Intruders (2011)

Mystery-horror met twee kinderen in de hoofdrol. Aan de ene kant zien we een Spaans jongetje met zijn moeder, en aan de andere kant een Engels meisje en haar ouders (Carice speelt de rol van de moeder van dit meisje). Beide kinderen hebben last van een soortgelijke nachtmerrie over een enge indringer, maar is het wel een nachtmerrie?

Tussen de kindernachtmerries door maken we kennis met deze twee hoofdrolspelers en hun omgeving. De film neemt de tijd om de personages op hoofdlijnen aan ons voor te stellen, wat hen beweegt, en wat hen angst aanjaagt. Pas in de tweede helft komt de film voor mijn smaak echt op gang.

Dat ik de term kindernachtmerries gebruik is omdat ik ze namelijk niet eng vond, ze zijn wel overbeladen met schrikeffecten, maar dat vond ik juist geforceerd overkomen. En dat was wel jammer, want het script is eenvoudig maar goed.

Pas in de tweede helft van de film werden mijn verwachtingen enigszins ingelost.

Mijn advies: geen hoge verwachtingen...

Pluspunten: script, plotwendingen, redelijk acteerwerk, slaapkamerscene met Carice

Minpunten: soms erg vaag, soms voorgekauwd, geforceerde schrikeffecten

Rommelige, saaie horrorfilm die met uitzondering van een handjevol creepy momenten weinig te bieden heeft. Het script is vlak en fantasieloos uitgewerkt; pas tegen het einde zijn er een paar verrassingen. Clive Owen is oké maar weinig bijzonder in de hoofdrol; Carice van Houten heeft weer eens een flutrol als zijn vervelende vrouw. Het geheel is sfeervol in beeld gebracht door regisseur Fresnadillo, maar na zijn interessante eerste twee films, Intacto en 28 Weeks Later, is dit toch wel een flinke tegenvaller.

Vakmanschap

Fresnadillo blijkt na een leuk debuut zichzelf toch te ontwikkelen als een echte genrefilmmaker die over de nodige vakmanschap beschikt. Snap de negatieve commentaren niet zo. Een mysterieus sprookje die boeiend bleef de gehele speelduur en visueel gewoon erg netjes in elkaar steekt. Daardoor is de sfeer erg sterk aanwezig. Vooral die zweefshots zijn erg mooi. Het nadeel van vakmannen is wel dat het misschien net die extra punch mist om het veel meer te maken dan een mooi tussendoortje. Beetje zelfde gevoel bij de laatste Balagueró. Ook erg netjes gemaakt, maar niet mind blowing.

Neemt niet weg dat dit een prima film is. Waarmee Fresnadillo laat zien alweer een leuke genrefilm te kunnen maken.

3.5 sterren.

Sterk!

Kan de negatieve commentaren niet volgen. De film volgt inderdaad in het zog van een hoop andere Spaanse horror films (niet zozeer echt horror, maar meer menselijk drama dat als horror weergegeven wordt), maar is verder een erg mooi uitgewerkte genrefilm.

Vallen over horrorclichés bij een film als deze is open deuren intrappen, het gaat vooral over de uitwerking en die is gewoon erg sterk. Visueel prachtig, kleurgebruik en lichtspel is zelfs grandioos. Soundtrack zoals vaak wat te opgeblazen, verder een lekker rustig en sfeervol verteld verhaaltje met een waardige climax.

Fresnadillo is er eentje die meer van dit soort werk mag maken. Een vakmak inderdaad, die meer dan geschikt is om dit soort "big-budget" horror films tot een goed einde te brengen. 100 keer beter dan al die reboot crap.

Enige wat ik echt niet begreep was de rol van Brühl en de rol van van Houten. Blijkbaar moest de film een internationaler imago hebben ofzo, maar beiden vallen zwaar door de mand. Bij Brühl is het dan vooral gewoon een miscast, maar van Houten was echt niet om aan te zien.

't is jammer dat Fresnadillo zo lang nodig heeft om een nieuwe film te regisseren, hij is een duidelijke meerwaarde voor het horror genre.

4.0* en een uitgebreide review

Als fanatieke Clive Owen-fan kijkt dit filmpje wat makkelijker weg dan gewoonlijk.

Na Trust draait het wederom om een vader-dochter relatie en dat vond ik ook het sterkste punt.

Ondanks dat de film nooit echt spannend of eng werd, zat ik toch regelmatig bescheiden te genieten.

Iets dat bijna ten gronde wordt gebracht door een paar opvallende miscasts.

