Carnage (2011)

Klein en goedkoop maken nog geen waardeloze film. De cast is fenomenaal, evenals het script. Ontzettend veel vaart en tergende dialoog. Kinderen rossen elkaar op hun muil als ze ruzie hebben (uitgangspunt); volwassenen, met al hun levenservaring, moeten daar zo nodig over praten (gevolg). Hier een goed voorbeeld van hoe het niet moet. Ik leed verder een beetje aan een Christoph Waltz overkill, maar hier is hij subliem. Die timing van hem, zijn gezichtsuitdrukkingen, yeah! Ik wil deze film eigenlijk gelijk nog een keer zien. Het huiskamerdrama is hier tot huiskamerkomedie verworden.

Deze film vanavond in de bioscoop gezien en ik moet zeggen dat ik mij prima heb kunnen vermaken met het ruziënde kwartet. De dialogen mogen dan wel niet diepgaand zijn maar komisch waren ze wel. Trouwens, hoe kunnen mensen die zich bezatten aan de whisky nu in godsnaam een diepgaand gesprek voeren. De acteurs deden het imo voortreffelijk. Dat moet ook wel want dit soort toneelverfilmingen die zich meestal op dezelfde locatie afspelen staan of vallen nu eenmaal met de cast. Acteren de spelers onder de maat dan kan de film als mislukt beschouwd worden.
Dit soort films moeten ook niet te lang duren. 80 minuten vind ik eigenlijk ook meer dan genoeg. Het einde vond ik zeer goed. Terwijl de twee echtparen elkaar de tent uit ruzieden hadden de zonen waar het allemaal om begonnen was zo te zien de ruzie weer bijgelegd en de marmot die door John Reilly het huis uitgeknikkerd was genoot van zijn gedwongen vrijheid.

4,0*

Onderhoudende film die erg doet denken aan een toneelstuk waarbij het volledig draait om de acteerprestaties. De timing van met name de heer Waltz is fenomenaal, waardoor er ook genoeg toe lachen is om deze dramatische poging tot verzoening tussen ouders. De beperkte tijd, zo'n vijf kwartier, vliegt voorbij.

Wat een heerlijke film. Totaal niet wat je van een Polanski film verwacht. Ik heb echt bijna de hele film in een deuk gelegen. Niet enkel door de super grappige dialogen, maar ook door de mimiek van de acteurs, met name van Christopher Waltz, die wederom schittert. Maar dat geld voor de hele cast. Geeft maar weer eens aan dat je niet altijd grote dingen nodig hebt voor een goede komedie. Ik had soms het gevoel dat ik naar een Woody Allen film keek, vooral de opening. Leuk dat Polanski eens een andere kant van zichzelf heeft laten zien.

4.5*

Who's Afraid of Virginia Woolf is hier al genoemd. Daar deed deze me ook aan denken, maar Carnage is niet zo goed als die film. Ook is er al gezegd dat het duidelijk op een toneelstuk gebaseerd is en dat klopt wel. Gelukkig stoort het niet echt door de korte lengte en de uitstekende acteurs. Wat de film echter het meest redt is de humor uit het script. Het is gewoon erg grappig om die mensen die vol van zichzelf zitten langzaam hun waardigheid te zien verliezen. Volgens mij is het allemaal ook bedoelt als een soort kritiek op hoe het westen over wereldproblematiek praat (nep-betrokken, tussen eigen zaken door of gewoon helemaal niet betrokken), maar daar zit hem niet de kracht in. De kracht zit hem het meest in afwachten wat Christoph Waltz nu weer gaat zeggen, want alles wat hij eruit brengt is zo'n beetje hilarisch. Foster is ook al lang niet meer zo op dreef geweest. Geen hoogtepunt uit het oeuvre van Polanski, maar ook absoluut geen dieptepunt.

3,5*

Bijzonder interessant.

Erg goed uitgangspunt om een film over te maken. Stop vier mensen in een kamer, laat de spanning steeds hoger oplopen totdat uiteindelijk de bom barst.

Verhaal heeft een erg goede opbouw. Polanski wilde erg graag alleen wist de juiste scène voor het goede moment te bewaren. Ondanks dat het allemaal wat weg had van een uitgebreid toneelstuk stoorde het niet. De minuten vlogen voorbij en dit in combinatie met de toch al korte speelduur zorgde voor een film die gemakkelijk wegkijkt.

