Hasta la Vista! (2011)

En zo is het maar net.

Het uitgangspunt van de film is geinig en tamelijk origineel, de uitwerking daar ben ik wat minder enthousiast over. Nogal wat voor de hand liggende grappen en grollen over de verschillende handicaps hebben ervoor gezorgd dat ik me op een gegeven moment wat begon te vervelen. Die Claude, of hoe ze ook mag heten vind ik eigenlijk nog het meest sympathieke personage.

Redelijk.

Samen met De Helaasheid der Dingen één van de betere Belgische films van de laatste jaren.

Beide putten een beetje uit dezelfde tragikomische humor, waar de Belgen blijkbaar goed in zijn. Dit keer geen treurige marginalen, maar een groepje treurige gehandicapten die voor het eerst zelfstandig op vakantie gaan. Het hoofddoel: seks. In Nederland zou zo'n thema al snel platvloers en grof worden (Flodder-niveau) maar de Belgen weten zoiets op subtiele uit te werken tot een bij vlagen ontroerende doch meestal ook humoristische film.

De introductie van de karakters is erg sterk, met de bijna blinde Jozef, de volledig gehandicapte Philip en de terminaal zieke Lars. Eén van de weinige keren dat gehandicapten als volledige personages komen opdraven in een film en niet als typetjes. Uiteraard de films buiten beschouwing latend waar de handicap of ziekte centraal staat, want hier dus duidelijk niet het geval is. De drie jongens willen net als gezonde mensen gewoon een keer lekker samen op vakantie, zonder ouderlijk toezicht. Wel moet er een begeleider mee, een ijzersterke rol van Isabelle de Hertogh.

Zonder slag of stoot gaat het allemaal niet, maar uiteindelijk gaan de drie dan toch op weg. Op dit moment vond ik de film langzaam minder worden. Het verhaal gaat steeds meer een voorspelbare drama kant op en daar zijn de acteurs noch de hele opzet geschikt voor. Als je een serieuze film wilt maken, benader het onderwerp dan vanaf minuut 1 op die manier. Geoffrey Enthoven begint echter luchtig en wil vervolgens teveel. De roadtrip kent genoeg aardige momenten om de aandacht vast te houden, echter beklijven wil het niet. Het einde met de dood van Lars kwam wat potsierlijk en goedkoop over.

Ruim voldoende, dat zeker, maar hier had nog meer ingezeten. 3,5*

Gisteravond na veel uitstellen eindelijk deze film toch maar eens bekeken, en ik moet heel eerlijk zeggen ik werd enorm verrast door de film. een 3tal jongeren met behoorlijk lichamelijke beperkingen zoals dat zo mooi wordt genoemd tegenwoordig.de bijna blinde Jozef,de volledig gehandicapte Philip en de terminaal zieke Lars willen wel eens doen wat zij willen en niet worden beperkt door hun ouders. Gaan daarom met z'n 3tjes naar een super de luxe bordeel in Spanje om niet te hoeven sterven als maagden. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele goede realistische en bij tijd en wijle ook een rauwe komische film is gewoonweg een heerlijke goed wegkijkende roadmovie is geworden. heb er saampjes met mijn vrouw heerlijk en eerlijk van genoten.een dikke 4 en halve ster van mij dus daarna nog maar een Vlaamse film gekeken en deze was ook weer zeer goed Het Vonnis.

Sjonge wat was dit heftig zeg. Ik had wel gedacht dat het niet volledig lichtvoetig zou zijn maar dat het zo heftig zou uitpakken..

Erg mooi drama, wat helaas toch op bepaalde momenten iets te geforceerd overkomt, wat het helemaal niet nodig heeft, want de serieuze ondertoon spreekt al genoeg voor zichzelf.

Gelukkig zijn er ook genoeg momenten om te lachen, wat, gezien de omstandigheden en de roadmovie-achtige setting, het geheel natuurlijk ook wel nodig had.

Wat ik een groot pluspunt vond is dat de personages duidelijk niet als slachtoffer naar voren worden gebracht.

De cast was voortreffelijk. Ik was vooral onder de indruk van de Franse dame.

Sentimentele tearjerker met een rauw, droogkomisch Vlaams randje. Het volgt wel erg nauwgezet de voorspelbare regels van een road trip en de overbekende komische/emotionele momenten. De originaliteitsprijs verdient het misschien niet, maar de chemie tussen de acteurs maakt het redelijk vermakelijk.

Leuke film. "Eerlijk" zoals dan altijd gezegd wordt, alhoewel ik het iets te "eerlijk" gebracht vind; drie gehandicapten, zelfspot en een lach en een traan, dan zit je snel goed... Ook wat voorspelbare elementen (de liefde tussen de blinde jongen en de Waalse vrouw, de dood van die blonde gozer) maar het is prima om te volgen, grappig en best aandoenlijk.