Carice van Houten bijvoorbeeld, duidelijk de zwakke schakel in het verhaal.

Ik weet niet of ze een Britse moest voorstellen, klonk in ieder geval voor geen meter.

Ook het feit dat volbloed-Duitser Daniel Bruhl in deze film een Spaanse pastoor speelt liet me achter met wat vragen. Waarom??

Niet echt een hoogstaande Horror film die soms wel iets weghad van de "Boogeyman". Maar deze was dan wel gelukkig wat beter. Het verhaal is best redelijk en wist ook wel te boeien maar er zitten ook helaas regelmatig saaie momenten (vooral die met Daniel Brühl) in. Het laatste gedeelte van de film is overigens goed en ook wel verrassend. Dat deze film boven de middelmaat steekt is toch vooral te danken aan de cast die het best aardig deed. En dan met name de drie hoofdrolspelers te weten Ella Purnell, Clive Owen en ook Carice van Houten. De laatst genoemde ging uiteraard weer eens eventjes uit de kleren en ze praatte zelfs een beetje Nederlands in deze film, Hieperdepiep Hoera

P.S. de scene waarbij Carice van Houten naakt op de grond zit en waar haar dochter binnenkomt mocht er visueel best wezen.

Toch wel een film met hier en daar een eigen gezicht. Vooral het camerawerk en de belichting zijn prima en bij vlagen zelf meer dan dat. Des te meer is het jammer dat het verhaal niet goed uit verf komt, want het idee vond ik best interessant. Lang blijft het onduidelijk waar het verhaal naar toe want ten goede aan de spanning komt, maar richting het eind wordt het onnodig te complex en verwarrend gemaakt om je met een goed gevoel achter te laten. Clive Owen speelt sterk net als de twee kinderen, onze eigen Carince heeft een rol zonder betekenis en doet mee voor het plaatje.

Fresnadillo laat zien wel een eigen stempel op een film te kunnen drukken maar had met een beter uitgewerkt script een sterkere film neer kunnen zetten.

3*

Griezelmysterie.

Ondanks de aardige cast, waaronder onze eigen Carice van Houten, wil dit griezelmysterie nergens echt geheel van de grond komen. Sfeervol is het wel, maar het verhaal kent simpelweg te weinig verrassingen en zit nogal slordig in elkaar gestoken. Tijdens het einde kan de kijker zomaar het gevoel krijgen dat een luchtballonnetje leegloopt. Dat is jammer, want de juiste ingrediënten zijn wel aanwezig.

Redelijk.

De film is wel goed geschoten, er zijn genoeg goede scenes. De manier van vertellen is niet zo geslaagd, beetje rare volgorde om de twee verhalen zo te vervlechten. Dreigt het even spannend te worden, gaan we weer naar de ander toe.

De ontknoping vond ik ook nogal rommelig, en klopt niet naar mijn gevoel.

Niet zo'n goede film. Het grootste probleem is dat enige spanningsopbouw gewoon compleet ontbreekt. Dat is niet in de laatste plaats de schuld van de rommelige vertelstructuur, het constant wisselen tussen twee verhaallijnen. Er is nauwelijks plek voor een rustmoment: zodra het horrormoment in Madrid afgelopen is, worden we op een horrormomentje in London getrakteerd. Dat de structuur er tevens voor zorgt dat er geen tijd is om welk personage dan ook uit te werken, helpt natuurlijk ook niet mee. Maar toch, de structuur is niet het enige probleem. Een ander minpunt is de antagonist Hollowface. Ten eerste wordt hij al in de openingsscène vol in beeld genomen, wat de mogelijkheid dat de kijker zichzelf voor al bang aan het maken is, wegneemt. Ten tweede is een monster zonder gezicht gewoon niet eng als je het mij vraagt (al dacht mijn vriendin daar anders over). De uiteindelijke ontknoping met de onthulling van de identiteit van Hollowface is best leuk gevonden, maar opnieuw: eng is het absoluut niet. Laatste probleem: het acteerwerk is gewoon matig. Clive Owen speelt op de automatische piloot en Carice van Houten weet helemaal niets met haar rol aan te vangen - wat overigens ook maar moelijk kan, gezien haar personage eigenlijk overbodig is. Opvallende positieve uitschieter was Daniel Bruhl, maar ik denk dat het vooral komt doordat ik me er zo over verbaasde dat een Duitser zo vloeiend Spaans kon spreken.

