Carnage (2011)

Doordiscussiëren.

Het uiterst voorspelbare en soms behoorlijk overdreven script wordt desondanks memorabel uitgevoerd door de vier acteurs. Enigszins schmierend, met Foster voorop, valt er toch voldoende te genieten van twee stellen die met elkaar in aanraking komen via een opstootje tussen hun kinderen. Wat beschaafd begint eindigt in een overdreven maar geinige toneelvoorstelling.

Met name het tweede gedeelte, waarbij de fatsoensremmen wat meer los gaan, veroorzaakt een aantal lachsalvo’s. Toch voelen sommige dialogen te snedig en geforceerd aan om ook het dramadeel serieus te nemen. Het einde is een inkoppertje, maar had ondanks de korte speelduur best iets eerder gemogen. Het doordiscussiëren duurt namelijk een beetje te lang.

Goed.

Redelijk vermakelijke film met een sterrencast dat maar blijft door discussiëren. Met name van Waltz en Reilly kon ik erg genieten.
Wordt op zich wel aardig gebracht, had alleen graag gezien dat het wat eerder los ging en je ieders ware gezicht kon zien.
Het einde kwam best abrupt en ik had graag gezien dat er nog tien minuten aan vastgeplakt werden, maar helaas.

Wel mooi om te zien dat de zoons in de eindscène het alsnog goed maken en dat de hamster nog leeft.

3,0 Sterren.

Uitgangspunt is zonder meer aardig. Na een half uur vond ik de film toch wel in herhalingen vallen en werd het acteerwerk enigszins "overdone".

Uiteindelijk sleept de film zich een beetje voort naar een onbevredigend einde. Had korter en krachtiger gemogen.

Acteursregie-porno; vanaf het begin is het een genot om te zien hoe alle personages omgaan met gedragsregels en de momenten dat ze heer mee breken worden heerlijk subtiel gebracht en bouwen langzamerhand op tot een geweldige spanning. De film escaleert wellicht een beetje tegen het einde maar is overal prachtig en een puur genot om naar te kijken. Polanski weet ook in Carnage binnen de muren van een appartement, en deze keer zelfs zonder horrorelementen, een geweldige spanning te creeeren.

Niet aan mij besteed.

Carnage opent nochtans vrij sterk. Het eerste kwartier is snedig en boeiend. Na een tijdje heb je het echter wel gezien (Nancy en Alan die 10x willen vertrekken maar steeds terugkomen en Alan die altijd maar telefoon krijgt).
Wanneer er sprake is van een mannen - en een vrouwenkamp lijkt er terug wat schwung in te komen, maar dat duurt helaas niet lang. De alcohol stijgt de vrouwen naar het hoofd en tot aan het einde is er alleen nog maar geschmier. Van spitsvondige humor is dan allang geen sprake meer.

Het acteerwerk is goed tot halverwege. Dan begint het geschmier toe te nemen en zakken Jodie Foster en zelfs Kate Winslet tot ver onder de middelmaat. John C. Reilly blijft nog net overeind, maar hij heeft dan ook het leukste personage. Christoph Waltz is echter de best acterende van het gezelschap. Zijn "je m'en fou"-gedrag en cynisme komen uitstekend naar voren.

Het kleine decor is goed genoeg om er de hele film te laten plaatsvinden. Roman Polanski pakt het trouwens goed aan door alles gezellig in beeld te brengen - zo ontstaat er een contrast met de niet zo gezellige sfeer tussen de twee koppels.

Misschien niet slecht, maar mijn filminteresses liggen ergens anders.
1,5

Kleintje Polanski. Een gepromoveerd toneelstuk en dan moet het toch voornamelijk van de acteurs komen. Dat lukt het eerste uur heel aardig. Vanaf de tekstcorrectie hangt het ongemakkelijke in het appartement en het gezeur over het hamstertje is geinig en herkenbaar. Zoals wel meer dat is.

