Life in a Day (2011)

Erg intens en indringend. Uit meer dan 4500 uur filmmateriaal kan het bijna niet anders dan dat er mooie dingen tussenzitten, en dat was dan ook zeker het geval. Emotionele inkijkjes in andermans leven, die vaak niets onderdeden voor geregisseerde stukken film of documentaire. Ontroerende dingen, grappige dingen, schokkende dingen af en toe; ik hoef niet te zien hoe een koe geslacht wordt, maar ook die dingen gebeuren... Afgewisseld met wat verschillende thema's bezien uit allerlei verschillende culturen en mensen ter wereld. Origineel werk, zeker geslaagd.
Een aanrader om te bekijken, jammer dat er nog zo weinig stemmen en reviews zijn.

4.5*

I want people to know that I'm here.

Geslaagd experiment. Waarschijnlijk net zoals hieronder wordt vermeld een van de mooiste documentaires die ik ooit heb gezien. Nu ben ik niet zo'n docu-fan, ik probeer het sinds een paar maanden geleden een beetje op te pakken. Onderwerpen waren meestal beperkt over milieu en dieren zaken, maar dit zag ik al een jaar geleden bij de DWDD en ik herkende hem nog steeds, vandaar dat ik hem de kans wilde geven: en met succes.

Het mooie aan de docu is, is dat er zoveel variatie in zit. Zo kan je onmogelijk zeggen dat iets van 1 kant wordt belicht, omdat het maar liefst in 192 landen, jong, oud, bejaard, ziek, gezond, dik of dun, hetero, homo, homohater, rijk en arm, moeder of wilt-moeder-zijn, gelukkig of depressief... Het wordt in elke soort en maat opgenomen, met de nieuwste camera's, of met een mobieltje. Het is grappig, serieus, mooi, lelijk, herkenbaar, in zoverre beschamend, troostend, ontroerend en walgelijk. 24 juli heeft alles. Variatie is denk ik het juiste woord wat deze film omschrijft.

Ik vond het vooral erg leuk om te zien dat dat de film ondanks variatie toch specifiek 1 verhaal verteld. Zo verandert de samenhorigheid, het opstaan en voor je gezinnetje zorgen, naar werk gaan, naar verschil. De docu laat zijn mening vrij rond lopen. Waarom kan ik bijvoorbeeld lachen om een klein jochie die i.p.v. naar school gaat schoenen moet poetsen, in een krottenwijk woont en waarschijnlijk zijn moeder is verloren? Maar waarom kan ik dan ontroerd worden door een monoloog van een depressieve maar zo herkenbaar meisje (ik heb het over de laatste beelden). Het is allemaal zo dubbel en op het eind komen alle verhalen zo mooi bij elkaar en voel je je echt in connectie met ''de wereld'' dat het (waarschijnlijk ook symbolisch bedoelt) als een achtbaanrit aanvoelt.

Dit heeft alles. Inhoudelijk en audiovisueel is het eigenlijk alles behalve kwalitatief goed. Er worden bv. oppervlakkige vragen gesteld (3 in de hele film!) en er worden geen dingen onderzocht of iets dergelijks. Ik vond dit juist positief uitpakken voor de film, het is dan wel niet zo goed op kwalitatief gebied: het is wel bijzonder en kenmerkt wel de tijd waar we in leven. Ook is het mooi om te zien dat alle losse verhalen, alle losse beelden toch een verhaal vertellen wat inhoudelijk zoveel op elkaar lijkt.

Je mag je dan wel uniek voelen, we zijn eigenlijk allemaal hetzelfde.

4,5 ster

Jee, wat een prachtige collage! Echt alles komt voorbij. Ik dacht al veel gezien te hebben en toch zag ik weer nieuwe dingen of in een totaal andere context. Zeer interessant en fascinerend..

Aan de hand van enkele vragen geven mensen van over de hele wereld hun antwoord. Verbazend en verbluffend wat mensen uit hun mond toveren (en uit hun cams natuurlijk). Ontroerend, niet te geloven, wel te geloven, diep, gewoon, vrolijk, somber, maar met name oprecht.

