Carnage (2011)

Deze film wordt vaak vergeleken met Who's afraid of Virginia Woolf, die ik nog niet gezien heb, maar wel bovenaan op mijn verlanglijstje staat. Ik hoop (en verwacht) namelijk dat die minder onwaarschijnlijk en oppervlakkig is, en mij dan ook meer zal kunnen overtuigen en boeien dan Carnage. Het procédé en de thematiek spreken me in elk geval zeker wel aan.

De vergelijking met Woolf is naar wat ik me herinner inderdaad wel terecht, al vind ik die wel nog een stuk sterker.

@John Milton: Carnage komt bij mij op een 4e plaats in een top 8. Enkel Repulsion, Cul-de-Sac en Death and the Maiden doen beter. En 80 minuten.. Een film die je eens op een dood moment kunt starten.

De drie films die je noemt, vond ook ik alleszins een stuk sterker dan deze, Metalfist. Maar welke vond je dan minder?

The Fearless Vampire Killers vond ik ronduit slecht. Met Oliver Twist en Chinatown kon ik ook niet zo veel mee en The Ninth Gate vond ik nog wel vermakelijk.

Absoluut doen, erg leuke zwarte comedy die zeer makkelijk wegkijkt.

I will!

Goeie film waarin twee echtparen elkaar ontmoeten na een ruzie tussen hun kinderen. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (de film speelt zich af op één locatie met vier acteurs). Ondanks dat het verloop niet altijd geloofwaardig is, de dialogen zijn goed geschreven en spits. De acteurs krijgen alle ruimte en het is dan ook zeer vermakelijk om ze hier aan het werk te zien. Met gemak3.5 sterren.

Niet zo consistent.

Een film die zo halverwege nogal naar de vaantjes geholpen wordt, het begint namelijk allemaal zeer komisch. Grappige ongemakkelijke dialogen en ander soort pijnlijke awkwardness slaan de klok, waarbij vooral Waltz erg geinig is als ongegeneerde hufter. Eigenlijk doet het hele kwartetje het wel aardig, maar behalve Waltz gaan ze stuk voor stuk wel wat irriteren op ten duur.

Want eens de boel escaleert en je de één na de andere overdreven situatie voor je kiezen krijgt, wordt het stilaan een soort aapjes kijken. Het dieptepunt wordt bereikt zodra de vier hoofdpersonen besluiten ladderzat te worden, het acteerwerk (van vooral Winslet) neemt op dat moment nogal gênante vormen aan. En dan dit keer niet op een leuke of grappige manier. Ook de kwaliteit van de dialogen daalt aanzienlijk naarmate de film vordert.

Uiteindelijk een beetje een teleurstelling dus, de veelbelovende en erg leuke beginfase van de film ten spijt. Gelukkig maar dat het niet zo lang duurt allemaal. 2,5*.

Dit toneelstuk begint veelbelovend, maar naar het einde slaat vooral Foster behoorlijk door. Wanneer ze gaat schreeuwen vind ik haar acteerwerk hier echt tenenkrommend en niet om aan te zien worden. Waltz speelt zoals altijd goed, maar vooral Reilly maakte indruk op me. Winslet zet in de finale niet bepaald overtuigend de dronken variant van haar rol neer. Begint dus heel goed, maar valt ten slotte toch nogal wat tegen. 3*

Heb je Frantic gezien, Metalfist? Die vond ik ook nog een stuk minder dan Carnage.

Blijkbaar dus inderdaad toch weinig consistentie bij Polanski, zowel binnen deze ene film Carnage, als tussen zijn films onderling...

Vind 'm fantastisch! Duurt niet lang, dus lekker ff tussendoor. Benieuwd wat je er van vind.

hehe, ja ik ben wat traag soms. Komen altijd zoveel dingen tussendoor. Maar ik was hem niet vergeten hoor

Wel een interessante film met slechts 4 acteurs en één locatie. Alles draait om dialoog en houding. Waar twee getrouwde stellen beschaafd een ruzie tussen hun kinderen willen uitpraten, komen langzaam maar zeker het sarcasme, ware aarden en randverschijnselen naar boven. Iedereen heeft zijn eigen nukken en vullen elkaar lekker aan in de scenes. De humor is vaak subtiel. De wisselwerking tussen de echtgenoten voelt erg oprecht (en waarschijnlijk voor vele herkenbaar) aan.

In de eerste helft voelt het allemaal erg ongemakkelijk en dat is precies de bedoeling. Gaandeweg verslapt de aandacht toch een beetje, omdat er geen ontwikkeling meer lijkt te zijn. Het trucje met dronken worden werkte voor mij niet: het gaat te snel en werkt -vooral voor Winslet- veel te overdreven. Net als het overgeven. Winslet is sowieso de zwakte schakel, want hoewel Foster ook op de zenuwen werkt, past dat in haar rol.

Leuk tussendoortje.

