menu

Le Havre (2011)

mijn stem
3,19 (294)
294 stemmen

Finland / Frankrijk / Duitsland
Komedie / Drama
93 minuten

geregisseerd door Aki Kaurismäki
met André Wilms, Jean-Pierre Léaud en Kati Outinen

'Le Havre' vertelt het verhaal van Marcel Marx, een voormalige schrijver en een bekende Bohemien. Hij heeft zich teruggetrokken in een vrijwillige ballingschap in de Franse havenstad Le Havre, waar hij als eervolle, maar niet al te winstgevende schoenenpoetser werkt. Marcel heeft zijn dromen over een literaire doorbraak begraven, en heeft een gelukkig leven binnen de driehoek van zijn favoriete bar, zijn werk en zijn vrouw Arletty, als het noodlot plotseling een minderjarige allochtone vluchteling uit Afrika op zijn pad brengt. Met als enige wapen zijn aangeboren optimisme en zijn niet aflatende solidariteit met de bewoners uit zijn wijk zal Marcel het opnemen tegen de visnetten van de politie, die zich steeds meer om de jonge vluchteling beginnen te sluiten.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=jkBAj-ZevbU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Montorsi
3,0
Ondanks dat het een regisseur is die me altijd wel trekt qua status, is dit pas de eerste film van Kaurismäki die ik zie.

En zelfs voor de eerste keer is de stijl van de film herkenbaar. Ik hou van regisseurs met een eigen stempel op een film, die mag van mij keer op keer terugkeren als hij bevalt, dus wellicht valt deze film een beetje tegen omdat hij de eerste is die ik zie, ipv dat het een feest der herkenning is.

Vond het dus wat tegenvallen. De humor ligt mij wel, droogkloterige vage figuren in een herkenbare setting. Alleen vond ik het dan weer net wat te mager en kluchterig, en iets te veel van hetzelfde om er echt van te genieten.

De film sleept nogal vanaf wanneer Marcel op zoek gaat naar de opa van de vluchteling, tot dat het benefietconcert opgezet wordt. Daar krijgt de film toch een soort nieuw elan, en het laatste stuk vond ik dan ook leuker dan de rest.

Daarnaast valt de gestyleerde lelijkheid van de film op, die prima werkt, en vooral de opvallende personages. Allemaal leuk genoeg voor 3*, maar ik had toch op meer gehoopt bij de eerste kennismaking met Kaurismäki.

3,5
Kaurismäki filmt zijn hele leven al sprookjes: cynische sprookjes, idiote sprookjes, sombere sprookjes, duistere sprookjes, vederlichte sprookjes, muzikale dromen etc. Le Havre is er ook weer zo een. Het is de eerste film sinds Juha die ik weer in de bios zie en ik moet zeggen dat het me dán zeker wel bevalt. Die vreemde artificiële belichting werkt prima op zo'n doek op het TV scherm vond ik zijn films (Man Without a Past / Lights in the Dusk) gewoon lelijk ogen. Dat merkwaardige zeegroen-grijze pastel komt beter over in grote vlakken blijkbaar.

Le Havre valt in de categorie van de vederlichte sprookjes, zoals ook zijn meesterwerk Drifting Clouds. En dan is Aki op zijn best: mild, humaan, liefdevol. Ditmaal is zijn muze Kati Outinen de sterveling van dienst (en ook wordt zijn oude kompaan Matti Pellonpää nog even een dienst bewezen met een schip in de haven). André Wilms is ditmaal de barmhartige Samaritaan / engel. Ik geloof niet dat ik Wilms zag buiten films van Kaurismäki, maar ik vind het een heerlijk acteur. Het verhaal heeft haast wat weg van Refn's Drive (als je begrijpt wat ik bedoel), maar net zo veel van Ceylan's Anatolia (zij die beide films zag zal begrijpen waar ik op doel).

En dat dan Kaurismäki stijl - gloof het of niet. Le Havre hoort tot de Kaurismäki toppers, omdat het sprookje dus ditmaal zo liefdevol is en niet zo neerslachtig, vervelend somber gewelddadig, dat past Aki eenvoudig niet.

avatar van The One Ring
4,0
Het is al weer wat jaren geleden dat ik Man Without a Past zag. Die film greep mij toen niet, waardoor ik Kaurismaki verder genegeerd heb. Ik stond ook niet bepaald meteen in de rij bij de bioscoop om Le Havre te gaan zien, maar ik ben blij dat ik de kans toch gewaagd heb. Het is een heerlijk warme film met een duidelijk eigen stijl en een understated gevoel voor absurde humor die mij erg ligt. Dat ik Kaurismaki moet gaan herkansen is duidelijk.

