Melancholia (2011)

Had je het niet over dat woord in tweeën hakken?

Ja, klopt, maar mij zegt het dan iets over de indeling van de film en de personages..... Jou niet?

Bedoel je de eenheid tegenover de afzonderlijkheid?

Ehm niet helemaal, ik bedoelde dat als je die 2 helften achter elkaar uitspreekt en de twee hoofdstukken + bijbehorende personages erbij in gedachten neemt, dat dat dan het thema of de strekking van de film betreft (voor mij wel tenminste).

Ik heb de indruk dat we ongeveer hetzelfde bedoelen, Dreiecke...

Over Claire en Justine dus? Ook de partners doen mee en alles wat ik eerder noemde:

....... en misschien nog wel meer dualiteiten. Ik vind deze film ingenieus in elkaar steken

Wat denk je van de berichten van 31/10, Dreiecke?

Tot op zekere hoogte zou je deze film als waarheidsgetrouwe verslaglegging kunnen zien.
Maar voorbij die zekere hoogte kun je dat toch niet blijven volhouden.
Zo denk ik dat het eerste deel staat als symbool voor een sociaal leven, tevens voor een reeël huwelijk dat ooit plaatsvondt en daarbij ook voor de meervoudige facetten van de dualiteit van Claire en Justine (ze zijn daar nog niet alone, later dringt dat pas door)
Ik zie het als een complexe weergave van een reële verleden tijd, gemengd met herinneringen, gevoelens en persoonlijke uitleggingen van de hoofdpersoon (-personen/persona/facetten/emoties/houdingen/etc).
Dat wil zeggen dat er een huwelijkspartner in de realiteit was, ook was er een socialer leven dan later het geval was, met familie en vrienden. De partner wordt in deze film in dualiteit getoond, eerst een vrolijke, lieve jongeman (1 facet, Michael) met wat 'control' trekjes (2e facet, Jack), later puur een wetenschappelijke, beperkende mister control.
Dit geeft voor mij een ontwikkeling weer.
De partner verdween, eerst een gedeelte van hem (het lieve en aandachtige), later helemaal. Dood hoeft voor mij niet fysiek dood te zijn, kan ook 'weg zijn' betekenen. Fysiek weg of psychisch weg.
Zo is de hele film te zien en in te vullen, tot in elk detail. Ik voel het zo.
Justine die met de limo komt, later met de taxi. 'A ride from home'.
Vader die (emotioneel?) weinig aanwezig was, is er wel in de fantasie als Little Father (wellicht niet fysiek als butler maar als facet van haar man, wie weet), de persoon die er altijd is en altijd voor je zorgt, lepels teruglegt waar vader ze wegnam, etc.

Was het je al opgevallen dat vader een briefje schrijft met de tekst:
"To my beloved daughter.......... Betty
I'm as proud of you as any father could be
But I couldn't find you and I was offered a ride home I couldn't refuse
See you soon
Kisses from your stupid dad"

Dit is een psychisch proces en verwerking en wensdroom ineen, waarbij home de (onbewuste) psyche is.
(toevallig gisteren iets soortgelijks gezien (over psyche als home) in een film uit 1929, maar ook in andere films)

In dat ene briefje zou nog meer of iets anders of niets kunnen zitten, al naar gelang je er zelf voor open staat
(kenmerk van kunst).

Je gaat blijkbaar dieper dan ik, Dreiecke. Maar de film zette mij daar niet echt toe aan. Hij sprak me daarvoor blijkbaar te weinig aan. Er werden naar mijn gevoel ook te veel dingen door elkaar gegooid (zie vroegere berichten). Te "verstrooid", zoals sandokan-veld het zegt...

Dat kun je zo opvatten, is inderdaad persoonlijk.
Ik had het pas na een paar maanden te pakken van deze film. Voor mijn gevoel is deze veel meer doordacht en gestructureerd dan anders, maar ik heb nog niet alles van 'm gezien.
Daarom leek het mij ironisch als Von Trier dat nu juist bewust en recalcitrant zou doen.

Zijn film met genitale verminkingen sprak mij weer minder aan.
Maar misschien geef ik die ook nog eens weer een kans.

Als je eenmaal aan deze begint (op deze wijze) is er geen houden aan Hoe meer ik in de film ga zien hoe completer en minder verstrooid mijn plaatje wordt. Echt alles is uitgewerkt en te traceren.

Kan ik me wel voorstellen... Maar is dat niet altijd zo, Dreiecke? Een film is uiteindelijk wat je er zelf uithaalt, hé... Maar los van die detailanalyse is er toch in de eerste plaats de film als geheel, en de indruk die dat geheel maakt. Als "Gestalt"... die je eventueel aanzet om "dieper" te gaan...

