Le Havre (2011)

Ondanks dat het een regisseur is die me altijd wel trekt qua status, is dit pas de eerste film van Kaurismäki die ik zie.

En zelfs voor de eerste keer is de stijl van de film herkenbaar. Ik hou van regisseurs met een eigen stempel op een film, die mag van mij keer op keer terugkeren als hij bevalt, dus wellicht valt deze film een beetje tegen omdat hij de eerste is die ik zie, ipv dat het een feest der herkenning is.

Vond het dus wat tegenvallen. De humor ligt mij wel, droogkloterige vage figuren in een herkenbare setting. Alleen vond ik het dan weer net wat te mager en kluchterig, en iets te veel van hetzelfde om er echt van te genieten.

De film sleept nogal vanaf wanneer Marcel op zoek gaat naar de opa van de vluchteling, tot dat het benefietconcert opgezet wordt. Daar krijgt de film toch een soort nieuw elan, en het laatste stuk vond ik dan ook leuker dan de rest.

Daarnaast valt de gestyleerde lelijkheid van de film op, die prima werkt, en vooral de opvallende personages. Allemaal leuk genoeg voor 3*, maar ik had toch op meer gehoopt bij de eerste kennismaking met Kaurismäki.

Het is al weer wat jaren geleden dat ik Man Without a Past zag. Die film greep mij toen niet, waardoor ik Kaurismaki verder genegeerd heb. Ik stond ook niet bepaald meteen in de rij bij de bioscoop om Le Havre te gaan zien, maar ik ben blij dat ik de kans toch gewaagd heb. Het is een heerlijk warme film met een duidelijk eigen stijl en een understated gevoel voor absurde humor die mij erg ligt. Dat ik Kaurismaki moet gaan herkansen is duidelijk.

Het is zoals andere al opmerkte inderdaad een sprookje. Een fabel over een modern probleem (illegale vluchtelingen) verpakt in een wereldbeeld dat van ergens rond de jaren '30 tot en met de jaren '50 lijkt te komen, zonder daarbij al te ouderwets te worden. Het geeft een vervreemdend effect. Een beetje dromerig zelfs en dat smaakt lekker. Daarbij viel het me pas naderhand op hoe ongelooflijk naïef het verhaal over simpele werklui die een Afrikaanse vluchteling helpen. Het is het type verhaal dat ik gewoonlijk bij voorbaat al te ongeloofwaardig zou vinden, maar hier werkte het compleet. Ik denk dat dit komt doordat de film een erg dunne lijn bewandelt tussen serieusheid en ironie. Het is duidelijk een komedie, maar wel eentje die wil dat je om het centrale probleem en de personages geeft. Tegelijkertijd wordt op subtiele wijze duidelijk gemaakt dat het allemaal wat absurd is (zeker in de laatste scène), maar dit is een van de weinige films waarin ironie niet de magie verstoort, maar juist ondersteund.

Een grootse film is het misschien ook weer niet, maar eigenlijk is het tegelijkertijd ook het soort film dat geshockeerd zou zijn bij de gedachte dat hij groots zou kunnen zijn. Met zijn aangename tempo, prachtige beelden, excentrieke humor en fijne acteerprestaties wist de film mij te betoveren en meer vraag ik niet van een film.

4*

P.S.: Ben ik de enige die niets snap van Beavis bericht. Dat Le Havre audiovisueel is lijkt me een inkoppertje aangezien het een film met geluid is, maar ik neem aan dat hij bedoelt dat het audiovisueel aantrekkelijk is. Maar wat ik me werkelijk afvraag is waarom dit contemplatief (eerder het tegenovergestelde?) zou zijn en waar de link met Noe ligt (waarschijnlijk de laatste regisseur waar ik aan moest denken).

Kant noch wal.

Hoe goed bedoeld deze bijzondere film met tragikomische ondertoon ook is, ondanks het originele verhaaltje en het vakmanschap waarmee een en ander is vervaardigd weet de film slechts op enkele momenten echt indruk te maken. Maar dat is helaas het grootse deel van de tijd niet het geval.

