Jodaeiye Nader az Simin (2011)

En daarmee zou ik graag deze discussie afsluiten en het weer gaan hebben over een zekere Iraanse film die de aanleiding is voor deze hele discussie. Of iemand moet er een topic over aanmaken op het forum?

@BBarbiegirl: Ik zou About Elly graag eens zien, die staat al geruime tijd op mijn verlanglijstje.

Wat mij betreft is het prima als die artistieke keuze als een zwaktebod wordt gezien zolang maar wordt erkend dat het een artistieke keuze is, en niet 'geen kaas gegeten van'. Uiteindelijk is dat namelijk een kwestie van smaak, en daarvoor zitten we op deze site, maar het laat wel ruimte voor cinema in al zijn facetten, ook die waarin een gelikte stijl niet als absolute eis wordt gezien.

Uitstekende film weer. IJzersterke acteurs. Een heel simpel gegeven wordt een beklemmende filmervaring door de hardnekkigheid van de protagonisten en de onduidelijkheid van wat er nu precies voorgevallen is, wie nu eigenlijk de waarheid spreekt en de onderliggende motivaties van de hoofdpersonen. Er wordt hier gestreden op het scherpst van de snede.

De film heeft iets van een toneelstuk, doordat de locaties beperkt zijn, en de film gedragen wordt door dialoog, lees; eindeloos bekvechten. Maar dan wel op grootste wijze. Dat de cinematografie niet echt bijzonder is, doet helemaal niks af aan deze filmervaring. Het geeft eerder het gevoel dat het echt is wat hier gebeurd.

De regiseur verteld, dat de film organisch tot stand is gekomen, door niet eerst een verhaal te bedenken, maar te starten vanuit een bepaald gegeven; Man wast zijn vader met Alzheimer, en te kijken wat voor verhaal daaruit komt rollen.

De film komt dan ook langzaam op gang, en je moet er even inkomen. Later blijkt dat je belangrijke informatie gemist hebt in het begin, omdat die zo terloops gegeven wordt. Zodat je zelf eerst ook niet meer weet wie (inhoeverre) de waarheid spreekt.

Petje af, dat je er zo'n briljante film van kunt maken.

Een goede dramafilm...

Spannend verhaal...

Wat een geruzie allemaal...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Redelijk achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

A Separation won de Gouden Beer van de Internationale Jury tijdens het filmfestival van Berlijn. Bovendien wist het Iraanse drama de Oscar voor Beste Buitenlandse Film in de wacht te slepen.

Lees Zeriel 09-09-2012

Uitstekend weergegeven, voor mij ook 4*

Inderdaad, lees Zeriel.

De motieven van de hoofdpersonen zijn algemeen menselijk, maar ook ingegeven door het geloof en rechtssysteem. Ik wist niet wat ik daarvan kon verwachten, en dat maakte het ook spannend.

Sommige films zijn zò goed dat ik er geeneens een review over wil schrijven. Dit is er zo een. Als er de afgelopen jaren één film is gemaakt die het verdiend dat je je even over je Hollywood patroon en eventuele vooroordelen heen zet dan is het deze. Geweldig geacteerd, ijzersterk script, fenomenale film. Highly recommended. Ik ben weggeblazen door deze Iraanse film.... Prachtig... en een meesterwerk...

ik kan bijna niet geloven dat niemand hier iets gepost heeft in anderhalve maand... Ik ga hem maar wat promoten

Prachtige film, hoewel het hoofdonderwerp anders is dan de titel doet vermoeden. En ik had toch wel willen weten wat de keuze aan het einde is geworden.

Je hebt helemaal gelijk. Onvoorstelbaar dat zo weinig mensen deze in alle opzichten fenomenale topper gezien hebben (gemeten naar het aantal stemmen althans).

Enfin, hier gekomen n.a.v. de MovieMeter Top 1000 waar deze film op plek 287 staat. Ben benieuwd.

Geweldige film.

Alles wat een film zonder (zogenaamde) 'actie' moet hebben.

Dialoog en intensiteit.

Ik was een grote fan van Rundskop, maar na deze film gezien te hebben kon ik niet anders dan me nederig bij de keuze voor Oscar voor beste buitenlandse film neer te leggen.

Wat een ijzersterke film! Sterk scenario en doorleefde rollen. Onderwerpen als echtscheiding, zorgen voor zieke ouder, de positie van de vrouw .... tegen de achtergrond van de Iraanse samenleving op een meesterlijke wijze verweven met elkaar. Intens, aangrijpend, spannend, ... en alle personages worden op even humane wijze getoond en neergezet.

Dit moet verplichte cinema worden in de middelbare scholen: deze film smijt clichés als een overreligieuze samenleving in Iran binnen de 5 minuten keihard tegen de grond.