Snap ik ook, de eerste indruk .............
maar misschien ook de verwachting bij een 'Von Trier'? Zijn films zijn tenslotte steeds maar depressief en chaotisch? Als het nu eens een keer niet zo is en dit een film over genezing is?
Ook het eind heeft namelijk een meervoudige mogelijkheid tot uitleg (dualiteit, erop of eronder), waarvan de mijne er één is.

Als ik jou was zou ik deze film nog 1 keertje in een ander licht bekijken

Het oude begrip gestalt sluit aan bij een breder (meer verstrooit) begrip emergentie. Je kan je "zelf' als vaststaand geheel wiilen zien....maar ook als een dynamisch steeds veranderend geheel, waarbij de neiging tot verstrooidheid (chaos) steeds aanwezig is. Een specialist voelt zich veilg in zijn hokje (beperkt geheel), een generalist wil juist uit hokjes breken...en ziet zichzelf in meerdere gestalten. De laaste categorie zijn vooral (script)schrijvers....maar denk ook aan Van Kooten en de Bie met hun vele typen...

"onder invloed": openstaan voor gestalten, vormen (beelden, woorden etc.).. film dus...je laten verstrooien. dus.

Trouwens de neiging tot generaliseren zit diep in de mens:....Von Trier toont ons, in elk geval , geen beperkt beeld van de vrouw...

Ik heb deze film nog eens in een ander licht bekeken,toen ben ik er achter gekomen dat het nog steeds een vage film is.

Helaas (hoewel ikzelf zelfs wel van vaag hou, ook al is ie nu niet meer zo vaag voor mij)

beelden zijn mooi mar wel vage film hoor

ik dacht waar kijk ik toch naar

nee niet mij n film

Wow, erg mooie en indrukwekkende film van Von Trier is dit zeg. Het is opgedeeld in twee gedeeltes, waarbij je kijker eerst een bruiloftpartij mee maakt. Een hele hoop cliches van bruiloften worden netjes nagelopen en ondertussen is er veel spanning tussen Kirsten Dunst en haar familie. Het tweede gedeelte vond ik nog ietsje sterker, wanneer de verhouding tussen de twee zusjes (Gainsbourg en Dunst) aan bod komt. Ondertussen nadert er een grote planeet die de hele aarde gaat verwoesten.

Licht kritiekpuntje is dat kinderachtige geschud van de camera had van mij niet gehoeven. Zeker in de bruiloft lijkt Lars von Trier weer onnodig last van Parkinson te hebben. Later is dat geschud minder, of in ieder geval mij minder opgevallen, omdat ik nog meer in de film zat . Maar al met al een erg goede film met mooie beelden. Liefhebbers hiervan kan ik Tarkovsky's Offret aanraden trouwens, die film heeft ook zo'n mysterieus pre-apocalypse-sfeertje.

Ja, het is een vage film, maar op een of andere manier ook heel reeel. Ik was wel onder de indruk na deze film in de bios te hebben gezien en heb er zelfs nog over gedroomd...

Oei... nachtmerries zeker.

Een paar dagen geleden gezien. In de eerste instantie had ik niet zulke hoge verwachtingen van deze film, maar ik vond het de moeite waard om met een vriendin, die deze film per se moest zien, er toch naartoe te gaan. En ik was aangenaam verrast. De film begon vreemd, beelden uit de rest van de film werden door elkaar gegooid en laten zien, zonder dat je ook nog maar iets van het verhaal wist. Hoewel dit voor wat verwarring zorgde waren de special effects goed gedaan, bovendien kwam het uiteindelijk allemaal weer terug in de film. Dan het verhaal; niet verbazingwekkend goed of spectaculair, maar opzich wel realistisch. Het acteerwerk was goed en de film hield je aan het kijken, ondanks dat er geen denderende muziek of actie in voorkwam (iets wat veel films wel nodig hebben om niet te vervelen). Uiteindelijk werd het wel een beetje langdradig maar dat maakte het einde helemaal goed. (Vooral de reactie van Claire in tegenstelling tot die van Justine toen de planeet ze ging raken vond ik erg indrukwekkend.) 4*

Een sublieme film en het beste werk van Lars Von Trier: zijn meest volwassen film.

