Philadelphia (1993)

Aids-drama met Tom Hanks als een briljante jonge advocaat. Hij is homoseksueel en seropositief. Wanneer een en ander bekend raakt, ontslaat het advocatenkantoor waarvoor hij werkt hem meteen. Jason Robards hoeft slechts zichzelf te zijn als de op het matje geroepen baas van de advocatenfirma en Steenburgens lieftallige gezicht contrasteert efficiënt met de meedogenloze activiteiten die zij in de rechtszaal gebruikt op Tom Hanks op de knieën te krijgen. Het uitstekende scenario van Ron Nyswaner snijdt ook andere aspecten aan zoals vooroordelen, discriminatie, liefde en de sociale dood van een aids-lijder. Hanks is levensecht tot het einde toe en zijn rol blijft de kijker zeer lang bij. Deze film werd bekroond met twee Oscars uit vijf nominaties...

Prima film, met sterk acteerwerk van zowel Hanks als Washington. De soundtrack van Bruce Springsteen is een juweeltje. De operascene is inderdaad wat te lang en het einde vd rechtzitting had wat spectaculairder en duidelijker gemogen. Maar verder niets op aan te merken

Hoewel niet bepaald mijn straatje, een zeer aangrijpende film.

Films als deze, die gewoon een sterk verhaal kundig vertellen, onderhouden, onder de huid kruipen en een sterk staaltje acteerwerk leveren, zijn meestal niet zo voor mij weggelegd. Ik ben meer van het opvallende en onvergelijkbare meesterwerk, minder van het politieke drama. Toch weet deze film dat vooroordeel ongelooflijk knap te ontwringen.

Het acteerwerk is overdonderend. Het overtuigt volkomen en geeft zonder twijfel veel meerwaarde. Daarnaast vond ik het thema en de karakters erg mooi. Het waren vooral de, soms subtiele, soms grote, emotionele ontwikkelingen die indruk maakten. Daarnaast zit de film doordacht in elkaar, het script mag er meer dan wezen. De tijdsprongen doen nergens gekunsteld aan, en het overzicht bewaren is ook eenvoudig. De 2 hoofdrolspelers lozen je er soepel doorheen. De rechtbankscènes waren prima, en werkten langzaam op naar het steeds meer voelbare mes dat boven Beckett's hoofd hangt. De scène dat hij zijn shirtje moet uittrekken was echt prachtig. In combinatie met dat weergaloze acteerwerk van Hanks maakt zoiets veel indruk.

En nog een scène die extra aandacht verdient: de scène na Beckett's feestje, waarin hij van Joe een vragenlijst moet beantwoorden. Compleet onverwachts komt er een geniaal stuk, wat precies laat zien hoe Andrew in het leven staat, dat hij eigenlijk ook maar gewoon iemand is. Een cruciale scène om Andrew te begrijpen, maar eigenlijk is Joe degene die er het meest door verandert. Hij vond het aanvankelijk gewoon niet kunnen dat Andrew's bazen de wet hadden overtreden, maar nu trekt hij zich het lot van Andrew (homo en aids-patiënt!) écht aan. Schitterend.

Verder - moeilijk te zeggen waarom ik de film zo goed vond. Het ontroerde me gewoon. Misschien is het wat standaard, maar het werkte wel allemaal. Wat me in deze film vooral opviel was het camerawerk. Vaak niks bijzonders, maar soms leidde het je echt in hoe een karakter zich voelde. Zwaaiend en zwepend wanneer Andrew in bovengenoemde scène in zijn element was, stil en confronterend wanneer die vreselijke advocate een paar feitjes opsomt. Hetzelfde geldt voor de muziek (van prachtcomponist Howard Shore), die sommige doodnormale momenten bijna boven zichzelf uit laat stijgen, en dan is daar plots de emotie voelbaar. Heel knap, en zo zie ik dat maar zelden.

Maar waar de hoofdrollen al buitengewoon geniaal zijn, waren het vooral de (reacties van) de bijrollen die zo ontroerend waren. Bijvoorbeeld die broer van Andrew die aan het einde in huilen uitbarst. De situatie voor zijn moeder. Voor zijn vriend. De dood werd angstaanjagend knap dichtbijgebracht. Wereldprestatie om dat weer zo tastbaar te maken.

Misschien moet ik maar eens vaker 'dit soort films' (af)kijken .

