen maar Robrecht Vanden Thoren is ontstellend zwak als de verlamde Philip. Als de film dan ook op dramatisch gebied tegenvalt, blijft er eigenlijk niets positiefs over.

Toch wel een komische zet om een film met een vrij zwaar verhaal en grotendeels meer drama dan comedy met zo poster te gemoed te komen, dit vind ik een positieve zet om toch meer mensen te lokken en mensen eerst te laten denken dat het zo typische american pie film zou worden.
Dit is alles behalve het geval, dat er hier sowieso al vergelijkingen worden gemaakt na het zien van deze film is helemaal apart. Afgezien van de poster en het feit dat iedereen maagd is heeft het voor de rest helemaal niks met elkaar gemeen.
Waar american pie een vermakelijke grappige film is, is Hasta La Vista een film met een zwaardere boodschap en staat dit veel dichter bij de realiteit. Dit stuk schrijf ik expres omdat ik hier al een paar keer die vergelijking zag en dat echt niet vond kloppen.

Hasta La Vista heeft mij zeer positief verrast, de karakters en de roadtrip komen allemaal heel geloofwaardig over en om dit drama niet te zwaar te maken is goed gebruik gemaakt van passende humor op precies de juiste momenten.

Eigenlijk heb ik op deze film maar 1 puntje op te noemen, en dat is dat de plotselinge relatie tussen Jozef & Claude voor mij gevoel een beetje misplaatst was.
Voor de rest vind ik de uitwerking juist erg goed gedaan, ik denk dat ze uit het verhaal haalde wat erin zat en dat de acteurs deze film met veel gevoel en liefde gemaakt hebben.

Kortom: Hasta La Vista is alles behalve een standaard filmpje, de personages zijn levensecht en de reis is hartverwarmend.

4,5*

Gniffelen en glimlachen.

Een fijne feelgoodfilm van onze zuiderburen, over een drietal gehandicapte jongemannen die op seksreis gaan. In Spanje schijnt namelijk een bordeel te zijn dat speciaal open staat voor deze doelgroep. Een vermakelijke tragikomedie is het gevolg, waarbij de film het iets meer van de traan moet hebben dan van de lach. Niet dat er amper gegniffeld kan worden, maar sommige grappen liggen er wel een beetje dik bovenop.

Dit kan verder weinig kwaad, evenals het voorspelbare verloop van deze reis, omdat de karakters al snel door de kijker worden omarmd. Soms had een en ander best wat gewaagder gemogen, maar het algehele gevoel dat de film oproept is hartverwarmend. En daarom is het waarschijnlijk verstandig geweest om niet al te diep te gaan. Ondanks het trieste einde blijft er namelijk toch een glimlach rond de lippen overheersen.

Zowel de DVD als de bluray-editie bevat een behoorlijke dosis bonusmateriaal: Een 'Making of', interviews met de cast & crew en de première in Oostende. In totaal zo'n 70 minuten aan extra's. Tevens bevat de bluray als extraatje de DVD.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Hasta La Vista is niet een film dat het moet hebben van de pure humor, want die is gewoon niet altijd aanwezig. Tuurlijk is de film luchtig op de momenten dat het moet en weten de hoofdpersonen regelmatig een (glim)lach op je gezicht te toveren. De kracht van de film ligt toch duidelijk in de drie hoofdrolspelers met hun lichamelijke beperkingen die sympathiek en natuurlijk hun rol neerzetten. Zij weten op een erg luchtige, maar ook respectvolle manier om te gaan met een onderwerp dat zich al gauw leent voor goedkope en flauwe humor. Iets dat deze film totaal niet kent. Je hebt eigenlijk niet eens door naar een film te kijken.

De film is subtiel, vertederend en heeft een ontroerend einde. Waar mensen een aantal termen vandaan halen(American Pie, beledigend voor invaliden etc.) is me dan ook een compleet raadsel. Meer respectvol en tegelijkertijd ook realistischer zie je ze haast niet.

