Carnage (2011)

Mens ik heb me hier kriek mee gelachen...

De scenes waarop de"volwassen" "deftige mensen helemaal zich laten gaan... fantastisch om te zien...

Alle typische Polanski elementen zijn hier aanwezig:

*beperkt aantal acteurs

(in deze film slechts 4, nu en dan belt er een persoon en word er gepraat over de 2 zonen maar slechts 4 acteurs komen echt in beeld)

* Er gebeurd niet zoveel, maar het gaat hem vooral over het psychologische onderhuids (bij gebrek aan betere verwoording)

* het raakt je ergens en is ergens toch ietwat herkenbaar.

De laatste periode ben ik in Roman Polanski mood, en heb ik meerdere films van hem geleend uit de bib.

Dit is zeker een van zijn meest geslaagde.

Niet helemaal mijn ding dit. Ik ging er zonder enige verwachtingen in en ging puur af op de vier hoofdrolspelers. Zij stelden overigens niet teleur: alle vier doen het prima en met name Christoph Waltz wist meermaals op mijn lachspieren te werken. Ook de absurditeit van de situatie en de realisatie van hoe zeer de boel escaleert zorgt op den duur voor een gniffelmoment. Daar staat echter tegenover dat de film ook gewoon bij vlagen saai begint te worden. Doordat het maar kort duurt kon ik de film gemakkelijk uitzitten, maar als dit nog een half uur op deze manier was doorgegaan, betwijfel ik of ik hetzelfde had gezegd.

Dat de film van de hand van Roman Polanski is zegt me niet zo veel. Ik heb naast Carnage vier films van hem gezien: Bitter Moon en The Pianist (goed) en Oliver Twist en The Ghost Writer (wel aardig). Van wat ik me herinner zijn het alle vier compleet verschillende films en ook Carnage kan ik niet gelijk aan een van die vier films koppelen. Wel vind ik dit toch wel de minste uit het rijtje. De film is bij vlagen leuk, maar schuurt ook regelmatig tegen irritatie aan.

Krappe 2,5*

Alan [Christoph Waltz] en Nancy Cowan [Kate Winslet] bezoeken het appartement van Michael [John C. Reilly] en Penny Longstreet [Jodie Foster] om overeen te komen welke maatregelen ze gaan treffen na een handgemeen tussen hun zoons. Aanvankelijk is de toon nog redelijk, al wordt het gesprek veelvuldig onderbreken door telefoontjes aan Alans adres. Langzaam maar zeker groeit de irritatie en neemt het gesprek een onaangename wending. Voortreffelijk gecaste en uitstekend geacteerde tragikomedie dankzij Polanski’s acteursregie nooit vervalt in een farce. Het verhaal is weliswaar wat mager maar Polanski verdient extra lof voor de manier waarop hij de statische setting weet te doorbreken.

Een oprecht grappige neerwaartse spiraal.

Foster, Winslet, Waltz en Reilly bewijzen dat ze over erg veel nuance beschikken en comedy goed onder de knie hebben. Ieder strontvervelend personage werd met volle overgave gespeeld. Geen enkele keer dacht ik aan de acteurs maar wel aan hun personage. Dat is een heuse opgave als je zo’n grote naam bent.

Wil niet zeggen dat er niets te zeggen valt over de film. Zo is er een klein kwartier een inkakmomentje en dit valt op in een vlotte film als deze. Ook het einde was me erg abrupt en mocht er iets meer met longtakes gewerkt worden.

Toevallig geen toneelvereniging regio Gent die dit stuk wil opvoeren? Ik ben alleszins vragende partij!

4*

Deze film kon me niet boeien. Halverwege uitgezet. Te saai voor mijn smaak en een onaangename sfeer. Beter Het Diner (Film, 2013) kijken. Ook niet briljant, maar beter dan Carnage.

De controversiële regisseur Roman Polanski dirigeerde deze film vanuit Parijs en baseerde het op een toneelstuk dat enkel 3 jaar voor deze film werd gepubliceerd. De uiteindelijke synopsis die zich ontrafelt op een enkele locatie en zich volledig focust op de relatieontwikkeling tussen vier personen is dan ook niet verrassend, maar Polanski werkt het vooral kort door de bocht uit. De onderlinge verhoudingen zijn komisch en boeiend, maar escaleren behoorlijk snel zonder dat de kijker een enig gevoel van stress, frustratie of why kan ervaren. Eenmaal de alcoholische dranken er worden bijgepakt heeft Carnage zelfs de neiging om te ontsporen en wekt de indruk dat geen van de personen tegen een enkel glas aan drank kunnen. Het acteerwerk is erg sterk en de inhoudelijke vorderingen zijn interessant, maar het relatief abrupte einde wekt de gedachte dat je als kijker eigenlijk zojuist maar heel weinig hebt meegemaakt. De precieze intentie van de film ontgaat me dan ook een beetje, maar vermaken doet het met gemak.

Ik hou enorm veel van theater, ik hou enorm veel van film, maar ik hou er niet van als een film eigenlijk maar gefilmd theater is. Veel verfilmingen van toneelstukken weten die valkuil vakkundig te ontwijken (12 Angry Men is een heel goed voorbeeld), maar Carnage is daar niet één van. Polanski doet op geen enkel moment ook maar enige moeite om hier een film van te maken en de visuele mogelijkheden van het medium cinema te benutten. Wat overblijft, is een vlakke gefilmde versie van een toneelstuk.

Het stuk God van de slachting van Yasmina Reza is ook heel populair bij amateurgezelschappen, en na het zien van deze film weet ik waarom: de personages zijn typetjes die het niveau van de gemiddelde deurenkomedie nauwelijks overstijgen. Jodie Foster is de naïeve wereldverbeteraar die draken van zinnen krijgt als "Ik denk dat kijken naar kunst vrede kan veroorzaken bij kinderen" en "Ik weet alles over het lijden in Afrika." John C. Reilly is haar ingedommelde echtgenoot die veel liever heel de dag op de bank zou hangen en zich bier laten aanreiken door zijn wederhelft. Christoph Waltz is de gehaaide advocaat die de hele tijd met zijn werk bezig is en zijn neus ophaalt voor alle andere mensen. Enkel het personage van Kate Winslet heeft nog wat mensenvlees, al is het ook niet veel. Geen enkel moment ga je de acteurs als echte personen zien en daardoor maakt het ook allemaal geen zier uit hoe het met hen afloopt. Waarom heb ik deze film dan toch uitgekeken? Misschien om te zien hoe je dat niet doet, een kamerdrama vol verbale steekspelen maken.