4:44 Last Day on Earth (2011)

Tjsongejonge wat een ongelooflijke zaadfilm is dit. Je zal maar bioscoopkaartjes ervoor gekocht hebben. Tijd om de zaal af te breken lijkt me. Dit is gewoon echt helemaal niks. Die tijd krijg ik dus nooit meer terug. Gelukkig heb ik een deel van de tijd geslapen anders was het helemaal verloren tijd geweest. 1 lichtpuntje: El Goor ziet eruit of hij bijna dood gaat. Dat dan weer wel.

Na vorige week Melancholia gezien te hebben, was ik ook erg benieuwt naar deze, en ik kan het opnieuw zeggen: wat werkt zo'n thema toch lekker! Geen heldendom, maar gewoon een verdovende angst en verwarring om het feit dat de aarde sneller vergaat dan je denkt. Dat maakt het gelijk realistisch en de kijker zelf voelt de angst ook mee.

Melancholia was een kunstwerk en visueel een pareltje en daar is heel veel moeite in gestoken. 4:44 was eigenlijk een B-film, weinig budget en meer een huis, tuin en keuken verhaaltje (ok in dit geval een appartement) Maar om te zeggen dat dat minder is? Helemaal niet, ik vond dat die manier van filmen juist nog realistischer en zelfs ook onschuldiger overkwam. Alles lijkt zo normaal, en ook het feit dat je op de achtergrond het leven gewoon door ziet gaan geeft je eigenlijk wel de rillingen. Abel Ferrara zou natuurlijk niet aan die hele straat hebben gevraagd of ze aan de film wilde meewerken, maar ik vind dat echt wel iets hebben. Auto's, Taxi's rijden gewoon ongestoord naar hun bestemming en de mensen doen ook gewoon ongestoord hun ding, maar dan ook uiteraard met die doemscenario in hun achterhoofd. Als kijker zit je je ook gewoon bij elke stadsbeeld en elk moment te bedenken, straks word dit allemaal weggevaagd. De iewat lege stadse New Yorkse sfeer is trouwens wel weer helemaal zoals we het van Ferrara gewend zijn. De angst en de gekte is er ondertussen wel. We krijgen ook te maken met Cisco, heel erg goed neergezet door Dafoe en zijn waanzin is bijna net zo goed als in Antichrist. Cisco woont samen met zijn nieuwe vriendin Skye in een rommelig appartement en het gedrag en de gevoelens van de 2 zijn net een kameleon die van kleur veranderd. Met andere woorden, ze weten gewoon totaal niet hoe ze met de laatste dag van hun leven (en dat van de rest van de paar miljard mensen) moeten omgaan. De ene keer neuken ze wat, de andere keer schelden ze mekaar verrot, dan krijgen ze weer de slappe lach samen, en de andere keer zijn ze verlamt van angst. Psychologisch zat de film ook helemaal goed inelkaar en de angst is, zoals gezegd, gewoonweg mee te voelen. Regelmatig werd ik echt een beetje misselijk of kreeg ik gewoon de rillingen over me rug. Vooral ook bij die skype scene's, dat er nog even gedag word gezegt tegen de rest van de familie, ook bv met die Chinese bezorger en die weerzien van Cisco en zijn dochter.. Ook die moment dat Cisco een wandeling maakt, je kijkt gewoon naar de voorbijgangers en je vraagt je af hoe zij zich voelen over het onherroepelijke nieuws. Sommige gaan inderdaad ongestoord verder, de anderen zuipen zich lam, vieren feest en de andere schreeuwen het gewoon uit van wanhoop. Die groene noorderlicht die naderhand boven New York verschijnt was ook een adembenemende opzet.

De laatste 10 minuten van de film zijn nog wel het verstikkendste. Alles werkt ook gewoon helemaal goed mee om de kijker (nouja wat mij betreft dan) een benauwend gevoel te geven. Vooral bij de stroomuitval van de stad, ontvangst valt uit, we kijken ook nog even naar de status van de rest van de wereld, alleen dat moment dat de wereld vergaat, had wat mij betreft iets anders gemogen. Dat het beeld lichter werd was wel subtiel, maar die Skye had op dat moment gewoon haar mond moeten houden, want ik neem aan dat je niet meer praat of hijgt als je dood bent. Dat was een kleine tegenvaller.

