Jodaeiye Nader az Simin (2011)

Uitstekend!

Moet mijn eerste Iraanse film zijn en ik ben verheugd om een keer een andere kant van Iran te zien. In onze westerse berichtgeving komt dit land nagenoeg steeds op negatieve wijze aan het licht, en deze film laat zien dat het dagelijkse leven van de modale Iranees niet eens zoveel verschilt van het onze. Al speelt religie wel een belangrijke rol in het dagelijkse leven.

In ieder geval zit het verhaal geweldig in elkaar. Vanaf de eerste seconden wist de film mij vast te grijpen en me niet meer los te laten. Toegegeven, de kunstgreep waarbij de huishoudster aangereden is door een wagen is op het randje.

Maar mede dankzij uitstekende vertolkingen van alle acteurs is dit een uitstekende film geworden. De vraag wie nu de schuldige is blijft door je hoofd spoken en er valt elk van de hoofdpersonages wel wat te verwijten. Da's meteen ook de sterkte van de film: je kan je inleven in elk personage.

Sterk!

Pffff eindelijk deze film is eindelijk afgelopen! Met de acteerprestaties is inderdaad niks mis en er zijn zelfs een aantal indrukwekkende scene's te zien. Maar verder verloopt het verhaal tergend langzaam, kreeg ik koppijn van het geschreeuw (zal ook wel aan de taal hebben gelegen) en volgens mij komen dit soort plotjes in een gemiddelde aflevering van GTST ook naar voren. Behalve dan met Nederlanders...

Goed onderbouwde reactie

Verwacht je nou echt dat ik serieus reageer op de ridicule vergelijking van deze veel bekroonde film met een gemiddelde aflevering van GTST? Get a life!

Uhm ieder z'n eigen mening?!

A Separation.

Het veel geroemde Iraanse drama, bekroond met diverse prijzen. Zelden een negatieve recensie dus mijn verwachtingen waren erg hooggespannen. Ik ben altijd in voor een realistisch hard verhaal met goed acteerwerk. Na het zien van deze film moet ik concluderen dat dit één van de grootste teleurstellingen is van het afgelopen jaar.

Ik zie dat er ijzersterk wordt geacteerd en dat het verhaal, vol met morele gebeurtenissen, interessant kan zijn voor een goede film. Dat het uit Iran komt geeft de film wellicht nog een extra lading.

Maar wat vind ik deze A Separation toch een gedrocht van een film. Tegenover de eerder genoemde sterke punten staat de saaie, langdradige, eentonige uitwerking van het verhaal. De film verloopt veel te traag waar ik over het algemeen niet echt moeite mee heb maar in dit geval wel. De heftige gebeurtenissen en de worstelingen van de personages kwamen totaal niet op me over en maakten ook geen indruk. Het liet me koud, het raakte me niet. Dat is voor een film als deze natuurlijk ‘dodelijk’. A Separation moet het hebben van het verhaal wat de kijkers raakt, wat ons aan het denken zit en diepe indruk achter laat. Gebeurd dat niet dan is er nagenoeg niets meer over van de film. Helaas was dat bij mij het geval. Ik kon hier heel weinig mee wat ik toch wel erg jammer vind.

Kortom: Sterk acteerwerk, op voorhand een boeiend verhaal maar een te trage en eentonige uitwerking met niet boeiende personages die mij niet konden raken. Jammer maar meer dan 1,5* kan ik hier niet voor geven.

Ik denk dat je het niets vindt of een topper, zie weinig middenweg.

Voor mij dus een topper !! Prachtig acteerwerk en een goed verhaal.

Ik geef toe dat de hooggespannen verwachtingen in eerste instantie een deceptie leken. Het punt is dat de film visueel heel weinig doet om nieuwe wegen op te zoeken en zijn totale ervaring wordt uit acteerwerk en dialogen gehaald. Deze extreem minimalistische vorm van cinema is echt even wennen. Pas toen ik me daaroverheen gezet had kon ik meegaan in de ijzingwekkend realistische tragiek van de mensenlevens die hier geschetst worden. Het ogenschijnlijk eenvoudige verhaaltje over een man en een vrouw die willen scheiden zit vol met diepere lagen over de verschillende groepen in het moderne Iran en de scheve moraal waarin mensen niet willen of kunnen naleven wat zij geloven. A Seperation oordeelt niet maar toont alleen maar, en daarmee ging hij ook bij mij flink onder de huid zitten. En hierbij grijp ik ook meteen de kans aan om jullie erop te wijzen dat de Iraanse cinema meer van dit soort pareltjes heeft. Voor de Islamitische Revolutie zijn er meer van dit soort geniale (doch bij ons onbekende) meesterwerkjes gemaakt.