Ondanks dat er genoeg mis is met Intruders - te veel voor een voldoende van mijn kant althans -, is het toch geen verschrikkelijke film. Als horror of als thriller is het niet bijzonder geslaagd, maar uiteindelijk blijkt de film daar ook helemaal niet over te gaan. Intruders gaat over traumaverwerking, en met dat als uitgangspunt kan ik niet zeggen dat ik bijzonder ontevreden ben. Het geeft een beetje stof tot nadenken in ieder geval, en dat is meer dan je van de gemiddelde horror kan zeggen.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Een waarschuwing voor de echte horror liefhebbers vooraf; Intruders wordt dan wel aangeduid als een horror, in feite hebben we hier te maken met een drama film vermomd als Thriller. Het wordt nergens echt eng, en tegen de tijd dat de finale zich aandient kijk je ook met een heel ander perspectief tegen het verhaal aan waardoor ik zelf het geheel dan ook meer als een slim verpakte drama productie zag. Dit is best goed gedaan want de conclusie zag ik als kijker niet snel aankomen. Aan de grondslag van al het ''gegriezel'' ligt dan ook een oorzaak die niet voor de hand liggend is en hoge ogen had kunnen gooien.

Ik zeg bewust had kunnen gooien omdat de ontknoping, hoe origineel deze ook moge zijn, mij behoorlijk tegenviel. Dit kwam met name omdat deze erg ongeloofwaardig was waardoor het me al snel niet veel meer kon schelen hoe goed gevonden deze uitkomst in eerste instantie was. De angst van het jonge meisje was hierbij nog wel geloofwaardig, maar dat de vader nu ook weer constant Hollowface begon te zien vond ik ver gezocht en niet gemakkelijk aan te nemen.De makers lijken hier iets te enthousiast over hun idee van het verhaal te zijn geweest, zonder er over na te denken of het wel geloofwaardig en sterk genoeg op de kijker over zou komen. En dit is precies waar het hem hier inzit. Het verhaal wekte namelijk wel mijn interesse op, en hoewel het verloop traag was en wat meer pit had kunnen gebruiken was het wel interessant genoeg om te blijven volgen.

Ook het camerawerk en de cast zijn prima, waarbij ik in eerste instantie niet het idee had naar een straight-to dvd release te kijken. Met uitzondering van onze eigen Carice van Houten die, op haar optreden in game of thrones na, hiermee duidelijk laat zien dat ze het maar beter bij Nederlandse producties kan houden. De conclusie maakt de totale ervaring zoals zojuist vermeld, echter compleet vergeetbaar. Het maakt duidelijk dat een goed verzonnen idee geen potten zal gaan breken, als elke vorm van logica en geloofwaardigheid grotendeels ontbreekt.

2,0*

Aardig plot, maar matig uitgewerkt. Carice had haar Engels accent wel mogen oefenen, want dit klonk nergens naar. Owen doet het niet verkeerd en Ella Purnell was erg adorable.

Al met al, met iets meer zorg voor bepaalde aspecten was dit een betere film geweest. Nu komt hij slecht uit op 2 sterren.

Viel me vrij lang nog best mee gezien het gemiddelde, maar op het eind wordt duidelijk waar het gemiddelde en de kritiek vandaan komt. Genant misplaatst, grotesk, vergezocht is nog een understatement. Zo'n film waarbij de vader dan ineens pas op het eind van de film lijkt te herinneren wat hij allang had kunnen weten enzo. Toch wel jammer want het had een vrij originele take op the Boogieman kunnen zijn.

Verder een beetje rare rollen links en rechts. Het gaat eigenlijk vooral over Owen en zijn dochtertje. Van Houten en Bruhl hebben allebei rollen die letterlijk helemaal niks aan de film toevoegen. Je krijgt vooral de indruk dat ze er inzitten om een beetje door Europa heen op naamsbekendheid te teren.

Het laatste stuk nekt de film volledig, sloeg echt als een tang op een varken allemaal, en dat overheerst toch uiteindelijk. Dat het eerste stuk niet eens zo slecht was doet er niet eens meer toe.

1.5*

Nee, dit was absoluut niet mijn ding. Alleen al dat onnodige twee-talige gedoe.
Het totaal belachelijk einde maakt het wel af. Kom op... opeens gaat er bij je een lampje branden en vervolgens ga je weer snel teug naar hui, vertelt een verhaaltje en klaar is kees? Om nog niet eens te spreken over de tijdgeest/setting waarin beide verhalen zich afspelen! Dit zou toch een veel duidelijker contrast moeten hebben!? Maar ja, dan hadden we het natuurlijk allemaal al meteen door gehad.
Eng werd het helaas ook helemaal nergens. En echt spannend kon ik het ook niet noemen. Nee, het was eigenlijk gewoon niets! Sterker nog... Anderhalf uur niets doen, was net zo spannend geweest.