Bizarre situaties die denk ik erg goed weergeven hoe veel heisa er vaak gemaakt word over iets dat eigenlijk erg klein is. Nou wil ik hiermee niet zeggen dat je een willekeurig iemand zomaar twee tanden uit zijn mond mag slaan alleen ik denk dat de kinderen het zelf ook wel goed op kunnen lossen. Iets wat op het eind ook zo blijkt te zijn.

Acteerwerk was wel aardig. Foster deed het eigenlijk een heel stuk minder dan ik had verwacht, echt slecht deed ze het niet alleen ze wist geen echt overtuigend karakter neer te zetten. Dit gold eigenlijk voor iedereen. De man die de hele tijd druk was met zijn werk wist ook niet echt goed wat hij er mee aanmoest. Winslet en de man van Foster deden het ook zeer matig.

Dan moet ik eigenlijk concluderen dat de film zijn voldoende te danken heeft aan het bijzonder inventieve script. Leuke ideeën en verwrongen situaties worden goed gecombineerd alleen soms net niet overtuigend genoeg uitgewerkt. Dit is natuurlijk ook wel erg lastig bij een onderwerp als deze. Het toppunt hiervan was dan nog wel het commentaar dat de stellen vaak op elkaar hadden. Dit begon al iets te snel.

Een erg leuk filmpje met een geweldig script.

3.5*

Vlijmscherpe zedenschets waarbij twee koppels geconfronteerd worden met een situatie waarin hun eigen moraal op de proef wordt gesteld. En dan ook nog eens ontzettend geestig. Volgens mij is het een project geweest waar regisseur Roman Polanski en de steracteurs in de hoofdrol ontzettend veel plezier aan hebben beleefd om te mogen maken.

Een geslaagde drama, van een geweldige regisseur en een ijzersterke cast. Duidelijk is meteen dat het verhaal is gebaseerd op een toneelstuk. Dat laat mij echter achter met vragen. Het enige echte minpunt van de film is, dat hij waarschijnlijk even goed was als toneelstuk. Eigenlijk zou ik die eens moeten bezichtigen, want ik vraag me af of de film nou daadwerkelijk zo'n toevoeging is voor het verhaal. Desalniettemin heb ik me enorm geamuseerd bij Carnage. Vooral Winslet en, mijn favoriete acteur, Christoph Waltz zijn geweldig.

Een zware tegenvaller. Misschien lag het aan mijn verwachtingspatroon (meer serieus en Mike Leigh-ish), en is het oneerlijk om hem daarmee te vergelijken, maar een tegenvaller was het wel. Het is voor een drama veel te onrealistisch en slecht geschreven, en voor een komedie veel te niet-grappig en flauw.

Heel de situatie is op zich al enorm geforceerd en onrealistisch, ze gaan weg, komen weer binnen, maken ruzie, besluiten toch weer door te gaan, ze blijven en blijven maar. Het is gewoon vreemd. En dat heeft me heel de film gestoord.

En dan natuurlijk komt daar het obligate glas alcohol bij om de boel nog even verder op de spits te drijven. Erg slecht gewoon. Het wordt een soort klucht, en als ik ergens een hekel aan heb.

Het acteren is aardig, maar dat maakt niet meer uit als heel het concept je niet grijpt.

1,5* voor het acteren en het filmen in één ruimte, wat altijd wel leuk is, maar meer kan er echt niet van maken.

Erg amusant, hou wel van films met een uiterst simpel gegeven en weinig tot slechts één locatie, waarin acteurs zich volledig kunnen uitleven. Roman Polanski's Carnage is overduidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar werkt als film uitstekend. De film wordt prima opgebouwd en gaat meteen goed van start. Het is echter wel even wennen om te zien hoe de film van realistische dialogen en echte karakters halverwege steeds theatraler en grootser wordt en de personages bijna karikaturen worden. Dit wordt op zich prima uitgevoerd, maar het voelt wel als een vrij grote stap.