De intro is best aardig en qua sfeersetting is de leefomgeving van de hoofdpersonages goed gekozen. Maar de figuren die een belangrijke invulling aan het dorp moeten geven kennen nauwelijks een introductie of uitdieping. En zo werken sommige types meteen, of vooral ook niet.

Een surrealistisch aandoend muzikaal intermezzo met een bijbehorend humoristisch zij-plotje blijkt een van de krenten in de verder weinig smaakvolle pap te zijn. Natuurlijk is dit degelijk gemaakt, maar iets raakt of niet. Op wat voor wijze dan ook. Een film die dit soort thema’s aansnijdt moet dat gewoon naar behoren doen.

De minimale momenten van glimlachjes en tranenopwekkers of andere emoties aansprekende scènes zijn dusdanig dun gezaaid, dat je als kijker juist begint te hopen op clichés en niet de telkens daarvan afwijkende voorspelbaarheid. De film trekt daardoor bijna autistisch aan de kijker voorbij. Kant nog wal rakend.

Deux.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Over clichés gesproken. Een uitdrukking gebruiken als kant noch wal, dat ook no(g/ch) verkeerd schrijven en betrekken op een film die vooral heel duidelijk is, in wat ie wil zijn.

Typische Kaurismaki. Felle kleuren. Ingehouden zwarte humor. Stoïcijnse, oudere acteurs die hun teksten onbewogen opdreunen. Een sociaal drama, waarbij Kaurismaki heel nadrukkelijk kant kiest voor de onderkant van de samenleving. Een maf muzikaal intermezzo. Compacte speelduur. Het zijn kreten die van toepassing zij op bijna al zijn films. Of in elk geval de films die ik zag.

Ook deze bekende regisseur, kiest voor een uitstapje naar Frankrijk. Grappig dat het zijn film totaal niet verandert. Vooral een sympathiek werkje. Tijdens het zien van zo'n film kun je toch onmogelijk sympathie houden voor (extreem) rechtse standpunten? Dat had ik toch al niet, maar zo'n film doordringt je van de belachelijke agenda van zulke partijen. Het is verder vooral erg vlot en prettig. Het ergste dat je hierover kunt zeggen wat mij betreft is dat het nooit echt erg bijzonder wordt.

Toch 4 heel kleine sterren, omdat ik de hele duur met een warm gevoel gekeken heb, een paar keer hard moest lachen en de film daardoor zelfs het overdreven en voorspelbare (dubbele) happy end vergeef.

Een heerlijke Kaurismäki, die heel herkenbaar is voor de overige films, die ik tot nu toe van hem zag. Ook leuk om Kati Outinen weer tegen te komen. Een leuke actrice, die vaak goed speelt, zo ook hier, al is haar rol deze keer wat kleiner.

Le Havre straalt een gemoedelijk sfeertje uit en kent in de persoon van André Wilms een sterke hoofdrolspeler. Een zeer sympathiek figuur zet hij neer, arm, maar altijd met het hoofd vooruit lopend en positief in het leven staand. Kaurismäki zorgt voor een aangenaam tempo, echte personages, een warm sfeertje en fijne opvallende kleuren. Heerlijk om te zien hoe de mensen in die Franse wijk met elkaar omgaan en elkaar helpen. Ondanks de armoede klagen ze niet en zijn ze niet te beroerd om anderen te helpen, een enkeling daargelaten.

Ondanks dat Le Havre niet gekenmerkt wordt door een zeer sterke scène, is het wel zo’n typische film, waarbij ik de gehele speelduur met een grote glimlach op mijn gezicht naar heb zitten kijken. De fijne, soms zwarte humor, zit er op een zeer aangename manier doorheen verweven. Zelfs de aparte muzikale onderbreking is fijn en past precies in het gemoedelijke sfeertje van Le Havre. Dat de agent de jongen toch liet gaan, zag ik al wel aankomen. Dat Kaurismäki, het daarna ook nog aandurft om Outinen genezen te verklaren, zag ik dan weer niet aankomen. Normaal gesproken zou zoiets niet kunnen, maar Kaurismäki komt ermee weg en stiekem vond ik het gewoon ook erg mooi.