Deze gaat heel snel in de prullenbak, om er nooit meer uit te komen!

1,5* met pijn en moeite!

Erg zwakke film! Rommelige vertelstructuur doordat er twee verhaallijnen zijn. Het is een dramatische Horror! De griezelmomenten waren erg zwak. En gingen niet verder dan er komt een enge man (Hollowface) uit de kast. Waarnaar Clive Owen met deze man ging worstelen. En al zeker niet geloofwaardig aangezien Clive ook de man kon zien. Oh ja dan was er nog de andere verhaallijn..... Deze voegde niet veel toe aan de hele film. Gelukkig komen er heel wat betere films uit Spanje.

Niet over de hele linie geslaagde Horror/Thriller maar Intruders had zeker zijn sterke momenten.Vooral technisch gezien maakte de film best indruk met zijn fraaie belichting en inventieve camerastandpunten.Ook de regie van Juan Carlos Fresnadillo bewees dat we hier met een talent annex vakman te maken hadden,iets wat ik door zijn vorige rolprenten overigens al vermoedde.

Clive Owen zet een sterke hoofdrolspeler neer en ook Ella Purnell als Mia deed het goed.De rest van de cast was een stuk minder met de immer verongelijkt kijkende Carice van Houten als dieptepunt.

Ook met de spanning zat meestal het wel snor maar de parallel lopende verhaallijnen,alhoewel niet onorigineel vond ik minder geslaagd.De film verloor daardoor nogal aan vaart.

En dan hebben we nog het Bassie einde (ik begrijp het wel maar ik snap het niet) dat nu ook niet echt overtuigend was.

Voor de rest toch wel een kleine voldoende maar er had wel enz. enz. enz.

Tegenvallende film waarin twee kinderen overtuigd zijn dat er een monster in hun kamer is. Repetitief, en niet alleen vanwege de parallelle verhaallijnen. De ontknoping waarin de twee verhaallijnen bij elkaar komen is op zich niet slecht, maar maakt de film er uiteindelijk niet echt beter op. Niet spannend, weinig origineel en clichématig.

Prima film.

De genre aanduiding schept duidelijk verkeerde verwachtingen, maar als je je van tevoren een beetje inleest weet je dat je geen volbloed horror kan verwachten. De film is dan ook meer een drama/thriller, waarbij de focus niet ligt op een origineel verhaal, maar op de uitwerking. Gelukkig is die naar behoren. Enkele fraaie shots, intense kleuren en sterke belichting. Jammer genoeg valt niet hetzelfde te zeggen over het acteerwerk. Owen is altijd wel een zekerheidje, maar van Houten en ook Brühl lopen er maar verdwaasd bij.

Verder gewoon een mooi filmpje. Niet uitzonderlijk, meer zeker bovengemiddeld.

3*

Apart.

Helaas maakt Apart het duidelijk nog niet helemaal perfect in zijn genre. Fresnadillo toont soms potentie in zijn film, maar helaas weet dat het niet helemaal waar te maken. Desondanks hebben de Spaans getinte horrorfilms altijd wel iets aparts.

Het haunted house genre spreekt me altijd wel aan, en dit dus automatisch ook wel. Duidelijk een film waar meer budget in is gegaan dan de gemiddelde horrorfilm. Helaas weten de effecten vaak niet altijd te overtuigen en zijn de sets het beste gelukt.

Acteerwerk is sterk, niks negatiefs op aan te merken. Zelfs Van Houten was uit te staan. Owen is best leuk in de hoofdrol, Brühl ook duidelijk best leuk bezig maar het beste kwam eigenlijk verrassend in de vorm van de jonge Purnell. Die ook echt leuk om te volgen was.

Sets zijn knap, de horror had er erg mee versterkt kunnen worden, alleen weet Fresnadillo de horror gewoon niet lekker over te brengen. De boosdoener is eigenlijk gewoon een hele suffe verschijning die nergens eng is en alleen maar een soort komische tint geeft.

Daarbij had de horror ook een stuk enger gemoeten. Het huis is griezelig, en de sets zijn nog griezeliger. Dat Fresnadillo dan alsnog geen bloedstollende horrorfilm op het scherm neer kan zetten is al een prestatie op zichzelf. Het had eigenlijk zowat alles om een leuk fimpje te worden die ook echt eng had kunnen zijn. Helaas. Daar kan de aparte finale ook niet al te veel aan vooruit helpen.