Carnage (2011)

Lees of bekijk eens 'L'enfer, c'est les autres' van Sartre.

Het gaat over mensen die elkaars leven tot een hel maken.

Afgunst, nijd, jaloezie, spuitende gifkliertjes en andere beestjes die ervoor zorgen dat mensen zich ongelukkig of minderwaardig voelen. Dat is de aard van ons beestje.

Weinig mensen kunnen echt gelukkig zijn.

Hebben ze alles, zoals wij, dan is het gras altijd groener aan de overkant.

Heeft men niks, dan slaagt men er toch in om minder gelukkig te worden door toedoen van andere mensen.

Dan gaat het meer om wie met het mooiste wrak rondrijdt of wie in het mooiste krot leeft.

We kunnen er eigenlijk weinig aan doen aangezien het ingebakken zit in de genen van iedereen. Beetje survival of the fittest van Darwin.

Dat zal waarschijnlijk de bedoeling van Polanski geweest zijn.

Cool hoor. Had alleen wel langer mogen duren. Niet zo sterk als Who's Afraid, maar mooi concept. Acteerwerk is goed. Waltz vond ik er zelf uitspringen, maar de rest doet het ook goed.

4,0*

Een 80 minuten durend toneelstuk met capabele acteurs. Maar wat een vreselijke uitwerking van een erg middelmatig verhaal. Na 10 minuten kon ik het nog maar net aanzien, zo over the top geacteerd (Foster in het bijzonder) en het ligt er allemaal zo dik bovenop dat je de clichés er met een paplepel af kan lepelen. Polanski stelt teleur.

Foster is bij momenten echt wel hysterisch, straffe tante!

Over the top zou ik het toch niet noemen

Wordt wel lastig zoeken in de bibliotheek. Lees, of beter nog, bekijk dan meteen ook even To be or not to be.

Erg amusant, hou wel van films met een uiterst simpel gegeven en weinig tot slechts één locatie, waarin acteurs zich volledig kunnen uitleven. Roman Polanski's Carnage is overduidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar werkt als film uitstekend. De film wordt prima opgebouwd en gaat meteen goed van start. Het is echter wel even wennen om te zien hoe de film van realistische dialogen en echte karakters halverwege steeds theatraler en grootser wordt en de personages bijna karikaturen worden. Dit wordt op zich prima uitgevoerd, maar het voelt wel als een vrij grote stap.

De minimale, maar vrij sterke, découpage en production design doen zijn werk, maar het zijn toch de acteurs waar het vooral van komt. De show wordt gestolen door Christopher Waltz, die met zijn sarcastische en lekker snobby rol overduidelijk het leukste personage vertolkt. John C Reilly is eveneens sterk, vooral door de transformatie die zijn karakter langzaam maar zeker ondergaat. Kate Winslet speelt zeker niet haar beste rol, maar speelt haar rol, zeker in het begin van de film, goed. Enkel tegen het einde gaat het bij haar er net een beetje over. En hetzelfde geldt zeker ook voor Jodie Foster, die in het begin prima uit de verf komt, maar tegen het einde is het allemaal iets teveel van het goede.

3,5 sterren.

Geweldige film, minpunt is alleen de voorspelbaarheid op sommige momenten. Het tulpenitem vond ik overigens het mooiste, erg herkenbaar ook.

Hehe, inderdaad.

Voor de volledigheid: SaveMyMovies wil dat jullie Huis-clos van Sartre lezen, met daarin de beroemde regel "L'enfer, c'est les autres".

duidelijk een hele mindere polanski. Het verhaal is erg gekunsteld, overtuigd niet, is geforceerd en daardoor komen de steracteurs ook niet uit de verf. Het is erg ongeloofwaardig allemaal. Waarom gaan ze gewoon niet weg? Waarom gaan ze aan de dure drank als ze ruzie krijgen? En dan dronken zijn na 2 glazen? Zelfs de grote Christofer Waltz kan er niet echt uit springen.

Best een leuke kleine Polanski.

Snel gemaakt filmpje, maar toch best de moeite waard. Nee erg geloofwaardig of realistisch is het zeker niet, maar de dialogen en de acteurs -en daar draait dit uiteindelijk om- zijn vrij sterk. Waltz sprong er voor mij uit, ook qua rol. Reilly begon minder maar eindigde leuk. Foster en Winslet vond ik net wat minder dan de heren.