Wat ik mooi vond is dat overeenkomsten zowel als contrasten direct naast elkaar. geplaatst worden, zonder oordeel én dat bij beelden een context werd geplaatst. Zoals man en kind in een verwaarloosde huishouding, die wat later de foto van de overleden moeder begroetten. Dit is van een onvergetelijke schoonheid voor mij. En zo wemelde de film van onvergetelijke impressies.
(bij een stukje over voedselbereiding heb ik wel mijn hoofd even moeten afwenden)
De soundtrack vond ik ook zeer de moeite waard, met een song waarin Ellie Goulding zong als hoogtepunt voor mij (+ de 'sad' reprise).
De opbouw, van de film van in de vroegste uurtjes tot middernacht en tevens van baby tot volwassene vind ik heel mooi gedaan. De montage is geweldig, zo ook de wereld en haar bewoners

Ja, die slak, geniaal!

Ik ben diep ontroerd door deze documentaire. Het weet treffend een dag op aarde te schetsen in al zijn schoonheid en lelijkheid. Enerzijds diep ontroerend: de vader die met zijn zoontje naar het portret van de overleden moeder kijkt, het straatjongetje dat zijn laptop toont aan de wereld, de jongen die aan zijn oma vertelt dat hij gay is, de vader en zoon die een hamburger gaan eten. Anderzijds ook schokkend: met name de gebeurtenissen op de love parade en de fragmenten waarin dieren geslacht worden. In eerste instantie was ik terughoudend met mijn becijfering omdat ik sommige walgelijke dingen niet hoefde te zien, maar daarmee is misschien juist des te belangrijker geworden om ze WEL te laten zien. In zijn geheel is het een bijzonder project als lofzang op de betrokkenheid met elkaar over de hele wereld.

Deze ook eens bekeken en 'k heb er eigenlijk wel van genoten. Een mooie mozaïek van verschillende personen/gebeurtenissen die vaak ontroerend, grappig (dat toiletpapier, het flauwvallen tijdens de geboorte) of soms ook hard (slachten van die koe) zijn.

'k vond het toch de moeite om eens gezien te hebben.

Het zal vast 'niet moeilijk te maken' zijn of zo, maar het heeft toch wel een impact op me. Ja, het zijn dagelijkse beslommeringen en zeker niet alles is apart of bijzonder maar als geheel geeft het wel een bepaalde indruk van de wereldbevolking en de grote verschillen en overeenkomsten.

Ik vond het erg mooi.

Een interessant idee voor een documentaire, dit wereldwijde youtube verslag van een doorsnee dag uit het leven van de mensheid. Natuurlijk levert dat wisselvallige fragmenten op die niet altijd even boeiend zijn, maar overwegend is het gepresenteerde materiaal de moeite waard. Hier en daar zitten er zelfs wonderschone beelden tussen alsmede een aantal geniaal gevonden shots. Soms is het beeldmateriaal wel aan de gruwelijke kant, zoals de fragmenten waarin dieren worden geslacht en de onthutsende beelden van de ramp bij de Love Parade in Duitsland. Regisseur Kevin Macdonald monteert het allemaal kunstig aan elkaar. Geproduceerd door Ridley en Tony Scott.

Weinig boeiende aaneenschakeling van Youtube filmpjes. Was wel lekker vlot achter elkaar gemonteerd met wat loungemuziekjes, maar wat er over het algemeen gebeurde deed mij weinig, Jan Alleman geneuzel, kijk ik liever een aflevering Human Planet.

2*tje

Absoluut geslaagd experiment. Want hoewel de film zat zwakke momenten kent, is het bij vlagen toch ook wel erg eerlijk, en leidt het geheel van mensen die hun leven proberen te leven tot een sterk melancholiek gevoel. De opbouw (verloop van een dag) werkt prima en geeft een lijn aan in de film. Slotfragment is een van de besten trouwens. De moeite waard voor elke filmliefhebber.

YouTube: The Movie!

Dat is wat dit is en zitten we daar op te wachten? Ik was er niet zeker van, maar het project intrigeerde me genoeg om het een kans te geven, al vermoedde ik dat het wellicht wat saai zou worden. YouTube is een interessant medium met vele goede kanten, maar tegelijkertijd zijn het grootste deel van de filmpjes daar nogal saai en vaak ook gewoon irritant. Erg veel tijd besteed ik dan ook niet aan het willekeurig zoeken en kijken van filmpjes op die site. Life in a Day is door YouTube gesponsord (en gek genoeg door Ridley en Tony Scott, namen die ik niet meteen hier kan plaatsen) en het idee om dan een hele film te vullen met korte filmpjes van één dag had gemakkelijk vervelend kunnen uitpakken.