4,5*

Toch een lichte teleurstelling deze film, zeker na andere recensies en het gemiddelde. Dat de film als één van de eerste AIDS zo behandelde is noemenswaardig en goed. Maarja, na het zien dacht ik niet, wat erg. Verder zitten er nog al wat cliché's en is vooral het begin een groot vrolijk geheel. En dan is Hanks de perfecte man. HIj is altijd blij, doet niemand kwaad de hele familie steunt hem. Naarmate de film vordert ziet hij er steeds slechter uit, maar is dat niet een compliment aan de make-up? Toch geen klagen over hem.
Washington doet het nog beter, vooral bij hem is een ontwikkeling gaande. En dat weet hij prima uit te beelden. Ondanks vele cliché's rond hem.
En daarnaast is Robards als Wheeler heerlijk als grote baas (Republikein, veel geld, amerikaanse vlag in zijn tuin). Hij zet een mooie schurk neer, want dat is het.
Ook is de muziek schitterend. Maar de vele vrolijkheid door de hele film nekt het toch. En de sleutelscène met de operamuziek ging er toch een beetje over. Dat ging te lang door. De regie was duidelijk het minste bij de hele productie. Het beste was nog de intro, met mooie beelden en The Boos natuurlijk. Maar als het begin het beste is, dan kan de film nooit heel goed zijn. Ook niet heel slecht persé.

Uitstekende film moet ik zeggen. Het is een aangrijpend, wellicht iet wat simpel verhaal en voorspelbaar, maar het onderwerp is en was zeker toen een bespreek issue, en dan heb ik het natuurlijk niet over de Aids. Maar over de homo rechten. Ik vind dat mooi verwerkt, en moest ook erg denken aan Milk. Zoals ik zei, het is wel wat voorspelbaar en vaak ook cliché, maar ik vind toch dat het niet zoveel uitmaakt omdat de film gewoon heel goed in elkaar zit. Het verhaal is gedurende 2 uur continue boeiend, en ik heb me dan ook niet verveeld, geen moment zelfs. Enige echte minpunt is dus dat het wat voorspelbaar was, maar aan de andere kant de film had ook geen ander eind mogen hebben.

De cast is echt heel goed in Philadelphia. Natuurlijk steelt Tom Hanks de show, weer een rol waarin hij zichzelf goed neerlegt. Jammer dat hij neit zoveel doet als acteur, meestal 1 film per jaar. En zeker de laatste jaren vallen die wat tegen. Maar hij heeft terecht die Oscar gewonnen voor deze rol. Ook Denzel Washington doet het erg goed, is ook één van de beste acteurs van dit moment nog. Ook een prima rol van Antonio Banderas, een andere rol dan je van hem gewend zult zijn en soms is het wat onwennig maar hij deed het goed. Net als de rest van de cast. Alleen Steenburgen, de advocate vond ik wat vervelend en niet zo goed, maar dat ligt denk ik meer aan de persoon.

Ook de muziek was prachtig. Maar ja Philadelphia is echt een heel mooi nummer dus dat zit gewoon lekker mee. Jammer overigens dat je zo weinig van de jury zit, had wel wat meer mogen gebeuren a lá 12 Angry Men, niet te veel natuurlijk maar wel wat meer.

4*

Weinig overtuigende film.

Voor een rechtbankdrama wil Philadelphia te veel op het sentiment proberen in te spelen en raakt daarmee nergens de juiste snaar. En ook het personage van Washington vond ik niet echt overtuigend; is er sprake van voortschrijdend inzicht of van ordinaire draaikonterij? In mijn ogen is het tweede het geval, want wáárom is het in hemelsnaam nodig zo de focus te leggen op zijn moreel goedbedoelde handelingen? Ikzelf had bij een film als Philadelphia liever een wat meer objectieve kijk op de gebeurtenissen gehad; gewoon een registratie van hetgeen gezegd en gedaan wordt in de rechtzaal. De film was in mijn ogen dan een stuk beklemmender geweest, want het is me nogal een onderwerp dat er aangesneden wordt.

En dat houdt de film ook van een lagere score. Het onderwerp was namelijk erg interessant en boeiend en ook het acteerwerk van de acteurs afzonderlijk was op zich in orde (hoewel ik Hanks niet helemaal overtuigend vond).

Het kijkt verder ook allemaal redelijk weg, maar de film blijft bij mij op 2 sterren staan.

