Life in a Day (2011)

Niet bijzonder. Iedereen kan er een fijn muziekje onder zetten. Vond het beeld van de mensheid dat geschetst werd maar een treurige nutteloze bedoening.

Dat kan reuze interessant zijn. Zou soms graag de context weten van sommige flarden van gesprekken die mij ter oren komen. Gelukkig hebben ze youtube uitgevonden om enigszins in die behoefte te voorzien.

Wat vind ik jou overdreven Reinbo. Normaal gesproken respecteer ik ieders mening over films, maar ik kan het toch niet laten hierop te reageren.
Wil jij zeggen dat je de verschillende scenes, en dan noem ik er een paar, de jongen die uit de kast kwam tegenover zijn oma, de moeder met kanker en haar zoontje, de vader en het zoontje in het verwaarloosde huis, de grappige opsomming van wat mensen in hun tas hebben, de beelden van de Love Parade, en een keur aan andere artistiek geschoten beelden niet verrassend, ontroerend of boeiend vind, maar zelfs alledaags? Het zelfs vergelijkt met de Lijnbaan?
Mag ik je dan vragen waardoor jij wel geraakt wordt? Wat je wel boeiend en bijzonder vindt?

Bekijk mijn top 10 zou ik zeggen. Ik wordt geraakt door uitzonderlijke zaken, niet door klein menselijk drama. Wat kan mij die jongen schelen die uit de kast kwam tegen zijn oma, of die talloze ontbijt, tandenpoets en eet scenes. Love Parade vond ik de enig interessante scene, maar werd veel te weinig uitgediept. Op de lijnbaan zie je vast ook allemaal klein leed en klein plezier voorbij trekken. En een kijkje in de tas aldaar lijkt me al een stuk interessanter. Vond de scene in het verwaarloosde huis met het altaar ook wel mooi. Vandaar een 1 en geen 0,5. Verder vond ik het allerminst artistiek geschoten, het was een samenraapsel van matige beelden. Omdat Scott's naam hieraan verbonden is, is wat amateuristisch is, niet plots artistiek geworden.....

Deze ook eens bekeken en 'k heb er eigenlijk wel van genoten. Een mooie mozaïek van verschillende personen/gebeurtenissen die vaak ontroerend, grappig (dat toiletpapier, het flauwvallen tijdens de geboorte) of soms ook hard (slachten van die koe) zijn.

'k vond het toch de moeite om eens gezien te hebben.

Toen ik de beschrijving las leek mij dit enorm interessant, maar de trailer vind ik helaas.. een beetje kut

Dit is naar mijn mening op en top gehyped en voor mij persoonlijk een enorme teleurstelling.

Ben het volledig met Reinbo eens, met de uitzondering dat ik het idee niet eens origineel vind. Meeste beelden vind ik oninteressant of zelfs vervelend en het bij elkaar voegen van al deze beelden in één prent voegt wat mij betreft niks toe. Kan niks meer dan de minimale score geven: 0,5.

Zeer mooi verwoord. Lees normaal geen lange recensie, maar na het zien van deze documentaire heb je snel behoefte aan hoe andere mensen hebben ervaren na het zien van deze docu. Inderdaad een emotionele achtbaanrit.

Dat dit nog één geheel is geworden, en een verhaal verteld, had ik niet verwacht. Ik vind het heel mooi gedaan en met de muziek erbij is het compleet. Zoveel verschillende soorten filmpjes, verhalen, mensen en gebeurtenissen...de één deed me meer dan de ander, dat wel. Ik vind het een geslaagd project!

4*

Erg mooie docu. Alleen had ik sterk t gevoel dat 1/3e is gedraaid door een professioneel team

Echt?

Dat zou toch niet de bedoeling zijn, denk ik. Ik heb wel het idee dat er misschien meer talent rondloopt dan we denken. Ik ken bv ook wel enkele kunstzinnige huis-tuin-en-keuken-filmers en VJ's.

Of zouden professionals ook ingestuurd hebben, denk je?