Mensen die dit lezen hebben waarschijnlijk allang mijn cijfer gelezen en weten dat ik het allesbehalve vervelend vond. Sterker nog, ik durf zelfs te zeggen dat ik geen enkel moment niet met de volle aandacht gekeken heb. Zelden wist ik zo snel dat ik vijf sterren zou uitdelen. Vel films moeten zich eerst helemaal opbouwen en kunnen overal nog de fout ingaan, maar toen Life in a Day eenmaal op gang was kon er eigenlijk moeilijk nog iets mis gaan. Tijdens het kijken heb ik regelmatig geglimlacht, me soms verbaasd, zag ik af en toe iets verontrustends en heb ik een aantal keer met een brok in de keel gezeten. Dit is een film die het woord "Life" in zijn titel dubbel en dwars verdient.

Hoe beschrijf je de impact van zo'n film als deze. Het is enorm lyrisch, met name in enkele wat meer poëtische stukken waarin een aantal beelden die vaak op de een of andere manier verbonden zijn achter aan een sterk stukje muziek gemonteerd zijn. De manier waarop de beelden elkaar aanvullen, op elkaar reflecteren en het idee van een verenigde wereld geven is onbeschrijfelijk krachtig. Een simpel voorbeeld is de afwisseling van een jonge, Amerikaanse vrouw die op skype met haar militaire man die gestationeerd is in Afghanistan praat met het verhaal van een Afghaanse journalist die de mooie, vredige kant van zijn land wil laten zien. Als je het in de film ziet ligt de link tussen de twee filmpjes voor de hand, maar zou een schrijver er ooit opgekomen zijn. Je kunt er zelfs een krachtig statement over de absurditeit van de oorlog uit halen.

Maar ik dwaal af, net als de film. Die meer openlijk lyrische sequenties, zoals die waar allerlei beelden rond het thema water (of ontwaking, of angst, of geboorte, enz.) aan elkaar verbonden worden zijn van bijzonder meeslepende schoonheid. Wat mij het meest raakte denk ik was dat het allemaal gemaakt is met behulp van zo ontzettend veel verschillende bronnen. Dit zouden pareltjes van scènes zijn geweest in iedere film, maar dat je zoiets kunt maken van wat in feite een bij elkaar geraapt zooitje amateurfilms is maakt het alleen maar knapper. Enorm veel respect voor editor John Walker. Dat moet een gigantische taak zijn geweest.

Het is ook belangrijk om op te merken dat ik de meeste van deze fragmenten op YouTube geen blik waardig zou keuren. Slechts enkele ervan zouden een eigen film waardig zijn, met name die Koreaanse man die de wereld rondfietst. En alleen de ramp bij de Love Parade in Duisburg kun je wereldnieuws noemen. Maar zou ik werkelijk een 15-jarige jongen willen zien die zichzelf voor het eerst scheert. Nee, daar ben ik heel eerlijk in. Maar zo in de sleur van deze film genomen wordt het ineens een bijzonder aandoenlijk, klein portret dat toch wel een warme glimlach van me wist te verdienen. Ja, dit zijn kleine momenten, vaak banale onbenulligheden, maar waarom wordt het hier allemaal zo fascinerend? Ik denk dat dit komt doordat we hier een film te zien krijgen die een enorm deel van alle facetten van het leven weet te vangen en ze in een keer allemaal toont, met veel afwisseling voor de veelzijdigheid van alles wat er op deze planeet te vinden zijn. Dat het om kleine momenten draait is gewoon helemaal raak, want het leven draait nou eenmaal voor het grootste deel om kleine momenten. Maar in Life in a Day wordt het kleine episch. Dat is wat mij zo raakt.

