Ta'm e Guilass (1997)

Minimalistische kleine film. Mooie landschapsshots. Veel sterke dialoog, vrijwel geen muziek. Tussen de regels door zit wat maatschappijkritiek en filosofie, maar de film is vrij eenvoudig en gevoelig.

Prachtige acteurs ook. Het ongemakkelijke gevoel van de soldaat bijvoorbeeld was prachtig. Jammer van het einde, maar gimli's stukje hierboven verklaart het een en ander.

3.5*

In het begin vreesde ik Kiarostami's hier weer de stijl als in Ten zou gaan gebruiken, wat niet het geval was natuurlijk. Een uitstekende acteur die Homayon Ershadi. Precies die soort treurigheid in zijn blik die nodig was voor deze rol, met als hoogtepunt het kijken naar de hemel. 3.5 sterren

De film komt traag op gang, met tot vervelends toe de beelden van(uit) de auto. Langzamerhand ontstaan prachtige dialogen, met levensechte personages en mooi acteerwerk. Inhoudelijk vind ik de film niet zo heel diep (contra gimli f). De film geeft geen antwoorden, maar roept ook geen vragen op.

Sommige shots zijn leuk gevonden, bijvoorbeeld het vallende zand op de schaduw van de hoofdpersoon.

Het einde zorgt bij mij voor een halve punt aftrek. Dan liever censuur.

3*

(Edit: toch maar weer verhoogd naar 3,5*)

Een bijzondere film dit, van Abbas Kiarostami, maar wel eentje die me erg beviel.

Ik had niet veel moeite om in de film te komen. Het verhaal is ook niet al te moeilijk. Het is in feite gewoon een roadmovie, waarbij de hoofdrolspeler mensen zoekt, die hem willen helpen om zijn zelfmoord te kunnen verwezenlijken. Dat blijkt moeilijker dan gedacht en daardoor ontstaat toch een fijn stukje cinema. Baddi is op zich een goede hoofdrolspeler, maar de mensen die hij ontmoet zijn minstens zo interessant. Van de jonge soldaat tot de oude Turk wordt er wat af gefilosofeerd over vooral de zin van het leven. De dialogen zijn erg sterk en geven deze Taste of Cherry duidelijk een diepere betekenis mee.

Kiarostami filmt alles dicht op de huid zittend van de hoofdpersoon. Op die manier krijgen wij als kijker vrijwel hetzelfde mee als hijzelf. Verder gebruikt Kiarostami een hoop symboliek. Aan de ene kant kan de kijker zo natuurlijk zelf invullen hoe hij of zij bepaalde zaken ziet of interpreteert. Aan de andere kant zal dit hoogstwaarschijnlijk ook uit noodzaak geboren zijn, omdat Iran altijd een sterke censuur heeft gehad. Het wordt in ieder geval op een erg mooie manier omzeilt. De film zelf is daarnaast vrij traag en behoorlijk minimalistisch, maar boeide mij van begin tot einde.

Het einde is wel apart overigens en stelde me een tikkeltje teleur, ook al begrijp ik best dat ook dit uit noodzaak geboren is. Maar verder ben ik best onder de indruk en is dit, ondanks het neerslachtige onderwerp, een uiterst fijne roadmovie met een minimalistische maar wel erg sterke regie.

4,0*

Knappe, contemplatieve film. Kijker krijgt rustig de tijd om na te denken over het duistere plan van Badi en de houding en replieken van zijn kandidaatuitvoerders : de schrikkerige militair, het nagenoeg grappig relaas van de Turk....

Overtuigende vertolkingen van de ganse cast. Keurig camerawerk vanuit het venster van de wagen : documentaristisch en sfeerscheppend.

Verrassend, dat bij een lijstjesfilm, een Gouden Palm winnaar tevens, er sinds Spetie’s comment in 2012 slechts een enkel bericht is bijgekomen. Nu dan twee, maar in mijn hoofd was het een enorme blind spot dat ik deze na al die jaren filmliefhebberij nog steeds niet gezien had. Maar het lijkt dus nogal tegen te vallen, hoezeer deze Kiarostami hier op MM leeft.

Wat mij betreft is Taste of Cherry vooral een film die uitnodigt tot nadenken, en waarbij de mate in hoeverre je de film waardeert ook afhangt van wat je er zelf instopt. Dat klinkt misschien wat vaag, maar Kiarostami is allesbehalve een regisseur die je zaken voorkauwt, en achtergronden of redenen meegeeft; we blijven in het ongewisse waarom deze man rondrijdt op zoek naar iemand die hem wil hebben een einde aan zijn leven te maken.

Badi (sterk gespeeld door Homayon Ershadi) voert gesprekken met een aantal personen in de hoop dat ze hem willen helpen begraven. Een jonge soldaat, een geestelijke en een wetenschapper. Taste of Cherry leent zich door die eenvoudige constructie uitstekend voor analyse, aangezien je er verschillende zaken in zou kunnen zien. Ook het plotselinge einde zal er niet voor niets zijn. Contemplatief is hier geen vreemde kwalificatie.

Roger Ebert was niet onder de indruk van Taste of Cherry, en hoewel ik me wel een klein beetje in zijn kritiek kon vinden, werkte het voor mij beduidend beter. Toch, het vermeende meesterwerk wat zovelen er in zien, ontgaat me voor nu nog even. Wellicht dat herziening daar verandering in brengt, maar voor nu rond ik de 4* gematigd enthousiast af naar beneden, en gaat de voorkeur uit naar Khane-ye Doust Kodjast? (1987), wat het werk van deze filmmaker betreft . Ik moet trouwens wel dringend wat meer van deze man zien, heb er nog een aantal klaarliggen en een mooi boek over hem in de kast.

3,7*

Interessante film die het thema zelfmoord en de medeplichtigheid daaraan onder de aandacht brengt. Neem daarbij het pigment van de islamitische geloofscultuur en je begeeft je op erg glad religieus ijs. Maar los van de religieuze factor is het sowieso een dilemma wat wordt voorgeschoteld. Of je nu wordt uitgekocht of niet, zou je zelf zomaar vrede kunnen nemen met het feit dat je vooraf weet dat iemand zelfmoord zal plegen, maar dat je er niets aan doet om dit te voorkomen of signaleren? Is dit niet strafbaar in ons rechtssysteem (schuldig verzuim)? Ik meen te denken van wel.

De film start inderdaad vrij onduidelijk. He thema zelfmoord komt pas later ter sprake als de film toch al even gevorderd is en ook dan is het wat omschreven en zelden letterlijk. Het waarom en de omstandigheden worden niet verteld. Kiarostami geeft meer aandacht voor de intermenselijke contacten en dialogen, soms ongedwongen en later ongemakkelijk wanneer de aap uit de mouw komt.

Minimalistische cinema in een soort van road movie voortdurend gefilmd vanuit de wagen. Moeilijk, maar goed camerawerk. Fijn!