Jodaeiye Nader az Simin (2011)

Bekroond met de Gouden Beer (beste film) en Zilveren Beren voor beste acteurs (ensemble) en actrices (ensemble).

Het is een indrukwekkend drama vol morele vragen over eer, trots en opportunisme, over recht, eerlijkheid en verantwoordelijkheid. De film is wel erg praterig, maar heel erg goed geschreven en sterk geacteerd. Met veel vaart in scenario, montage en camerawerk.

De Iraanse film staat hoog aangeschreven, maar volgens mij is dit pas de eerste die ik ervan zie. Een goed begin blijkt, want deze film heeft zeker terecht de Gouden Beer gewonnen. Het is een drama dat zo intens is dat het bijna als een thriller kan doorgaan. En dat al vanaf zo goed als het begin, lang voordat er werkelijk iets mis gaat. De complexe conflicten binnen de personages en tussen hun onderling wordt al snel duidelijk gemaakt en de film diept het uit. Het is zo'n film waarin alle personages hun motivaties hebben voor hun vaak verkeerde acties en waarbij de sympathie steeds wisselt. Iedereen komt slecht naar voren, maar tevens kreeg ik met iedereen medelijden en voelde ik voor iedereen begrip. Wat het allemaal zegt over de Iraanse maatschappij is me niet helemaal duidelijk en soms heb ik het gevoel dat als een film gemaakt wordt in totalitaire staat iedereen praktisch automatisch commentaar op die staat zoekt en vindt. A Separation heeft dit niet eens nodig, want het staat fier overeind als een film over mensen en hoe iedereen handelt vanuit zijn eigen perspectief. Het viel me dan ook op hoeveel aandacht er besteed werd aan shots waarin mensen toekijken of luisteren, waarin de richting waarin gekeken werd belangrijk was. Dit is een film over perspectief en een erg goede ook nog eens. Waanzinnig goed geacteerd ook; het is moeilijk voor te stellen dat er nog een film met een betere cast komt dit jaar.

4*

Om maar even in herhaling te vallen: IJzersterk verhaal! De meest interessante aspect aan deze film is wellicht de manier hoe de onderklasse in Iran tegenover religie kijken en hoe diep dat geworteld zit in de onderklasse, bijvoorbeeld de ene is bereid om letter haar leven te verliezen en in problemen te blijven maar niet zweren op de koran, terwijl de ander geen probleem heeft om te zweren in de naam van God voor haar of zijn eigen bestwil. Tevens zien we hoe de gemiddelde Iraanse man worstelt en trouw blijft aan zijn trots.

Geen metaforen komen hier aan pas: Alle actuele en belangrijke thema's in de hedendaagse Iraanse maatschappij worden op een confronterende manier vertoont. Ook interessant is de positie van gemiddelde ambtenaar, hard, meedogenloos en zonder weinig begrip eigenlijk. Al met al had ik graag wat meer controverse gezien, maar goed, ik snap dat het dan niet gemakkelijk zou zijn om de film door de censuur te loodsen.

Cinematografisch is de film verder niet hoogstaand: vrij recht toe recht aan, maar wel een vermomd sterk verhaal en acteerprestaties om je vingers bij af te likken!

Inderdaad.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Iran is er eentje van Wow!

Op rustige en zeer geloofwaardige wijze laat de film stapje voor stapje zien hoe een op zich vrij onschuldig lijkend incident dramatische proporties kan aannemen. De film toont bovendien aan dat ook in Iran grote verschillen bestaan tussen de rekkelijken en preciezen op religieus gebied.

Het acteerwerk is over de hele linie indrukwekkend, in het bijzonder van Ali-Asghar Shahbazi (de oude man met Alzheimer). Omdat de camera de mensen dicht op de huid zit (à la Dardenne) beleef je als toeschouwer de ontwikkeling van het verhaal van heel dichtbij en mis je geen enkele emotie.

Een prachtige film. Volgens mij een kanshebber voor een of meer Oscars komend voorjaar.

Erg sterke film dit.

Verhaaltechnisch zit de film ontzettend goed in elkaar. Ik zat na een dikke tien minuten goed in de film, en de film liet mij tot het einde toe niet meer los.