4*

Zeker een goede Vlaamse film : een derde roadmovie, een derde komedie, een derde drama. Drie invalide jongeren willen van de grond gaan in een bordeel speciaal voor hen gemaakt. De instelling is uitermate positief en de levensvreugde brengt kleur. Geen vulgair gedoe... dat laten we maar aan de Amerikanen over. In tegenstelling tot Intouchables durft Hasta la Vista wel eens dramatisch en huilerig zijn op sommige momenten en vergeet de kijker niet dat het trio dagelijks met hun beperkingen om moet gaan. Vooral het einde brengt de kijker terug met beide voeten op de grond . Van het beste dat Vlaanderen te bieden heeft. En dat zeg ik met trots.

Van goede films maken kan Nederland nog veel leren van België. Dit was alweer de zoveelste Belgische productie die me goed is bevallen. De film begint wat flauwtjes (openingsshot was trouwens best fraai) maar zodra de drie gehandicapte vrienden op reis gaan wordt het een leuk verhaal met best veel humoristische momenten (de typische Hollanders kregen ook nog effen een flinke schop onder hun kont) maar ook best met een aantal lichte dramatische momenten. Het meest aangrijpende was natuurlijk het einde maar dat zag je wel van mijlen ver al aankomen. De cast deed het prima in deze film en niet alleen de acteurs die de drie gehandicapte vrienden speelden maar ook Isabelle de Hertogh als Claudia met het hart van goud die de begeleidster van de drie speelde. Al met al was dit gewoon een hele leuke en eigenlijk ook wel ontroerende Belgische road trip film van drie gehandicapte vrienden die eindelijk ook eens van een vrouw willen genieten. Dat laatste is overigens achteraf gezien maar een bijzaak in de film en doet eigenlijk ook niet echt ter zake. Het gebeuren eromheen is veel beter.

Een leuke roadmovie van Belgische maatschappij, waarbij drie, niet alledaagse mensen met elkaar op reis gaan. Het feit dat ze alle drie gehandicapt zijn, maakt het iets bijzonders.

Het is wel een afwisselend filmpje. Hier en daar zitten er zeker komische momenten in, maar daarnaast komt ook het drama af en toe zeker aan bod. Het acteerwerk is behoorlijk goed. Vooral Tom Audenaert doet het erg goed als de blinde jongeman en heeft ook de grappigste momenten. De andere twee doen het naar behoren, al vond ik Robrecht Vanden Thoren als de verlamde, soms wat geforceerd overkomen. Niet alle humor is goed. Dat de begeleidster bijvoorbeeld ineens wel Vlaams blijkt te verstaan, is niet verrassend en al veel vaker gedaan in andere films.

Toch werkt het uiteindelijk grotendeels wel, omdat de drie hoofdpersonages behoorlijk goed worden uitgewerkt. De uiteindelijke dood van de jongen in de rolstoel, kwam niet onverwachts, maar is op zich wel een mooi einde. Een film met een lach en een traan, die goed in balans is en voor het grootste gedeelte gelukkig wel werkt.

3,5*

Reeds opnieuw bekeken, op blu-ray ditmaal.

Topper !!

Uitstekende tragikomedie over mindervaliden met zeer uiteenlopende karakters. De film leert je dat mensen met een handicap niet alleen maar zielig zijn en ondanks hun beperkingen naar beste vermogen ook van het leven willen genieten. Vlot verteld en prima geacteerd door de vier hoofdpersonages. Een aanrader.

Wat een lof voor deze film, mede daardoor gekeken. Ik vond er iig weinig aan. Op cinematografisch vlak is de film erg matig, meer TV-nivo. Het verhaaltje is vrij simpel. Wel een aardig uitgangspunt. Ik vond het acteren ook niet top. De film kon mij niet geboeid houden.

Leuk voor de liefhebber, zeker geen topfilm.