Visueel is het één van de mooiste films van de 21ste eeuw (alleen al die openingsscène: van een zelden geziene schoonheid). Die schoonheid vind je terug doorheen de hele film (die luchtbeelden van de paardrijdende zussen : prachtig)

Qua scenario: weer een scherpe analyse van de mens en zijn gedrag. Het is alsof iedere zus een ander type angst symboliseert: enerzijds een zware depressie annex angst voor het leven die je kan gaan gijzelen en anderzijds een meer accute angst door de dreigende botsing tussen de aarde en Melancholia. Ondertussen doet Von Trier er nog een ander schepje bovenop en geeft hij een vlijmscherpe analyse van het gedrag van bourgeoisie die alles zomaar normaal vinden zolang je maar geld hebt: je betaalt ervoor en je krijgt. En die dus er geen seconde bij stilstaan dat hun leven niet zo evident is als het lijkt, en dat het wel eens voorbij kan zijn.

Een film waarover urenlang kan gediscussieerd worden. Voor mij alvast Von Trier's absolute masterpiece

Wat een bullshit lees ik hier. Von trier doet maar wat en hoopt dan dat wat semi intellectuele filmkijkers die het niveau van american pie zijn ontgroeid, een diepere boodschap achter de film bedenken...

Hole 19...?

"Alles wat ik zelf niet (zo) zie, is bullshit." Ja, vaker gehoord, maar wat is waarheid?

Je richt je trouwens meer op mensen die de film kijken dan op de film zelf.

Wat is je eigen mening over deze film? Of blijft het bij: "Von Trier doet maar wat en hoopt...."

Van Triers beste tot nu toe.

Geweldig film. Knap geconstrueerd.

Werkt echt naar een climax toe. Vooral 'Clair' (deel 2) vond ik geniaal.

In deel 1: de weddingplanner (hand voor zijn gezicht) hoe bedenk je het? fantastische humor. en zo zit er nog meer in.

'it looks friendly' nog zoiets.

Toch heb ik het idee het eea gemist te hebben. zoals dj79 ook al schrijft:

Hole 19...........

iemand die deze snapt?

Mooi camerawerk by the way

De film is visueel mooi, maar laat zo veel aan de fantasie/invulling van de kijker over, dat ik het verhaal te vrijblijvend vind.

Wel mooi om te zien hoe een ieder op eigen wijze naar het einde van de wereld toeleeft. Ook de tegenstellingen in de film zijn goed. Zussen zijn elkaars tegenpolen, ouders ook, etc.

Hole 19. Niet echt veel of net superveel denkpatronen achter te vinden. Verzin er maar enkele zou ik zeggen.

Een surreële wereld misschien waar er andere regels gelden. Of de stap van de totale apocalyps waar andere gekende wetten en regels gelden ipv de gekende 18 Holes.

Volgens mij een spielerei en een reactie-uitlokker van Von Trier, en blijkbaar een leuk geslaagde omdat het op vele fora wordt besproken.

"Zichzelf niet sparen en begrijpen dat alles maar scherts is, ja, dat is ernst". (Kierkegaard)

Zonder speelsheid geen creativiteit, maar binnen dat ironisch kader van Von Trier staat bijna alles (voor mij) serieus in dienst van Justines speciale karakter. Reacie uitlokker? Von Triers plot is één en al provocatie!



Als je, als arrogante kenner van semi-intellectuele filmkijkers, die bullshit goed gelezen had dan had je ook dit kunnen lezen:



Tja...wie doet hier maar wat?
Google invullen is ook zo'n vrijblijvende bezigheid voor semi-intellectuelen...toch?

Spielerei, dát is het woord... Misschien zelfs "leuk geslaagd" en "druk besproken"... Maar daarmee heb je helaas nog geen goede film!

Een herhaald spelletje met één woord geeft je nog geen goed argument om deze bijzondere film kleiner te maken dan het is. Hier wordt een serieus spel gespeeld in de geest van Von Triers speelse landgenoot Kierkegaard:

"Wenst men een schitterend beeld van zo'n ironicus, die uitgerekend door zijn existentiële dualiteit existentie ontbeerde, dan wil ik herinneren aan de Ase Loki" ("Over het begrip Ironie", uitg. Boom)

Von Trier is dus, God dank, de enfant terrible van de hedendaagse filmwereld. En grillige Justine is een grottenbouwster voor haar neefje, daarbij noemt hij haar "aunt Steelbreaker"...vuur dus.

ps: Als er iemand het duistere gevoel van melancholie van dichtbij gekend heeft en waar hij veel, zo niet alle, creativiteit, d.w.z. zijn genie, uit geput heeft dan is het wel de 'anti-filosoof' Sören Kierkegaard.

(een argumentje in het kader van semi-intellectuele bullshit )