Een klein conflict leidt tot grote problemen. Zo is de film in één zin prima samen te voegen. Qua acteerwerk en personages is de film uitmuntend. Er is geen enkele acteur of actrice die slecht acteert. Sterker nog, ze doen het allemaal indrukwekkend goed. Van het jonge meisje tot de oude opa met Alzheimer. Daarnaast is er geen één personage helemaal zuiver. Iedereen is figuurlijk gekleurd en dat maakt het drama intenser en overtuigender. Gedurende de film had ik voor iedereen wel sympathie, omdat bij een ieder de achtergronden en beweegredenen goed uitgelegd werden. Daarnaast waren die beweegredenen duidelijk en vooral ook begrijpelijk.

Verder bevat de film sterk camerawerk met veel close-ups, waarbij je de emoties van de personages goed kunt zie, zonder dat ze altijd uitgesproken worden.

Ja ik heb genoten van dit ijzersterke drama. Sterk verhaal, sterk acteerwerk, een puik einde en gewoon een voortreffelijke film!

4,5*

Wauw! Iran staat bij mij nu niet meteen bekend als een geweldig filmland maar dat er wel degelijk pareltjes vandaan komen bewijst A Separation. Een ijzersterk drama met een onovertroffen script dat op weergaloze wijze laat zien hoe de kleinste leugens en misverstanden kunenn lijden tot een conflict van immense proporties. Het knapste is nog wel hoe regisseur Asghar Farhadi voor iedere beslissing en ieder personage begrip weet te kweken. A Separation is daardoor een film geworden zonder goed of fout, een prestatie op zich. A Separation is een eerlijk drama dat ook nog de Iraanse maatschappij op ragfijne wijze weet te ontleden. Maar ook voor wie dat niet opmerkt of interesseert is A Separation een meesterwerkje.

Hmm..tja, toch een beetje teleurgesteld in deze film, na de torenhoge complimenten overal.

Niet dat het een slechte film is, maar het is eigenlijk een typische naturalistische film volgens de Europese traditie. In Italië en Frankrijk zijn er talloze van dit soort films gemaakt, al maakt het feit dat dit in Iran speelt er nog iets extra's van. Alsmede de religieuze kwestie die doorheen het plot zit.

Maar het hele verhaal is toch niet echt iets dat zo boeiend is dat je er sprakeloos naar zit te kijken. Het zijn meer kleine gebeurtenissen die heel subtiel een reeks gevolgen krijgen.

Meest in het oog springend zijn de ijzersterke performances.

Eigenlijk niet echt mijn soort film. De complexe, broze verhoudingen binnen de diepgelovige Iraanse maatschappij, de ene hoogoplopende discussie na de andere, de sobere filmstijl... En toch... Deze prent ging bij mij gaandeweg toch aan de ribben kleven.

A Separation schetst een subtiel en geloofwaardig beeld van het leven in Iran vandaag de dag en de problemen waar de mensen er mee te maken krijgen. De film zit ook ingenieus ineen: binnen het conflict dat ontstaat zat ik net als anderen hier voortdurend met de 1 en dan weer met de ander te sympathiseren, om aan het eind de tragiek van élk personage te voelen.

Naast een diepgaand maatschappelijk portret zien we ook de verstoorde band tussen 2 geliefden. Het is overduidelijk dat Nader en Simin elkaar doodgraag zien, maar die liefde lijkt niet genoeg. Prachtig geïllustreerd door de door merg en been gaande slotscène.

A Separation heeft dus heel wat te bieden en er wordt ook nog eens knap in geacteerd. Maar zoals gezegd niet helemaal het soort cinema waar ik van hou, dus zit ik ergens tussen 3 en 3,5* in.

Sterke film! Ik vind het knap als een film mij zo weet te boeien dat ik me voel alsof ik er aanwezig ben. Halverwege knalde de film nog even uit de projector en ik moest me gewoon even oriënteren toen de lampen aansprongen: "Verhip, ik zit in de bioscoop!"
Het is een wereld die we niet goed kennen, een vreemde, bizarre wereld. Toch is alles te begrijpen, of in ieder geval te verklaren: Het geloof speelt zo'n grote rol dat mensen hun leven hier compleet door laten leiden. De hulp Razieh liegt gedurende de hele film alles bij elkaar, maar zodra er op de Koran gezworen moet worden wordt ze bang en weigert ze dit. Ik vond dit een erg sterke scéne. Ook de eindscéne, over de dochter Termeh die voor de vader of de moeder moest kiezen, is ontzettend sterk en zorgt dat je met een brok in je keel het einde van de film moet accepteren.

