Before Sunrise (1995)

Ik vind deze anders een stuk meer cliche dan de gemiddelde Disney film. Erg nietszeggend allemaal.

ja hoor want er worden 100 van deze films gemaakt per jaar !!??

Nee, maar Amerikaanse rugzak student heeft romance met fransaise in Wenen zijn als 3 clichees op rij. Verder volgen er nog een stuk of 100. Gesprekjes gaan ook al nergens over...

Volgens mij haal je nu de begrippen cliche en ultieme droom door elkaar.

Kijk, daar ben ik het niet mee eens. Waarover moeten ze dan praten? Over wat er vanavond op tv is, over welke burger ze in de MacDonalds gaan eten als ze terug thuis zijn, over de banaan in urnie zijn oor?

Of moet het meisje een scheet laten in de jongen zijn oor zodat je de film 4 sterren zou geven?

Die gesprekken in de film zijn levensomvattend, en als je ook maar een greintje levenskennis hebt, dan snap je perfect waarover de film gaat...

Nou, bij zo'n droom val ik liever in slaap.

Als ze niets zinnigs te melden hebben moet je er geen film over maken, wat mij betreft. Anderhalf uur twee mensen over koetjes en kalfjes horen praten is niet mijn cup of tea.

Ik snap perfect waar de film om gaat. Hoef je geen enkele levenskennis voor te hebben want ze stapelen cliché op cliché.... (Maar ik begin in herhaling te vallen geloof ik...)

>>Als ze niets zinnigs te melden hebben moet je er geen film over maken, wat mij betreft.

Als dit een van jouw filmcredo's is, dan wordt deze film niks nee. Een goede film is een film waarin mensen interessante dingen zeggen? Of: een praatfilm wordt alleen wat als mensen wat te melden hebben? Woody Allen als meetlat? Sjee, wat bot eigenlijk.Voor mij begint een hele hoop interessante cinema juist bij mensen die niets interessants te melden hebben. Voor mij moet een film goed zijn. En als dan blijkt dat de film goed was ondanks dat niemand wat interessants zei, dan is dat maar zo. Neem die films van Jarmusch, van Reichardt, van Baumbach, van Aaron Katz, om maar een paar willekeurige voorbeelden van stal te halen. Allemaal cineasten die focussen op de personages, maar niet om wat ze te zeggen hebben, maar om wie ze zijn. En om wat ze laten zien over het menselijke bestaan. Ik vind het Linklater-tweeluik een klein meesterwerkje om zijn echtheid, zijn eerlijkheid, het invoelbare, en niet omdat twee acteurs de ene na de andere wisecrack in de mond gelegd krijgen. De taxirit-scene in Before Sunset heb ik minstens tien keer gezien, een down to earth verbeelding van het idee dat we allemaal maar één keer leven en één keuze fataal kan zijn, subliem geacteerd en geregisseerd. Die kwam dichtbij en gaat door merg en been.

't zal wel aan een verschil van smaak liggen, Jarmusch vind ik meestal ook niet veel aan. Wel zijn zijn personages, settings en gebeurtenissen verre van cliche. In tegenstelling tot hetgeen Linklater ons voorschotelt. Bij Allen zijn de teksten en 't vaak pijnlijk of oergeestig. Dus die vind van een compleet andere orde.

Overige regisseurs ken ik niet, maar bedankt voor de waarschuwing.

Het prettige aan deze film vind ik juist dat de personages zich realiseren dat hun avontuur erg cliché is. Ze spelen met en parodiëren de situatie.

Prachtig, romantisch meesterwerk, waar twee personen praten, praten, door Wenen lopen... en nog eens praten. Je kunt daar niks aan vinden, maar ik vond het prachtig. Eén van de weinige films die me het gevoel gaf dat ik naar iets ''echts'' zat te kijken...

... want zo leek het. Vooral de indrukwekkende chemie tussen Ethan Hawke - die ik sowieso geweldig vind - en Julie Delpy was prachtig. Twee personen die elkaar (per toeval) in een trein ontmoeten. Het had eigenlijk helemaal niet zo mogen zijn, maar de ruzie van een stel zorgt ervoor dat twee levens totaal op hun kop worden gezet. Prachtig, dat gevoel. Prachtig hoe twee vreemden van elkaar zulke oprechte gesprekken voeren. Iets wat je met een bekende waarschijnlijk niet had gedaan, maar nu kan het, omdat er een heerlijk vrij gevoel aanwezig is, wat je thuis nooit zou hebben.