Leuk voor even maar op een gegeven moment gaat dit 'touwtrekken' toch wel een beetje vervelend. Niet realistisch.

Zonder het plot te weten en een trailer te zien deze film gezien. Polanski is altijd goed te doen en ook deze film beviel uitstekend.

Echt een geweldige film waarin op een vrij realistische wijze de groepsdynamica en de psychologische trekken van mensen tijdens dat proces wordt weergegeven. De acteurs schitteren stuk voor stuk en hun rollen in het groepsproces is mooi om te zien. Ik denk dat iedereen zich wel kan herkennen in één van de rollen die de acteurs aannemen. De soms ongemakkelijke scenes waren pijnlijk om te zien en de subtiele humor erin brak die pijnlijkheid erg goed. Mede door de korte tijdsduur vloog de film voorbij.

Ik heb echt genoten!

Goed spel, maar meer ook niet.

Typisch cynische theaterfilm van Roman Polanski waarin Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Walz en John Reilly als ouderkoppels elkaar gaandeweg venijnig vernederen in een cascade van scheldpartijen, bedreigingen en uitstekende vertolkingen. Een wauw-factor heeft deze film echter niet, daarvoor is het script niet sterk genoeg. Je waant je af en toe in de parochiezaal kijken naar het schouwspel van de plaatselijke toneelgroep. 1,5*

Het eerste halfuur van de film is best plezierig, spiritueel, en gaande van zalvend naar stekelig in de disputen, maar dan reeds kan men vermoeden dat er niet meer dan die bekvechterij, wederzijds beledigingen en agressie in zal zitten en uiteindelijk is dat toch wel wat te veel van het zelfde om echt een grootse film te hebben. Verdienstelijk voor wat het is.

De 4 acteurs zijn uitstekend.

Polanski stelt me nooit teleur, dacht ik bij mezelf voordat ik Carnage ging kijken. Toch was ik een tikkeltje nerveus voor deze film, wat toch iets compleet anders is dan wat ik van hem gewend ben. Behalve dan het feit dat het zich op 1 plek afspeelt, wat natuurlijk vaker het geval is. Het plot klonk wat saai, maar ik besloot het toch een kans te geven.

En ja, weer ben ik niet teleurgesteld. Er is iets met zijn films wat me aantrekt. De combinatie van een realistische gang van zaken en sterke dialogen houden me aan de buis gekluisterd.

In deze film is dat niet anders. Laat een paar acteerkanonnen los op het script en je krijgt een boeiend schouwspel. Zit je er eenmaal lekker in, is het helaas alweer voorbij. Verder kan je wel zeggen dat het nergens geweldig wordt, maar een ruime 7 is hier zeker op zijn plaats.

Idee goed, goede acteurs, alleen wat een slecht geschreven script. Heel ongeloofwaardig en daarvan moet dit soort films het wel hebben. Je kunt er ook een satire of komedie van maken, maar dat was het toch ook weer niet. De ongeloofwaardigheid wekte irritatie op, heb de film als een soort van verplichting uitgekeken; daarom kan ik niet anders dan een slecht punt geven. Pacino74 heeft het samengevat in een mooie quote: "Je waant je af en toe in de parochiezaal kijken naar het schouwspel van de plaatselijke toneelgroep."

Dit is een verfilming van een toneelstuk. En het speelt zich dan ook voornamelijk af in de huiskamer. Meestal niet echt mijn ding. Twee echtparen ontmoeten elkaar omdat de zoon van elf jaar van het ene echtpaar de tanden van de zoon van het andere echtpaar uit zijn mond geslagen heeft. Aanvankelijk dacht ik; wat een geouwehoer in deze film. Maar het geouwehoer bouwt toch wel erg knap op en het was uiteindelijk erg aangenaam om het allemaal te zien en aan te horen. Er wordt toch ook best wel erg knap geacteerd. 79 minuten is ook lang zat, dacht ik een tijd. Maar die minuten zijn omgevlogen, en ik had er nog best wat langer naar kunnen kijken. Best verrassend dus eigenlijk.

Laat toneel...toneel blijven!

Deze film heeft zoveel lagen...

Heel knap om een film met vier mensen in een kleine ruimte zo boeiend te houden.

De acteerprestaties zijn ronduit briljant! Maar dan mag je ook verwachten van zo'n cast.

Deze film toont heel goed hoe beschaving werklijk skin deep is. De gesprekken verlopen absurd in een spiraal naar beneden, naast het verbale geweld is het fysieke geweld nog net binnen de perken gehouden, maar het scheelt niet veel

een must-see voor de liefhebber van de soort.