Eerlijk gezegd verwachtte ik een zeikerig en sentimenteel drama, ik weet niet goed waarom, maar dat is A separation bepaald niet. Zoals kos al terecht opmerkt kan je deze film veel beter zien in de Europese traditie van de dialoogfilm. Het is jammer dat de regisseur een kleine kunstgreep nodig heeft om de spanning erin te houden (het ongeluk dat de werkster heeft wordt op een hele vreemde manier buiten beeld gehouden) maar wat erg goed uitpakt is dat alle personages deels sympathiek zijn en deels niet-sympathiek. De waarheid ligt voortdurend in het midden en dat maakt het drama invoelbaar en menselijk. Het conflict bevat daarnaast enorm veel lagen: man-vrouw, religie, sociaal-economische klasse, volwassenen-kinderen enzovoorts. Mooi om te zien dat het gegeven dat niemand over zijn eigen belang kan heenstappen ertoe leidt dat er alleen maar verliezers zijn. Het einde is wat dat betreft ook sterk. In de vormgeving is het allemaal wel wat karig en er zijn niet al te veel scenes die er echt uitspringen. Niettemin een goeie film.

Uitstekend gespeeld en vormgeven drama, wel wat langdradig en vermoeiend. De plot heeft niet veel om het lijf, het draait meer om de nasleep van een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis. De vier hoofdpersonen worden knap neergezet als geloofwaardige mensen van vlees en bloed, vol emoties en contrasten. Je kunt je makkelijk met hen identificeren, waardoor de dilemma's waar zij zich voor geplaatst zien tastbaar worden. Al met al een aangename kennismaking met de iranese cinema; volgens mij is dit de eerste film uit dat land die ik ooit heb gezien. Het winnen van de Academy Award voor beste buitenlandse film zorgt in ieder geval voor positieve publiciteit.

Redelijke film waarin een man een hulp in huis inhuurt, wanneer zijn vrouw hem verlaten heeft. Een goed verhaal vol morele vraagstukken, die eigenlijk nog een stuk boeiender worden aangezien dit drama zich in Iran voltrekt. Maar naar mijn smaak te traag en vooral te eentonig. Wel een mooi einde.

Uitstekend!

Moet mijn eerste Iraanse film zijn en ik ben verheugd om een keer een andere kant van Iran te zien. In onze westerse berichtgeving komt dit land nagenoeg steeds op negatieve wijze aan het licht, en deze film laat zien dat het dagelijkse leven van de modale Iranees niet eens zoveel verschilt van het onze. Al speelt religie wel een belangrijke rol in het dagelijkse leven.

In ieder geval zit het verhaal geweldig in elkaar. Vanaf de eerste seconden wist de film mij vast te grijpen en me niet meer los te laten. Toegegeven, de kunstgreep waarbij de huishoudster aangereden is door een wagen is op het randje.

Maar mede dankzij uitstekende vertolkingen van alle acteurs is dit een uitstekende film geworden. De vraag wie nu de schuldige is blijft door je hoofd spoken en er valt elk van de hoofdpersonages wel wat te verwijten. Da's meteen ook de sterkte van de film: je kan je inleven in elk personage.

Sterk!

Ik geef toe dat de hooggespannen verwachtingen in eerste instantie een deceptie leken. Het punt is dat de film visueel heel weinig doet om nieuwe wegen op te zoeken en zijn totale ervaring wordt uit acteerwerk en dialogen gehaald. Deze extreem minimalistische vorm van cinema is echt even wennen. Pas toen ik me daaroverheen gezet had kon ik meegaan in de ijzingwekkend realistische tragiek van de mensenlevens die hier geschetst worden. Het ogenschijnlijk eenvoudige verhaaltje over een man en een vrouw die willen scheiden zit vol met diepere lagen over de verschillende groepen in het moderne Iran en de scheve moraal waarin mensen niet willen of kunnen naleven wat zij geloven. A Seperation oordeelt niet maar toont alleen maar, en daarmee ging hij ook bij mij flink onder de huid zitten. En hierbij grijp ik ook meteen de kans aan om jullie erop te wijzen dat de Iraanse cinema meer van dit soort pareltjes heeft. Voor de Islamitische Revolutie zijn er meer van dit soort geniale (doch bij ons onbekende) meesterwerkjes gemaakt.

