Carnage (2011)

Lekker, simpele locatie en puur acteerwerk. Ik hou er wel van, mooi uitgevoerd!

Deze film viel me wat tegen. Het acteerwerk was over het algemeen goed (afgezien dat Jodie Foster tegen het einde wat over de rand gaat), maar het verhaal neemt onrealistische wendingen aan, waardoor ik niet mee was. Waarom bijvoorbeeld blijft het karakter van John C. Reilly dat stel heruitnodigen in zijn appartement, terwijl het toch duidelijk is dat er totaal geen klik is met die twee? En waarom staat iedereen toe dat die Waltz blijft bellen in gezelschap?! Ik zat me kapot te irriteren aan die vent en zou hem bij het tweede telefoontje al vriendelijk de deur hebben gewezen: zo, ga buiten maar verder bellen zo lang als je wil, maar val ons er niet mee lastig! Maar die goedzak van een John C. lijkt er totaal geen problemen mee te hebben dat zijn huis als een verlengde vergaderkamer wordt gebruikt en biedt hem nog eens een extra drankje aan; onbegrijpelijk.

Heerlijke acteertrip, enorm geestige film.

Ik vond deze film heel grappig en boeiend. In het begin was het even wennen en wist ik nog niet precies wat ik kon verwachten. Maar het verhaal is goed opgebouwd en de spanningen liepen steeds hoger op. Het werd daardoor ook steeds vermakelijker om naar te kijken. Jammer dat sommige mensen de film na 20 minuten uit hebben gezet. Ik vind dat je er even in moet komen en dat het daarna pas echt leuk wordt.

Leuk filmpje. Het was even inkomen, maar na ongeveer 20 minuten heb ik alleen nog maar met een dikke glimlach op me mond gezeten en af en toe hard moeten lachen.

Ik zag eerst de Vlaamse bewerking van het originele toneelstuk, daarna de film.

Het toneelstuk van Jan Elen was hilarish!!

De film was dat hoegenaamd niet. Hij keek wel (vrij) lekker weg, maar dit pakt toch beter op een podium dan op beeld.

Leuk voor op de bühne maar als film werkt het voor geen meter. Door het vreselijke uitvergroten van gedragingen is het allemaal 1 grote neppe bedoening. Had veel meer in kunnen zitten mits de conversaties wat scherper waren geweest en er meer naar een echte climax was toegewerkt. Nu is die plots afgelopen waardoor het lijkt dat de maker geen ideeën

meer had. Waltz kan ik helaas ook niet meer los zien van Inglourious Bastards wat ook niet echt meehielp.

Één van de grootse mysteries uit de filmgeschiedenis zal altijd wel blijven waarom polanski na 1979 nooit meer een echt verrassende briljante film maakte, nou ja The Ninth Gate kwam nog in de buurt, maar in ieder geval kan ik nu weer eens een hoge waardering geven...niet op filmisch gebied, want meer dan verfilmd toneel is het niet, maar het stuk heeft het venijn van een Who's Afraid of Virginia Woolf?, sterker nog lijkt wel een moderne update ervan.
Kate Winslet gooit er nog een onverwachte kotspartij tegenaan en John C. Reilly mag ik altijd graag zien.
Briljant stuk, verwacht geen briljante cinematografie, maar ik heb er flink van genoten!

Met het weinige "filmische" van een verfilmd toneelstuk heb ik nooit moeite, zo ook hier niet, zeker wanneer er zo geweldig geacteerd wordt – wat dat betreft doet deze film mij onvermijdelijk denken aan die andere verfilmde toneelgigant met vier briljante vertolkingen uit de jaren 60 (ik wilde de film niet noemen omdat de onbevangen kijker anders misschien teveel op de overeenkomsten of verschillen zou gaan letten, maar in haar voorgaande bericht noemt Wendyvortex de titel al), maar Carnage gaat gelukkig een heel eigen richting in en houdt zich keurig overeind.