Na lange tijd de film toch eens kunnen zien. Hasta La Vista heeft op het eerste zicht niet meteen mijn droomcast, maar toch is het resultaat hartverwarmend en leuk om zien. Een film over een handicap is (ondanks het erge van de handicap) niet per se een goeie film. Maar zowel dankzij script en regie wordt Hasta La Vista een film waarbij de mindervaliden zeer goed worden weergegeven. Zonder verbloeming maar met factoren als zorg, zelfspot, levenslust en de algemene karaktertrekken die als egoïsme, verdriet, angst, aandacht voor schoon volk en gewoon aanvaard willen worden door de maatschappij.

De drie zijn geen zielige figuren, maar 3 vrienden die helaas lijden aan heen handicap. Hun levensreis wordt hierdoor wat belemmerd door het mes van bezorgdheid door de ouders dat langs twee kanten snijdt en hen samen met de handicap tegenhoudt van bepaalde dingen, ook al is die zorg nodig en zijn ze er hen dankbaar voor.

Kortom een ontroerende film die vooral gedragen wordt door de drie hoofdfiguren. Een aanrader!

Hasta La Vista is een film die je gerust en gemakkelijk kunt voorspellen met een gehandicapte glazen bol onder de arm. Termen als ongeloofwaardig en realistisch wisselen zich hier op MoMe af. Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt.

Op een uitzondering na zijn de personages vrij sterk. Vooral Tom Audenaert is gedurende de hele film uitstekend. Jozef is een perfect instrument om het uiterste uit bepaalde scènes te halen. De enige zwakke hoofdrol wordt vertolkt door Gilles de Schrijver. Al heeft hij daar maar de helft schuld aan; zijn personage is nogal kleurloos.

Het busje hobbelt langs luchtige, komische en tragische momenten richting het zonnige Spanje. Minpunt zijn de overdreven neergezette Hollanders, die regelrecht uit de Nederlandse cinema gewandeld lijken te zijn.

Erg geslaagde en vooral vermakelijke roadmovie. 4*

Iets anders dan de normale Vlaamse film.

Hasta la Vista! is met zijn zwarte humor erg gewaagd. Maar ook erg vermakelijk. Het verhaal is erg voorspelbaar en de personages zijn erg stereotiep, maar toch zijn ze elk even leuk. Het einde is ook erg ontroerend en mooi. Zoals ik al zei, was de humor erg geslaagd, maar ook het dramagehalte was erg goed. 3,5*

Deze ook eens in onze dvd-speler gestoken en 'k vond het een goeie film. En toffe roadmovie die ook plaats maakt voor drama en humor. Het is zeker geen saaie film, ondanks dat hij toch een kleine twee uren duurt. Hij vloog voorbij.

De cast deed het goed en kwam overtuigend over. De film is gelukkig niet melig. Het einde was te verwachten, maar was zeker niet storend.

'k vond het toch een van de beter Vlaamse films die de laatste jaren is uitgekomen. Een aanrader.

Prachtige film waarin drie gehandicapte vrienden naar Spanje reizen om hun maagdelijkheid te verliezen. Iets wat klinkt als een platvloerse puberale sekskomedie, maar dat totaal niet is. Triest, grappig en pijnlijk, maar bovenal oprecht. Geloofwaardige en sympathieke personages die onderweg ook gewoon ruzie met elkaar maken.

Toen de film uit kwam was er best veel om te doen. Ik herinner me een reportage in ‘Koppen’ waar men enkele prostitués en gehandicapten interviewde over hun ervaringen met dit thema.

Ik verwachte dan een eerder amusante, maar gemiddelde Vlaamse film.
Eigenlijk werd het dat ook, want het geheime ingrediënt die de film boven het gemiddelde moest tillen blijft uit.

Dat heeft er dan vooral met te maken dat het verloop van de film zich eigenlijk al liet voorspellen nog voor de film in de helft was. Dat het van daaruit maar wat voort kabbelt zonder echt verassend te zijn reken ik de film wel aan. Iedereen had toch wel gezien dat Lars op het einde zou sterven, dat Jozef met Claude zou aanpappen, de gewoonlijke lach en traan, … . Nee, deze film weet nergens te verbazen.