Voor een dramafilm eigenlijk best spannend. Je bespeurt steeds meer onbegrip tussen de personages onderling, wat leidt tot een authentieke, onbehaaglijke sfeer. Erg knap hoe de regisseur er in slaagt om een beklemmend sfeertje te creëeren louter dankzij ijzersterke acteerprestaties en een aardig script. Inhoudelijk erg sterk, maar qua cinematografie heeft de film mij niets te bieden. Veel statisch camerawerk en grauwe kleuren voeren de boventoon. Een verhaal vertellen kunnen de Iraniërs wel, maar van mooifilmerij hebben ze daar nog geen kaas gegeten. 3,5*

Uitstekende film weer. IJzersterke acteurs. Een heel simpel gegeven wordt een beklemmende filmervaring door de hardnekkigheid van de protagonisten en de onduidelijkheid van wat er nu precies voorgevallen is, wie nu eigenlijk de waarheid spreekt en de onderliggende motivaties van de hoofdpersonen. Er wordt hier gestreden op het scherpst van de snede.

De film heeft iets van een toneelstuk, doordat de locaties beperkt zijn, en de film gedragen wordt door dialoog, lees; eindeloos bekvechten. Maar dan wel op grootste wijze. Dat de cinematografie niet echt bijzonder is, doet helemaal niks af aan deze filmervaring. Het geeft eerder het gevoel dat het echt is wat hier gebeurd.

De regiseur verteld, dat de film organisch tot stand is gekomen, door niet eerst een verhaal te bedenken, maar te starten vanuit een bepaald gegeven; Man wast zijn vader met Alzheimer, en te kijken wat voor verhaal daaruit komt rollen.

De film komt dan ook langzaam op gang, en je moet er even inkomen. Later blijkt dat je belangrijke informatie gemist hebt in het begin, omdat die zo terloops gegeven wordt. Zodat je zelf eerst ook niet meer weet wie (inhoeverre) de waarheid spreekt.

Petje af, dat je er zo'n briljante film van kunt maken.

Een goede dramafilm...

Spannend verhaal...

Wat een geruzie allemaal...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Redelijk achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

A Separation won de Gouden Beer van de Internationale Jury tijdens het filmfestival van Berlijn. Bovendien wist het Iraanse drama de Oscar voor Beste Buitenlandse Film in de wacht te slepen.

Oef, deze film moest ik veel eerder zien dan nu pas. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Dit is een opvallend sterke film met een gecompliceerd en meesleurend verhaal. Niet echt vrolijkmakend ook. De personages hebben diverse belangen die elkaar in de weg liggen. Zo wil de moeder van een gezin weg uit Iran, terwijl de vader wil blijven om voor zijn dementerende vader te zorgen. Omdat ie dat niet in zijn eentje kan, huurt hij een hulp in, maar dan gaat het mis... Uiteindelijk vallen de keuzes van de diverse personages wel te begrijpen, maar echt handig is het niet allemaal. Dat maakt de film ook zo schrijnend en goed. Dat A Separation zich afspeelt in Iran, is trouwens wel van meerwaarde. Erg interessant beeld wordt er van dit land zo terloops gegeven .

Een film die je ongetwijfeld moet liggen. Mij sprak hij totaal niet aan. De Iraanse setting is interessant, maar dat was dan ook het voornaamste (en bijna enige) pluspunt van de film. Het plot viel mij echter behoorlijk tegen, nogal mager uiteindelijk. De verhaallijn van de dementerende opa was wel interessant, maar uiteindelijk draait het plot meer om de miskraam van de hulp. Weinig interessant uitgewerkt: een hoop drama, maar inhoudelijk niet al te boeiend. Traag verteld ook, met een vrij flauwe twist aan het eind. De personages spraken mij ook totaal niet aan, hetgeen niet echt helpt om in het verhaal te komen of mee te leven met de personages. Een tegenvaller.

Een direct broertje van About Elly, deze film. Fahradi komt opnieuw met een bijzondere mix: Eigenlijk is dit een thriller, gefilmd als een realistsisch drama. Indrukwekkend goed geacteerd en daar doorheen zit een analyse verweven van de verhoudingen tussen mensen onderling in de Iraanse maatschappij. En de rol van bijvoorbeeld klassen, sekseverhoudingen en religie daarin. En ook de rol die dat speelt bij bijvoorbeeld het al dan niet vertellen van de waarheid. De spanningsopbouw en het tempo zorgt ervoor dat de film vrij toegankelijk is en dat je er makkelijk in wordt gezogen.

Het werkte wel. Ik vond het weer een uitermate boeiende en heel spannende film. Anders dan de grote namen in de Iraanse cinema (vooral veel plotgerichter), maar toch ook met heel veel elementen daarvan.

4.0*

Niet enthusiast.