        Waar ik wèl moeite mee heb is dat deze film zo duidelijk een moraal voor zich uit duwt ("onder een dun laagje beschaving ligt in elk mens een agressief beest op de loer"), en nog afgezien van het feit dat je het daar niet per se mee eens hoeft te zijn werpt dat de vraag op in hoeverre hier de kaarten gestoken worden om die moraal toch maar zo voordelig mogelijk te laten uitkomen, bijvoorbeeld doordat juist twee personages die elkaar toch al niet zo liggen in een riskante situatie tegenover elkaar gezet worden, of doordat mensen nèt niet helemaal voorstelbaar reageren (bijvoorbeeld Waltz' constante getelefoneer, of Winslet die daar niet al eerder tegen protesteert, en zou je bij mensen die je totaal niet kent al aan het begin van je kennismaking vertellen dat je de hamster van je kind op straat hebt gezet?), of doordat je als kijker al bij het begin voelt dat een personage zó overdreven geschetst is (Fosters politiek-correcte inborst) dat ze de zaak als het ware automatisch al op de spits móét gaan drijven. Af en toe voelde ik hier zo wel even de hand van de auteur, maar gelukkig bleven de personages door de goed geschreven dialogen, de knappe vertolkingen (waarom is Reilly niet net zo'n ster als de drie anderen?) en de zwartkomische vondsten (Reilly en Waltz die alle conflicten vergeten wanneer ze gaan bonden over de whisky) levend en organisch. Al met al een zeer onderhoudende film, niet echt een komedie maar gelukkig ook niet een loodzwaar (en potentieel onverdraaglijk) drama, en met overigens wel een teleurstellend abrupt slot, alsof de auteur niet echt wist hoe er een eind aan te breien en dan maar eindigde op een soort dramatische freeze-frame (Waltz' GSM die [zogenaamd onverwachts] weer gaat rinkelen zonder dat iemand een vinger uitsteekt – deed mij een beetje Pinter-esk aan).

        En ja, mister blonde, van Waltz' veelzijdigheid ben ik inmiddels wel overtuigd – magnifieke (en vaak zeer grappige) rol.

Ontzettend leuk. Niet altijd geloofwaardig - de manieren waarop het ene stel in het huis van het andere stel blijft - maar door het milimeter acteerwerk en de toneelmatige maar toch redelijk realistische dialogen had ik daar helemaal geen moeite mee. Ik heb een paar keer hardop gelachen en genoten van alle vier de acteurs. Wat mij betreft een dikke 4,5*.

Leuk uitgangspunt, simpel van opzet maar met geweldige acteurs! In de tv-gids stond drama maar ik vond dit meer naar komedie neigen. Leuk om gezien te hebben maar wel een beetje een abrupt einde.

Goed geacteerd, maar het boeit niet echt. Het is meer voor toneel.

Sterke film die zich voornamelijk in 1 ruimte afspeelt en waarin ik persoonlijk de "lelijkheid" van actrice Jody Foster enige keren zag voorbijkomen. Wat kan die een goed gespeeld gezicht neer zetten, echt heel goed!!!

Ook de anderen komen prima mee in deze film en het is de moeite waard om eens te zien hoe de beschaving een soort vernis is die gemakkelijk door emoties verdwijnen kan. Wij zijn zo beschaafd, kijk ons eens beschaafd door het leven gaan maar onder ons vernissen uiterlijk.......?

prima geacteerd af en toe leuke spitsvondigheden maar in zijn geheel niet boeiend genoeg

Helaas weinig boeiend toneelstuk. Echt meeslepend vond ik niet. Misschien goed geacteerd, maar ja Iets wat goed is is niet per definitie interessant dat blijkt maar weer....

Prima film zeg!

Wat geweldig geacteerd door de 4, Christoph Waltz was zoals normaal geweldig droog en humoristisch. John C. Reilly kan ik ook altijd graag zien. De 2 vrouwen ook zeer sterk. Vermakelijke film. Zeker een aanrader.

3.5*/7.8, staat leuker.

Wel aangenaam zo'n film die volledig om de prima uitgewerkte dialogen van wat uitstekende acteurs draait. De gesprekken zijn lekker ongemakkelijk af en toe, met al die small talk en vriendelijkheid. Foster speelt erg fijn en onuitstaanbaar personage, maar Waltz steelt met een totaal tegengesteld personage wel de show. Wat een heerlijke rol.