Voor mij maakt het niet zoveel uit. Dan is het ook weer een afspiegeling van de wereld. Als het dan maar wel iets minder dan 1/3 is, lijkt mij

Ik zou niet weten wat er door een pro gedraaid zou zijn. Zag er allemaal behoorlijk slecht uit. Snap die hoge scores niet, maar raadt liefhebbers aan youtube te kijken, staat vol met dit soort oninteressante filmpjes. Maar dan zonder dat Scott's naam er aan verbonden is. Echt prachtig.

Nee joh, dit was een echt verhaal en geen losse flodders.

Maar ik zag inderdaad juist eerder een paar stukjes ertussen van slechte kwaliteit, maar dat was dan de charme van wat mensen ook maken en insturen.

het is juist mooi dat niet alles super interessante verhalen zijn en dat niet alles perfect gefilmd is, kleine dingen kunnen ook mooi zijn en dat word duidelijk gemaakt in deze film, zo als het meisje ( die ik wel beetje vervelend vind) duidelijk maakt op het eind.

Ik vind het een origineel en krachtige docu.

Het zal vast 'niet moeilijk te maken' zijn of zo, maar het heeft toch wel een impact op me. Ja, het zijn dagelijkse beslommeringen en zeker niet alles is apart of bijzonder maar als geheel geeft het wel een bepaalde indruk van de wereldbevolking en de grote verschillen en overeenkomsten.

Ik vond het erg mooi.

Een interessant idee voor een documentaire, dit wereldwijde youtube verslag van een doorsnee dag uit het leven van de mensheid. Natuurlijk levert dat wisselvallige fragmenten op die niet altijd even boeiend zijn, maar overwegend is het gepresenteerde materiaal de moeite waard. Hier en daar zitten er zelfs wonderschone beelden tussen alsmede een aantal geniaal gevonden shots. Soms is het beeldmateriaal wel aan de gruwelijke kant, zoals de fragmenten waarin dieren worden geslacht en de onthutsende beelden van de ramp bij de Love Parade in Duitsland. Regisseur Kevin Macdonald monteert het allemaal kunstig aan elkaar. Geproduceerd door Ridley en Tony Scott.

Weinig boeiende aaneenschakeling van Youtube filmpjes. Was wel lekker vlot achter elkaar gemonteerd met wat loungemuziekjes, maar wat er over het algemeen gebeurde deed mij weinig, Jan Alleman geneuzel, kijk ik liever een aflevering Human Planet.

2*tje

Bijna waardeloze docu over 'zogenaamd' het leven. Aaneenschakeling van wat al eerder is gezegd yuotube filmpjes, en dan nog niet eens de meest interessante.. zonde van de tijd..

Absoluut geslaagd experiment. Want hoewel de film zat zwakke momenten kent, is het bij vlagen toch ook wel erg eerlijk, en leidt het geheel van mensen die hun leven proberen te leven tot een sterk melancholiek gevoel. De opbouw (verloop van een dag) werkt prima en geeft een lijn aan in de film. Slotfragment is een van de besten trouwens. De moeite waard voor elke filmliefhebber.

Vond het heel eerlijk en 'kwetsbaar' (vreselijk modewoord, sorry) overkomen, en waarschijnlijk exemplarisch voor hoe driekwart van de mensen in de westerse wereld zich voelt (getuige facebook, twitter, alle blogs en zelfs deze film), maar kan me voorstellen dat als je dat niet vindt het fragment totaal niet aankomt.

Kan je je voorstellen hoe erg driekwart van de westerse wereld mij dan totaal niet boeit

YouTube: The Movie!

Dat is wat dit is en zitten we daar op te wachten? Ik was er niet zeker van, maar het project intrigeerde me genoeg om het een kans te geven, al vermoedde ik dat het wellicht wat saai zou worden. YouTube is een interessant medium met vele goede kanten, maar tegelijkertijd zijn het grootste deel van de filmpjes daar nogal saai en vaak ook gewoon irritant. Erg veel tijd besteed ik dan ook niet aan het willekeurig zoeken en kijken van filmpjes op die site. Life in a Day is door YouTube gesponsord (en gek genoeg door Ridley en Tony Scott, namen die ik niet meteen hier kan plaatsen) en het idee om dan een hele film te vullen met korte filmpjes van één dag had gemakkelijk vervelend kunnen uitpakken.