Vermakelijk en leuk filmpje deze 'Hasta la Vista'. Geinige figuren die drie vrienden, al werkte die verlamde gast me soms wel vies op de zenuwen. Mja, hij heeft het ook niet makkelijk. Gecombineerd met het nodige drama zorgt deze prent voor een prima mix van leuke en minder leuke momenten, want het is niet alleen maar lachen, uiteraard. Eén en ander is ietwat voorspelbaar naar het einde toe, maar alles is prima tussen de lijntjes geregisseerd. Vond het niet hoogstaand, maar vooral erg leuk gebracht allemaal.

Oké.

Film die gedragen wordt door het trio en dan met name de verschillende kantjes van hun relatie. Af en toe een beetje lachen met elkaar's handicap, dan weer steun bij elkaar zoeken, maar ook af en toe loei irritant zijn of de klootzak uithangen. Vanwege het thema zou je verwachten dat de personages met zijden handschoentjes aangepakt zouden worden, dat is gelukkig niet het geval.

Eerste half uur komt wel wat traag op gang. Als kijker zit je vooral te wachten op de roadtrip, maar daar zit nog wat onnodig gewijfel voor, met ouders die moeilijk doen enzo. De roadtrip is verder redelijk voorspelbaar qua opzet (zeker de verhaallijn met de begeleidster), maar werkt wel. Het is uiteindelijk een redelijk gezellig tripje, als kijker niet vervelend om mee te volgen.

Afloop zag je inderdaad van ver aankomen, erg emotioneel vond ik het ook niet, maar 't is wel een waardig einde voor de film. Daarbij gaat hij ook niet al te lang meer door daarna, iets waar ik ook wel blij mee was. Zo blijft het allemaal net luchtig genoeg en blijft de charme van het trio intact, zelfs al blijven ze op het eind dan maar met z'n tweetjes over.

Een hoogvlieger zou ik het niet willen noemen, maar was wel leuk om een keer gezien te hebben.

3.0*

Sympathieke film over de roadtrip van een drietal vrienden met een beperking.

Geslaagde komedie met een lach en een traan.

Over alles uit het leven halen, doorzettingsvermogen, vriendschap en liefde.

Ze zijn niet zielig en met de nodige zelfspot zijn ze de frustaties en tegenslagen snel de baas.

De film moet het echt hebben van het verhaal en de locaties zijn daarin gelukkig ondergeschikt gemaakt.

Best een aardige roadtripkomedie maar ik vond het eerder voorspelbaar dan bijzonder. Vond de opzet naar de trip te lang duren en de trip zelf ook niet echt heel bijzonder.

Natuurlijk kent de film zeker z'n mooie momenten maar nergens kon de film me écht raken. Ook het einde zie je al van ver aankomen, al moet ik wel zeggen dat het een pluspunt is dat het niet té emotioneel gebracht werd.

De drie hoofdrolspelers met hun lichamelijk beperking zijn prima gecast, vond alleen Philip soms wel wat irritant. Verder is het allemaal prima te kijken, al is het niet superbijzonder wat je te zien krijgt.

Best vermakelijk en soms aandoenlijk.

Voldoende.

gevoelige snaar

Over Hasta la Vista! heb ik door de jaren heen toch steeds wel het nodige gehoord. Met Ben X (nog zo'n pareltje van Belgische bodem) in het achterhoofd kon ik deze dan ook niet aan mijn neus voorbij laten gaan toen hij eenmaal voorbij kwam op Netflix.

Het gevolg is dat ook ik van mening ben dat deze titel een goede balans heeft gevonden tussen de humor en dramatiek waarbij mensen met een beperking met respect behandeld worden zonder dat ze zielig gevonden worden. Want dat is wat de hoofdrolspelers ook allesbehalve willen zijn! Deze perfect gebalanceerde combinatie maakt Hasta la Vista! voor mij een topper, en verrek misschien hebben die Belgen toch nog wel een behoorlijk talent voor filmmaken ook?

4,0*

Ik wil poepen!

Geoffrey Enthoven heeft een tijdje de naam gehad van één van de meer interessante nieuwe regisseurs in het Vlaamse filmlandschap te zijn, maar ik zag het in ieder geval nog niet bij Broer en Vidange Perdue. Hoewel het niet perse slechte films zijn (3.5* en 3*), wou ik hem vooral nog een kans geven met Hasta la Vista. Indertijd een gelauwerde film en het gemiddelde van de film hier beloofde ook veel goeds. Zo gezegd, zo gedaan en eerlijk gezegd? Ik had er toch iets meer van verwacht.

Vooral omdat dit zo verdomd voorspelbaar is. Claude die eerst niet geaccepteerd wordt waarna de gehandicapten en hun begeleider dichter bij elkaar groeien om daarna te eindigen met Claude die een relatie met Jozef begint, de dood van Lars, de moeilijkheden met de ouders, de dynamiek in de groep, het afstoten en aantrekken van het groepje vrienden, de levenslessen die er uit volgen... Je kunt de film bijna vanaf minuut één gaan voorspellen en het is dan ook een voordeel dat Enthoven het wel allemaal wel mooi weet te brengen. De roadtrip an sich is ongetwijfeld het leukste gedeelte aan de film, hoewel de uiteindelijke aankomst in het bordeel ook nog wel zijn charme heeft, en wat overblijft is een film die ook wel een goede balans tussen een lach en een traan weet te behouden. Op zich knap dus van Enthoven maar niet voldoende.