Af en toe is alles wel wat aangezet, en daaraan merk je wel dat de film van oorsprong een theaterstuk is. De verrassende braakscène is hilarisch. Wel jammer dat de film een stuk minder leuk wordt op een gegeven moment, vooral zodra de alcohol een rol gaat spelen. Het gespannen en ongemakkelijke sfeertje is dan weg en omgeslagen in pure vijandigheid. Het maakt de allerlaatste scène wel een stuk beter natuurlijk. 3.5*.

Best leuk.

De vergelijking met Woolf is snel gemaakt, maar eigenlijk volg ik die niet helemaal. Die film mist toch de humor die eigenlijk de kern van deze Carnage vormt (maar er zijn uiteraard best raakvlakken). Mnee, dan grijp is toch sneller terug naar Allen's Husbands & Wives. Qua interactie en vooral qua wisselende onderlinge verhoudingen deed het mij veel meer aan die film denken.

Vond het begin wel het best. Zolang de sociale barrieres omhoog blijven is de film op z'n grappigst. Al vanaf de eerste scene in het apartement is duidelijk dat er aardig wat ingeslikt wordt, het eerste uur komt dat er mondjesmaat ook uit, maar altijd enigszins gecontroleerd.

De drank is echt een kantelmoment in de film en hoewel er nog wel een paar geinige scenes volgen, wordt het plots wel een stuk minder. Dronken spelen is érg moeilijk en geen enkele van de acteurs komt er hier mee weg, al komt Waltz wel het dichtst in de buurt. De dialogen verliezen ook aan kracht (onder het mom van dronkenschap) en de barrieres die zogenaamd wegvallen, veranderen eigenlijk gewoon in een dronken roes, evenzeer een barriere (maar een veel minder interessante).

Jammer dat er voor deze uitweg gekozen werd, al moet ik wel zeggen dat het eigenlijk einde op een zeer aangenaam moment kwam en niks aan impact mist. Leuk filmpje, heel ongemakkelijk maar wel érg grappig, jammer genoeg wordt het naar het einde toe allemaal iets te slapjes.

3.5*

Edit: Naast Waltz is Foster trouwens de ster van deze film, want een ongemeen takkewijf!

Deze film staat absoluut in mijn top 10! Zeer vermakelijk. Goed opgebouwd. En vooral: Wat heerlijk om te kijken naar 4 acteurs van dit kaliber. Alle rollen zijn zo herkenbaar.Grote klasse als je de kijker kunt vermaken met zo een simpel decor.

Een kleine teleurstelling.

Het is wel vermakelijk om te zien hoe de sociale maskers die de personages dragen langzaam maar zeker verdwijnen, maar ik miste scherpte, de humor is aan de flauwe kant en baseert zich te veel op clichés (man-vrouw clichés oa) en uiteindelijk hebben de personages simpelweg niet zoveel boeiends te melden. De film weet bovendien niet echt goed los te komen van haar basis in het toneel, en daar hou ik niet zo van. De dialogen en situaties voelen vaak erg gekunsteld aan, en de personages zijn te veel typetjes.

Nee, ik had hier meer van verwacht. Het kijkt makkelijk weg, maar echt prikkelen doet het niet. 2.75*

Uitstekend acteerwerk in een volkomen ongeloofwaardig verhaal.

Heerlijk absurd! Tweede helft beter dan de eerste, afkijken loont dus

Een redelijk drama/komedie film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel compleet bekende acteurs/actrices:

Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz en

John C. Reilly...

Goed achtergrond geluid Dolby Digital...

Goed kwaliteit breedbeeld...

Deze film is als DJ Tiësto die je opwerkt naar een climax die uitblijft. Waar is het einde? Ik had deze film zeker een 4 gegeven als er een afsluiter zou zijn geweest, maar Jodie Foster gaat uit haar plaat en dan ineens ploep, hamster, aftiteling. WTF? Ik heb enorm gelachen om deze film en de spanning bouwt heerlijk op. De dialoog is heerlijk, maar ja... zonder einde is 3 toch echt het maximaal haalbare bij mij.