En van het één komt het ander. De gesprekken worden intiemer, je voelt de gigantische aantrekkingskracht tussen beide en de eerste kus is een feit. Erg voorspelbaar, maar dan wel de beste van zijn soort, geweldig. Ik werd geraakt door beide personen, de leuke, interessante, intieme, komische gesprekken en het vreemde gevoel. Want wat gaat er gebeuren, na deze onbetaalbare uren? Het breekt je hart als er voor de eerste keer nuchter wordt gezegd, dat dit één keer en nooit weer was. Gelukkig zorgt de belofte aan het eind ervoor dat je met een goed gevoel de film uit gaat. Ik kijk daarom ook erg uit naar Before Sunset.

De locaties zijn mooi, de sfeer is fantastisch. Een terrasje, een bruggetje, een grasveldje, twee glazen en een fles wijn, een steegje, een simpel bankje. Het is zo simpel, maar de twee hoofdpersonen maken het zo bijzonder. De gedachte dat ze uitelkaar zouden moeten is vreselijk en dát is wat de film zo sterk maakt. Echte liefde!

Misschien is dat het..... Ik vond het gevoel van vrij zijn en eigenlijk alles aan de film ontzettend gemaakt.

@HJS: Kijk ook Sunset, die is zelfs nog ietjes beter.

Het deed me gewoon niets.

Audiovisueel gezien faalt de film in mijn ogen, want alhoewel de film er niet meteen lelijk uitziet weet de vorm nergens enige liefde of passie uit te stralen: de (handelingen van de) personages worden geregistreerd, maar nergens wordt enige filmische liefde gecreëerd. Op dat gebied falende kan de film echter nog steeds langs de toppen van de Ardennen scheren via boeiende personages (tussen welke chemie bestaat) en lieflijke scènes die mijn romantische zijde doen opwarmen, doch ook op deze gebieden weet de film mijns inziens onvoldoende te overtuigen.

'Gaap', aldus luidt de eerste lichamelijke reactie die de personages bij mij op weten te wekken, want het betreft simpelweg erg normale mensen die je op iedere straathoek kan tegenkomen - erg oninteressant met andere woorden. Ze zijn misschien ietwat gesofisticeerder dan de gemiddelde mens, maar op de overige punten zouden ze ieder willekeurig persoon kunnen zijn die je in de trein tegenkomt. Dat is waarschijnlijk ook exact de intentie van de regisseur, opdat regular Joe zich gemakkelijk in kan leven in de situatie, maar mij deed het niet voelen, al is het maar omdat het niet overeenkomt met mijn romantisch ideaal. Veel chemie tussen de personages voelde ik verder niet aan, op enkele scènes na (de scène in het luisterhok, de telefoonscène), en echte soulmates leken ze me verre van; veel verder dan de passionele, spontane zomerliefde die ze deelden zie ik het nooit komen.

De gehele film wordt daarnaast gedomineerd door enorm geforceerde dialogen (zowel wat betreft inhoud als de dialogen zelf), die inhoudelijk best vermaken (voor een keertje), maar door hun gedwongenheid wel een deel van de romantiek uit de film trekken, evenals de belachelijke 'oplossingen' die de personages tegen het einde van de film aandragen, welke ze laten forceren door ongepaste rationaliteit waarmee ze de toekomst van hun relatie automatisch de Vesuvius in werpen.

Ik heb me tijdens het kijken uiteindelijk niet echt verveeld, maar daar de film nergens enig gevoel kon laten stromen faalt de film wat mij betreft keihard in zijn opzet. Een kleine 2*, want voor 1.5* vermaakte de film ietwat te veel.

Jammer dat het nergens een gevoelvolle film wil worden. De vele gesprekken tussen de twee zijn interessant en boeiend, maar laten de vonk - die zich toch vooral onderhuids af zou moeten spelen - nergens over springen. Een meer filmische benadering had de film goed gedaan.