Het is zoals andere al opmerkte inderdaad een sprookje. Een fabel over een modern probleem (illegale vluchtelingen) verpakt in een wereldbeeld dat van ergens rond de jaren '30 tot en met de jaren '50 lijkt te komen, zonder daarbij al te ouderwets te worden. Het geeft een vervreemdend effect. Een beetje dromerig zelfs en dat smaakt lekker. Daarbij viel het me pas naderhand op hoe ongelooflijk naïef het verhaal over simpele werklui die een Afrikaanse vluchteling helpen. Het is het type verhaal dat ik gewoonlijk bij voorbaat al te ongeloofwaardig zou vinden, maar hier werkte het compleet. Ik denk dat dit komt doordat de film een erg dunne lijn bewandelt tussen serieusheid en ironie. Het is duidelijk een komedie, maar wel eentje die wil dat je om het centrale probleem en de personages geeft. Tegelijkertijd wordt op subtiele wijze duidelijk gemaakt dat het allemaal wat absurd is (zeker in de laatste scène), maar dit is een van de weinige films waarin ironie niet de magie verstoort, maar juist ondersteund.

Een grootse film is het misschien ook weer niet, maar eigenlijk is het tegelijkertijd ook het soort film dat geshockeerd zou zijn bij de gedachte dat hij groots zou kunnen zijn. Met zijn aangename tempo, prachtige beelden, excentrieke humor en fijne acteerprestaties wist de film mij te betoveren en meer vraag ik niet van een film.
4*

P.S.: Ben ik de enige die niets snap van Beavis bericht. Dat Le Havre audiovisueel is lijkt me een inkoppertje aangezien het een film met geluid is, maar ik neem aan dat hij bedoelt dat het audiovisueel aantrekkelijk is. Maar wat ik me werkelijk afvraag is waarom dit contemplatief (eerder het tegenovergestelde?) zou zijn en waar de link met Noe ligt (waarschijnlijk de laatste regisseur waar ik aan moest denken).

avatar van gauke
3,5
"Een komedie noir, met een klassiek kat-en-muisspel en tragisch absurde grappen, die levenslust uitstraalt", las ik. Het motto van dit, beetje houterige, lichtvoetige en eenvoudige verhaal, is: wanneer gewone mensen in staat zijn om wonderen voor elkaar te verrichten, dan is er nog hoop. De regisseur heeft deze film in krachtige kleuren gemaakt, met voelbare warmte, diepe humor en rake toespelingen, en houdt voor dat onbaatzuchtige solidariteit de meest natuurlijke eigenschap in deze wereld is. Onwillekeurig moet je denken aan het Franse "vrijheid, gelijkheid en broederschap". Ondanks het vluchtelingenprobleem, kon dit tijdloze, sociale sprookje in de jaren zestig spelen.

avatar van Zinema
2,0
Zinema (crew)
Kant noch wal.

Hoe goed bedoeld deze bijzondere film met tragikomische ondertoon ook is, ondanks het originele verhaaltje en het vakmanschap waarmee een en ander is vervaardigd weet de film slechts op enkele momenten echt indruk te maken. Maar dat is helaas het grootse deel van de tijd niet het geval.

De intro is best aardig en qua sfeersetting is de leefomgeving van de hoofdpersonages goed gekozen. Maar de figuren die een belangrijke invulling aan het dorp moeten geven kennen nauwelijks een introductie of uitdieping. En zo werken sommige types meteen, of vooral ook niet.

Een surrealistisch aandoend muzikaal intermezzo met een bijbehorend humoristisch zij-plotje blijkt een van de krenten in de verder weinig smaakvolle pap te zijn. Natuurlijk is dit degelijk gemaakt, maar iets raakt of niet. Op wat voor wijze dan ook. Een film die dit soort thema’s aansnijdt moet dat gewoon naar behoren doen.

De minimale momenten van glimlachjes en tranenopwekkers of andere emoties aansprekende scènes zijn dusdanig dun gezaaid, dat je als kijker juist begint te hopen op clichés en niet de telkens daarvan afwijkende voorspelbaarheid. De film trekt daardoor bijna autistisch aan de kijker voorbij. Kant nog wal rakend.

Deux.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

4,0
Over clichés gesproken. Een uitdrukking gebruiken als kant noch wal, dat ook no(g/ch) verkeerd schrijven en betrekken op een film die vooral heel duidelijk is, in wat ie wil zijn.

Typische Kaurismaki. Felle kleuren. Ingehouden zwarte humor. Stoïcijnse, oudere acteurs die hun teksten onbewogen opdreunen. Een sociaal drama, waarbij Kaurismaki heel nadrukkelijk kant kiest voor de onderkant van de samenleving. Een maf muzikaal intermezzo. Compacte speelduur. Het zijn kreten die van toepassing zij op bijna al zijn films. Of in elk geval de films die ik zag.