Stelletjes die niet op dezelfde golflengte zitten en dus lopen de spanningen op tot een hoogte waarop ook de koppeltjes breken en de maskers afgaan. Mooi moment wanneer Reilly gaat ploffen. Vanaf het kookpunt wordt het een beetje een poppenkast, maar het eindshot buiten is nog een goeie.

Sterk geacteerd stuk en sterke dialogen. Mooi om te zien voor er steeds weer andere tweetallen gevormd werden die tegen elkaar in gingen. En dat ging ook nog eens naadloos. Ik vraag me af in hoeveel takes deze film opgenomen is. Want soms lijkt het wel of je echt naar een toneelstuk zit te kijken die in één keer opgenomen is. Het plotselinge einde vond ik aan minder. Hoewel de hamster op het einde weer veel goed maakte

Helemaal geweldig!

Uitstekende praatfilm die zich nagenoeg exclusief in één ruimte afspeelt. Wat begint als een ontmoeting tussen twee koppels die over het gedrag van hun zonen spreken ontwikkelt zich tot een verbaal bloedbad waarbij een vermiste hamster, een gevaarlijk farmaceutisch product, huwelijksproblemen en de eeuwenoude man versus vrouw strijd via snedige dialogen aan bod komen. Prachtig om zien hoe allianties gevormd worden en even snel weer verbroken worden. Je kan inderdaad wel zien dat dit gebaseerd is op een toneelstuk, maar dat stoort geen minuut.

Daarvoor heb je goede acteurs nodig en da's hier het geval. Moeilijk om er één acteur uit te pikken want alle vier zijn ze fenomenaal, al heb ik wel een zwak voor Christoph Waltz. De gelaatsuitdrukkingen van de man zijn goud waard.

Aan het einde van de rit wordt duidelijk dat volwassenen vaak kinderachtiger zijn dan hun kroost.

Zelf vond ik de film nogal overrated. Het is inderdaad duidelijk te merken dat het gebasseerd is op een toneelstuk. De regisseur heeft daar dan ook niet van afgeweken, waardoor de mogelijkheden die een bioscoopfilm biedt om de blik te verruimen niet wordt gebruikt.

Niet mijn ding, het blijft nogal eentonig rondom hetzelfde onderwerp hangen (eentonig in de zin van het concept, de film blijft binnen de kaders van ruzie en discussie).

De film begint nog alleraardigst, waar vier verschillende types - de goedmaker, de moraalridder, de ongeïnteresseerde en iemand die ertussenin zit - een spanning opbouwen, die ieder moment kan exploderen.

Helaas gaat het dan mis door het overacteren van Jodie Foster, de kinderlijke dialogen, en het geëmmer om het geëmmer.

Carnage lijkt op één grote improvisatieshow met mensen die niet kunnen improviseren (gelukkig acteren drie van de vier nog redelijk.) Waar zijn de scherpe dialogen? Waarom werd de spanning niet langer vast gehouden om het op een subtiele manier te laten escaleren?

De film had geen seconde langer moeten duren. Een typische film om één keer te zien.

2*

Toffe poster, btw.

Polanski zet zijn stijgende lijn nog wat verder naar boven in; zijn beste film sinds the Pianist. Wat is Polanski toch goed in 'ruzie' films. Onder meer Cul de Sac, Bitter Moon en Death and the Maiden (maar in feite nog meer). Carnage is een moderne versie. Het is te veel een open deur om te zeggen dat het wel erg toneelachtig is en er wel erg veel geluld wordt. Dat is nu eenmaal zo, al is dat wel het verschil tussen een meesterwerk en 'gewoon' een leuke film.

De acteurs zijn allemaal ontzettend goed gecast. Daar is de helft mee gewonnen. De allianties, de oude koeien, de wisselende stemmingen etc. zijn allemaal zeer amusant. De compacte speelduur is precies goed ook. Mooi statement tegen hypocriete ouders, waarbij direct gezegd moet worden dat de komische toon (niet direct Polanski's sterkste punt) de boel nuanceert en boven enig statement gaat.