Le Havre maakt mij erg vrolijk. Dat soort films zijn zeldzaam en mogen gekoesterd worden. Dat doe ik dan ook bij deze. Dat Kaurismäki nog maar lang films mag blijven maken.

4,0*

Aardige film waarin een arme schoenenpoetser een jonge illegale vluchteling helpt bij zijn oversteek naar Engeland. Vrij simpel qua uitvoering en nogal minimalistisch wat betreft de emoties van de acteurs. Hierdoor onstaat een wat aparte sfeer. Ook al behandelt de film een redelijk zwaar onderwerp, echt zwaarmoedig wordt het niet.

Interessant onderwerp over immigratie en clandestiniteit, dat een beetje naief is uitgewerkt met acteurs die niet bepaald sterk overkomen.

Is nochtans goed bedoeld want de film predikt goedheid en hulpvaardigheid onder de mensen. Bovendien kiest hij resoluut voor de sociaal minder bedeelde klassen en voor gelijkheid, zonder onderscheid van stand, ras of wat dan ook.

Eigenlijk ook niet de bedoeling erg zwaar over te komen, getuige daarvan de af en toe grappige situaties en dialogen. Zelfs Jean-Pierre Darroussin is een beetje potsierlijk in zijn rol van inspecteur.

Geweldige en onderschatte film weer van Kaurismaki. Le Havre lijkt haast een klassieke verzetsfilm, maar dan zonder oorlog. De film barst van de hartverwarmende, klein-menselijke helden, die zich volledig inzetten voor een immigrantenjongen. Een paar gemeneriken proberen de idylle te verstoren en complementeren daarmee het moderne sprookje.

Maar er is een onderlaag, die uitermate cynisch is. Want Kaurismaki weet zelf ook heel goed dat zijn filmwerkelijkheid geen realiteit is. Dat brengt hij meesterlijk tot uitdrukking in het ziekbed van de vrouw, en met name in haar wonderbaarlijke genezing. Het beeld dat de film schetst over kanker slaat nergens op. Maar dan klopt het beeld over altruïstische westerlingen natuurlijk ook niet. De dokter zegt een even waar als dubbelzinnig woord: "It's a miracle. I heard these things happen in Shanghai, but in France, no".

Zo bezien krijgen de zoete pasteltinten van Kaurismaki ineens een scherp randje. Maar tegelijk blijven het ook gewoon pasteltinten. Want wat is de stijl van de Fin weer fijn. Niet alleen de belichting en het kleurenpalet. Ook de manier van vertellen is bijzonder. Kaurismaki heeft zo weinig woorden nodig, zo weinig beelden ook, om zoveel te vertellen. Hij kan als geen ander korte scenes in het verhaal inpassen, sprongen maken in de tijd, en toch alles voor de kijker duidelijk en overzichtelijk houden.

Le Havre is een originele en warme film, in de unieke stijl van Kaurismaki, maar het venijn zit hem in de staart, wanneer er een roze bril voor je ogen wordt weggehaald als het aankomt op de westerse houding tegenover immigranten.

Lieve film die weliswaar wat traag is maar toch geen moment verveeld.Veel gebeurt er niet maar dat is ook wel eens prettig.De mooie beelden van Le Havre en de uitstekende rollen van André Wilms en Jean-Pierre Darroussin doen de rest.

Mooi gefilmde feel-goed-movie door de Finse veelfilmer Kaurismäki.

Gebruikelijk nadeel is dan weer dat het wederom een leuk fijn filmpje is, zonder dat het echt nagelbijten, naschokken of janken is.

Mooie personages, maar verhaaltje barst van de naïviteit ... ach soms is dat ook best wel eens lekker een film met een mooie humanistische boodschap.