Maar verder is dit gewoon weer een nieuwe verrassing in zijn genre, waar ik ook zeker meer van ga opzoeken. Ik snap ook gewoon niet waarom deze zo ongewaardeerd word. Wat wouden jullie nou precies zien in deze film? Ik vond de hele psychologie en de "saaiheid" juist verstikkend en meer dan realistisch. Ja, ik denk dat je zelf ook geen spannende of avontuurlijke dingen wil doen als je weet dat je 4:45 niet meer haalt. En een pedofilm? Die actrice was al 41 hoor (ook al leek ze wel 20 jaar jonger) Gewoon voor mij, een uitmuntende comeback van Ferrara met een film, waar je de hele 85 minuten zou denken: Wat zou ik doen?

Please laat deze op dvd uitkomen!!!

4,5*

Wat een telleurstelling was dit, zeg.

De film komt maar niet op gang, en is het gewoon wachten op het tijdstip 4:44.

Het tijdstip waarop de wereld zal vergaan.

We volgen Cisco (Willem Dafoe) en Skye (Shanyn Leigh), die als koppel naar dit moment toe werken.

Via Skype nemen ze alvast afscheid van hun familie en vrienden.

Sommige scènes lijken alsof men op oudejaarsavond met een pilsje of een glas wijn in de hand wachten op de klok van 00:00 uur.

De acteerprestaties waren goed, soms wat emotionele momenten, maar niet voldoende om de film te kunnen redden.

Tip: Wil je deze toch zien? Zorg dan direct voor een volle kan sterke koffie.

Dit zul je namelijk ongetwijfeld hard nodig hebben!

1,0 *

Zo hé, wat een gemiddelde, zou er bijna nog hoger door gaan stemmen.

Goede reportage van de laatste uren die de hele film blijft intrigeren. Erg aan de matte kant allemaal, qua emoties en discussies, wat het ook in zekere zin misschien 'echt' maar ook een beetje makkelijk her en der. De vergelijking met Melancholia kan ik nog niet maken, de planning zegt snel.

Deze film vergelijken met Melancholia is een schande. Het kan nog niet tot aan hun tenen komen. Saai, traag, uitgemelkt op het einde, totaal geen gevoel van een naderend eind van de wereld. Af en toe ook slappe conversaties/ reacties. En totaal geen binding met de hoofdpersonages. Kortom slappe hap! 1*

Complete verveling

Trage bedoening van amper anderhalf uur waar ik maar weinig mee kon. Melancholia die ook in hetzelfde jaar uitkwam en hetzelfde thema heeft bestempelde ik nog als een aardige middenmoter waarbij ik het kon waarderen dat er op de personages gefocust werd in plaats van het einde van de wereld zelf. Nadelig vond ik dat de film niet erg toegankelijk was en mij iets te voortkabbelend was. In deze prent wordt de nadruk weliswaar ook volledig op de personages gelegd en kun je er als kijker zelfs wat makkelijker instappen dan bij Melancholia, maar wat was deze film voor de rest hoofdzakelijk vervelend!

Ook hier was het mij veel te voortkabbelend, en gebeurde er eigenlijk nagenoeg weinig. Gewoon een normale dag uit het leven van een koppel waar ik als kijker om te beginnen al geen binding mee kon krijgen, omdat het maar een stel vreemde snuiters zijn. De machteloosheid van de personages moet hier duidelijk naar voren komen, maar er wordt verder niks gedaan om het verhaal er omheen ook maar op een enkele manier spannend te maken. Verder heeft Skype een vrij prominente rol hier, maar voegde het mij inziens maar weinig toe. Een enkele situatie die een ruzie tussen twee personen en een derde op het scherm van de computer beslaat komt zelfs onbedoeld erg grappig over, wat mij ook niet de bedoeling lijkt te zijn geweest.

Het gebruik van het Noorderlicht werd ook erg gebrekkig in beeld gebracht en hoewel het idee er achter zeker wel geloofwaardig was, zag het er juist allesbehalve zo uit. Doordat de personages me ook totaal niet trokken kon het me al gauw niet meer schelen hoe zij hun laatste dag doorbrachten en kon ik ook niet met ze meeleven. Wat vervolgens overblijft zijn twee mensen die de hele film een beetje gek lopen te doen en het interessante onderwerp totaal geen goede invulling weten te geven.

1,0*

Intense sfeer, 80 minuten echt gedacht dat het de laatste dag op aarde was. Abel Ferrara doet zijn ding en het werkt. Willem Dafoe met een superieure performance.