Bovendien zit er niet voldoende diepgang in alle personages. Bij Lars en Claude probeert men wel, maar over Jozef en Philip vernemen we dus niets.
Jammer, want dat zou de film toch wel een pak zwaarder en emotioneler kunnen maken. Want dat was het nu toch net niet.
Over het algemeen vind ik het allemaal vrij simpel. Het soort film dat verplichte kost wordt in de lessen zedenleer in de middelbare school.

Omdat het toch nog vrij vermakelijk was (lees: het kon wel eens de glimlach op m’n gezicht toveren) en omdat de zit nooit echt saai of irriterend was toch net een voldoende. Maar het had met dezelfde ingrediënten veel beter gekunnen!


2,5*

Leuke film voor even tussendoor waarbij drama en komedie elkaar in rap tempo afwisselen. Vond de humor geslaagd en ook al was de film ietwat voorspelbaar vond ik 't nergens saai worden.

Leuk, maar niet meer dan dat. Vooral sterk acteerwerk van de slechtziende man. Hij drukt de rest van de acteurs naar de achtergrond.

Hij was ook de meest komische van het stel. En op het punt van komedie valt deze film toch wel teleur. De rest van de cast zorgt nauwelijks voor komische inbreng met als dieptepunt de blonde jongen. Het dramagedeelte kon mij helaas nog minder bekoren.

Het ergste was dat het verloop van de film voor mij erg voorspelbaar was. De dag nadat ik deze film zag keek ik Burn after reading en toen besefte ik nogmaals dat een film veel interessanter is als je totaal geen idee hebt waar het heen gaat. Dat de begeleidster toch sympathiek zou worden en dat de blonde jongen zou overlijden zag je van mijlenver aankomen.. Hasta la vista verraste mij nauwelijks. De film had heeft potentie en die had eruit kunnen komen als er een sterker script was.

Alsnog een krappe voldoende van mij.

Van hasta la vista had ik niet veel verwacht. Dit was zo'n filmpje dat we op school bekeken, en je kent die films.... vaak zijn dan zwakke tot matige.

Het begin van de film is dan ook zwak, en echt weer zo'n typische Benelux film. Het begint met de close-up van tieten, en in de 15 minuten daarna is het gewoon heel erg kinderachtig.

Gelukkig dan maar, dat als ze op de road-trip gaan, dat de film beter wordt. Vooral het personage van Claude is interessant. Alhoewel ze op het begin lijkt op een onsymphatieke, franstalige vrouw, wordt dit personage heel goed ontwikkeld.

Dat is ook het leuke in de film. De drie gehandicapte vrienden, een is terminaal ziek, een is blind en een is bijna volledig verlamd. Het is interessant om te zien hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze elkaar ook helpen, maar ook hoe frustrerend een handicap kan zijn. Dit is een film die durft gehandicapten van een andere kant te laten zien.

Het verhaal ontwikkeld zich vrij goed, de personages zijn op het begin andere personen dan op het einde, en alhoewel het verhaal op het begin lijkt dat het alleen om de hoerenkot gaat, is dat juist het kleinste deel ervan. Het belangrijkste is hoe de reis gaat, hoe gehandicapten met elkaar omgaan maar ook over respect en liefde.

Deze film was dan ook, verassend genoeg, vrij leuk om te doorzitten. De belgen kunnen toch nog iets goed doen.

Aangename buddy-tragi-comedy, wederom lof voor onze Belgische vrienden, in Nederland was dit uitgelopen op Flodder-in-rolstoelen-gaan-naar-de-hoeren met Gerard Joling als buschauffeur.

Hier blijft het ver weg van dat niveau en zien we gelukkig ook eens in een film gehandicapten die niet alleen maar zielig zijn, gelukkig ook gewoon lekker brutaal en ze zijn ook gewoon geïnteresseerd in sex.

Enkele voorspelbare gebeurtenissen en ik voorspel een mindere Amerikaanse remake die gaat scoren bij de Oscars.