Vrij recente film dit, maar het voelt qua sfeer als een oudere film aan. Een knus wijkje met allerlei kleine huisjes, winkels en vriendelijke buurtgenoten is het decor van deze Franse film. Een oude man, genaamd Marcel Marx, is het hoofdpersonage en biedt een illegale jongen onderdak in zijn huis. Ondertussen komt zijn vrouw in het ziekenhuis terecht, dus echt gemakkelijk heeft Marcel het niet.

Er is ook een slechterik in het stuk in de vorm van een politie-inspecteur die op zoek is naar die illegale jongen. Het duurde even voordat ik enigszins gegrepen werd door de film. Het wordt in ieder geval een soort kat-en-muis-spel met een tof liedje ertussendoor, maar echt uit de verf komen lukt deze film niet. De verschillende buurtbewoners worden te oppervlakkig neergezet. Ook het einde vond ik een grote afknapper, maar daar heeft regisseur Ari Kaurismäki vast een diepzinnige uitleg voor.

Twintig jaar na La Vie Bohème (ook met André Wilms) is Kaurismäki opnieuw naar Frankrijk uitgeweken. Het is deze keer een niet helemaal geslaagde poging geworden om een statement te maken over mensen met het hart op de juiste plaats en hun spontane saamhorigheid in het kader van het immigrantenprobleem.

Zoals Kaurismäki wel vaker doet brengt hij het zware thema op een luchtige manier en met opvallende kleuren. Dat werkt deze keer naar mijn gevoel niet erg. Temeer omdat ik onwillekeurig de vergelijking moest maken met Philippe Lioret’s thematisch gelijke Welcome (2009), dat ik vele malen beter vind.

Aparte stijl met zeer droge subtiele humor. Dat is volgens mij wat deze film anders maakt en waardoor het een ruime voldoende van mij krijgt, het zijn o.a. de verstilde momenten dat de camera de blikken van de soms apathisch kijkende personages vastlegt wat de film sterk maakt.

Een bescheiden artistiek, theatraal en karikaturaal (allen in positieve zin) werkje. Het eenvoudige verhaal was hier bijna ondergeschikt aan de stijl. 3 a 3,5*

Vreemde film. Het gaat over een eigentijds verhaal met vluchtelingen die in Frankrijk stranden op weg naar Engeland. Maar de hele stijl van de film ademt echter de sfeer van begin jaren zestig, compleet met oldtimers en een inspecteur die ontsnapt lijkt uit Maigret, dit wordt gecombineerd met een geïdealiseerde tijd van het Franse verzet tegen de nazis. Wat het geheel een aparte filmervaring maakt.

Een mooie kleine film.

Een onderwerp, uit het leven gegrepen.

Een gewezen kunstenaar, die alles is kwijtgeraakt.

En de eindjes aan elkaar probeert te knopen, in een sober en oud huisje.

Waar hij leeft, met zijn zieke vrouw en hond.

En zich ontfermt over een Afrikaanse tiener jongen

Die gevlucht is, en hoopt zijn moeder te vinden in Engeland.

Fijne film, luchtig van opzet.

Geslaagde film, voor de filmhuis liefhebbers.

Kaurismäki levert opnieuw een juweeltje af met dit komische drama waarin oude schoenenpoetser Marcel Marx [André Wilms] zich ontfermt over Idrissa [Blind Miguel], een jongen die met zijn grootvader [Umban U’kset] vanuit Frankrijk naar Engeland wil reizen zodat hij zich bij zijn moeder kan voegen. Het zorgt tevens voor wat afleiding voor Marcel zolang zijn echtgenote Arletty [Kati Outinen] in het ziekenhuis ligt. Hij krijgt hulp van oude vrienden om te voorkomen dat de IND ontdekt wat Marcel en Idrissa van plan zijn. Kaurismäki lijkt in alle opzichten de sfeer van de vroege jaren 70 op te roepen en slaagt daar wonderwel in, ook dankzij de kostuums van Frédéric Cambier, de make-up van Valerie Thery-Hamel en de production design van Wouter Zoon. Een simpel verhaal, onderhoudend vertelt met de onderkoelde humor die we van Kaurismäki gewend zijn.