Oef, deze film moest ik veel eerder zien dan nu pas. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Dit is een opvallend sterke film met een gecompliceerd en meesleurend verhaal. Niet echt vrolijkmakend ook. De personages hebben diverse belangen die elkaar in de weg liggen. Zo wil de moeder van een gezin weg uit Iran, terwijl de vader wil blijven om voor zijn dementerende vader te zorgen. Omdat ie dat niet in zijn eentje kan, huurt hij een hulp in, maar dan gaat het mis... Uiteindelijk vallen de keuzes van de diverse personages wel te begrijpen, maar echt handig is het niet allemaal. Dat maakt de film ook zo schrijnend en goed. Dat A Separation zich afspeelt in Iran, is trouwens wel van meerwaarde. Erg interessant beeld wordt er van dit land zo terloops gegeven .

ik ben ook razend benieuwd naar Le Passé van Asghar Farhadi

Een film die je ongetwijfeld moet liggen. Mij sprak hij totaal niet aan. De Iraanse setting is interessant, maar dat was dan ook het voornaamste (en bijna enige) pluspunt van de film. Het plot viel mij echter behoorlijk tegen, nogal mager uiteindelijk. De verhaallijn van de dementerende opa was wel interessant, maar uiteindelijk draait het plot meer om de miskraam van de hulp. Weinig interessant uitgewerkt: een hoop drama, maar inhoudelijk niet al te boeiend. Traag verteld ook, met een vrij flauwe twist aan het eind. De personages spraken mij ook totaal niet aan, hetgeen niet echt helpt om in het verhaal te komen of mee te leven met de personages. Een tegenvaller.

Is niet je straatje denk ik, als ik je top tien zo bekijk ben je meer van de contemporaine Hollywoodfilm en dit is heel wat anders. Ben benieuwd of je over tien jaar nog hetzelfde over denkt...

Klopt wel. Dit is de eerste Iraanse film die ik zie, dus of het helemaal niks voor mij is weet ik niet. Vond de setting in Iran wel interessant (vond ik bij Argo ook), het verhaal en de personages spraken me in deze film echter niet aan.

Hele sterke film uit en over een cultuur waar ik weinig van meegekregen heb (so far). Ondanks dat is het een hele film, goed script, goed acteerwerk en thematisch sterk.

Wat een prachtige film is dit zeg.

Absolute aanrader!

Een direct broertje van About Elly, deze film. Fahradi komt opnieuw met een bijzondere mix: Eigenlijk is dit een thriller, gefilmd als een realistsisch drama. Indrukwekkend goed geacteerd en daar doorheen zit een analyse verweven van de verhoudingen tussen mensen onderling in de Iraanse maatschappij. En de rol van bijvoorbeeld klassen, sekseverhoudingen en religie daarin. En ook de rol die dat speelt bij bijvoorbeeld het al dan niet vertellen van de waarheid. De spanningsopbouw en het tempo zorgt ervoor dat de film vrij toegankelijk is en dat je er makkelijk in wordt gezogen.

Het werkte wel. Ik vond het weer een uitermate boeiende en heel spannende film. Anders dan de grote namen in de Iraanse cinema (vooral veel plotgerichter), maar toch ook met heel veel elementen daarvan.

4.0*

Intrigerende film die je naar verloop van tijd bij de strot grijpt en niet meer loslaat tot minuten na de aftiteling. Waar het allemaal wat traag op gang komt wordt het gedurende de film steeds interessanter en begin je mee te voelen met de dramatiek die de verschillende karakters te verduren krijgen. Met voor mij de dochter als hoogtepunt: we moeten met lede ogen zien hoe het meisje moet kiezen tussen haar vader en moeder. Een keuze die zo zwaar is, maar helaas steeds vaker gemaakt moet worden.

4,5*

Niet enthusiast.

Zoals een aantal mensen eerder opmerkten heeft dit inderdaad meer weg van een Europese dialoogfilm dan wat ik me dan bij een Iraans drama had voorgesteld. Niet meteen mijn type cinema, al helemaal niet wanneer er dan nog eens een goeie twee uur lang bijna continue geklaagd wordt.

Ik heb mijn dramas liever wat rustiger, de vier personages hier hebben inderdaad allen wat positieve/negatieve kantjes, maar hun gezeur overheerst jammer genoeg. Venuit het niets ontstaat een lichtelijk overdreven situatie die garant staat voor 90 minuten gejengel in alle richtingen.

Acteerwerk is goed maar nu ook weer niet overdreven speciaal, audiovisueel valt er helemaal niks te beleven. Mag dan de keuze van de regisseur geweest zijn, foute keuze wat mij betreft want hij accentueert er helemaal niks mee. Behalve misschien hoe énorm doorsnee deze hele prent is, maar of je dat nu in het daglicht wil zetten?