Matigheid troef door het script hier. Vooral die operascene met een ontroerde Tom Hanks was een grote miskleun. Verder waren de 2 thema's (homoseksualiteit en AIDS) wel interessant, maar misschien dat de film indrukwekkender werd als maar één van die twee thema's genomen werden en dat beter uitgediept werd. Nu kwam het allemaal geforceerd en gekunsteld over.

Op zich is 'Philadelphia' een degelijke film met een degelijke cast, maar ook niet meer dan dat. De vertolking van Tom Hanks, die 12 kilogram moest afvallen voor deze film, was goed, maar ook niet meer dan dat. Ik acht zijn prestatie geen Oscar waardig. Denzel Washington acteert goed, maar is dan weer niet geloofwaardig. Welke homofobe advocaat gaat een homeseksuele aids-patiënt verdedigen alleen omdat er een wet gebroken is? Juist, geen enkele. Als dan het beeld dat Miller aan het begin van de film heeft zou veranderen door de samenwerking met Andrew Beckett, zou het nog geloofwaardig geweest zijn. Maar ook dat gebeurt niet.

Het meest interessante stuk is de rechtzaak. Alleen spijtig dat er zo abrupt een einde aan werd gemaakt. Waar zijn de indrukwekkende eindpleidooien gebleven? De onvermijdelijke pogingen om de jury te imponeren en te manipuleren? Dat miste ik aan deze film.

Wat me dan weer wel aanstond aan de film was de boodschap die regisseur Demme de kijker wil meegeven. De maatschappij de dag van vandaag wordt steeds intoleranter, steeds meer bevooroordeeld en steeds meer kleingeestig. Hier moet iets aan gedaan worden. Je gaat niet dood als je in contact komt met mensen die aids hebben en de meeste homoseksuelen zijn mensen als u en ik en geen mensen die in een tarzantanga met een flashy roze pruik op praalwagens staan te dansen tijdens een gay parade.

Een speciale vermelding zou ik toch nog wel willen schenken aan de geweldige soundtrack 'Streets Of Philadelphia' van Bruce Springsteen. Het is en blijft een geweldig nummer en geeft de begingeneriek iets extra mee.

Are you gay?...

Prachtige film. Precies de soort films waar ik van houd!
Ik neem aan dat een heleboel mensen deze film 'te sentimenteel' vonden, want dat druipt er natuurlijk vanaf.
Je weet van tevoren eigenlijk al hoe het afloopt, maar toch was de manier waarop leuk om te zien.

Het onderwerp dat aangesneden wordt, zal in die tijd ('93) enorm populair geweest zijn (of juist niet ). Kan iemand dit bevestigen?

Het einde werd naar mijn idee iets teveel uitgemolken. Bovendien hadden ze de lijn beter door kunnen trekken en dan dus geen blije begrafenis moeten doen, maar beter een gewone.

Ook miste ik een ijzersterk eindpleidooi. Zo eentje waarvan de jury geneigd is naar de kant van het bedrijf te kiezen, maar vlak voor het einde komt de advocaat (van de aanklager) met een ijzersterk pleidooi waardoor iedereen overstag gaat.

Gewoon een goede film die goed te kijken is
4,0*

'What do you call a thousand lawyers chained together at the bottom of the ocean?
A good start.'

Mooi drama met ijzersterke rollen van Hanks en Washington. Ook de rest van de cast is meer dan redelijk, met uitzondering van Banderas, die weer van die achterlijke bewegingen moet maken. Misschien dat dat er flikkerachtig uit moet zien ofzo, maar de man doet dat in elke film waarin die speelt. De soundtrack is fantastisch.
Helaas wordt de film aan het eind wat minder. Het gedeelte in het ziekenhuis is veel te dik aangezet en waarom gaat de hoofdpersoon in een film als dit altijd precies een paar uur na de uitspraak dood. Veel te geforceerd.