Uiteindelijk vond ik de piek van de film net wat te vroeg liggen, al pakweg na driekwartier. Had verder toch nog wat feller en snediger gemogen, maar al met al best geinig voor een keertje.

3*

Aardig wat beter dan Polanski's vorige film. Niet echt typisch Polanski (al heeft hij eerder een film grotendeels in een ruimte gemaakt, Death and the Maiden). Meer in de traditie van Who's Afraid of Virginia Woolf?, zonder overigens zo goed te zijn.

Vier zelfvoldane mensen die hun waardigheid in de hitte van de strijd en na wat glazen whisky volkomen kwijtraken. Tikje karikaturaal (maar niet storend) ,maar best relevant in waar het allemaal de draak mee steekt. Kort genoeg om de spanningsboog vol te houden ook en vaak erg grappig. En het einde lijkt me een toevoeging van Polanski zelf en is zeer sterk, vooral hoe de kinderen al lang ver voorbij de ruzie zijn.

Lijkt me trouwens heerlijk om te maken als acteur zijnde. Lekker spelen in een relatief eenvoudige shoot zonder al te veel gedoe en je hebt ook eens met Polanski gewerkt.

3.5*

Heerlijk absurdistisch.

Totaal niet serieus te nemen of geloofwaardig. De film pretendeert dat ook niet. Mensen die daarvoor 1 of 2 sterren geven, zullen blijkbaar niet houden van zulk absurdisme. Juist dat steeds terugkeren en met 1 opmerking dat alles weer ontplofte was geweldig. En ook hoe het continu switchte tussen de 4 karakters .

Ik vond het echt briljant en het was een enorme verrassing, want we hadden alleen de filmomschrijving gelezen en geen trailer gezien o.i.d. Toegegeven, mijn vriendin en ik moesten duidelijk harder lachen dan de rest van de zaal (die overigens helemaal vol zat, al was het wel kleine zaal in filmhuis) en dit is dan ook onze soort humor. Het is dus wel iets waar je van moet houden denk ik zo.

Als je dat doet, dan zijn er echt genoeg hilarische momenten in deze film en dan zijn die 80 min zo voorbij. Meer had ook niet gemoeten, want het werd wel erg over the top na de drank.

4.5 ster vind ik wel terecht

erg amusante film waarin ik de opbouw sterk vind.

geniaal. acteerwerk. verhaal. ontwikkelingen. spanning. superbe.

Sommige van de bovenstaande reacties noemen de film absurdistisch. Iets waar ik niet in kan mee komen; zo absurdistisch is deze film niet. Hooguit buiten de kaders van verwachtingen getrokken. Iets wat niet per sé absurdistisch hoeft te zijn. Absurdistisch is Un Chien Andalou, Fear and loathing in Las Vegas, Enter the void en Eraserhead.

Dit pareltje van Polanski doet gewoon leuke dingen met verschillende karakters, verschillende wereldbeelden en verschillende moralen die keihard met elkaar in confrontatie komen. Ieders wereldbeeld is gelijk, kan het voor zichzelf rechtvaardigen maar kan haaks op die van een ander staan die net zo hard gelijk heeft.

Het excuus is niet zo heel echt relevant, iets wat goed tot uiting komt op het eind van de film.

Waltz laat weer eens zien waar hij heel erg goed in is: de klootzak uithangen. Het zal wel in de genen zitten. Als Richelieu was ie goed, als Landa magistraal en de foute advocaat hangen gaat hem ook prima af. Foster speelt de moeilijkste rol als hysterische, wanhopig politiek correcte middle class ietwat naïeve huisvrouw met een hobby, Winslet doet het decor voor Waltz en Reilly doet Joe the Plumber.

Het resultaat is een boeiende en soms wat ongemakkelijke (want herkenbare) confrontatie die, volgens de oplettende kijker, zomaar een goed toneelstuk had kunnen zijn. Iets wat de film dan ook meteen goed definieert; toneel voor de filmliefhebber.

De eenvoud van het plot en de complexiteit van de karakters geeft deze film de kracht die het heeft.

Enig overleg tussen Viridis en degene met wie ik deze film zag doet mij besluiten deze film een waardering van 4.25 te geven. Dat ronden we maar eventjes naar boven af.

