Carnage (2011)

Scherp geschreven en ondersteund door een topcast is Carnage naast misschien wel de kleinschaligste film van 2011 ook één van de meest interessante. Voor mij waren de vergelijkingen met Glengarry Glenn Ross zo getrokken (één locatie, één conflict, topcast, scherp script en natuurlijk gebaseerd op een toneelstuk) maar Carnage is iets luchtiger in zijn vermaak. De vier personages zijn dik aangezet en krijgen elk genoeg ruimte om eens lekker los te gaan. Ik zag het einde al wel een beetje aankomen (het was ook zo'n beetje de enige manier om het verhaal te eindigen), jammer alleen dat de overgang van de conflicterende ouders naar de twee kinderen een beetje abrupt ging. Het ouder-conflict miste een 'en nu is ook alles gezegd' moment, terwijl ik het gevoel had dat Polanski dacht dat hij dat wel had.

Ben wel benieuwd naar deze maar wat een verdomd lelijke poster zeg.

Ja, geen mooie poster, maar de trailer ziet er goed uit, Winslet lekker fel, nooit weg

Leuk acteergeweld. Echt een film zou ik het nauwelijks willen noemen. Vier hoofdpersonen bevinden zich vrijwel de gehele tijd in dezelfde ruimte, voelde eigenlijk vooral aan alsof in naar een toneelstuk zat te kijken. Gelukkig duurt het niet te lang. Waltz steelt de show.

3,5*

Onderhoudende film die erg doet denken aan een toneelstuk waarbij het volledig draait om de acteerprestaties. De timing van met name de heer Waltz is fenomenaal, waardoor er ook genoeg toe lachen is om deze dramatische poging tot verzoening tussen ouders. De beperkte tijd, zo'n vijf kwartier, vliegt voorbij.

Opvallend dat de zaal niet dubbel heeft gelegen van het lachen. Nauwelijks serieus te nemen, maar erg hilarisch. Alle ingrediënten zitten erin: wisselende stemmingen, wisselende sympathieën, wisselende coalities: tussen de kibbelende echtparen en bij het publiek. Soms wat te dik aangezet (Waltz, Foster), maar grotendeels erg overtuigend (Winslet, Reilly). Helaas heeft Polanski geen pogingen gedaan om er filmisch iets interessants van te maken. Twee keer hebben we een achtervolgende camera die het geheel wat benauwend maakt, maar dat gevoel wordt al (te) snel weer losgelaten. De film geeft 'koffietafellectuur' weer een extra dimensie.

Wat een geweldige poster

Deze wil ik zeker gaan kijken!

een film die zich op 1 plaats afspeeld die nooit verveeld,

dit is te danken aan het scherpe en hysterische script maar ook zeker aan de topcast.

alle 4 spelen ze erg sterk maar Christoph Waltz is voor mij de ster van de show.

het verhaal bouwt zich rustig op naar een climax die lekker overdreven is. de film zit vol met grappen en ik moest er zeker om lachen. met mij bijna de hele zaal.

kortom een grappige en goed geacteerde film

Zeer slecht. Banaal script, banale dialogen, zelden lachsalvo's gehoord in een verder erg lege zaal. Visueel niet interessant, psychologisch oppervlakkig en qua acteerprestaties op den duur irritant. Maar goed, we mogen niet te luid roepen, want er staat Polanksi op het doek! Dus heulen alle critici mee met die ene onverstandige wolf...? Onbegrijpelijk en zonde van mijn cinematicket.

1,75*

Vaak een flauw en gemakzuchtig argument en bijna nooit hard te maken. Critici (of stervelingen) kunnen dit natuurlijk ook gewoon oprecht een leuke film vinden om zijn absurditeit, tempo en topcast?

Wat een heerlijke film. Totaal niet wat je van een Polanski film verwacht. Ik heb echt bijna de hele film in een deuk gelegen. Niet enkel door de super grappige dialogen, maar ook door de mimiek van de acteurs, met name van Christopher Waltz, die wederom schittert. Maar dat geld voor de hele cast. Geeft maar weer eens aan dat je niet altijd grote dingen nodig hebt voor een goede komedie. Ik had soms het gevoel dat ik naar een Woody Allen film keek, vooral de opening. Leuk dat Polanski eens een andere kant van zichzelf heeft laten zien.