Zoals een aantal mensen eerder opmerkten heeft dit inderdaad meer weg van een Europese dialoogfilm dan wat ik me dan bij een Iraans drama had voorgesteld. Niet meteen mijn type cinema, al helemaal niet wanneer er dan nog eens een goeie twee uur lang bijna continue geklaagd wordt.

Ik heb mijn dramas liever wat rustiger, de vier personages hier hebben inderdaad allen wat positieve/negatieve kantjes, maar hun gezeur overheerst jammer genoeg. Venuit het niets ontstaat een lichtelijk overdreven situatie die garant staat voor 90 minuten gejengel in alle richtingen.

Acteerwerk is goed maar nu ook weer niet overdreven speciaal, audiovisueel valt er helemaal niks te beleven. Mag dan de keuze van de regisseur geweest zijn, foute keuze wat mij betreft want hij accentueert er helemaal niks mee. Behalve misschien hoe énorm doorsnee deze hele prent is, maar of je dat nu in het daglicht wil zetten?

De Europese praatvibe gekoppeld aan vier doodvervelende personages maken van dit 2-uur durend drama een serieuze zit. Had me er toch iets uniekers/spannenders bij voorgesteld.

1.0*

Deze Iraanse film kaapte de Oscar weg voor de voeten van Rundskop, de film die mee zou helpen om de carrière van Matthias Schoenaerts in de VS te lanceren. Niet dat ik van Rundskop vond dat hij het beeldje moest winnen, maar het maakte me toch geïnteresseerd naar deze winnaar. A separation heeft een vrij Europese invalshoek wat het filmen betreft. En toch heeft het een zeer eigen sfeer die we in Europa niet gewoon zijn. Er zijn wel meer films met een religieuze tint, maar hier is dat geen extreme uitweg (vooral bij Amerikaanse diepgelovigen merk ik dat wel) maar eerder een manier van leven. Iets wat duidelijk te zien is bij de personages. Los van religieuze pro's en contra's is het als kijker boeiend om te zien.

De film heeft een vlotte montage en wat begint als een drama, kijkt gaandeweg vooral als een thriller. Maar het accent ligt op de betrokken personen (verdachte, getuigen, slachtoffer, ...) en niet op een detective die alles onderzoekt.

Het is mijn eerste Iraanse film en ik ben minder vertrouwd met films uit die streek. Dat helpt wel mee aan de originaliteit naar mijn gevoel. Anderzijds is dit zeer mooi gemaakt met boeiende personages, spannende maar tegelijk zeer menselijke gebeurtenissen. Doet me met momenten aan Jagten denken, al is dat vooral omdat die later nog bij de Oscarnominaties zat. Ander onderwerp, maar evengoed diepmenselijke weergaven.

De film focust zich vooral op de gebeurtenis met de 'thuishulp'. Maar ook de scheiding en de Alzheimer van de vader zorgen voor verhaallijnen die de personages mee beïnvloeden. Alles lijkt aan elkaar te hangen en een stempel te drukken op ieders motieven en handelingen.

Knappe film dus die ondanks z'n vrij lange duur nergens verveelt en de kijker meesleurt van begint tot einde.

Deze eens meegepikt zonder te weten waarover deze ging gaan. 'k vond het wel een boeiende film. Een meeslepend verhaal en dito cast en ondanks de lange speelduur vond 'k het zeker geen saaie film.

Toch wel aangenaam verrast door deze film.

De schitterende regie, de rechtuit-rechtaan dialogen en de uitstekende acteurs zorgen voor een film op Oscar-niveau.

Met het zelfde thema kon gemakkelijk een drama-komedie worden neergezet maar de ingesteldheid van de bevolking en vooral de druk van de Koran op hun gedragingen kunnen alleen maar tot een dramatisch werk leiden, zeer verzorgd en intelligent gebracht.

De mooie slotscène : het maakt niet uit voor wie de dochter kiest. Het gewicht van de godsdienst is onvermijdelijk en regelt alles.

Wel fijn dat de film een aardige regiestijl durft te kiezen. Beetje chaotisch, met realistische dialogen en geloofwaardige verhoudingen. Desondanks is het ook weer niet heel bijzonder en anders dan andere films die zich op de acteerprestaties richten. Minder geslaagd is de belerende waas die er continu over de film hangt. Maar dat was ook wel een beetje te verwachten. Verder prima geacteerd dus, maar alleen daarmee redt je het niet.