Ook deze bekende regisseur, kiest voor een uitstapje naar Frankrijk. Grappig dat het zijn film totaal niet verandert. Vooral een sympathiek werkje. Tijdens het zien van zo'n film kun je toch onmogelijk sympathie houden voor (extreem) rechtse standpunten? Dat had ik toch al niet, maar zo'n film doordringt je van de belachelijke agenda van zulke partijen. Het is verder vooral erg vlot en prettig. Het ergste dat je hierover kunt zeggen wat mij betreft is dat het nooit echt erg bijzonder wordt.

Toch 4 heel kleine sterren, omdat ik de hele duur met een warm gevoel gekeken heb, een paar keer hard moest lachen en de film daardoor zelfs het overdreven en voorspelbare (dubbele) happy end vergeef.

avatar van Spetie
4,0
Een heerlijke Kaurismäki, die heel herkenbaar is voor de overige films, die ik tot nu toe van hem zag. Ook leuk om Kati Outinen weer tegen te komen. Een leuke actrice, die vaak goed speelt, zo ook hier, al is haar rol deze keer wat kleiner.

Le Havre straalt een gemoedelijk sfeertje uit en kent in de persoon van André Wilms een sterke hoofdrolspeler. Een zeer sympathiek figuur zet hij neer, arm, maar altijd met het hoofd vooruit lopend en positief in het leven staand. Kaurismäki zorgt voor een aangenaam tempo, echte personages, een warm sfeertje en fijne opvallende kleuren. Heerlijk om te zien hoe de mensen in die Franse wijk met elkaar omgaan en elkaar helpen. Ondanks de armoede klagen ze niet en zijn ze niet te beroerd om anderen te helpen, een enkeling daargelaten.

Ondanks dat Le Havre niet gekenmerkt wordt door een zeer sterke scène, is het wel zo’n typische film, waarbij ik de gehele speelduur met een grote glimlach op mijn gezicht naar heb zitten kijken. De fijne, soms zwarte humor, zit er op een zeer aangename manier doorheen verweven. Zelfs de aparte muzikale onderbreking is fijn en past precies in het gemoedelijke sfeertje van Le Havre. Dat de agent de jongen toch liet gaan, zag ik al wel aankomen. Dat Kaurismäki, het daarna ook nog aandurft om Outinen genezen te verklaren, zag ik dan weer niet aankomen. Normaal gesproken zou zoiets niet kunnen, maar Kaurismäki komt ermee weg en stiekem vond ik het gewoon ook erg mooi.

Le Havre maakt mij erg vrolijk. Dat soort films zijn zeldzaam en mogen gekoesterd worden. Dat doe ik dan ook bij deze. Dat Kaurismäki nog maar lang films mag blijven maken.

4,0*

avatar van scorsese
3,0
Aardige film waarin een arme schoenenpoetser een jonge illegale vluchteling helpt bij zijn oversteek naar Engeland. Vrij simpel qua uitvoering en nogal minimalistisch wat betreft de emoties van de acteurs. Hierdoor onstaat een wat aparte sfeer. Ook al behandelt de film een redelijk zwaar onderwerp, echt zwaarmoedig wordt het niet.

3,0
Interessant onderwerp over immigratie en clandestiniteit, dat een beetje naief is uitgewerkt met acteurs die niet bepaald sterk overkomen.
Is nochtans goed bedoeld want de film predikt goedheid en hulpvaardigheid onder de mensen. Bovendien kiest hij resoluut voor de sociaal minder bedeelde klassen en voor gelijkheid, zonder onderscheid van stand, ras of wat dan ook.
Eigenlijk ook niet de bedoeling erg zwaar over te komen, getuige daarvan de af en toe grappige situaties en dialogen. Zelfs Jean-Pierre Darroussin is een beetje potsierlijk in zijn rol van inspecteur.

avatar van eRCee
4,0
Geweldige en onderschatte film weer van Kaurismaki. Le Havre lijkt haast een klassieke verzetsfilm, maar dan zonder oorlog. De film barst van de hartverwarmende, klein-menselijke helden, die zich volledig inzetten voor een immigrantenjongen. Een paar gemeneriken proberen de idylle te verstoren en complementeren daarmee het moderne sprookje.

