The Collection (2012)

Ik begrijp de positieve reacties van hierboven niet al te goed. Voor mij was het eerste deel véél beter dan dit vervolg. Dit was voor mij op sommige momenten te ongeloofwaardig. Oa dat moment met die gecreëerde zombies (drugsverslaafden) vond ik in deze film totaal niet op z'n plaats.

Wat een heerlijk vervolg op de, zeker niet tegenvallende, The Collector. Omdat het even net ietsje meer is geworden.

De film is amper begonnen en we worden meteen al geconfronteerd met de Collector's nieuwe grasmaaier boobytrap en het feest kan beginnen.

Het blijft, zoals al duidelijk was, niet bepaald subtiel... Arkin is terug en onder leiding van een groepje rechercheurs treden ze opnieuw in het domein van deze mysterieuze verzamelaar... Naast de boobytraps komen we nu terecht in een haast wel taxidermische museum. De aandacht word hier ook iets meer gericht op de verzamelaar waarbij een lichte vergelijking met de seriemoordenaar uit The Poughkeepsie Tapes niet zo kunnen misstaan. En uiteindelijk ook een kat en muisspel omdat het doelwit toch niet zo makkelijk scheen te wezen dan het team had gedacht.

De film weet zo heerlijk naar binnen te glijden... Lekker veel gore, bloed en waanzin en zelf nog enkele vette gemonteerde actiescene's. Die blusscene met sterkwater was ook lekker over de top en bombastisch.

Gewoon lekker ongezond genieten.

4,0*

Van de man die geen enkele fatsoenlijke sequel in de Saw-serie wist te schrijven, dus is het niet zo verwonderlijk dat deze film niet eens het toch al weinig indrukwekkende niveau van The Collector weet te evenaren. In de sequel op die bedenkelijke film is juwelendief Arkin [Josh Stewart] ontsnapt aan de boobytrap-fetishist [Randall Archer] die hem aan het eind van The Collector ontvoerde. Maar aangezien de politie hem hard nodig heeft om de dochter [Emma Fitzpatrick] van een invloedrijke zakenman [Christopher MacDonald], dwingen ze hem te helpen naar de schuilplaats van The Collector, Die heeft echter weer de nodige booby-traps geplaatst! Regisseur Dunstan is blijkbaar dol op extreme gore (de aftiteling is een 'greatest hits' met bloederige 'hoogtepunten' uit de film) maar helaas betekent meer expliciet bloedvergieten niet dat de film enger, leuker of zelfs maar enigszins boeiender wordt. Het scenario is bij vlagen idioot, onder anderen wanneer Arkin een zwerver neerschiet om zo de politie ter plekke te krijgen. Die optie hadden ze blijkbaar niet bedacht vóórdat ze zich in Casa Collector begaven... Van karakterisering is al evenmin sprake, de meeste karakters zijn niet meer dan voer voor de maalmachine en soortgelijke martelwerktuigen. De film had wellicht nog een zekere lachfactor kunnen hebben als Dunstan het allemaal niet zo serieus had genomen.

Deel 1 heb ik nooit gezien, ik kwam toen ik de film hier ging opzoeken er pas achter dat dit deel 2 bleek te zijn. Maar als deel 1 net zo is als deze kan ik die wel overslaan.

Veel te veel toevalligheden, belachelijk veel gore (wat soms best leuk is, ben er echt niet vies van) maar in deze film is het meer zo van: "we bedenken de meest freaky manieren om mensen dood te laten gaan waarbij zoveel mogelijk (veel te rood) bloed vloeit."

Ik hou van horror, maar ik vond dit eerder een beetje lachwekkend. Spanning? Nee. Wil je gewoon veel bloed zien, dan is dit een film voor jou.

Wat een slechte film. Een aantal random b acteurs laat zich vrijwillig slachten door man met masker. Het filmpje wordt binnen 70 min afgeraffeld. Geen karakters en geen verhaal maar wat geschreeuw en bloedspetters. Daardoor ook geen enkele spanning.

Van het acteerwerk springen de tranen in je ogen.

Hoewel zijn voorganger deels aanvoelde als een ‘meesterwerk’, misschien wat te hoog gegrepen maar hij was erg leuk, leuk om te volgen en leuk om te zien met zijn pijnigingen. Bij deel twee had ik dit gevoel minder, de chemie was een beetje weg en de voelde niet meer speciaal aan. Toch als je moet kijken naar de hoeveelheid bloed dat we zien, is dat wel gewoon weer op een goed niveau, werden mensen weer heerlijk vermoord en is het concept leuk. Toch draait de film in een saaie ‘Saw’ soep die mee getrokken word door een sfeerloos en saai verhaal in een erg kort tijdsbestek. De plotomschrijving beloofde heel wat, de uitwerking is uiter mateloos.

“First I'm gonna make you feel everything that I felt. And then I'm gonna kill you. So that you can never hurt anyone...”

De film begon best leuk, als we Elena met haar vrienden naar een club zien gaan (een ondergrondse club) en daar wat feesten, na een ruzie gaat het daar ook compleet mis als Elena in een apparte ruimte terecht komt met een vreemde doos en ‘The Collector’ bezig gaat met moorden, wat er dan wel weer vet uitzag omdat hij een hele dansvloer schoon veegt door middel van een soort hakselaar. Heerlijke bloedbad maar wel redelijk slecht in beeld gebracht. Hierop volgt het verhaal die soms wat cliché aanvoelde en vooral erg op zijn Saw’s maar dan wel in de slechtere tijden van ‘Saw’. Niet moeilijk als je een schrijver aanstelt die ook wat Saw films heeft geschreven, het leek een aardige rip-off en het ‘lelijke broertje van’ te worden, zonde. Nee, wat dat betreft heeft o.a. ‘Patrick Melton’ niet de geweldigste films op zijn naam, dus van ‘The Collector’ hoef je ook niet veel te verwachten.