Ik ben absoluut onder de indruk door deze film. Ik ging door alle loftuitingen met hoge verwachtingen deze film in, en de film heeft die verwachtingen helemaal waar kunnen maken. Deze film is het schoolvoorbeeld dat het helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Hawke en Delpy zetten beide een zéér naturel personage neer. De dialoog, die in een film als deze enorm belangrijk is, boeide elke seconde. De film bevat een aantal zeer romantische en grappige scènes, met als hoogtepunt het muziekhokje. De muziek samen met de ongemakkelijke blikken van de hoofdpersonages zorgde ervoor dat ik deze scène aan mijn favoriete scènes aller tijden kan toevoegen. 4 hele dikke sterren voor nu.

Als we hier films mochten beoordelen op hun sentimenteelheid, zou deze film absoluut de maximum-score halen. 'Een anderhalf uur aan puur sentiment' zou er op dit doosje moeten staan, want dat was het wel.

Nu moet ik toegeven dat de sentiment wel redelijk was. Ik bedoel: het idee van de film is werkelijk fantastisch. Twee onbekenden voor elkaar storten zich met elkaar in het avontuur, en er ontwikkelt zich een hevige romance. Dat moet haast wel een perfecte (meisjes)droom zijn.

Toch is deze film niet mijn droomfilm. Ten eerste ben ik geen meisje, en ten tweede was al dat romantische allemaal een beetje te veel van het goede. De dialogen waren, zoals Animosh terecht opmerkte, geforceerd. Ethan Hawke vond ik eigenlijk maar irritant.

Dat deed allemaal afbreuk aan het toch wel prachtige verhaal.

Er zaten echter ook wel goede dingen in, zoals de telefoonscene, het ontbreken van seks en het feit dat het voor mij allemaal best wel herkenbaar was. Ik zou het ook allemaal wel zo aan kunnen pakken.

Een 3*, voor het verhaal!

Bi deze film had ik niet van te voren verwacht dat de hele film steunt op dialogen, iets wat ik niet heel erg kan waarderen normaal gesproken. Julie Delpy en Ethan Hawke spelen hoe dan ook hun rol erg goed, alhoewel niet alle dialogen even boeiend zijn. Ik zat bijvoorbeeld soms meer op te letten op de flipperkast dan op het gesprek tussen twee wildvreemden die impulsief besluiten een dag samen door te brengen in Wenen. Ik ben niet zo geïnteresseerd in uitgekauwde discussies over het probleem dat bij het principe reïncarnatie naar voren komt, maar goed desondanks toch wel een aardige film en Julie Delpy is erg oke.

Film oogt trouwens spuuglelijk. Vooral kwa locaties niet bijster interessant.

Leuke film, waarbij ik van tevoren ook niet wist dat de film een en al dialoog zou zijn, maar wonderwel blijft het allemaal redelijk goed boeien. Hawke en Delpy spelen allebei overtuigend en hebben ook een sterke chemie met elkaar. De dialogen komen erg natuurlijk en vloeiend over en langzaam maar zeker kom je meer over de twee te weten. De twee leukste scene's zijn het 'telefoongesprek" en de scene met de dichter. Bij beide scenes straalt op een geweldige manier het positivisme ervan af.

Ondanks het gegeven dat ik het allemaal mooi vind om te zien, weet de film mij echter nooit helemaal te raken. Hoewel er een hoop diepgang in verwerkt zit, blijf ik op de een of andere manier toch een afstand voelen. Desondanks is het einde mooi en maakt het me toch een klein beetje nieuwsgierig naar Before Sunset, die binnenkort ook zeker aan de beurt gaat komen.

3,5*

Ik ben het echt helemaal met jou eens.

Een van de dingen die er voor hebben gezorgd dat de film mij niet helemaal raakte, was dat ik Hawke's karakter in het begin een heel vervelend ventje vond, maar dat trok gelukkig bij naarmate de film vorderde. Ook vond ik het jammer dat ze bepaalde ongemakkelijke situaties creëerden om er vervolgens heel gemakkelijk van af te komen door de volgende scène te starten. Ik kijk wel uit naar Before Sunset.

