Astérix et la Surprise de César (1985)

Toch is het jammer dat ze op een gegeven moment gestopt zijn met deze films. Ik zelf, itt veel mensen die vonden dat het nu genoeg was geweest, kan er geen genoeg van krijgen. Wat mij opviel nu ik deze weer terug zag was dat de animatie soms een beetje 'wazig' oogde. De humor en vaart zorgen nog steeds voor een leuke film.

Mjah, altijd wel aardig, zo'n Asterixfilm. Jammer dat ze altijd net ietsjes te lang duren, zoals dat bij deze het geval is.

Persoonlijk vind ik dit toch de minste Asterix film uit de hele reeks, helemaal in vergelijking met de sublieme voorganger Asterix en de Helden. De animaties zijn veel minder mooi en gedetailleerd, de soundtrack is catchy, maar haalt tegelijkertijd het klassieke Asterix gevoel weg, de combinatie van twee strips werkt in vergelijking met Asterix en de knallende ketel erg matig en de vrolijke humor is vrij kinderachtig. Wat nog het meest erge is aan de Nederlandstalige versie is de afgrijselijke stem van Asterix, die veel te pieperig en geforceerd is. Geschikt voor de jongere Asterix fans, in de tussentijd voel ik me (helaas) voor deze film te oud...

Asterix Contra Caesar is vroeger altijd mijn favoriete Asterix film geweest. Het verhaal is leuk zoals hoe Obelix verliefd is op Walhalla en het gehele avontuur vond ik erg leuk. 4,0.

Dit is wellicht de Asterix-film die ik het minst heb gezien, als ik die van de Vikingen en Amerika er niet bij reken weliswaar. Ik herinner me dat ik deze tekenfilm destijds in de bios heb gezien met als titel "Asterix en de verrassing van Caesar". Later werd dezet titel op VHS en DVD "Asterix Contra Caesar". De tekenfilm is gebaseerd op 2 albums: "Asterix en het 1ste legioen" en "Asterix en de gladiatoren". Dit zijn op zich prima albums en de combinatie werkt ook wonderwel. Maar toch mis ik hier de charme van de voorgaande tekenfilms. Vooral het intro lied van de Belgisch/Waalse zanger "Plastic Bertrand" die destijds furore maakte met zijn geplaybackte "Ca plane pour moi" vond ik helemaal niet passen bij de film. Dat gezegd zijnde is het verhaal vermakelijk, maar ik mis hier toch wel de humor die ik gewend ben van andere Asterix-tekenfilms.

Na het geweldige Asterix en de Helden was deze film de vierde die ik gisteren zag tijdens de Asterix-Marathon die door een vriend werd georganiseerd.

Hiermee hadden we toch wel het absolute dieptepunt te pakken. Dezelfde kritiek als op Asterix en de Knallende Ketel is van toepassing. Er worden twee stripalbums, te weten Het 1e Legioen en De Gladiatoren als basis genomen, met als gevolg dat een verhaal afgerafeld moet worden, waardoor er geen tijd meer is voor de vermakelijke onzin die in de leukste Asterix-films zitten. En ook hier is de muziek soms zwaar dramatisch, terwijl een Asterix-film op z'n best lichtvoetig is. Rampzalig voor de sfeer dus.

Tenslotte ook hier het manco van andere stemacteurs (Nederlandse dub). Enerzijds wordt Obelix wel door dezelfde stemacteur als in de oudere films ingevuld, maar de Asterix hier is werkelijk rampzalig, en klinkt als het stereotype van een platvloerse bouwvakker. Op het moment dat hij "Je geeft een meisje toch geen menhir?" vervolgt met "Je moet haar bloemen geven!" verwachtte ik eerder dat het vervolg "Je moet haar een beurt geven!" zou zijn. Bij Asterix en de Knallende Ketel was het veel minder een bezwaar, maar hier zorgt het voor grote ergernissen.