Aki Kaurismäki durft een polarisend thema als transmigratie aan. Voor één keer verliet hij z'n vertrouwde Finland om in het Frans te werken. De Normandische havenbuurt, met z'n bedrijvigheid en z'n verloederde plekken, komt uitgebreid in beeld.

De twee hoofdpersonages zijn in veel opzichten tegengesteld: een bejaarde, blanke Fransman en een jonge, zwarte migrant. Toch ontstaat er snel een band. Commissaris Monet vertegenwoordigt het gezag, maar blijkt ook een humane kant te hebben. Kati Outinen heeft een statische rol.

Het ideologische conflict wordt ten top gedreven, wat tot spannende scènes leidt. De kijker weet meer dan de politie, en kan dus meeleven met het jongetje. Er is aandacht voor visuele details als een roomsoesje en een afbladderende regenpijp.

Toch wel een Kaurismäki waarbij de humor in de koelkast werd gestopt. Het dramagedeelte primeert hier wel. Hoewel inspecteur Monet toch wel zijn best deed om met zijn nodige norsheid wat grappig uit de hoek te komen. Toch bleef vooral het vluchtverhaal van de jonge Idrissa me het meest bij.

Het kat-en-muisspel tussen Marcel en de politie, best onderhoudend. De politie die hem aanziet als een mensensmokkelaar. Hij die eerder een menselijke daad wil stellen om een jonge vluchteling te helpen. Maar Marcel heeft wel meer zorgen met zijn zieke terminale vrouw. Hij ziet zijn vrouw graag, maar de vonken spatten er bij Kaurismäki nimmer af.

Leuk zo dat uitje naar Frankrijk welk je af en toe nog wel ziet bij Kaurismäki, maar de zuivere Finse films staan toch dat tikkeltje hoger aangeschreven bij mij.

Er zijn niet zoveel gerenommeerde regisseurs die een film over de vluchtelingencrisis maken. Van Haneke herinner ik me een verdienstelijke poging, Stephen Frears misschien, Agneszka Holland met Green Border vorig jaar, en dan zullen er nog wel wat zijn, maar over het algemeen is het geen thema waar je over struikelt. Leuk dus dat Kaurismäki zich daaraan waagt in zijn typische droogkloterige ingetogen stijl. Gek genoeg maakt het totaal niet uit dat het in het Frans is.

Le Havre zou je kunnen zien als een naïef sprookje, als een wat ironische blik op Fort Europa, aan de andere kant zijn er wel voorbeelden van hoe een buurt zich opwerpt om een illegale vreemdeling voor uitzetting te behoeden. Als migranten naamloos zijn en vooral in getallen worden gebruikt viert cynisme hoogtij en wordt er haast schouderophalend gereageerd op de zoveelste bootramp met tientallen doden. Maar zodra de migrant een gezicht krijgt, een naam, blijkt de medemenselijkheid wel degelijk nog te bestaan. In dat opzicht vond ik de film van Kaurismäki dan weer niet per sé naïef, zelfs als dat zo was bedoeld.

Het is iets te rechtlijnig verteld om echt mijn aandacht vast te houden, maar Kaurismaki heeft toch weer een aardige film afgeleverd. Ik word er alleen zelden door gegrepen.

Niet mijn ding. Halverwege afgezet. De film is bijzonder traag en gefilmd in de stijl van de jaren 50 - 60: lange shots, statische beelden, te duidelijk kunstmatige achtergronden. Ook het acteerwerk kon me niet boeien: te kunstmatig en veel te 'toneelachtig'. Ook hier herken je de oude filmstijl in. Ik vond er ook sprake van overacting. Het zal best een kunstig gemaakte film zijn, maar het kon mij gewoon niet genoeg boeien. 1,5 ster.