Jammer dat bij dit soort films het filmische al gauw wat verloren gaat. Toch is dit een fijn filmpje. Zeker niet een van zijn beste, maar zeker ook niet de minste. Een beetje de Heracles van de laatste jaren uit zijn oeuvre (aangezien ik er nu 18 gezien heb). Vaak goed, maar hij eindigt zo rond plaats 13/14.

mensen die het geen leuke film vonden, kijk hem nog eens maar let dan niet op de tekst maar op de hoofden die iedereen trekt. De dronken kop van kate winselt op het laatst is echt heel grappig ik deed het bijna in mijn broek. Ik heb hem nu 3 keer gekeken en ontdek steeds weer nieuwe dingen. De eerste keer dacht ik waar heb ik serieus naar zitten kijken maar hoe vaker ik hem kijk hoe beter die wordt! er zitten echt wel diepere gedachtes achter. En geeft toe ze acteren allemaal steengoed!!

Goed acteerwerk en prima regie, maar het blijft theater. Echt cinema wordt het ondanks de scherpe montage en kadreringen nergens. En al zijn de dialogen snedig, ik kon alleen maar bedenken hoe het op het toneel beter tot zijn recht moet komen.

Leuke klucht,ik heb me uitstekend vermaakt.

Je vergeet helemaal dat je naar een film kijkt,meer een avondje theater(wel een kort avondje)

Ik vond het erg grappig.

Uitstekend acteerwerk, echt helemaal goed.

Van mij had het nog wel even door mogen gaan,ik vond de film erg kort en eindigde abrupt.

Deze film ga ik zeker nog eens een keer kijken.

Leuke film!

Deze film viel me wat tegen. Het acteerwerk was over het algemeen goed (afgezien dat Jodie Foster tegen het einde wat over de rand gaat), maar het verhaal neemt onrealistische wendingen aan, waardoor ik niet mee was. Waarom bijvoorbeeld blijft het karakter van John C. Reilly dat stel heruitnodigen in zijn appartement, terwijl het toch duidelijk is dat er totaal geen klik is met die twee? En waarom staat iedereen toe dat die Waltz blijft bellen in gezelschap?! Ik zat me kapot te irriteren aan die vent en zou hem bij het tweede telefoontje al vriendelijk de deur hebben gewezen: zo, ga buiten maar verder bellen zo lang als je wil, maar val ons er niet mee lastig! Maar die goedzak van een John C. lijkt er totaal geen problemen mee te hebben dat zijn huis als een verlengde vergaderkamer wordt gebruikt en biedt hem nog eens een extra drankje aan; onbegrijpelijk.

Leuk voor op de bühne maar als film werkt het voor geen meter. Door het vreselijke uitvergroten van gedragingen is het allemaal 1 grote neppe bedoening. Had veel meer in kunnen zitten mits de conversaties wat scherper waren geweest en er meer naar een echte climax was toegewerkt. Nu is die plots afgelopen waardoor het lijkt dat de maker geen ideeën

meer had. Waltz kan ik helaas ook niet meer los zien van Inglourious Bastards wat ook niet echt meehielp.

Één van de grootse mysteries uit de filmgeschiedenis zal altijd wel blijven waarom polanski na 1979 nooit meer een echt verrassende briljante film maakte, nou ja The Ninth Gate kwam nog in de buurt, maar in ieder geval kan ik nu weer eens een hoge waardering geven...niet op filmisch gebied, want meer dan verfilmd toneel is het niet, maar het stuk heeft het venijn van een Who's Afraid of Virginia Woolf?, sterker nog lijkt wel een moderne update ervan.
Kate Winslet gooit er nog een onverwachte kotspartij tegenaan en John C. Reilly mag ik altijd graag zien.
Briljant stuk, verwacht geen briljante cinematografie, maar ik heb er flink van genoten!

Prima film zeg!

Wat geweldig geacteerd door de 4, Christoph Waltz was zoals normaal geweldig droog en humoristisch. John C. Reilly kan ik ook altijd graag zien. De 2 vrouwen ook zeer sterk. Vermakelijke film. Zeker een aanrader.