Maar er is een onderlaag, die uitermate cynisch is. Want Kaurismaki weet zelf ook heel goed dat zijn filmwerkelijkheid geen realiteit is. Dat brengt hij meesterlijk tot uitdrukking in het ziekbed van de vrouw, en met name in haar wonderbaarlijke genezing. Het beeld dat de film schetst over kanker slaat nergens op. Maar dan klopt het beeld over altruïstische westerlingen natuurlijk ook niet. De dokter zegt een even waar als dubbelzinnig woord: "It's a miracle. I heard these things happen in Shanghai, but in France, no".

Zo bezien krijgen de zoete pasteltinten van Kaurismaki ineens een scherp randje. Maar tegelijk blijven het ook gewoon pasteltinten. Want wat is de stijl van de Fin weer fijn. Niet alleen de belichting en het kleurenpalet. Ook de manier van vertellen is bijzonder. Kaurismaki heeft zo weinig woorden nodig, zo weinig beelden ook, om zoveel te vertellen. Hij kan als geen ander korte scenes in het verhaal inpassen, sprongen maken in de tijd, en toch alles voor de kijker duidelijk en overzichtelijk houden.

Le Havre is een originele en warme film, in de unieke stijl van Kaurismaki, maar het venijn zit hem in de staart, wanneer er een roze bril voor je ogen wordt weggehaald als het aankomt op de westerse houding tegenover immigranten.

avatar van frolunda
3,5
Lieve film die weliswaar wat traag is maar toch geen moment verveeld.Veel gebeurt er niet maar dat is ook wel eens prettig.De mooie beelden van Le Havre en de uitstekende rollen van André Wilms en Jean-Pierre Darroussin doen de rest.

avatar van wendyvortex
3,0
Mooi gefilmde feel-goed-movie door de Finse veelfilmer Kaurismäki.
Gebruikelijk nadeel is dan weer dat het wederom een leuk fijn filmpje is, zonder dat het echt nagelbijten, naschokken of janken is.
Mooie personages, maar verhaaltje barst van de naïviteit ... ach soms is dat ook best wel eens lekker een film met een mooie humanistische boodschap.

avatar van Vinokourov
3,5
Vrij recente film dit, maar het voelt qua sfeer als een oudere film aan. Een knus wijkje met allerlei kleine huisjes, winkels en vriendelijke buurtgenoten is het decor van deze Franse film. Een oude man, genaamd Marcel Marx, is het hoofdpersonage en biedt een illegale jongen onderdak in zijn huis. Ondertussen komt zijn vrouw in het ziekenhuis terecht, dus echt gemakkelijk heeft Marcel het niet.

Er is ook een slechterik in het stuk in de vorm van een politie-inspecteur die op zoek is naar die illegale jongen. Het duurde even voordat ik enigszins gegrepen werd door de film. Het wordt in ieder geval een soort kat-en-muis-spel met een tof liedje ertussendoor, maar echt uit de verf komen lukt deze film niet. De verschillende buurtbewoners worden te oppervlakkig neergezet. Ook het einde vond ik een grote afknapper, maar daar heeft regisseur Ari Kaurismäki vast een diepzinnige uitleg voor.

avatar van BBarbie
2,5
Twintig jaar na La Vie Bohème (ook met André Wilms) is Kaurismäki opnieuw naar Frankrijk uitgeweken. Het is deze keer een niet helemaal geslaagde poging geworden om een statement te maken over mensen met het hart op de juiste plaats en hun spontane saamhorigheid in het kader van het immigrantenprobleem.
Zoals Kaurismäki wel vaker doet brengt hij het zware thema op een luchtige manier en met opvallende kleuren. Dat werkt deze keer naar mijn gevoel niet erg. Temeer omdat ik onwillekeurig de vergelijking moest maken met Philippe Lioret’s thematisch gelijke Welcome (2009), dat ik vele malen beter vind.

avatar van arno74
3,5
Aparte stijl met zeer droge subtiele humor. Dat is volgens mij wat deze film anders maakt en waardoor het een ruime voldoende van mij krijgt, het zijn o.a. de verstilde momenten dat de camera de blikken van de soms apathisch kijkende personages vastlegt wat de film sterk maakt.

Een bescheiden artistiek, theatraal en karikaturaal (allen in positieve zin) werkje. Het eenvoudige verhaal was hier bijna ondergeschikt aan de stijl. 3 a 3,5*

avatar van Zeriel
3,0
Vreemde film. Het gaat over een eigentijds verhaal met vluchtelingen die in Frankrijk stranden op weg naar Engeland. Maar de hele stijl van de film ademt echter de sfeer van begin jaren zestig, compleet met oldtimers en een inspecteur die ontsnapt lijkt uit Maigret, dit wordt gecombineerd met een geïdealiseerde tijd van het Franse verzet tegen de nazis. Wat het geheel een aparte filmervaring maakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:56 uur

geplaatst: vandaag om 00:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.