Films die zich grotendeels in één ruimte afspelen kan ik vaak erg waarderen maar bij Carnage voelde dit niet goed aan. Zowel het acteerwerk als het idee is aardig maar de uitwerking en het verloop van het verhaal vind ik zeer matig. Het voelt allemaal geforceerd en nep aan wat niet ten goede komt van de kijkbaarheid. Op den duur wordt het steeds vervelender want Polanski valt in herhaling: Alan en Nancy lopen weg, worden overgehaald om te blijven, maken weer ruzie. En zo wordt het kunstje steeds herhaald wat te gemakkelijk is en niet boeit, ondanks de korte speelduur. 1,5* voor deze matige en tegenvallende film.

Meer een klucht dan een film want alles speelt zich af in vrijwel dezelfde ruimte (dan tel ik de gang effen daarbij). De film zal buiten de best wel indrukwekkende cast dan ook niet echt duur zijn geweest. En om toch iets op de cast te budgetteren is duur van de film beperkt gebleven tot amper 80 minuten. De film moet het dan ook hebben van de cast en de dialogen en daarin is de film best goed in geslaagd. De omstandigheid (ruzie tussen twee kinderen) waar het verhaal (of klucht) omdraait is eigenlijk best wel onnozel maar de dialogen tussen de ouders omtrent die omstandigheid zijn best aardig en ook wel grappig. Zo heb je het koppel Kate Winslet (geweldig toen ze moest kotsen en de scene erna ) en Christoph Waltz (speelde echt goed) en het koppel Jodie Foster en John C. Reilly (ook heerlijk op dreef). Met name het eerste koppel was best goed opdreef en van het tweede koppel was met name Jodie Foster best vaak irritant (dat was natuurlijk ook de bedoeling). Doordat ze regelmatig irritant is krijg je natuurlijk wel leuke (ging vaak werkelijk om niets) en grappige dialogen tussen beide koppels en ook onderling.

Niet alles is echter rozenschijn en manenschijn in deze film want er zit ook een soort van continue herhaling in (o.a. steeds als het koppel Kate Winslet en Christoph Waltz wilt vertrekken) waardoor het op een gegeven moment ook wel wat saai wordt. Maar al met al best een leuke en ook wel geslaagde Komedie / Drama.

Wat een geweldige film was dit. een gesprek van 75 minuten tussen 2 stelletjes waarvan hun kinderen ruzie hebben gehad. Veel gelachen! verslapte nergens, en dat is moeilijk in zo'n film. soort The Sunset Limited gevoel had ik, alleen zijn het 2 totaal verschillende films. Goed acteerwerk die heel soms wat overdone was. Toch hing ik aan hun lippen.

een dikke 4 van mij.

Scherp geobserveerde verfilming van een toneelstuk, subliem vertolkt door de vier hoofdrolspelers. De langzaam escalerende gebeurtenissen zijn fascinerend om te zien en de film doet gelukkig niet toneelmatig aan, ondanks dat alles zich afspeelt in één appartement gedurende één middag. De dialogen worden subliem gebracht en de film is vaak erg grappig. Minpuntjes zijn de iets te korte speelduur en het nogal abrupte einde.

Een film die het helemaal moet hebben van dialoog en opbouw en dat zijn naast de geweldige acteerprestaties dan ook meteen de hoogtepunten. Ik heb erg genoten, verveeld geen moment en het is ook niet een film die je zo weer vergeet. Origineel, komisch, scherp en herkenbaar (als in dat het verhaal niet heel ver buiten de wereld van een gemiddeld getrouwd stel met kinderen staat, ondanks dat het wel iets doorslaat )

Heerlijke dialogen en uitstekende cast maken dit een waar spektakel alleen had de film nog wel een uur mogen duren en ook het abrubte einde had iets anders gemogen soms leek de film wel wat weg te hebben van Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) met de opmerking dat Carnage (2011) stukken luchtiger was. Jodie Foster volg ik al van kleins af aan omdat ze even oud is als mezelf en moet het hebben van de acterrprestaties en niet van de looks daarintegen heeft de wonder mooie Winslet dit beide ook was ik weer onder de indruk van John C. Reilly vooral als hij zich boos maakt dat is gewoon heerlijk kijkvoer.

