...All the Marbles (1981)

Erg gave film die ik als 10 jarig joch erg erotisch vond

Ooit zag ik van deze film ergens begin jaren '80 een kleine afbeelding van de poster bij ons in de plaatselijke krant staan en mijn nieuwsgierigheid was gewekt, maar het duurde daarna jaren voordat ik 'm op TV kon aanschouwen, weliswaar op de Belg-Frans, maar beter dan niks. Opgenomen destijds met mijn eerste video 2000 recorder. Sindsdien nooit meer gezien en compleet vergeten...

totdat ik een tijdje terug na lang zoeken een peperdure Japanse dvd vond en heb aangeschaft.

Film is feitelijk een roadmovie, die telkens onderbroken wordt door weer een worstelgevecht van de twee appetijtelijke dames, die samen met hun smoezelige en ietwat bedenkelijke manager Falk de V.S. doorkruisen opzoek naar eeuwige roem en het grote geld.

Klinkt als een goedkoop b-filmpje en feitelijk -uitgaande van het redelijk simpele scenario- is het dat ook, maar de manier waarop Aldrich het heeft aangepakt en in beeld gebracht en Falk de rol (en feitelijk daarmee de film) naar zich toe trekt, ontstijgt het dat niveau met verve.

Zowel Frederick als Landon zien er niet alleen fantastisch uit, ze zijn ook uiterst geloofwaardig als vrouwelijke worstelaarsters en ze weten zich ook goed staande te houden naast de sterk opdreef zijnde Falk.

De gevechten zijn, tegen alle verwachtingen in, uiterst realistisch, maar toch opwindend en vaak veel rauwer in beeld gebracht, dan je van te voren zou verwachten, je voelt als kijker soms bijna de pijn mee met de twee hoofdrolspeelsters. En de finale is een regelrechte voltreffer van jewelste!

Een film, die zonder meer voor mij een guilty pleasure genoemd kan worden.

Een acht, ofwel vier sterren.

Een luchtige sportfilm waarin het thema vrouwenworstelen centraal staat.

De legendarische vrouwelijke worstelaar Mildred Burke was samen met twee leerlingen van haar verantwoordelijk voor de training van Laurene Landon en Vicki Frederick. Na wekenlang intensief werk, konden de actrices de worstelactie zonder dubbelspel uitvoeren. Helaas kent de film ook een tragische geschiedenis. Het bleek namelijk de laatste film voor regisseur Robert Aldrich te zijn. Vrijwel direct na de opnames onderging hij een operatie, maar deze eindigde in fatale nierfalen. Aldrich had een sequel ingepland. Tijdens de release in de Verenigde Staten werd "...All the Marbles" beschouwd als een box office-flop, maar in het buitenland werd deze redelijk ontvangen. De film zou oorspronkelijk een groter verhaal bevatten, waarbij het vervolg zich op Japan zou concentreren. Door de dood van Aldrich is dit echter nooit van de grond gekomen. De laatste 20 minuten spelen zich af in het MGM in Reno, Nevada. Hoewel de film een MGM-release was, zijn de twee bedrijven nooit met elkaar verbonden geweest. De vorige studio-eigenaar Kirk Kerkorian gebruikte de naam van de studio, en paste deze toe op zijn reeds gevestigde gamingbedrijf. Oorspronkelijk was het personage Harry Sears weggelegd voor Paul Newman, maar uiteindelijk ging de rol naar Peter Falk. Laurene Landon had haar eerste grote filmrol te pakken, en brak door als een succesvolle actrice. Naar verluidt was de auditie voor de casting van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers een moeizaam proces. Kathleen Turner deed auditie om een van de vrouwelijke worstelaars te vertolken. Na haar eerste ontmoeting met Aldrich, zag Landon hem aan voor Robert Altman. Blijkbaar was Aldrich niet blij met deze vergelijking. Daarnaast was er geregeld sprake van onderlinge worstelingen tussen de regisseur en actrice op de set. In een verklaring gaf Landon te kennen dat ze in paniek raakte, nadat bekend werd dat zij en Vicki Frederick topless te zien zouden zijn. Tijdens de modderscène bedachten de actrices allerlei methodes om hun borsten te bedekken. Ongeacht hoeveel modder ze hiervoor moesten gebruiken. Aldrich was op zijn zachtst gezegd niet blij met dit resultaat, en belde Landon de volgende ochtend woedend op. Hij zag de dames als de bedriegers van het plan, en dankzij hen moest de set weer opnieuw gebouwd worden. Landon voelde zich tot op het bot vernederd, en schaamde zich met name tegenover haar ouders. Zo had ze haar ouders beloofd om nooit naaktscènes in een film te doen. Dit was het tweede sportthema dat Aldrich voor zijn film gebruikte. Zeven jaar eerder regisseerde hij de gevangenisvoetbalfilm The Longest Yard. Voor de overzeese release werd de poster van de film aangepast naar "The California Dolls." Dit aangezien de Amerikaanse uitdrukking "...All the Marbles" geheel onbekend was. Voor acteur Burt Young was dit zijn derde en laatste samenwerking met Aldrich. In het verleden werkte hij samen met de regisseur in The Choirboys en Twilight's Last Gleaming. Later werd hij gecast in de succesvolle box-office boksfilms Rocky en Rocky II. Voor acteur Richard Jaeckel was dit zijn zevende en laatste samenwerking met Aldrich. De andere films waren Attack en Twilight's Last Gleaming. Daarnaast werkten ze ook samen aan de tv-serie "Four Star Playhouse: The Squeeze" uit 1953. De film promoot het idee dat (vrouwelijk) worstelen 'echt' is. Na de eerste wedstrijd van de Dolls tegen de Toledo Tigers geeft hun manager te kennen: "Nobody's supposed to win!" Een van de meest populaire worstelaars uit het eerste en tweede seizoen van "GLOW: Gorgeous Ladies of Wrestling" werd naar "The California Doll" vernoemd.

De film toont een realistisch beeld over vrouwelijke worstelaars. Vrouwenworstelen heeft nooit een eigen terrein gehad, en de dames waren altijd op weg naar hun volgende wedstrijd. Ze werkten met blessures, en de gezondheid had geen voordelen. Het was een zwaar leven, maar de meesten vonden het geweldig. Peter Falk is uiteraard de absolute uitblinker, maar ook de actrices spelen heel goed. Ondanks dat de film wat gebreken heeft, kijkt hij nog steeds vermakelijk weg.

3,0 *