4.5*

Who's Afraid of Virginia Woolf is hier al genoemd. Daar deed deze me ook aan denken, maar Carnage is niet zo goed als die film. Ook is er al gezegd dat het duidelijk op een toneelstuk gebaseerd is en dat klopt wel. Gelukkig stoort het niet echt door de korte lengte en de uitstekende acteurs. Wat de film echter het meest redt is de humor uit het script. Het is gewoon erg grappig om die mensen die vol van zichzelf zitten langzaam hun waardigheid te zien verliezen. Volgens mij is het allemaal ook bedoelt als een soort kritiek op hoe het westen over wereldproblematiek praat (nep-betrokken, tussen eigen zaken door of gewoon helemaal niet betrokken), maar daar zit hem niet de kracht in. De kracht zit hem het meest in afwachten wat Christoph Waltz nu weer gaat zeggen, want alles wat hij eruit brengt is zo'n beetje hilarisch. Foster is ook al lang niet meer zo op dreef geweest. Geen hoogtepunt uit het oeuvre van Polanski, maar ook absoluut geen dieptepunt.

3,5*

Ik had toch ook een beetje dit gevoel... Staat hier Woody Allen op de affiche dan wordt de film met de grond gelijk gemaakt.

Ja het zijn stuk voor stuk goede acteurs, en er zitten hier en daar leuke dialogen in (maar toch te weinig voor zo'n praatfilm als je het mij vraagt), maar verder?

Ik heb nog geen enkele recensie gelezen die de hoge score die de film links en rechts krijgt kan verantwoorden.

Je hebt gelijk. Maar van De Critici verwachten we natuurlijk allemaal dat ze onze smaak bevestigen. Ijdelheid, allicht.

Zonder uit te wijden kan ik zeggen dat ik erg van de film heb genoten.

De film is kort maar krachtig.

De Hele speelduur van de film speelt zich af in een appartement en dat terwijl

de budget van de film 25 Miljoen Dollar is...dat is toch te gek voor woorden je denkt bij

jezelf dat het maximaal niet meer dan 10 miljoen zal zijn ,maar 25 miljoen voor een film die maarslecht 79 minuten duurt en je de hele tijd maar dezelfde locatie ziet...ach ja dat deert de kijkplezier natuurlijk niet ,maar ik zeg er wel bij dat de film wat uitgebreider en nog wat bruter had gemogen,maar heb me prima vermaakt in de bios met een paar bejaarden.De film is een dikke aanrader ,ga er heen en geniet..ps de slot is geniaal.

Uitstekende komedie, met een fabelachtige cast. Film is zeker kort en krachtig. Heerlijk kijk genoegen van begin tot het einde.

Had erg uitgekeken naar deze film, en net eindelijk gezien.

Het was eigenlijk precies wat ik ervan verwacht had, maar het was voor mijn gevoel te snel afgelopen.

Het einde was heel abrupt, alsof ik een stuk gemist heb.

Christoph Waltz was heel leuk om naar te kijken, alsof hij een heel nieuw soort acteren heeft bedacht.

(Ik heb hem verder alleen in Inglorious Bastards gezien waar dit me ook al was opgevallen.)

Ik had verwacht dat deze film voor mij 3,5 of 4 sterren zou zijn, maar ik maak er toch 3 sterren van.

Het was voor mijn gevoel geen volledige film, maar desondanks heb ik me toch heel erg vermaakt. Ik hou wel van dit soort films waar het meer om de sfeer en de woorden gaat dan heel veel actie en gebeurtenissen.

Dus;

3*

Fijne film. Kort maar krachtig. Broertje en ik wisten van niets. Ik wist alleen dat het over ruzie ging en de acteurs die de twee stellen spelen. Ik ging vooral voor Winslet. Had drama verwacht, maar hebben gelachen. Niet gebulderd van het lachen, eerder glimlachen, soms grinniken, soms iets harder. Ik ging vooral voor Winslet., maar vooral de mannen waren op dreef. Met hoogtepunt Waltz' karakter. Geweldig. goed einde, ook qua timing. En typisch natuurlijk dat de kinderen gewoon weer aan het spelen waren en met de hamster/cavia prima ging.