Vond deze wel geslaagd,acteurs aan elkaar gewaagd als vond ik Waltz net iets beter hier.Het aanhalen van bepaalde minuscule dingen zoals de Cobbler was geweldig.Ook de manier hoe ze telkens weer samenkwamen in het appartement.Polanski kan het nog steeds,kijk eigenlijk liefst de nieuwere dingen(2000+) van hem.Voor degene die niet graag een film met enkel dialoog zien,best deze skippen

Eenakters als deze vallen of staan met de acteurs, en die zijn gelukkig uitstekend, en stijgen boven het wel aardige script uit. Eigenlijk alle vier behoorlijk onaangename personages, vooral dat van Foster werkte me op de zenuwen. Reilly speelt in eerste instantie die typisch goedmoedige huisvader maar naarmate de film vordert krijgt hij ook scherpere randjes, en dan zonder helemaal zijn humeur te verliezen. Fijne acteur is dat toch.

Realistisch is het misschien niet, zo gaan de maskers wel erg makkelijk af na een paar glaasjes whisky, maar het is leuk het treffen, dat zo beleefd begon, volledig te zien ontsporen. Het had nog een tikje erger gemogen wat mij betreft.

“Morally you're supposed to overcome your impulses, but there are times you don't want to overcome them.”

Geweldige film van Polanski. Het is duidelijk dat Carnage gebaseerd is op een toneelstuk, en om dit soort film te laten slagen heb je geweldige acteurs nodig en een ijzersterk script. En gelukkig slaagt Carnage er op beide punten in om de perfectie te benaderen. Twee echtparen komen samen om te praten over hun zonen die met elkaar gevochten hebben, en waarbij één van hen ernstig verwond is geraakt.

Het begint beleeft en aardig, maar de fragiele verstandhouding komt steeds verder onder druk te staan en explodeert uiteindelijk. De grootste kracht van Carnage is dat Polanski het materiaal heeft benaderd als zwarte komedie, en er zitten veel momenten in de film waar je met een glimlach naar zit te kijken. Het is een beetje voorspelbaar dat de twee stabiele factoren, Winslet en C. Reilly, uiteindelijk degene zijn die exploderen (Foster staat de gehele film in standje elf). En alcohol als katalysator voelde ook wat gemakkelijk aan. Maar dat zijn twee kleine minpunten in een voor de rest zeer vermakelijke film.

Mens ik heb me hier kriek mee gelachen...

De scenes waarop de"volwassen" "deftige mensen helemaal zich laten gaan... fantastisch om te zien...

Alle typische Polanski elementen zijn hier aanwezig:

*beperkt aantal acteurs

(in deze film slechts 4, nu en dan belt er een persoon en word er gepraat over de 2 zonen maar slechts 4 acteurs komen echt in beeld)

* Er gebeurd niet zoveel, maar het gaat hem vooral over het psychologische onderhuids (bij gebrek aan betere verwoording)

* het raakt je ergens en is ergens toch ietwat herkenbaar.

De laatste periode ben ik in Roman Polanski mood, en heb ik meerdere films van hem geleend uit de bib.

Dit is zeker een van zijn meest geslaagde.

Niet helemaal mijn ding dit. Ik ging er zonder enige verwachtingen in en ging puur af op de vier hoofdrolspelers. Zij stelden overigens niet teleur: alle vier doen het prima en met name Christoph Waltz wist meermaals op mijn lachspieren te werken. Ook de absurditeit van de situatie en de realisatie van hoe zeer de boel escaleert zorgt op den duur voor een gniffelmoment. Daar staat echter tegenover dat de film ook gewoon bij vlagen saai begint te worden. Doordat het maar kort duurt kon ik de film gemakkelijk uitzitten, maar als dit nog een half uur op deze manier was doorgegaan, betwijfel ik of ik hetzelfde had gezegd.

Dat de film van de hand van Roman Polanski is zegt me niet zo veel. Ik heb naast Carnage vier films van hem gezien: Bitter Moon en The Pianist (goed) en Oliver Twist en The Ghost Writer (wel aardig). Van wat ik me herinner zijn het alle vier compleet verschillende films en ook Carnage kan ik niet gelijk aan een van die vier films koppelen. Wel vind ik dit toch wel de minste uit het rijtje. De film is bij vlagen leuk, maar schuurt ook regelmatig tegen irritatie aan.

Krappe 2,5*

Alan [Christoph Waltz] en Nancy Cowan [Kate Winslet] bezoeken het appartement van Michael [John C. Reilly] en Penny Longstreet [Jodie Foster] om overeen te komen welke maatregelen ze gaan treffen na een handgemeen tussen hun zoons. Aanvankelijk is de toon nog redelijk, al wordt het gesprek veelvuldig onderbreken door telefoontjes aan Alans adres. Langzaam maar zeker groeit de irritatie en neemt het gesprek een onaangename wending. Voortreffelijk gecaste en uitstekend geacteerde tragikomedie dankzij Polanski’s acteursregie nooit vervalt in een farce. Het verhaal is weliswaar wat mager maar Polanski verdient extra lof voor de manier waarop hij de statische setting weet te doorbreken.