Was deze datum een stille hint voor aanstaande zaterdag, de gay parade? Wat maakt het. Niet alleen een film over het vechten voor rechten voor homoseksuelen, ook voor zieke en ook voor de rechten van een mens. Erg ontroerende film die me later pas wist te grijpen, het opera-moment als hoogtepunt, I am life: prachtige scène en wist toen pas goed mijn aandacht te trekken zodat ik mee werd gesleurd in het verhaal wat me pas op het eind los liet. Hoewel de film ontroerend was en niet erg een feel-good gehalte had was de film absoluut geen jank film. Het verhaal werd goed verteld en wist alleen op het einde een klein mogelijk jankmomentje te geven, wat niet gebeurde: maar toch wel wat tranen in me ogen. We hopen op het beste, terwijl we van te voren weten dat het niet zal komen. Ja, ik ben hier wel tevreden over. Een film met Hanks is altijd de moeite waard geweest te kijken, wat een acteur. Ik geloof hem iedere keer weer. 4*

edit: @Vascago Ja ik vond het ook erg jammer wat jij aan tipte. Misschien een beetje te voorspelbaar, maar wanneer de audio galmde kon het ook niet anders... Niks aan te doen en probeerde me daaraan niet te veel te storen. En ben het ook gelijk vergeten, vandaar dat ik het ook niet benoemde.

Redelijke Drama, maar nergens echt verdrietig.

We hebben het al wel weer over 17 jaar geleden, waarin Aids wat minder bekend en geaccepteerd was als nu. Alles wat nieuw, eng en anders is wordt gezien als bedreiging. Het kan natuurlijk niet dat Hanks wordt ontslagen om zijn ziekte, maar ik kreeg ook nergens een extreme hekel aan zijn bazen of zo. Wil overigens niet zeggen dat ik het goed praat.

Tom Hanks en Washington, tsja wat moet ik er van zeggen. Ik vind het beiden dezelfde soort acteurs. Niet echt vernieuwend en ik ga er ook niet voor naar de bioscoop bijvoorbeeld. Banderas past inderdaad niet thuis in dit soort films. Die moet je gewoon een gitaar, zwaard of lekker mokkel geven. Goed dat de ziekte in een film eens bod kwam. Hanks zou tegenwoordig nog een hele tijd leven, dat is altijd wrang bij nieuwe ziektes natuurlijk.

De muziek en dan vooral dat nummer van Bruce Springsteen vind ik schitterend. Het is in ieder geval een film die je de 1e uren nog wel even blijft afspelen in je hoofd.

Tsja, het is een beetje dubbel. Ik herinner me nog dat deze film net uitkwam en het was een superspraakmakende film. Nog nooit was een onderwerp als HIV en aids op een dergelijke manier neergezet. Toen was het ook echt nog een doodsvonnis als je de ziekte had. Nu kan je er nog een paar tientallen jaren mee door maar toen was het met 10 a 12 jaar al bekenen. Soms nog wel veel minder.

Dus ik kan me voorstellen dat de jongere lichting stemmers onder ons de film met hele andere ogen zullen bekijken. Want nu is de film helemaal niet meer zo spraakmakend en komt het misschien meer over als een standaard drama. Ik zelf ben toch nog steeds onder de indruk. Het onderwerp leefde zo onder de mensen in de tijd dat deze film uitkwam. Dat gevoel komt gelijk weer bij me boven als ik naar deze film kijk.

Ik vind ook dat Tom Hanks hier zo'n sterke rol neerzet. Vooral als hij daadwerkelijk aids krijgt en ziek wordt. Dat vind ik echt knap gedaan. Ik kon ontzettend met hem meeleven. Zelfs Antonia Banderas vond ik zeer geloofwaardig.

Deze film krijgt toch nog een hoge waardering van mij. Ik vind het sterke acteerwerk en de controversie van toen heel sterk wegen voor mij persoonlijk.

De rechtbankscènes zijn best goed, maar halen niet het peil, een knappe Denzel Washington ten spijt, van enkele films uit de jaren 50, 60... met o.m. Henry Fonda, James Stewart...

Wel beslist op topniveau zijn de scènes waarbij het accent gelegd wordt op de emoties bij het ten dode opgeschreven slachtoffer, alsook bij zijn entourage, zelfs de zakelijke. De gevoelige "aria"-scène is hier een voorbeeld van, alsook het einde van de film.

Tom Hanks is outstanding.

Deze eens bekeken omdat toen deze uitkwam enorm veel rond deze film te doen was. Toch vreemd dat ze deze na de release nog bitter weinig op de tv hebben getoond, dus dacht 'k daar eens verandering in te brengen.

Zelf was het de eerste keer dat 'k deze film heb gezien. 'k vond het een mooie film, met een overtuigende cast. Het oh zo bekende liedje "Streets of Philadelphia" is een mooie toevoeging aan de film.