Kleine 4* (3,75), maar naar boven afgerond omdat ik geen verwachtingen had en toch heb genoten.

Bijzonder interessant.

Erg goed uitgangspunt om een film over te maken. Stop vier mensen in een kamer, laat de spanning steeds hoger oplopen totdat uiteindelijk de bom barst.

Verhaal heeft een erg goede opbouw. Polanski wilde erg graag alleen wist de juiste scène voor het goede moment te bewaren. Ondanks dat het allemaal wat weg had van een uitgebreid toneelstuk stoorde het niet. De minuten vlogen voorbij en dit in combinatie met de toch al korte speelduur zorgde voor een film die gemakkelijk wegkijkt.

Bizarre situaties die denk ik erg goed weergeven hoe veel heisa er vaak gemaakt word over iets dat eigenlijk erg klein is. Nou wil ik hiermee niet zeggen dat je een willekeurig iemand zomaar twee tanden uit zijn mond mag slaan alleen ik denk dat de kinderen het zelf ook wel goed op kunnen lossen. Iets wat op het eind ook zo blijkt te zijn.

Acteerwerk was wel aardig. Foster deed het eigenlijk een heel stuk minder dan ik had verwacht, echt slecht deed ze het niet alleen ze wist geen echt overtuigend karakter neer te zetten. Dit gold eigenlijk voor iedereen. De man die de hele tijd druk was met zijn werk wist ook niet echt goed wat hij er mee aanmoest. Winslet en de man van Foster deden het ook zeer matig.

Dan moet ik eigenlijk concluderen dat de film zijn voldoende te danken heeft aan het bijzonder inventieve script. Leuke ideeën en verwrongen situaties worden goed gecombineerd alleen soms net niet overtuigend genoeg uitgewerkt. Dit is natuurlijk ook wel erg lastig bij een onderwerp als deze. Het toppunt hiervan was dan nog wel het commentaar dat de stellen vaak op elkaar hadden. Dit begon al iets te snel.

Een erg leuk filmpje met een geweldig script.

3.5*

Vlot, scherpzinnig en thematisch oneindig interessant. Zowel toegankelijk als diepgaand, zowel geschikt voor de doorsnee bioscoopbezoeker als de purist. Het is die combinatie die Carnage tot een hoogstaand stukje cinema promoveert. De geweldige cast met als uitschieters Waltz en Foster had wat mij betreft nog net iets meer los mogen gaan op het einde, maar qua thematiek was het binnen deze 79 minuten al pretentieus genoeg. Verplichte kost. Om meerdere malen te kijken zelfs.

Vlijmscherpe zedenschets waarbij twee koppels geconfronteerd worden met een situatie waarin hun eigen moraal op de proef wordt gesteld. En dan ook nog eens ontzettend geestig. Volgens mij is het een project geweest waar regisseur Roman Polanski en de steracteurs in de hoofdrol ontzettend veel plezier aan hebben beleefd om te mogen maken.

Een geslaagde drama, van een geweldige regisseur en een ijzersterke cast. Duidelijk is meteen dat het verhaal is gebaseerd op een toneelstuk. Dat laat mij echter achter met vragen. Het enige echte minpunt van de film is, dat hij waarschijnlijk even goed was als toneelstuk. Eigenlijk zou ik die eens moeten bezichtigen, want ik vraag me af of de film nou daadwerkelijk zo'n toevoeging is voor het verhaal. Desalniettemin heb ik me enorm geamuseerd bij Carnage. Vooral Winslet en, mijn favoriete acteur, Christoph Waltz zijn geweldig.

Trailer doet me wat denken aan Who's affraid of Vigina Woolf (of hoe je dat schrijft). Die vond ik wel erg gaaf.

L'enfer, c'est les autres.

Leuke en cynisme film over maskers die afvallen.

Iemand MovieMatchen?

http://www.SaveMyMovies.com

Een zware tegenvaller. Misschien lag het aan mijn verwachtingspatroon (meer serieus en Mike Leigh-ish), en is het oneerlijk om hem daarmee te vergelijken, maar een tegenvaller was het wel. Het is voor een drama veel te onrealistisch en slecht geschreven, en voor een komedie veel te niet-grappig en flauw.