Voor een dramafilm eigenlijk best spannend. Je bespeurt steeds meer onbegrip tussen de personages onderling, wat leidt tot een authentieke, onbehaaglijke sfeer. Erg knap hoe de regisseur er in slaagt om een beklemmend sfeertje te creëeren louter dankzij ijzersterke acteerprestaties en een aardig script. Inhoudelijk erg sterk, maar qua cinematografie heeft de film mij niets te bieden. Veel statisch camerawerk en grauwe kleuren voeren de boventoon. Een verhaal vertellen kunnen de Iraniërs wel, maar van mooifilmerij hebben ze daar nog geen kaas gegeten. 3,5*

Denk je niet gewoon dat dat een artistieke keuze is?

Lijkt me tamelijk logisch ja.

Uitstekende film die terecht vele prijzen gewonnen heeft. Sterk acteerwerk!

Intense cinema !

Mijn chauvinistisch gevoel geeft toch de voorkeur naar Rundskop die mij nog meer wist te boeien.

Maar toegegeven, deze film heeft zeker de Oscar voor beste buitenlandse film niet gestolen.

Onderhuidse, sterke film die zo minimalistisch gemaakt is dat de film geen enkele noemenswaardige scène heeft op gebied van het visuele.

A Separation biedt de kijker een inhoudelijk sterk verhaal met heel veel tragiek en een realistisch beeld over de samenleving in Iran. De dialogen, de confrontaties, de leugens, het geloof in mens of God, de samenleving....allemaal boeiende elementen in deze film.

Daarbij uitmuntende acteerprestaties en een beklemmend sfeertje. 8/10

Nee, dat vind ik altijd zo `n zwaktebod om als argument te geven bij drama `s anno 2012.

Een film in een sobere stijl kan nog steeds uitblinken in mooi, sober kleurgebruik, kadrages, camerawerk etc. Pure cinema hoeft er niet zo lelijk uit te zien als films ten tijden van het neo realisme, waar de nadruk vrijwel alleen maar ligt op een ( zielig ) verhaal en een daarop aangepaste vormgeving. Qua cinematografie lopen de Iraniërs gewoon tientallen jaren achter op de gemiddelde cinematografie in moderne Westerse films, van wat ik gezien heb.

Maar wie zegt dat de regisseur van deze film wilde uitblinken in die dingen? Misschien meende hij wel dat zijn film het beste tot zijn recht zou komen met een eenvoudige, niet-uitblinkende stijl, omdat dit goed bij de inhoud past. "Statisch camerawerk en grauwe kleuren" voer je aan als kritiekpunten, terwijl het op mij volstrekt logisch overkomt om een gezinsdrama in Iran met grauwe kleuren en een statische cameravoering te schieten. Jij mag dat een zwaktebod vinden, ik vind het standpunt dat elke film een uitblinkende stijl zou moeten hebben eenzijdig. Het gaat wat mij betreft niet om de stijl als zodanig maar om de combinatie van stijl en inhoud.

Kijk voor de grap maar eens het interview met de regisseur op de DVD en daarin zegt hij letterlijk wat jij nu ook zegt.

Letterlijk denk ik niet, maar toch leuk om te horen.

Niemand. Nochtans, als een film het alleen maar van de inhoud moet hebben neem ik dat gewoon mee in mijn algemene waardering. Het oog wil tenslotte ook wat. Ook al zegt de filmmaker dat hij nul aandacht aan cinematografie heeft besteedt, ik vind dat gewoon een verkapte vorm van luiheid/incompetentie. Ook grauwe films kunnen er in al hun grauwheid mooi uitzien.

Ik hou gewoon niet van dezelfde, eenzijdige 13 in een dozijn uitstraling bij films zoals deze. Inhoud en vormgeving kunnen wat mij betreft prima samengaan, maar qua vormgeving heeft deze film niets te bieden. Als ik alleen maar een verhaal wil horen dan lees ik wel een goed boek.