3.5*/7.8, staat leuker.

Best leuk.

De vergelijking met Woolf is snel gemaakt, maar eigenlijk volg ik die niet helemaal. Die film mist toch de humor die eigenlijk de kern van deze Carnage vormt (maar er zijn uiteraard best raakvlakken). Mnee, dan grijp is toch sneller terug naar Allen's Husbands & Wives. Qua interactie en vooral qua wisselende onderlinge verhoudingen deed het mij veel meer aan die film denken.

Vond het begin wel het best. Zolang de sociale barrieres omhoog blijven is de film op z'n grappigst. Al vanaf de eerste scene in het apartement is duidelijk dat er aardig wat ingeslikt wordt, het eerste uur komt dat er mondjesmaat ook uit, maar altijd enigszins gecontroleerd.

De drank is echt een kantelmoment in de film en hoewel er nog wel een paar geinige scenes volgen, wordt het plots wel een stuk minder. Dronken spelen is érg moeilijk en geen enkele van de acteurs komt er hier mee weg, al komt Waltz wel het dichtst in de buurt. De dialogen verliezen ook aan kracht (onder het mom van dronkenschap) en de barrieres die zogenaamd wegvallen, veranderen eigenlijk gewoon in een dronken roes, evenzeer een barriere (maar een veel minder interessante).

Jammer dat er voor deze uitweg gekozen werd, al moet ik wel zeggen dat het eigenlijk einde op een zeer aangenaam moment kwam en niks aan impact mist. Leuk filmpje, heel ongemakkelijk maar wel érg grappig, jammer genoeg wordt het naar het einde toe allemaal iets te slapjes.

3.5*

Edit: Naast Waltz is Foster trouwens de ster van deze film, want een ongemeen takkewijf!

Deze film staat absoluut in mijn top 10! Zeer vermakelijk. Goed opgebouwd. En vooral: Wat heerlijk om te kijken naar 4 acteurs van dit kaliber. Alle rollen zijn zo herkenbaar.Grote klasse als je de kijker kunt vermaken met zo een simpel decor.

Een kleine teleurstelling.

Het is wel vermakelijk om te zien hoe de sociale maskers die de personages dragen langzaam maar zeker verdwijnen, maar ik miste scherpte, de humor is aan de flauwe kant en baseert zich te veel op clichés (man-vrouw clichés oa) en uiteindelijk hebben de personages simpelweg niet zoveel boeiends te melden. De film weet bovendien niet echt goed los te komen van haar basis in het toneel, en daar hou ik niet zo van. De dialogen en situaties voelen vaak erg gekunsteld aan, en de personages zijn te veel typetjes.

Nee, ik had hier meer van verwacht. Het kijkt makkelijk weg, maar echt prikkelen doet het niet. 2.75*

Een redelijk drama/komedie film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel compleet bekende acteurs/actrices:

Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz en

John C. Reilly...

Goed achtergrond geluid Dolby Digital...

Goed kwaliteit breedbeeld...

I've got a John Wayne idea of manhood, too

Ik begon het idee te krijgen dat ik voornamelijk iets had met jaren '60 werk van Roman Polanski. Niet helemaal correct weliswaar, want The Fearless Vampire Killers vind ik zijn zwakste film tot nu toe, maar Repulsion en Cul-de-Sac konden me erg bekoren. Om die theorie te staven besloot ik om de gok eens te wagen met Carnage, één van de meest recente films van de regisseur. Niet echt een idee wat te verwachten, ga altijd het liefst zo blanco mogelijk in een film, en erg aangenaam verrast.