Duidelijk de minste Asterix-tekenfilm, met de kanttekening dat we de laatste tekenfilms niet in onze marathon hebben opgenomen, omdat die (a) niet in de box zaten die ik van mijn zwager geleend had en (b) de nieuwste films ingesproken zijn door onder andere Jim Bakkum wat we onszelf wilden besparen. Natuurlijk hadden we ook de Franse dubs kunnen kijken, maar de mens is niet altijd logisch. Asterix contra Caesar krijgt in ieder geval 1*.

Het is een kwestie van geven en nemen

Ik ben de laatste tijd weer wat in een Asterix-periode "gesukkeld". In een Kringloopwinkel vond ik een strip die ik nog niet in de collectie had en in de plaatselijke bibliotheek hadden ze toevallig die laatste nieuwe strip (De Dochter van de Veldheer, eentje waar ik benieuwd naar was geraakt na al die commotie rond het feit dat een personage op Greta Thurnberg zou lijken. Spoiler: het is gewoon een ongelukkig toeval) en ik besloot om me wat verder onder te dompelen door nog eens één van de animatiefilms op te zetten.

Les Douze Travaux d'Astérix had ik een tijd geleden nog opgezet wegens het overlijden van Uderzo en dus dan was het nu de beurt aan Astérix et la Surprise de César. Oftewel Asterix contra Caesar zoals die blijkbaar bij ons is uitgebracht. Ik was jammer genoeg alweer vergeten wat voor een brakke uitgave ik van de films heb (enkel Nederlandse audio maar wat nog erger is, hij is ook wanhopig slecht gecropt waardoor personages soms buiten het scherm vallen) maar toch nog wel me mee geamuseerd. In tegenstelling tot Les Douze Travaux wordt er deze keer weer voor echte strips als bronmateriaal gekozen en het was nu de beurt aan Asterix als Legioensoldaat en Asterix als Gladiator. Twee strips die ik vroeger veel heb gelezen en in dat opzicht is het wel een leuk feest van herkenning, maar toch voel je dat dit eigenlijk een beetje te lang blijft doorlopen. Het blijft echter Asterix natuurlijk en de liefhebbers daarvan komen hier wel aan hun trekken. Hier en daar weer wat leuke knipogen (dat Obelix verantwoordelijk is voor hoe het Colosseum er vandaag de dag uitziet, hoewel die mop op zich al is gebruikt in Astérix et Cléopâtre maar dan met de neus van de sfinx) en die animatie blijft wel degelijk.

Het is een heuse stap vooruit ten opzichte van de eerste twee films (Astérix le Gaulois en Astérix et Cléopâtre) maar die krijgen nog net een halfje meer wegens flink wat jeugdsentiment. Zeker een aantal scènes met Walhalla en Tragicomix (met dat onweer bijvoorbeeld) zien er gewoon erg degelijk uit. Ik heb dus enkel de Nederlandse dub ter beschikking en hoewel ik dit liever eens in het Frans met ondertiteling zou zien, was ik in het verleden altijd wel gecharmeerd door Olaf Wijnants en Ger Smit als Asterix en Obelix. Die eerste hebben ze jammer genoeg voor deze film vervangen door Reinder van der Naalt en dat is echt wel wennen. Hij benadert niet altijd de juiste vibe en ik ben blij dat Ger Smit er toch nog was als Obelix. Dat is zoals met Gerard Depardieu in de live-action films, een andere Obelix hoeft niet voor mij. Wel verrassend trouwens dat de soundtrack door niemand minder dan Plastic "Ça plane pour moi" Bertrand wordt gedaan. Ik dacht dat die echt niets anders buiten dat ene hitje had gedaan, dat hij dan zelf nog niet eens had ingezongen.

Ik heb enkel nog Astérix chez les Bretons te gaan aangezien Astérix et le Coup du Menhir om een onbegrijpelijke reden niet in de boxset zit. Had ik al gezegd dat die boxset echt waardeloos is? Ben benieuwd wat ik daar van ga vinden maar tot nu toe blijft het toch wel een erg degelijke franchise. Is zien of ik binnenkort ook niet aan die nieuwere animatiefilms kan beginnen, al is juist het feit dat de animatie bij de oude films zo getrouw blijft aan de strips één van de grote pluspunten.

3.5*