Carnage is een prachtig stukje cinema waarop wat mij betreft niets aan te merken valt. Met plaatsvervangende schaamte en onder het uiten van vele ongemakkelijke lachsalvo's, keek ik als een gekooide hamster naar mijn soortgenoten. De thematiek van de film is in dit forum al verschillende keren vermeld, maar wordt toch nergens zo kernachtig uitgedrukt als in dat briljante eindshot. Wauw...

Knap werk van een van mijn favoriete regisseurs.

Best van genoten eerlijk gezegd. Vrij herkenbare dialogen. Prima film. De 2 mannen zijn echt zoals mannen zijn, lol.

Teleurstellende film. Tachtig minuten kijken naar een stel zenuwachtige volwassenen die het irritante gedrag van kinderen met gemak evenaart valt haast niet te behappen. Gesprekken voelden nogal plichtmatig aan en eerst drie keer zeggen dat je weggaat en evenzoveel keren weer terugkomen is ook verre van reeël.

Gelukkig weet de cast het nog wat luchtig te maken waardoor het toch wel lukt om de film af te zien. Vond Foster de zwakke schakel in de film, Waltz en Winslet zijn altijd goed en Reilly was een absolute meevaller! Kon m'n lachen niet inhouden toen de telefoon in de bloemenvaas werd gegooid, reacties waren erg leuk. Helaas is dat de enige keer geweest waarin ik heb gelachen.
Een van de mindere Polanski's. 2,5*

Vermoeiende maar sterke Polanski. Vier hoofdpersonages op één locatie over één conflict namelijk de zoon van één van de ouders heeft de tanden van de andere zoon er uit geslagen met een stok. Dit feit wordt enorm uitvergroot en het leid tot een grote ruzie. Jodie Foster is heerlijk als nep wereldverbeteraar en Christoph Waltz met zijn gortdroge sarcastische opmerkingen. Topper.

Wat een draak van een film. Met gekromde tenen af zitten kijken. Ik had gevoel dat ik naar een auditie voor de nog te maken film zat te kijken die nog uit moet komen. Jodie en Winslet als elkaars concurenten. Tachtig minuten gezaag. Tachtig minuten van mijn leven verspild. Jammer Polanski spreekt me altijd wel aan maar deze keer totaal niet. Een 1.5 voor de moeite.

Toch wel genoten van dit filmpje die voor mij wel een bittere nasmaak heeft achtergelaten.

De dialogen waren behoorlijk scherp en gevat ook al had het allemaal een overdreven toon.

Goede film over hoe nep mensen eigenlijk wel niet zijn en ook over hoe zinloos het leven wel niet is en dat allemaal in een luchtig jasje in één ruimte. Goed acteerwerk van alle vier.

Moderne klucht.

Ow wat een geratel. Bla bla bla... ik moest er echt even inkomen. Beetje bij beetje werd het vermakelijker en ook sterker, vooral toen de drank op tafel kwam Naarmate de film vorderde werd mijn grijns steeds groter en uiteindelijk heb ik me een paar keer flink bescheurd.

Sterk geacteerd. John C. Reilly en Kate Winslet vond ik het grappigst, maar iedereen zet een sterke rol neer. De dialogen zijn soms wat flauw of gewoontjes. Wat minder spitsvondig en hilarisch dan ik had gehoopt, maar wel genoeg om leuk te zijn. 7.5/10*

Hilarisch!

Met Carnage heeft Polanski één van de betere scripts van het jaar te pakken. Geniale dialogen, verwijzingen en bovendien in zijn geheel een goed verhaal. Dit was dan ook de hoeksteen van deze film, naast de regie, wat ook simpelweg hèèl erg goed was. Creatief gebruik van de kleine ruimte.

Slechts een klein persoonlijk probleempje vormde voor mij een vlek op het doek. Wat heb ik een absolute hekel aan Jodie Foster in deze film. Ze 'probeert' zo hard te acteren in Carnage dat het bijna onuitstaanbaar is. Zo jammer, want naast Foster is het acteerwerk van de bovenste plank: Waltz is fan-tas-tisch, Winslet en Reilly mogen er zeker ook zijn. Cast de volgende keer iemand van hetzelfde niveau, de tijd van Silence of the Lambs is duidelijk voorbij.

Maar over het algemeen vond ik Polanski's Carnage een prachtige komedie, benieuwd naar meer. 4*

Had langer mogen duren