Beetje vervelend filmpje.

Dit boeide me simpelweg niet echt, ondanks dat het heel soms nog wel grappig was. Voelde wat onnatuurlijk en onrealistisch aan en ook de dialogen waren niet bijster goed of interessant. Aardig acteerwerk verder, op Foster na.

Leuker voor in het theater wellicht, maar hier kwam het niet goed uit de verf.

2*, net aan.

Vond er niet heel veel aan bijna saai,

Maar wel leuk geacteerd en origineel

Ook ik had meer verwacht van Polanski. Ook voor mij was het niet meer de grote Polanski van weleer. Ook ik miste scherpte, en sluit me aan bij reacties als die van moviemafketel en Animosh...

I've got a John Wayne idea of manhood, too

Ik begon het idee te krijgen dat ik voornamelijk iets had met jaren '60 werk van Roman Polanski. Niet helemaal correct weliswaar, want The Fearless Vampire Killers vind ik zijn zwakste film tot nu toe, maar Repulsion en Cul-de-Sac konden me erg bekoren. Om die theorie te staven besloot ik om de gok eens te wagen met Carnage, één van de meest recente films van de regisseur. Niet echt een idee wat te verwachten, ga altijd het liefst zo blanco mogelijk in een film, en erg aangenaam verrast.

Een tijd leek het er zelfs op dat dit wel één van Polanski's beste films zou gaan worden. Gefilmd op één locatie zonder enige vorm van breaks levert de regisseur een erg vermakelijk relatiedrama af. De rollen worden continu omgedraaid, verbonden worden gesmeed om dan direct terug vernietigd te worden en de film zit vol met een aantal spitse dialogen. Dat dit niet kan blijven duren beseft Polanski gelukkig zelf ook en hij kiest ervoor om de film nog geen 80 minuten te laten duren. Een goede keuze als je het mij vraagt, maar hij had op zijn minst er wel voor kunnen zorgen dat het einde wat minder abrupt ging zijn. Nu verliest Nancy ook haar geduld, al was dit weliswaar al langer aan de gang, en dan krijg je ineens het shot van de hamster en c'est tout. Op zich nog wel een mooi eindbeeld met de twee zoons die ondertussen terug vriendjes zijn geworden (?) zoals kinderen dat wel vaker doen, maar ik had het nog net iets explicieter in beeld willen zien.

Altijd lastig voor een acteur wanneer je niets anders hebt dan jezelf om op terug te vallen. Indien je stevig genoeg in je schoenen staat kan dit gelukkig wel resulteren in een hoogtepunt in je carrière en het mag gezegd worden dat dat voor dit kwartet klopt. Jodie Foster speelt een heerlijk overdreven politiek correcte bitch (onvoorstelbaar hoe ze het bloed onder je nagels weet te halen). Kate Winslet weet zich stand te houden als een moeder met overduidelijk goede bedoeling, maar die haar hoofd niet boven water kan houden dankzij haar arrogante en ongeïnteresseerde man (een rol voor Christoph Waltz die eindelijk eens weet te overtuigen in een niet-Tarantino film) wiens hand vastgelijmd is aan zijn Blackberry. Het meest verrast was ik echter van John C. Reilly. Een acteur die me de laatste tijd al wel wat positiever is aan het opvallen en hier misschien wel één van zijn beste rollen speelt.

Zonde van het abrupte einde, want anders had hier wel eens een 4* aan vast gehangen. Polanski weet de film boeiend te houden in het appartement van de Cowan familie en kiest ervoor om niet te lang te blijven hangen. Bovendien trommelt hij een degelijke cast op die de nodige steken onder water perfect weten te brengen. Let vooral ook nog op een cameo van de regisseur zelf als een geïnteresseerde buurman.

Dikke 3.5*

wil ik er ook nog eens ingooien die film, maar komt er steeds niet van. Misschien toch maar eens doen als ik jou zo lees.