Mensen die dit lezen hebben waarschijnlijk allang mijn cijfer gelezen en weten dat ik het allesbehalve vervelend vond. Sterker nog, ik durf zelfs te zeggen dat ik geen enkel moment niet met de volle aandacht gekeken heb. Zelden wist ik zo snel dat ik vijf sterren zou uitdelen. Vel films moeten zich eerst helemaal opbouwen en kunnen overal nog de fout ingaan, maar toen Life in a Day eenmaal op gang was kon er eigenlijk moeilijk nog iets mis gaan. Tijdens het kijken heb ik regelmatig geglimlacht, me soms verbaasd, zag ik af en toe iets verontrustends en heb ik een aantal keer met een brok in de keel gezeten. Dit is een film die het woord "Life" in zijn titel dubbel en dwars verdient.

Hoe beschrijf je de impact van zo'n film als deze. Het is enorm lyrisch, met name in enkele wat meer poëtische stukken waarin een aantal beelden die vaak op de een of andere manier verbonden zijn achter aan een sterk stukje muziek gemonteerd zijn. De manier waarop de beelden elkaar aanvullen, op elkaar reflecteren en het idee van een verenigde wereld geven is onbeschrijfelijk krachtig. Een simpel voorbeeld is de afwisseling van een jonge, Amerikaanse vrouw die op skype met haar militaire man die gestationeerd is in Afghanistan praat met het verhaal van een Afghaanse journalist die de mooie, vredige kant van zijn land wil laten zien. Als je het in de film ziet ligt de link tussen de twee filmpjes voor de hand, maar zou een schrijver er ooit opgekomen zijn. Je kunt er zelfs een krachtig statement over de absurditeit van de oorlog uit halen.

Maar ik dwaal af, net als de film. Die meer openlijk lyrische sequenties, zoals die waar allerlei beelden rond het thema water (of ontwaking, of angst, of geboorte, enz.) aan elkaar verbonden worden zijn van bijzonder meeslepende schoonheid. Wat mij het meest raakte denk ik was dat het allemaal gemaakt is met behulp van zo ontzettend veel verschillende bronnen. Dit zouden pareltjes van scènes zijn geweest in iedere film, maar dat je zoiets kunt maken van wat in feite een bij elkaar geraapt zooitje amateurfilms is maakt het alleen maar knapper. Enorm veel respect voor editor John Walker. Dat moet een gigantische taak zijn geweest.

Het is ook belangrijk om op te merken dat ik de meeste van deze fragmenten op YouTube geen blik waardig zou keuren. Slechts enkele ervan zouden een eigen film waardig zijn, met name die Koreaanse man die de wereld rondfietst. En alleen de ramp bij de Love Parade in Duisburg kun je wereldnieuws noemen. Maar zou ik werkelijk een 15-jarige jongen willen zien die zichzelf voor het eerst scheert. Nee, daar ben ik heel eerlijk in. Maar zo in de sleur van deze film genomen wordt het ineens een bijzonder aandoenlijk, klein portret dat toch wel een warme glimlach van me wist te verdienen. Ja, dit zijn kleine momenten, vaak banale onbenulligheden, maar waarom wordt het hier allemaal zo fascinerend? Ik denk dat dit komt doordat we hier een film te zien krijgen die een enorm deel van alle facetten van het leven weet te vangen en ze in een keer allemaal toont, met veel afwisseling voor de veelzijdigheid van alles wat er op deze planeet te vinden zijn. Dat het om kleine momenten draait is gewoon helemaal raak, want het leven draait nou eenmaal voor het grootste deel om kleine momenten. Maar in Life in a Day wordt het kleine episch. Dat is wat mij zo raakt.