Heel de situatie is op zich al enorm geforceerd en onrealistisch, ze gaan weg, komen weer binnen, maken ruzie, besluiten toch weer door te gaan, ze blijven en blijven maar. Het is gewoon vreemd. En dat heeft me heel de film gestoord.

En dan natuurlijk komt daar het obligate glas alcohol bij om de boel nog even verder op de spits te drijven. Erg slecht gewoon. Het wordt een soort klucht, en als ik ergens een hekel aan heb.

Het acteren is aardig, maar dat maakt niet meer uit als heel het concept je niet grijpt.

1,5* voor het acteren en het filmen in één ruimte, wat altijd wel leuk is, maar meer kan er echt niet van maken.

Normaal vind ik éénkamerscenario's wel fascinerend, omdat het een enorm beroep doet op de scriptschrijvers om de boel logisch en boeiend te houden. Zeker als het gefundeerd is op een relatief klein voorval, zoals in deze film een vechtpartijtje tussen de kinderen van twee stelletjes.

Het mondt echter uit in een abominabele aaneenschakeling van vergezochte verwijten, die klein beginnen maar uiteindelijk epische proporties bereiken.

Telkens wanneer de discussie beslecht lijkt te zijn en ze op het punt staan te vertrekken, brengt één enkele opmerking de boel weer aan het rollen, waarna ze weer binnenkomen en nog eens een half uur blijven hangen. Dit herhaalt zich een aantal keer en dan begin je al gauw de geloofwaardigheid te verliezen. "Trap die mensen dan gewoon je huis uit in plaats van dat ellenlange gezanik!", hoorde ik mezelf denken, ondertussen mijn teennagels tot bloedens toe krommend. Het is werkelijk beschamend om te zien hoezeer de schrijvers hebben geprobeerd om dit verhaal uit te rekken.

En dan de overdreven stemmingswisselingen die totaal onrealistisch zijn; Jodie Foster gaat van licht geërgerd naar boos, dan van huilend naar lachend, dan weer gemeen, dan weer aardig en dan weer boos. Zelfs een ervaren actrice als zij heeft zichtbaar moeite met het geloofwaardig overbrengen van zoveel tekstuele ellende.

Een voorbeeld van hoe het wel moet, is bijvoorbeeld Who's Afraid of Virginia Woolf, waarin een stel vrienden aan het eind van de avond elkaar naar het leven staan. Maar in die film hadden ze ook veel meer achtergrondhistorie om uit te putten; ze kennen elkaar immers beter, ze hebben meer met elkaar meegemaakt en dus ook meer onderhuidse ergernissen opgebouwd. In Carnage kennen de mensen elkaar net en hebben ze geen enkele reden om de ruzie zo te laten escaleren.

Uiteindelijk bedachten de schrijvers maar dat de hoofdpersonen aan de whisky moeten, zodat ze (na 2 glazen al) dronken worden en daardoor nog meer hun ziel blootleggen zonder aanwijsbare reden.

Ik hoopte echt dat dit een goede film zou worden, want de cast is er naar. Helaas, 76 minuten doffe ellende konden zelfs zij niet meer recht breien.

1*

Och ik vond het zeker eeen vermakelijke film. Ik vind het wel een film die je in de bioscoop moet zien. Omdat dan de hele zaal zit te giechelen, en dat geeft toch een extra dimensie aan de film. Ik heb me kostelijk vermaakt. En de film word overigens nog grappiger als ik recensies lees hier bijv van N000dles.....die het allemaal zo serieus neemt .........hahaha..... daardoor amuseer ik me nog meer met deze cynische film.

Vandaar dat ik hem geen 3,5 geef maar een 4. Bedankt N000dles

Ik vond het een klucht, ofwel erg overdreven gespeeld met dik aangezette emoties. Geinig verhaal over vier mensen in een klein wereldje, ver van de werkelijkheid. De opmerking van Waltz draagt de strekking: in Kongo worden kinderen van 8 jaar getraind tot moordcommando en hebben voor hun 10de al honderden moorden op hun naam staan, dus waar hebben we het over...