De minimale, maar vrij sterke, découpage en production design doen zijn werk, maar het zijn toch de acteurs waar het vooral van komt. De show wordt gestolen door Christopher Waltz, die met zijn sarcastische en lekker snobby rol overduidelijk het leukste personage vertolkt. John C Reilly is eveneens sterk, vooral door de transformatie die zijn karakter langzaam maar zeker ondergaat. Kate Winslet speelt zeker niet haar beste rol, maar speelt haar rol, zeker in het begin van de film, goed. Enkel tegen het einde gaat het bij haar er net een beetje over. En hetzelfde geldt zeker ook voor Jodie Foster, die in het begin prima uit de verf komt, maar tegen het einde is het allemaal iets teveel van het goede.

3,5 sterren.

Best een leuke kleine Polanski.

Snel gemaakt filmpje, maar toch best de moeite waard. Nee erg geloofwaardig of realistisch is het zeker niet, maar de dialogen en de acteurs -en daar draait dit uiteindelijk om- zijn vrij sterk. Waltz sprong er voor mij uit, ook qua rol. Reilly begon minder maar eindigde leuk. Foster en Winslet vond ik net wat minder dan de heren.

Uiteindelijk vond ik de piek van de film net wat te vroeg liggen, al pakweg na driekwartier. Had verder toch nog wat feller en snediger gemogen, maar al met al best geinig voor een keertje.

3*

Aardig wat beter dan Polanski's vorige film. Niet echt typisch Polanski (al heeft hij eerder een film grotendeels in een ruimte gemaakt, Death and the Maiden). Meer in de traditie van Who's Afraid of Virginia Woolf?, zonder overigens zo goed te zijn.

Vier zelfvoldane mensen die hun waardigheid in de hitte van de strijd en na wat glazen whisky volkomen kwijtraken. Tikje karikaturaal (maar niet storend) ,maar best relevant in waar het allemaal de draak mee steekt. Kort genoeg om de spanningsboog vol te houden ook en vaak erg grappig. En het einde lijkt me een toevoeging van Polanski zelf en is zeer sterk, vooral hoe de kinderen al lang ver voorbij de ruzie zijn.

Lijkt me trouwens heerlijk om te maken als acteur zijnde. Lekker spelen in een relatief eenvoudige shoot zonder al te veel gedoe en je hebt ook eens met Polanski gewerkt.

3.5*

Meer een klucht dan een film want alles speelt zich af in vrijwel dezelfde ruimte (dan tel ik de gang effen daarbij). De film zal buiten de best wel indrukwekkende cast dan ook niet echt duur zijn geweest. En om toch iets op de cast te budgetteren is duur van de film beperkt gebleven tot amper 80 minuten. De film moet het dan ook hebben van de cast en de dialogen en daarin is de film best goed in geslaagd. De omstandigheid (ruzie tussen twee kinderen) waar het verhaal (of klucht) omdraait is eigenlijk best wel onnozel maar de dialogen tussen de ouders omtrent die omstandigheid zijn best aardig en ook wel grappig. Zo heb je het koppel Kate Winslet (geweldig toen ze moest kotsen en de scene erna ) en Christoph Waltz (speelde echt goed) en het koppel Jodie Foster en John C. Reilly (ook heerlijk op dreef). Met name het eerste koppel was best goed opdreef en van het tweede koppel was met name Jodie Foster best vaak irritant (dat was natuurlijk ook de bedoeling). Doordat ze regelmatig irritant is krijg je natuurlijk wel leuke (ging vaak werkelijk om niets) en grappige dialogen tussen beide koppels en ook onderling.

Niet alles is echter rozenschijn en manenschijn in deze film want er zit ook een soort van continue herhaling in (o.a. steeds als het koppel Kate Winslet en Christoph Waltz wilt vertrekken) waardoor het op een gegeven moment ook wel wat saai wordt. Maar al met al best een leuke en ook wel geslaagde Komedie / Drama.

Scherp geobserveerde verfilming van een toneelstuk, subliem vertolkt door de vier hoofdrolspelers. De langzaam escalerende gebeurtenissen zijn fascinerend om te zien en de film doet gelukkig niet toneelmatig aan, ondanks dat alles zich afspeelt in één appartement gedurende één middag. De dialogen worden subliem gebracht en de film is vaak erg grappig. Minpuntjes zijn de iets te korte speelduur en het nogal abrupte einde.