De Europese praatvibe gekoppeld aan vier doodvervelende personages maken van dit 2-uur durend drama een serieuze zit. Had me er toch iets uniekers/spannenders bij voorgesteld.

1.0*

Zeker een goede film. Maar een beetje te saai, teveel gebekvecht en te weinig avontuur.

Are you serious? Ik sta werkelijk versteld van je negatieve commentaar. Wellicht een van de beste films van de laatste jaren, in de vakpers overladen met positieve kritieken, bedolven onder de prijzen (de lijst is te lang om op een A4-tje te passen), daarnaast hoog gewaardeerd door het publiek (zie de IMDb-statistieken) en jij doet het af als “gezeur” en “enorm doornee”?

Het was mij al eerder opgevallen dat je enerzijds extreem hoge scores toekent aan films uit het Verre Oosten (w.o. een aantal flutfilms als Bijitâ Q en Xiao Shi Da Kan) en anderzijds filmklassiekers, zoals 12 Angry Men, All about Eve, Casablanca, C’Era una Volta il West, enz. enz. –de lijst is werkelijk indrukwekkend lang– minimaal waardeert.

Ik heb altijd met veel interesse jouw commentaren gelezen. Je weet immers maar nooit of je er op je oude dag nog wat van opsteekt. Ik ben zelfs om raad bij je geweest, waarvoor nog steeds mijn dank. Maar mijn kwartje is nu wel gevallen. Vrijwel alles wat goed ontvangen wordt door filmcritici en/of filmjury’s en/of een breed publiek kan de toets van jouw kritiek niet doorstaan. Ik proef daarin een vooringenomen houding. Dat is jouw goed recht. Maar omdat je in mijn ogen de plank te vaak volkomen mis slaat kan ik je commentaren niet langer serieus nemen. Dat is mijn goed recht.

Je doet maar, al spreekt het natuurlijk wel boekdelen dat je niet echt ingaat op mijn commentaar. Als je verder mijn lak aan andere meningen wil afdoen als vooringenomenheid ... dan is dat vooral een originele twist.

Deze Iraanse film kaapte de Oscar weg voor de voeten van Rundskop, de film die mee zou helpen om de carrière van Matthias Schoenaerts in de VS te lanceren. Niet dat ik van Rundskop vond dat hij het beeldje moest winnen, maar het maakte me toch geïnteresseerd naar deze winnaar. A separation heeft een vrij Europese invalshoek wat het filmen betreft. En toch heeft het een zeer eigen sfeer die we in Europa niet gewoon zijn. Er zijn wel meer films met een religieuze tint, maar hier is dat geen extreme uitweg (vooral bij Amerikaanse diepgelovigen merk ik dat wel) maar eerder een manier van leven. Iets wat duidelijk te zien is bij de personages. Los van religieuze pro's en contra's is het als kijker boeiend om te zien.

De film heeft een vlotte montage en wat begint als een drama, kijkt gaandeweg vooral als een thriller. Maar het accent ligt op de betrokken personen (verdachte, getuigen, slachtoffer, ...) en niet op een detective die alles onderzoekt.

Het is mijn eerste Iraanse film en ik ben minder vertrouwd met films uit die streek. Dat helpt wel mee aan de originaliteit naar mijn gevoel. Anderzijds is dit zeer mooi gemaakt met boeiende personages, spannende maar tegelijk zeer menselijke gebeurtenissen. Doet me met momenten aan Jagten denken, al is dat vooral omdat die later nog bij de Oscarnominaties zat. Ander onderwerp, maar evengoed diepmenselijke weergaven.

De film focust zich vooral op de gebeurtenis met de 'thuishulp'. Maar ook de scheiding en de Alzheimer van de vader zorgen voor verhaallijnen die de personages mee beïnvloeden. Alles lijkt aan elkaar te hangen en een stempel te drukken op ieders motieven en handelingen.

Knappe film dus die ondanks z'n vrij lange duur nergens verveelt en de kijker meesleurt van begint tot einde.

Deze eens meegepikt zonder te weten waarover deze ging gaan. 'k vond het wel een boeiende film. Een meeslepend verhaal en dito cast en ondanks de lange speelduur vond 'k het zeker geen saaie film.

Toch wel aangenaam verrast door deze film.

De schitterende regie, de rechtuit-rechtaan dialogen en de uitstekende acteurs zorgen voor een film op Oscar-niveau.

Met het zelfde thema kon gemakkelijk een drama-komedie worden neergezet maar de ingesteldheid van de bevolking en vooral de druk van de Koran op hun gedragingen kunnen alleen maar tot een dramatisch werk leiden, zeer verzorgd en intelligent gebracht.

De mooie slotscène : het maakt niet uit voor wie de dochter kiest. Het gewicht van de godsdienst is onvermijdelijk en regelt alles.

Beetje tegenvaller. Meeslepend kan ik het niet noemen. Tamelijk boring...