Een tijd leek het er zelfs op dat dit wel één van Polanski's beste films zou gaan worden. Gefilmd op één locatie zonder enige vorm van breaks levert de regisseur een erg vermakelijk relatiedrama af. De rollen worden continu omgedraaid, verbonden worden gesmeed om dan direct terug vernietigd te worden en de film zit vol met een aantal spitse dialogen. Dat dit niet kan blijven duren beseft Polanski gelukkig zelf ook en hij kiest ervoor om de film nog geen 80 minuten te laten duren. Een goede keuze als je het mij vraagt, maar hij had op zijn minst er wel voor kunnen zorgen dat het einde wat minder abrupt ging zijn. Nu verliest Nancy ook haar geduld, al was dit weliswaar al langer aan de gang, en dan krijg je ineens het shot van de hamster en c'est tout. Op zich nog wel een mooi eindbeeld met de twee zoons die ondertussen terug vriendjes zijn geworden (?) zoals kinderen dat wel vaker doen, maar ik had het nog net iets explicieter in beeld willen zien.

Altijd lastig voor een acteur wanneer je niets anders hebt dan jezelf om op terug te vallen. Indien je stevig genoeg in je schoenen staat kan dit gelukkig wel resulteren in een hoogtepunt in je carrière en het mag gezegd worden dat dat voor dit kwartet klopt. Jodie Foster speelt een heerlijk overdreven politiek correcte bitch (onvoorstelbaar hoe ze het bloed onder je nagels weet te halen). Kate Winslet weet zich stand te houden als een moeder met overduidelijk goede bedoeling, maar die haar hoofd niet boven water kan houden dankzij haar arrogante en ongeïnteresseerde man (een rol voor Christoph Waltz die eindelijk eens weet te overtuigen in een niet-Tarantino film) wiens hand vastgelijmd is aan zijn Blackberry. Het meest verrast was ik echter van John C. Reilly. Een acteur die me de laatste tijd al wel wat positiever is aan het opvallen en hier misschien wel één van zijn beste rollen speelt.

Zonde van het abrupte einde, want anders had hier wel eens een 4* aan vast gehangen. Polanski weet de film boeiend te houden in het appartement van de Cowan familie en kiest ervoor om niet te lang te blijven hangen. Bovendien trommelt hij een degelijke cast op die de nodige steken onder water perfect weten te brengen. Let vooral ook nog op een cameo van de regisseur zelf als een geïnteresseerde buurman.

Dikke 3.5*

Goeie film waarin twee echtparen elkaar ontmoeten na een ruzie tussen hun kinderen. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (de film speelt zich af op één locatie met vier acteurs). Ondanks dat het verloop niet altijd geloofwaardig is, de dialogen zijn goed geschreven en spits. De acteurs krijgen alle ruimte en het is dan ook zeer vermakelijk om ze hier aan het werk te zien. Met gemak3.5 sterren.

Niet zo consistent.

Een film die zo halverwege nogal naar de vaantjes geholpen wordt, het begint namelijk allemaal zeer komisch. Grappige ongemakkelijke dialogen en ander soort pijnlijke awkwardness slaan de klok, waarbij vooral Waltz erg geinig is als ongegeneerde hufter. Eigenlijk doet het hele kwartetje het wel aardig, maar behalve Waltz gaan ze stuk voor stuk wel wat irriteren op ten duur.

Want eens de boel escaleert en je de één na de andere overdreven situatie voor je kiezen krijgt, wordt het stilaan een soort aapjes kijken. Het dieptepunt wordt bereikt zodra de vier hoofdpersonen besluiten ladderzat te worden, het acteerwerk (van vooral Winslet) neemt op dat moment nogal gênante vormen aan. En dan dit keer niet op een leuke of grappige manier. Ook de kwaliteit van de dialogen daalt aanzienlijk naarmate de film vordert.

Uiteindelijk een beetje een teleurstelling dus, de veelbelovende en erg leuke beginfase van de film ten spijt. Gelukkig maar dat het niet zo lang duurt allemaal. 2,5*.

Wel een interessante film met slechts 4 acteurs en één locatie. Alles draait om dialoog en houding. Waar twee getrouwde stellen beschaafd een ruzie tussen hun kinderen willen uitpraten, komen langzaam maar zeker het sarcasme, ware aarden en randverschijnselen naar boven. Iedereen heeft zijn eigen nukken en vullen elkaar lekker aan in de scenes. De humor is vaak subtiel. De wisselwerking tussen de echtgenoten voelt erg oprecht (en waarschijnlijk voor vele herkenbaar) aan.