Na zoveel goede berichten hier en als sucker zijnde van romantische films, toch maar eens geprobeerd maar de film wist me echt op geen enkel moment te raken. Zoals sommigen hier al zeggen, weinig vonken die je ziet overspringen, de gesprekken zijn ietwat saai zelfs.. .nee films als 'Lost in Translation' en 'Love Actually' konden me echt meer mee krijgen. Ook 'Once' vond ik stukken beter hierin geslaagd.

Gisteren bekeken. Hoewel ik geen moeite had de film te kijken vond ik het ook geen hoogvlieger. In het begin vond ik het allemaal boeiend, 2 totaal onbekende mensen ontmoeten elkaar en komen erachter dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. Zou jezelf ook kunnen overkomen

Wat Anomish zegt over het audiovisuele klopt wel maar in mijn ogen is dit niet direct een zwak punt. Ik denk ook niet dat dit de realiteitsgehalte ten goede zou komen. Ik heb genoeg elementen gezien die je ook ziet als jij zelf in het echt een meisje ontmoet. Genoeg chemie tussen beiden en het werd ook niet overdreven, gewoon realistisch dus. De twijfel om het meisje te zoenen in de muziekwinkel bijvoorbeeld was mooi en tegelijk grappig om te zien.

Waarom dan 2 sterren? Het boeide me gewoon niet, romantische films zijn gewoon nog niet aan mij besteed. Hoewel er een aantal mooie momenten in de film verwerkt zijn was ik gewoon blij dat deze sentimentele pauper was afgelopen. Misschien dat ik over 10 jaar deze film heel anders beoordeel als ik een vaste vriendin heb en een huisje. In mijn geval had ik dat vrouwtje ergens lekker geneukt en met plezier s'ochtends afscheid genomen om vervolgens naar Amsterdam te gaan

2*

Echt super deze film! De titel (en de poster) zorgden ervoor dat ik niet zo'n zin in de film had, maar gelukkig was ik binnen een kwartier al overtuigd. De titel klinkt als een slappe romantische film, maar dat is het totaal niet! De acteurs spelen goed en erg realistisch. Je zou bijna geloven (en hopen) dat dit verhaal echt is gebeurd.

Heeft mij positief verrast! Ondanks dat er een paar mindere moment in de film zaten (eerste half uur vond ik wat zwakker), zat de film vol met aangename verrassingen. Na het 1e half uur lijken de gebeurtenissen in de film iets natuurlijker en kun je je steeds beter inbeelden dat dit iedereen zou kunnen overkomen. Ondanks het tikkeltje romantiek erin, is het voor een drama liefhebber een aanrader!

Ik heb Before Sunrise en Before Sunset allebei en vind ze beide op hun eigen manier prachtig. Maar... een vergelijking tussen de twee kan niet uitblijven.

En mijn keuze valt op Sunset. Die is nog iets "puurder", "echter" dan zijn voorganger. Sunrise behandelt een hele avond en nacht op 90 minuten, Sunset speelt zich helemaal in real-time af (m.a.w.: de gebeurtenissen in die film beslaan ook echt 75 minuten). Het helpt ook dat er in Sunset geen randpersonages aanwezig zijn (in Sunrise heb je de toneelspelers, de waarzegster, ...) en er geen apart muziekspoor gebruikt wordt. In Sunrise ligt de nadruk ook meer op de romantiek, in Sunset op de dramatiek.

De medewerking van Delpy en Hawke bij het scenario van Sunset zal ook wel meegespeeld hebben. In Sunset zijn ze hun personages nog meer.

Met deze vergelijking wil ik Before Sunrise zeker niet tekort doen, want dat is zeker een schitterende film.

Ja, waar.

Toch vond ik de film zelf ook erg gewoontjes, terwijl een clicheverhaaltje ook echt mooi en goed verfilmd kan worden.

Ook begon die jeudige onbezonnenheid van die twee een beetje te irriteren.

Delphy speelde heerlijk naturel.

In eerste instantie leek het mij een saaie film te worden, aan de hand van die eerste scène in de trein. Naarmate de film vordert, wordt het een leuke film, die je bij blijft. Ondanks het feit dat er weingi gebeurt, zie je wel de chemie tussen beide hoofdrollen. Iets wat in veel van dit soort films toch nog ontbreekt. Zal binnenkort het tweede deel ook eens kijken.

één van de weinige film waarbij ik een krop in de keel had op het einde.

Een prachtig verfilmde dagdroom.