De kracht van de film wordt nog het best geïllustreerd door mijn favoriete scène, namelijk de slotscène. Hierin verteld een jonge vrouw hoe ze hoopte dat deze dag iets bijzonders zou brengen dat ze voor dit project kon vastleggen. Uiteindelijk is er niets gebeurt en heeft ze de hele dag zelfs moeten werken. Dit inspireert een monoloog over hoe weinig bijzonder ze is, maar toch gezien wil worden. Dit soort filmpjes zijn van het soort die ik op YouTube doorgaans meteen afzet. Narcistisch zelfbeklag vind ik het dan (ik ben ook niet het type die ieders Facebookprofiel in de gaten houd). Hier is het enorm ontroerend, omdat we zojuist net naar een verzameling mensen gekeken hebben die vaak weinig gedaan hebben en niet bijzonder zijn, maar die nu even een prestatie leken te leveren. Deze laatste monoloog is de perfecte afsluiter van deze documentaire, omdat het onbedoeld een eerbetoon wordt aan alle onbelangrijke momenten in het leven. En nu de grootste stap van mijn recensie: deze scène benadrukt de existentiële dimensie van Life in a Day. Wat is er meer existentieel dan een film over mensen die hun bestaan willen tonen door een filmpje in te zenden naar dit project? Het narcisme wordt tevens weggewerkt doordat de uiteindelijke film door anderen gemaakt is, door personen die de fragmenten wisten te plaatsen en er iets eigens van maakten.

Een serieus minpunt kan ik niet noemen, maar eigenlijk had alleen de montage hier kunnen falen of Kevin MacDonald had teveel moeten gaan voor filmpjes vol zelfbeklag of komische daden. Gelukkig hebben veel mensen sterke momenten ingezonden. Toch ontbreken er twee alledaagse dingen: er wordt niemand vermoord (wel dieren overigens, maar geen mensen) en er zit geen seks in. Daar kan ik mee leven, want anders was Life in a Day een snuff-movie of een pornofilm geworden en ik kan maar al te goed begrijpen dat men die labels wilde vermijden. Doordat er voor een zaterdag gekozen is zijn er ook geen schoolscènes, maar ook die mis ik niet specifiek. Geen film kan alles bevatten. Deze komt ook nog lang niet in de buurt, maar het is wel één van de beste pogingen.

Het is alweer een tijdje geleden dat een film zo'n enorme impact op me maakte.
5*

Mooie recensie, ik lees jouw stukken altijd graag

Prachtig en uniek document samengesteld uit 4500 uur aan beeldmateriaal gefilmd op 24 juli 2010 door iedereen en overal ter wereld. Een origineel idee waarin de mensheid anno 2010 in al zijn schoonheid en gruwelijkheid voorbij komt. Gelukkig zit er ook een mooie structuur in de montage waardoor het zeker geen onsamenhangend geheel van losse fragmenten wordt. Globaler en tegelijkertijd persoonlijker als dit zal een documentaire niet snel worden. Ontroerend mooi.

Dit is deel één, en er zullen nog wel tig delen gaan volgen.

Geeft niks; een simpel concept, dat best goede film op kan leveren.

Knap overigens hoe het geheel tot een coherente film gemonteerd is, terwijl er toch allerhande verschillende cameras gebruikt zijn. De muziek eronder was niet mijn ding, en eigenlijk had ik weinig binding met de personen uit de film, vaak nogal doorsnee.

Túúrlijk vond ik lang niet alles interessant, ik werd redelijk beroerd van die vervelende huwelijksscenes, nog vervelendere kinderen, een puistige puber die zich scheert en tandenpoetsende ochtendsmoelen.

Daar stonden dan weer pareltjes tegenover als de homo die zn oma belt, de ''kleine'' hamburgers, de getatoueerde acrobaat of de Koreaanse fietser.

Zéér mooie film!

En mensen die claimen alleen geraakt te worden door bijzondere zaken: iets bijzonders verzinnen en er een film over maken lijkt me vele malen makkelijker dan iets alledaags bijzonder weergeven. Dat heeft deze film nou juist zo knap gedaan.

Aardig project, goed aan elkaar geplakt. Maar echt bijzonder werd het niet. Minpuntjes; de weeige muziek, en de dominantie van het engels, zo is het teveel een angelsaksisch document geworden, aangelengd met bijdragen andere culturen.

Echt interessant wilde het maar niet worden, te fragmentarisch natuurlijk. Een gemiddelde aflevering van http://metropolistv.nl/nl/, waar het concept wel wat van weg heeft. is interessanter.

N.B. Werd er niet geneukt op die dag....?!