In de eerste helft voelt het allemaal erg ongemakkelijk en dat is precies de bedoeling. Gaandeweg verslapt de aandacht toch een beetje, omdat er geen ontwikkeling meer lijkt te zijn. Het trucje met dronken worden werkte voor mij niet: het gaat te snel en werkt -vooral voor Winslet- veel te overdreven. Net als het overgeven. Winslet is sowieso de zwakte schakel, want hoewel Foster ook op de zenuwen werkt, past dat in haar rol.

Leuk tussendoortje.

Het eerste halfuur van de film is best plezierig, spiritueel, en gaande van zalvend naar stekelig in de disputen, maar dan reeds kan men vermoeden dat er niet meer dan die bekvechterij, wederzijds beledigingen en agressie in zal zitten en uiteindelijk is dat toch wel wat te veel van het zelfde om echt een grootse film te hebben. Verdienstelijk voor wat het is.

De 4 acteurs zijn uitstekend.

Polanski stelt me nooit teleur, dacht ik bij mezelf voordat ik Carnage ging kijken. Toch was ik een tikkeltje nerveus voor deze film, wat toch iets compleet anders is dan wat ik van hem gewend ben. Behalve dan het feit dat het zich op 1 plek afspeelt, wat natuurlijk vaker het geval is. Het plot klonk wat saai, maar ik besloot het toch een kans te geven.

En ja, weer ben ik niet teleurgesteld. Er is iets met zijn films wat me aantrekt. De combinatie van een realistische gang van zaken en sterke dialogen houden me aan de buis gekluisterd.

In deze film is dat niet anders. Laat een paar acteerkanonnen los op het script en je krijgt een boeiend schouwspel. Zit je er eenmaal lekker in, is het helaas alweer voorbij. Verder kan je wel zeggen dat het nergens geweldig wordt, maar een ruime 7 is hier zeker op zijn plaats.

Eenakters als deze vallen of staan met de acteurs, en die zijn gelukkig uitstekend, en stijgen boven het wel aardige script uit. Eigenlijk alle vier behoorlijk onaangename personages, vooral dat van Foster werkte me op de zenuwen. Reilly speelt in eerste instantie die typisch goedmoedige huisvader maar naarmate de film vordert krijgt hij ook scherpere randjes, en dan zonder helemaal zijn humeur te verliezen. Fijne acteur is dat toch.

Realistisch is het misschien niet, zo gaan de maskers wel erg makkelijk af na een paar glaasjes whisky, maar het is leuk het treffen, dat zo beleefd begon, volledig te zien ontsporen. Het had nog een tikje erger gemogen wat mij betreft.

“Morally you're supposed to overcome your impulses, but there are times you don't want to overcome them.”

Geweldige film van Polanski. Het is duidelijk dat Carnage gebaseerd is op een toneelstuk, en om dit soort film te laten slagen heb je geweldige acteurs nodig en een ijzersterk script. En gelukkig slaagt Carnage er op beide punten in om de perfectie te benaderen. Twee echtparen komen samen om te praten over hun zonen die met elkaar gevochten hebben, en waarbij één van hen ernstig verwond is geraakt.

Het begint beleeft en aardig, maar de fragiele verstandhouding komt steeds verder onder druk te staan en explodeert uiteindelijk. De grootste kracht van Carnage is dat Polanski het materiaal heeft benaderd als zwarte komedie, en er zitten veel momenten in de film waar je met een glimlach naar zit te kijken. Het is een beetje voorspelbaar dat de twee stabiele factoren, Winslet en C. Reilly, uiteindelijk degene zijn die exploderen (Foster staat de gehele film in standje elf). En alcohol als katalysator voelde ook wat gemakkelijk aan. Maar dat zijn twee kleine minpunten in een voor de rest zeer vermakelijke film.