Kleine 3*

Prima drama waarin regisseur Asghar Farhadi constant de positieve en negatieve kanten van alle personages aan het licht brengt. Elk personage heeft wel wat, waar je het als kijker mee eens of oneens zult zijn. Daarom deed het me ook niet zoveel allemaal. Aan de ene kant was ik wel benieuwd naar de keuze van Termeh op het einde, maar ik had wel een open einde verwacht. Ik ga als kijker niet verwachten dat dochterlief met een redelijke argumentatie komt, waarom ze voor één van de ouders kiest, na alles wat is voorgegaan. Veel had ik niet met de personages, dus het maakte mij ook niet zoveel uit eigenlijk.

Verder valt er weinig op deze prent aan te merken, al is de aanrijding (die uiteindelijk alle leugens van de zwangere hulp veroorzaakt) wel een kleine smet op een voor de rest uitermate recht door zee geregisseerd en naturel geheel. Qua acteerprestaties alle lof. Verhaaltechnisch verder prima in orde, de ene discussie na de andere - alles netjes binnen de lijntjes geregisseerd. 'A Separation' kijkt lekker weg, is best interessant en het ontbreken van muziek werkt erg goed in dit verhaal. Verder bijzonder dat die dochter een meisje van 11 jaar moet voorstellen. Dat gelooft niemand natuurlijk. Maar oké, solide voldoende voor deze prent.

Enorm straffe film, van intro (knap met dat kopieerapparaat) over de "plotwendingen" tot de eindaftiteling waar je een beetje verweesd achterblijft.

Mooi indringend drama, en direct ook mijn eerste kennismaking met Iraanse cinema. Voor mij heeft het een enorme meerwaarde als film dimensies van cultuur zichtbaar en tastbaar maakt - precies dat gebeurt in A Seperation. Ontbrekende muziek (tot de aftiteling) en wisselende cameraperspectieven dwingen je nog meer op verschillende niveaus met de personages mee te denken, wier overwegingen grotendeels door hun religieuze opvattingen en sociale posities worden bepaald. Doordat de nadruk steeds meer komt te liggen op het verhaal van de miskraam blijft de gespannen relatie tussen Nader en Simin wat onderbelicht. Centraal staat duidelijk het idee van conflict en ook - straf gefilmd - de uitwerking die zo'n situatie kan hebben op de betrokken kinderen.

De eerste Iraanse film die ik zie en meteen een uitstekende binnenkomer. Vanaf minuut één boeit deze film en zelfs tijdens de aftiteling, de film loopt dan als het ware nog door, bleef ik geboeid kijken.

Het sterke punt van deze film is het acteerwerk gecombineerd met een uitstekend script.

De film kent als het ware vier hoofdrolspelers, bestaande uit twee stellen, die onenigheid krijgen en het loopt hoe langer hoe meer uit de klauwen. Het maffe is dat er eigenlijk geen schuldigen zijn aan te wijzen, maar dat er alleen maar slachtoffers zijn.

Er wordt geweldig geacteerd, gelukkig maar want zonder goede acteurs zou dit een waardeloze film zijn. Uiteraard kende ik er geen een van maar er zou geen Hollywood acteur zijn die dit zou verbeteren.

Zoals ik aan het begin ook al vermeldde boeide de film van begin tot eind en ken ik dan ook vier dikke sterren toe.

Absolute aanrader!

A Separation

Schitterende film. Farhadi stelt nooit teleur, en ook nu legt hij weer de communicatieve en emotionele tekortkomingen van de mens haarscherp bloot. Vier mensen die door een samenloop van omstandigheden elkaar in de haren vliegen, vier mensen die niet over hun eigen schaduw heen willen stappen, en vier mensen die uiteindelijk alle vier als verliezers uit de strijd komen.

Met de Iranese wetten en gebruiken die als donkere wolk en scherprechter fungeren. Man/vrouw, seculariteit, de rol van God, het rechtssysteem, arm/rijk etc. Alles speelt een rol in de beslissingen van de personages. De vier acteurs spelen allemaal uitstekend, maar vooral Maadi steekt er echt bovenuit. En in zijn scènes met Hatami (die zijn vrouw speelt) voel je de liefde, maar ook de woede en hopeloosheid omdat liefde alleen niet genoeg lijkt. Schitterend geïllustreerd in die laatste fabelachtige scene. Let ook op de blikken die de twee dochters elkaar geven gedurende de film. Van hulpeloosheid naar haat (zeker bij de dochter van de werkster), het laat op ijzingwekkende wijze zien wat voor invloed het gedrag van de ouders op de kinderen heeft.