Het verhaal was leuk maar aardig cliché en best simpel. Na het eerder genoemde feestje word Elena ontvoerd en word Arkin in gezet om haar terug te halen. Ze komen bij de schuilplaats van ‘The Collector’ en moeten vervolgens hier en daar toch wat obstakels vermijden om te overleven. Na dat ze één voor één aangepakt worden door ‘The Collector’ weet deze zelfs na verbranding nog te ontsnappen en dat was in het algemeen behoorlijk cliché.

Nee, ik ben zeker niet de grootste fan van dit werkje, verhaal was suf en acteerwerk was ook niet bepaald om naar huis te schrijven. De zogenoemde ‘boobytraps’ waren matig en het had allemaal nog wel wat harder gemogen in mijn ogen en haalt zeker niet het niveau van zijn voorganger, jammer.

2.5*

Verzameldrang

Dit vervolg op het in 2009 uitgekomen The Collector, is van hetzelfde laken een pak. Dit wil zeggen dat het verhaal van ondergeschikt belang is, en dat de nadruk puur ligt op de boobytraps die in de schuilplaats van de verzamelaar verscholen liggen. Een verzamelaar die net als in het origineel, nog steeds geen gezicht of fatsoenlijk achtergrond verhaal krijgt. Alles wat je weet is dat hij een moordlustige gek is, die graag verzameld en een entomoloog is, (wat net voor de credits prijsgegeven word).

Wat rest is veel ranzigheid en geweld, in een totaal ongeloofwaardige setting, die ook nog eens bol staat van de slordigheden: eigenlijk totaal in lijn met het eerste deel dus. Hij komt het meest in de buurt van Saw, maar doet dan wel op alle vlakken onder aan die film. In 2012 zal de film wellicht al overbodig aangevoeld hebben, maar anno 2018 doet hij dit nog meer.

Eindigend met een positieve noot moet ik wel zeggen dat het allemaal wel voorbij is voordat je het in de gaten hebt. Met 80 minuten duren sommige afleveringen van een tv serie bijna even lang, en aangezien het hier om een speelfilm gaat, zie je dit ook goed terug in het tempo. De boobytraps waar het reddingsteam tegenaan loopt zijn vermakelijk genoeg en wat er allemaal gebeurd is zo absurd dat je je aandacht er gemakkelijk bij kunt houden. Het slot zet de deur voor een vervolg weer wagenwijd open maar ik vermoed dat, als deze er nog ooit komt, rest van de wereld deze verzamelaar alweer lang en breed vergeten is.

2,5*

3* zaten sommige stukjes in die echt vreselijk ongeloof waardig waren. En het eind tja weer eens een happy end.
Verder lekker goor en het heeft me wel geboeid van begin tot eind.

Lekker.

Deel 1 ooit weleens gezien, maar ik kan me niet herinneren dat deze nou zo veel indruk heeft achtergelaten. The Collection doet dat gelukkig wel. Dit kan ermee te maken hebben dat ik niet veel meer weet van deel 1 en toen ook wat anders keek naar films, maar in ieder geval vond ik deze film in zijn simplistische opzet best geslaagd.

Wat al vroeg opvalt is dat dit allemaal wel een stuk harder en luguberder op is gezet in vergelijking met de andere Amerikaanse horrorfilms. Het is dan ook niet vreemd om te beseffen dat regisseur Dunstan mee heeft geschreven aan een paar Saw-films. Het mag namelijk duidelijk zijn waar films zoals The Collection z'n inspiratie vandaan hebben gehaald, maar gelukkig voelt deze film toch wel genoeg aan als een resultaat met een eigen smoel.

Erg sterke cinematografie wordt gecombineerd met stijlvolle omgevingen en solide camerawerk. Deze film wordt met passie en enthousiasme in beeld gebracht. Alles ziet er goed uit en het mag duidelijk zijn waar het team achter deze film op heeft gemikt. Het verhoogt de funfactor, ook al neemt de film zichzelf best serieus. Als kijker weet je hier echter, mits je ervan houdt, wel de juiste fun uit te halen.

Het acteerwerk is niet baanbrekend en de personages zijn wat saai. Hier had aan gewerkt mogen worden, maar dit is niet nieuw in een horrorfilm zoals deze. De opzet is minimaal en uiterst simpel. De aanloop is direct, het gaat in de eerste 10 minuten al gelijk goed los met een heerlijke opening op het feest. Daarna laat de film niets van het tempo schieten en verspilt weinig tijd aan drama of andere vervelende zijplotjes.

Wat wel jammer is, is dat deze Collector een nogal saaie moordenaar is. Je icoon gewoon een muts met gaten op laten zetten is niet bepaald dreigend, en de film haalt vooral z'n kracht uit de vallen die de beste man heeft opgezet i.p.v. de man zelf. Echt gaaf wil hij nooit worden, en het mysterie rondom zijn personage kon me ook gestolen worden. Toch wel jammer in een film zoals deze, maar goed.

Leuke film. Met veel plezier naar gekeken, en bovendien kent het enkel een speelduur van 82 minuten, wat toch best kort is voor een film zoals deze. De opzet mag dan simplistisch zijn, dit soort films hebben weleens de neiging zichzelf uit te rekken, zeker het soort films, wederom zoals deze, die zichzelf uiterst serieus nemen. Ik nam het in ieder geval niet serieus, en heb genoten van de vermakelijke en soms brute horror. Leuke film.