De kracht van de film wordt nog het best geïllustreerd door mijn favoriete scène, namelijk de slotscène. Hierin verteld een jonge vrouw hoe ze hoopte dat deze dag iets bijzonders zou brengen dat ze voor dit project kon vastleggen. Uiteindelijk is er niets gebeurt en heeft ze de hele dag zelfs moeten werken. Dit inspireert een monoloog over hoe weinig bijzonder ze is, maar toch gezien wil worden. Dit soort filmpjes zijn van het soort die ik op YouTube doorgaans meteen afzet. Narcistisch zelfbeklag vind ik het dan (ik ben ook niet het type die ieders Facebookprofiel in de gaten houd). Hier is het enorm ontroerend, omdat we zojuist net naar een verzameling mensen gekeken hebben die vaak weinig gedaan hebben en niet bijzonder zijn, maar die nu even een prestatie leken te leveren. Deze laatste monoloog is de perfecte afsluiter van deze documentaire, omdat het onbedoeld een eerbetoon wordt aan alle onbelangrijke momenten in het leven. En nu de grootste stap van mijn recensie: deze scène benadrukt de existentiële dimensie van Life in a Day. Wat is er meer existentieel dan een film over mensen die hun bestaan willen tonen door een filmpje in te zenden naar dit project? Het narcisme wordt tevens weggewerkt doordat de uiteindelijke film door anderen gemaakt is, door personen die de fragmenten wisten te plaatsen en er iets eigens van maakten.

Een serieus minpunt kan ik niet noemen, maar eigenlijk had alleen de montage hier kunnen falen of Kevin MacDonald had teveel moeten gaan voor filmpjes vol zelfbeklag of komische daden. Gelukkig hebben veel mensen sterke momenten ingezonden. Toch ontbreken er twee alledaagse dingen: er wordt niemand vermoord (wel dieren overigens, maar geen mensen) en er zit geen seks in. Daar kan ik mee leven, want anders was Life in a Day een snuff-movie of een pornofilm geworden en ik kan maar al te goed begrijpen dat men die labels wilde vermijden. Doordat er voor een zaterdag gekozen is zijn er ook geen schoolscènes, maar ook die mis ik niet specifiek. Geen film kan alles bevatten. Deze komt ook nog lang niet in de buurt, maar het is wel één van de beste pogingen.

Het is alweer een tijdje geleden dat een film zo'n enorme impact op me maakte.
5*

Prachtig en uniek document samengesteld uit 4500 uur aan beeldmateriaal gefilmd op 24 juli 2010 door iedereen en overal ter wereld. Een origineel idee waarin de mensheid anno 2010 in al zijn schoonheid en gruwelijkheid voorbij komt. Gelukkig zit er ook een mooie structuur in de montage waardoor het zeker geen onsamenhangend geheel van losse fragmenten wordt. Globaler en tegelijkertijd persoonlijker als dit zal een documentaire niet snel worden. Ontroerend mooi.

Aardig project, goed aan elkaar geplakt. Maar echt bijzonder werd het niet. Minpuntjes; de weeige muziek, en de dominantie van het engels, zo is het teveel een angelsaksisch document geworden, aangelengd met bijdragen andere culturen.

Echt interessant wilde het maar niet worden, te fragmentarisch natuurlijk. Een gemiddelde aflevering van http://metropolistv.nl/nl/, waar het concept wel wat van weg heeft. is interessanter.

N.B. Werd er niet geneukt op die dag....?!

Om te beginnen wordt ook hier duidelijk wat ik zelf al wel wist, omdat ik er al vaak rondkeek. Youtube was in 2010 anders dan nu. Geld was er geloof ik al wel mee te verdienen maar dat kwam nog nauwelijks voor. Professionele celebrities, omroepen en nieuwsorganisaties waren er veel minder op te vinden en hoewel het al een beetje opkwam was het veel minder zelfbewust dan het nu is en heel jonge mensen hebben die youtube nooit gekend. Die naievere youtube komt nooit meer terug en dat is niet erg, maar het is wel zo. Zo'n filmpje als die vader die met zijn en zoon en een foto van de overleden moeder in een nogal rommelig huis woont straalt voor mij de oude youtube uit.

Ik zie dit nu bijna elf jaar na de dag en dat is nog wat te kort om het als tijdscapsule te kunnen zien want zoveel is er ook weer niet veranderd. Wat fraai naar voren kwam is hoewel rituelen enzo overal anders zijn, mensen op de hele wereld toch erg veel op elkaar lijken. Geen revolutionaire gedachte, maar ergens nog steeds wel troostrijk. Prettig is ook het gebrek aan ambitie. Geen misplaatste pogingen om veel meer betekenis te geven aan het beeld van een dag dan het is een verzameling beelden van een dag van over de hele wereld. Met één nieuwsbericht dat ik me nog kon herinneren de love parade-ramp