Want de film wordt voor een groot deel, misschien zelfs wel bijna helemaal, gered door het trio hoofdrolspelers. Robrecht Vanden Thoren, Tom Audenaert en Gilles De Schryver zijn de laatste jaren in meer en meer Vlaamse producties te zien en dat is ongetwijfeld te danken aan deze film. Alledrie spelen ze iemand met een handicap en geen één van hen doet dat met de nodige clichés. Het vriendengroepje voelt echt aan en dat is toch een mooi kunstje dat ze tentoonstellen. Beetje zonde dat dat niet over alle rollen gezegd kan worden. Isabelle de Hertogh is nog een goede toevoeging als Claude maar wat bijvoorbeeld Johan Heldenbergh hier heeft te zoeken? Erg sterk in De Helaasheid der Dingen en Broken Circle Breakdown maar hier tenenkrommend als de vader van Lars. Tof bijrolletje nog wel van Manou Kersting, altijd fijn om die nog eens in iets te zien.

Absoluut geen slechte film, laat dat duidelijk zijn. Hasta la Vista! wordt echter genoemd als één van de beste Vlaamse films van de laatste 10 jaar en dat is toch een brug te ver. De film wordt voornamelijk overeind gehouden door Vanden Thoren, Audenaert en De Schryver en kijkt verder vlotjes weg. De clichés van een roadmovie worden echter niet ontweken en dat is toch zonde.

Nipte 3.5*

Destijds één van de sterkere tot beste Vlaamse producties, ongetwijfeld. Terecht bekroond ook op diverse festivals en ook wat de doorbraak van enkele acteurs bij het grote publiek in Vlaanderen. Bijna alles voelt ook goed aan. Het plot alleen al is eenvoudig, maar ijzersterk. Ook hier wordt het perfecte evenwicht gevonden tussen een lach en een traan. Grappig als het kan, serieus als het moet.

Het is altijd wel fijn om in filmverband mensen met elk met een andere beperking te moeten volgen wanneer ieder op elkaar beroep moet doen. In het verleden al een paar keer herhaald, maar je krijgt nu eenmaal misverstanden en bijzondere situaties voorgeschoteld als bvb een doof iemand een blinde moet bijstaan en omgekeerd. Hasta la vista! voegt daar een extra pigment aan toe namens (betaalde) seks voor andersvaliden en gaat eigenlijk nog verder omdat er toch nog wat nuances zijn tussen sekswerkers en "pure" prostituees/callgirls. Het is een maatschappelijk taboe waarvoor destijds een lans werd gebroken. Verder werd er ook aandacht geschonken aan de ouderlijke verantwoordelijkheden. Hoe ver gaan die? Of tot welke leeftijden?

Hasta la vista! is een erg fijne roadmovie geworden die nooit verveelt. Mede doordat de acteerprestaties op niveau waren. Geregeld lachen geblazen, misschien wat voorspelbaar, maar zeker teder en oprecht. Ook het einde was knap. Mooi!

Leuke belgische tragikomedie, met personages en gebeurtenissen die net geloofwaardig en sympathiek genoeg zijn om de boel op de rails te houden. De drie hoofdpersonen zijn in ieder geval bijzonder goed gecast en overtuigen volledig. De plot ontvouwt zich rustig en vrij subtiel, zonder te vervallen in flauwe of platte toestanden. De film is soms wat vlakjes, vooral op visueel vlak, en het einde vond ik enigszins onbevredigend, maar verder is dit een prettige film, met een lach en een traan op de juiste momenten.

Roadmovie over drie boezemvrienden die om verschillende redenen in het dagelijks leven grotendeels afhankelijk zijn van anderen. Maar nu willen ze eens het leven ervaren zonder tussenkomst van hun ouders. In een aftands busje met een norse bestuurder gaan ze op reis naar Spanje, waar ze hopen hun maagdelijkheid te verliezen in een beroemd bordeel. Uiteraard gaat de reis niet over rozen. Het scenario van Pieter de Clercq neemt op vermakelijke, maar voldoende respectvolle wijze een loopje met de beperkingen van de hoofdrolspelers en de eerste helft zit vol verrassende, grappige momenten. Tom Audenaert heeft de beste momenten als de blinde Jozef en Isabelle de Hertogh scoort als de norse chauffeur. Maar na een vermakelijk eerste uur verzandt het helaas toch nog in komische en melodramatische clichés en is het gedaan met de verrassingen.

Haha, geweldig gedaan dit. Het uitgangspunt is al grappig, maar de uitvoering maakt het af. Het klopt gewoon helemaal. Na verloop van tijd besef je wel dat ook een film als deze blijkbaar niet zonder clichédrama en -humor kan om het verhaal van A naar B te brengen, maar dat wordt nergens teveel.