Heerlijke dialogen en uitstekende cast maken dit een waar spektakel alleen had de film nog wel een uur mogen duren en ook het abrubte einde had iets anders gemogen soms leek de film wel wat weg te hebben van Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) met de opmerking dat Carnage (2011) stukken luchtiger was. Jodie Foster volg ik al van kleins af aan omdat ze even oud is als mezelf en moet het hebben van de acterrprestaties en niet van de looks daarintegen heeft de wonder mooie Winslet dit beide ook was ik weer onder de indruk van John C. Reilly vooral als hij zich boos maakt dat is gewoon heerlijk kijkvoer.

Teleurstellende film. Tachtig minuten kijken naar een stel zenuwachtige volwassenen die het irritante gedrag van kinderen met gemak evenaart valt haast niet te behappen. Gesprekken voelden nogal plichtmatig aan en eerst drie keer zeggen dat je weggaat en evenzoveel keren weer terugkomen is ook verre van reeël.

Gelukkig weet de cast het nog wat luchtig te maken waardoor het toch wel lukt om de film af te zien. Vond Foster de zwakke schakel in de film, Waltz en Winslet zijn altijd goed en Reilly was een absolute meevaller! Kon m'n lachen niet inhouden toen de telefoon in de bloemenvaas werd gegooid, reacties waren erg leuk. Helaas is dat de enige keer geweest waarin ik heb gelachen.
Een van de mindere Polanski's. 2,5*

Toch wel genoten van dit filmpje die voor mij wel een bittere nasmaak heeft achtergelaten.

De dialogen waren behoorlijk scherp en gevat ook al had het allemaal een overdreven toon.

Goede film over hoe nep mensen eigenlijk wel niet zijn en ook over hoe zinloos het leven wel niet is en dat allemaal in een luchtig jasje in één ruimte. Goed acteerwerk van alle vier.

Moderne klucht.

Ow wat een geratel. Bla bla bla... ik moest er echt even inkomen. Beetje bij beetje werd het vermakelijker en ook sterker, vooral toen de drank op tafel kwam Naarmate de film vorderde werd mijn grijns steeds groter en uiteindelijk heb ik me een paar keer flink bescheurd.

Sterk geacteerd. John C. Reilly en Kate Winslet vond ik het grappigst, maar iedereen zet een sterke rol neer. De dialogen zijn soms wat flauw of gewoontjes. Wat minder spitsvondig en hilarisch dan ik had gehoopt, maar wel genoeg om leuk te zijn. 7.5/10*

Roman Polanski die een soort van toneel stuk verfilmd en daarbij een mooi groepje acteurs verzameld, kan dat eigenlijk nog wel fout gaan?

Het begint allemaal zo rustig, zo volwassen met elkaar en vol goede bedoelingen maar dat slaat al snel om naar kinderlijke situaties, ego's die elkaar in de weg zitten en niemand die genoegen neemt met een tussenweg, al kwam dat ook wel grotendeels door het personage van Foster

Grappig om te zien hoe het personage van John C. Reilly duidelijk toch wel de volwassenste is van het stel en zonder zijn vrouws toe doen allang vrede had met een middenweg, was geïnteresseerd hoelang het duurde eer dat hij eens uit zijn vel sprong en toen dat gebeurde vond ik het eigenlijk nog best meevallen.

Vond het niet echt een minpunt dat het stelletje een paar keer naar huis wou gaan, volgens sommige niet echt realistisch maar waarom zou dit niet gewoon kunnen? waarschijnlijk bleef het toch bij de 2 paren teveel prikkelen dat het nog steeds niet opgelost was en ze met een gerust gevoel naar huis konden.

Vond het grappig toen er alcohol in het spel kwam, personages worden opeens meer losgeslagen en vooral Foster ging nogal overdreven uit haar dak maar goed, niet dat ze daar alcohol voor nodig had

Minpuntje is toch wel de speelduur en het plotselinge einde, had best nog even door mogen gaan al was het maar een kwartiertje.

Kortom: vermakelijke en boeiende Polanski film die op geen enkele manier is te vergelijken met zijn vorige film. Had de film liever wat langer gezien waardoor de discussie nog net iets meer ruimte had gehad voor nog meer geslaagde dialogen en opmerkingen en wie weet, een niet zo snel einde.