Het misverstand wat je hier uitspreekt over boeken hangt samen met je standpunt over deze film. Een boek is net zo goed als een film een samenspel tussen stijl en inhoud; het verhaal ontstaat pas doordat de schrijver of regisseur een manier vindt om dat verhaal te vertellen. In boeken is de stijl daarom niet minder belangrijk dan in films. Als je mooie plaatjes wilt zien kijk je trouwens maar in de National Geographic...

Zo vervelend als spreektaal zijn weg vindt in mijn geschreven teksten.

Jij lijkt er vanuit te gaan dat er een vastgestelde en onwrikbare norm bestaat over wat esthetisch mooi of niet mooi zou zijn. In werkelijkheid gaat het hier om jouw subjectieve opvatting over schoonheid.

Deze film raakt mij juist des te meer omdat het niet uitblinkt in overdreven gestileerde schoonheid en daarom dichter bij de emoties van de karakters komt te staan.

Dank je voor je betweterige drogreden, maar ik kijk gewoon liever naar films voor de combi: mooie plaatjes + inhoud. Mits u dat naar de zin is.

Exact, daarom is het natuurlijk ook mijn mening. Als jij wat anders vindt prima. Al geef je zelf indirect ook al aan dat deze film het niet moet hebben van een goede cinematografie. Een film zo sober mogelijk maken kan goed bijdragen aan de inhoud, maar of de cinematografie dan gelijk hoogstaand is, is weer iets heel anders.

Ik gebruik hier jouw eigen redenering "wil je een verhaal dan lees je maar een boek", voor de duidelijkheid.

Dat is ook niet het punt van discussie. Het gaat erom of je op basis van sobere cinematografie kan concluderen dat Iraanse filmmakers geen kaas gegeten hebben van mooifilmerij, zoals jij in je recensie doet.

Ik heb geen jij - redenatie in deze context opgevoerd. Het hautaine jij - toontje in je vorige bericht stond mij nogal tegen.

Nogmaals: een sobere registratie van een verhaal kan er nog steeds mooi uitzien. Verder concludeer ik niet alleen op basis van déze film, dat Iraanse cinema qua mooifilmerij niet kan wedijveren met Westerse cinema.

Het gaat mij er alleen om dat inhoud en thematiek niet gebaat zijn bij een overdreven gestileerde beeldtaal en dat de regisseur daarom gekozen heeft voor een stijl die andere aspecten benadrukt.

Regisseur Asqhar Farhadi heeft nog een prachtige film gemaakt: Darbareye Elly [About Elly] (2009), die ik persoonlijk nog net een tikkeltje mooier vind door het overweldigend mooie acteerwerk van een voortreffelijke cast.

Ik snap maxcom overigens wel. Tuurlijk kan visuele poverheid zijn esthetische functie hebben maar dat is zeer zelden. Vind dat vaak ook maar een pover argument.

@ Maxcom: Ik heb Zanan-e Bedun-e Mardan (2009) net gezien, en dit is toch op visueel gebied maar ook inhoudelijk erg bijzonder. Die zal je wel gaan bevallen en zal je een wat positievere kijk op de Iraanse cinema geven .

De discussie ging, nogmaals, ook niet over de 'esthetische' functie van visuele poverheid, maar om het recht van een filmmaker om voor visuele poverheid te kiezen als hij dat het beste vindt passen met wat hij wil met zijn film. Daarmee wordt die stijl dan niet perse 'mooi', ik geef nota bene in mijn eigen recensie ook kritiek op de cinematografie, maar dat is nog wat anders dan voorstellen alsof een regisseur niet beter kan, of op dit punt broddelwerk aflevert. Het is een artistieke keuze en het geeft aan hoeveel kanten je op kan met een film. Ik wil nog een keer de uitspraak van Godard in herinnering brengen:

To me style is just the outside of content, and content the inside of style, like the outside and the inside of the human body - both go together, they can't be separated.

Daar gaat het om.

Het recht als filmmaker heb je altijd maar hetzelfde recht heeft de kijker om die "artistieke" keuze als een zwaktebod te zien. Als ik als maker er niet in slaag een visueel aantrekkelijke film te maken zou ik ook gaan roepen dat het een artistieke keuze is. Het kan uiteraard dat het daadwerkelijk een bewuste keuze is, al zou ik mij als filmliefhebebr daar ook zo mijn vraagtekens bij plaatsen. Heel leuk om een grootheid als Godard aan te halen, al is dat nogal irrelevant. Die heeft dan ook wel bewezen dat ie alle facetten van cinema beheerst.