Twijfel sterk tussen 3,5 of 4, maar geef Polanski maar een keertje het voordeel van die twijfel

Wat een bijzonder vermakelijke film zeg, deze 'Carnage', met een geweldig acterend viertal voor de camera. Vooral Reilly en Waltz (beide zijn skitterend bezig ) stelen de show, ben alleen nog nooit zo'n fan van Jodie Foster geweest, maar dat viel hier nog redelijk mee gelukkig.

Een film die het moet hebben van het sterk geschreven scenario en de uitstekende (en zeer geestige) dialogen. Het simpele, maar leuke verhaal(tje) wordt uitstekend geregisseerd door Polanski. Vooral vanaf het punt wanneer de 18 jaar oude 'Single Malt' whisky fles wordt opengetrokken neigt de film steeds meer naar het hilarische. De speelduur is opzich lekker, maar zo'n filmpje mag altijd langer duren.

Grappig toneelstukje met goed acteerwerk van een leuk samengesteld viertal die eerder al bewezen hebben dat ze tot de top behoren. Zet Polanski als orkestbegeleider aan het hoofd en je bekomt een leuke komedie die doorraast als een rollercoaster.

Alhoewel had ik graag gezien dat er een moment van beraadslaging tussen de ouders zou optreden waar alle problemen worden opgelost. Zo een beetje "na de kater verzoening", waar ikzelf altijd de plooien gladstrijk na een glaasje te veel gedronken te hebben . Polanksi zelf lost dit op door de 2 vrienden op het einde van de film terug samen te brengen, maar dat is volgens mij net iets te weinig.

Dit is echt de beste film die ik sinds Another Earth(begin januari) heb gezien. Het werd ook weer is een keer tijd zeg.

Carnage is extreem grappig. Ondanks het gebruik van één locatie is de film zeer vlot en onderhoudend. Wat misschien nog belangrijker is dat het ook ontzettend grappig is. Ik heb telkens krom gelegen van het lachen, vooral John C. Reilly en Christopher Waltz zijn in topvorm.

Wat dat betreft komen de vrouwen er ietsje bekaaider vanaf en schiet vooral Foster richting het einde iets uit de bocht met haar overacting. Het lijkt wel alsof vrouwen zich altijd door schreeuwen en drukke handgebaren zich moeten profileren, ook in deze film is dat weer het geval. In ieder geval zijn de teksten van de mannen veel scherper en hilarischer.

Verder een heerlijk grappig en scherp geschreven filmpje dat helaas veel te snel is afgelopen. Het eindshot is trouwens ook lekker cynisch. Heerlijk! Romanski kan blijkbaar ook grappige films aan.

4*

Echt tenenkrommend slecht dit!

- Echt vreselijk saai. (Ik viel na 5 minuten al ongeveer in slaap, en dat gebeurt me zelden en laat staan binnen 5 minuten)

- Heel ongeloofwaardig (Dat ze telkens terug naar binnen komen door 1 stom zinnetje)

- Jodie foster in de hoofdrollen. (Dat is al direct een grote afknapper. Die kan dus echt niet acteren en is niet om aan te zien.)

- Totaal niet grappig. (Misschien een paar keer met een glimlach op mijn gezicht gezeten hoe de mannen Jodie Foster belachelijk maakten, maar dat was dan ook het enige pluspunt van deze hele film.)

Verder vind ik het echt ongelofelijk dat deze film zo hoog beoordeelt is...

Daar snap ik dus echt niks van!

Ik zal toch nog enigzins coulant zijn.. 1*

Leuk werkje, dat duidelijk oogt als een soort van toneelstuk op film.

Met films als deze, die zich voornamelijk op een en dezelfde locatie afspelen, ben je ook erg afhankelijk van de acteurs. In Carnage zit dat wel goed. Beide heren en vrouwen doen het goed, maar vooral Christoph Waltz is echt geweldig bezig.

Het helpt ook wel mee als de dialogen goed geschreven zijn en dat is hier duidelijk het geval. mooi om te zien hoe op natuurlijk wijze een goed gesprek langzaam ontaard in een flinke ruzie. Polanski regisseert het allemaal om een goede en duidelijke manier.

Soms is het een tikkeltje te overdreven en soms een klein beetje herhalend, maar dat is verder niet echt storend. Uiteindelijk is het gewoon een erg leuke klucht.

3,5*

Nadat eerder 'Hurlyburly' de plank missloeg qua toneelachtige setting, opzet en acteerwerk, werkt deze film wel goed voor mij. Natuurlijk ligt dat 100% aan de cast die hier is samengesteld, want ik kan niet echt zeggen dat ik de hand van Polanski hier duidelijk in terug zie. Foster (uptight en opvliegend) en Reilly (bemiddelaar en goedzak) spelen personages waar ze compleet tot hun recht komen. Winslet daarentegen heeft een minder typische uitstraling en speelt daardoor eigenlijk het meest naturel. Maar Waltz is voor mij de koning van dit toneelstuk als cynische, sarcastische en ongeinteresseerde advocaat.

Carnage is een hele fijne hysterische film, maar komt in het theater denk ik toch beter tot zijn recht.

De acteerprestaties zijn afzonderlijk echt heel goed. Halverwege dacht ik dat Winslet een beetje buiten de boot viel, maar uitgerekend zij perste de meest briljante one-liner van de film uit:

I'm glad our son kicked the shit out of your son, and I wipe my ass with your human rights!

Ook heb ik heerlijk genoten van Waltz die de kalme, relativerende zakenman speelt. Wat mij betreft de beste acteerprestatie van Carnage.

Toch had ik het idee dat na 20 minuten de film ook zomaar afgelopen kon zijn. "Nog een kopje koffie?" als excuus om alsnog het geagiteerde stel het appartement in te krijgen, vond ik een beetje simpel. Vervolgens is het wel mooi om te zien dat de mannen en vrouwen het zo nu en dan met elkaar konden vinden. Helaas zag je daarmee de spanning een beetje wegebben, terwijl dat de film eigenlijk nog het sterkste maakt.

Gelukkig bleven de dialogen tot de laatste minuut redelijk scherp en vermakelijk.

Het einde vond ik abrupt en niet passen bij een film. Een typisch einde van een toneelstuk waar een soort van 'moraal' (iedereen heeft de slechtste dag van zijn/haar leven) samenvalt. Zoals ik hierboven al vermeldde; Een fijne hysterische film, die beter tot zijn recht komt in het theater.

Ruim voldoende

Deze film is absoluut niet voor mij gemaakt!

Ik houd niet van dit soort tergende eindeloze gesprekken.

2 sterren

Goed omschreven.... ik sluit me er bij aan. Ik geef de film alleen een iets hogere waardering 4.0.

Ludiek niemendalletje.

Grappig dat de premisse een bepaalde verwachting schept, die vervolgens ook exáct ingelost wordt.

Er wordt veel geacteerd in deze film; niet altijd even goed of standvastig en soms misschien iets te uitbundig maar wel constant vermakelijk. Leuk om te lezen dat de film als geheel werd opgenomen. Zet de feel van het toneel nog eens extra bij.

Waltz is (uiteraard) het leukste personage. Een broodnodig personage ook, anders zou de hysterie nog te serieus aanvoelen. Nu wordt het telkens bijtijds gerelativeerd en belachelijk gemaakt. De bijdragen van zowel Foster en Winslet zitten tegen randje, Foster is de enige die er net over gaat. Reilly heb ik nooit echt een goed acteur gevonden en ook hier weet hij de dualiteit van zijn personage niet volledig samen te brengen.

Dat er bepaalde dingen een klein loopje nemen met de geloofwaardigheid (het constant bijna-weggaan, ontwikkelingen van personages) mag de pret geenszins drukken. Dit is lekker pretentieloze filmpret die geen aardverschuivingen veroorzaakt maar kortstondig vermaakt. Goed vermaakt. 3,5*

Naar deze keek 'k wel uit, aangezien je toch niet dagelijks zo'n cast bij elkaar ziet. De cast deed het uitstekend, alleen vond 'k wel dat het na een uur ruzie maken wel genoeg begon te zijn. Gelukkig werd het naar het einde toe wat humoristischer.

De beruchte kotsscène is toch wel een van de hoogtepunten van de film.

De film speelt zich grotendeels af in één kamer (de film is gebaseerd op een toneelstuk), maar storend vond 'k het zeker niet.

De film duurt zo'n 79 min, maar langer hoefde het zeker niet meer te zijn. 'k vond hem wel de moeite om eens gezien te hebben, al hoeft een tweede kijkbeurt niet meer.