De film speelt een groot deel af in de rechtbank, maar het werd allemaal redelijk boeiend gebracht. Wel wat vreemd dat de acteurs heel vaak recht in de lens kijken, meestal is dit niet de gewoonte in films.

Tja 'k vond hem wel eens de moeite om te bekijken.

Philadelphia

De tragedie over het leven van een homoseksuele Aidspatiënt die, zo beweerd hij, ten onrechte wordt ontslagen vanwege zijn geaardheid en zijn ziekte.

Een zeer gevoelig onderwerp. Zelfs vandaag de dag, precies 20 jaar later, is het nog aan de orde van de dag. Er gaat ook nu nog geen enkele dag voorbij dat homo's niet gepest of uitgescholden worden. Triest. Philadelphia probeert dit met deze tragedie over het leven van Becket op de kaart te zetten. Dit is voor mij persoonlijk bijzonder goed gelukt.

Het verhaal draait zich deels om het leven van Becket als persoon, en deels om het leven van Becket als aanklager van zijn voormalige werkgever. Het is moeilijk om de dramatiek rondom zo'n rechtszaak weer te geven buiten de rechtszaal maar ook daarbinnen. Toch denk ik dat Jonathan Demme dat uitstekend gedaan heeft. Je maakt sprongen in de tijd, af en toe maanden, en gelukkig worden die niet gevuld met onnozele scènes en dialogen. Het is geen spetterende crimefilm die om de rechtszaak draait maar het is echt een film waarin de gevoeligheid en de emoties van de rechtszaak naar buiten komen. Er wordt niet geschreeuwd, er wordt niet vel uitgehaald naar de tegenstander, maar alles wordt op een gevoelige manier gebracht. Zo houd Jonathan Demme de emotie en dramatiek rondom de film zeer goed vast.
Echter komend uit een gezin met de opvoeding dat iedereen gelijk is moet je een beetje inkomen. Je moet je plaatsen in een samenleving waarin homoseksuele mensen niet gelijk zijn aan heteroseksuele mensen en dat is af en toe moeilijk. Zo heeft het verhaal zijn zeer boeiende aspecten (denk aan het stukje met de Aria), maar ook zijn wat vervelendere.

Tom Hanks zet hier werkelijk een fenomenale prestatie neer. Hij is altijd al goed geweest in typetjes, als Forrest Gump, maar hier weet hij echt het gevoel van je scherm af te laten springen! Denzel Washington vind ik in deze film echter wat matiger spelen. Ik vind dat hij nogal oppervlakkig blijft en iets meer uitgediept had mogen worden als persoon. Verder doen de andere acteurs ook wel hun best maar die komen niet boven een gemiddeld niveau uit.

Alles is prima, simpel in beeld gebracht. Dit past goed in deze film. Geen flitsende beelden maar gewoon alles goed bij de dramatiek houden. De overbekende Amerikaanse rechtszaal, het ziekenhuis, het advocatenkantoor; alles is gewoon. Het is zoals je het altijd ziet in films en dat is hier wel prettig. Een goede zet van Jonathan Demme

Al met al kan je je goed vermaken met deze film. De twee uren kijken zo weg en je verveelt je niet. Hij krijgt van mij een prima beoordeling.

3.5*

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Tom Hanks en Denzel Washington

spelen zeer goed...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digtal)...

Mooi HD kwaliteit...

Was erg lang geleden dat ik deze gezien had. Laatste keer was in 2007, toen ik nog maar 11 jaar oud was. Ik zal er waarschijnlijk niet veel van begrepen hebben. Dat is al af te lezen uit mijn berichtje hier waarin ik schrijf dat ''Tom Hanks niet zo'n geweldige rol speelde''. Onervarenheid zullen we maar zeggen..

Philadelphia is wat mij betreft een prima film. Als ik het goed begrepen heb is dit zowat de eerste 'grote' film die Aids aan de kaak stelde. Dat doet regisseur Jonathan Demme op een goede, en vrij rauwe wijze. De film bevat een aantal erg overtuigende scenes, die veelal te danken zijn aan de sterke rollen van zowel Tom Hanks als Denzel Washington. De rechtbankscenes zijn erg interessant. Ondanks dat ik toch wel verwacht had dat Washington de zaak zou winnen, stoorde ik me er niet aan. Misschien was een van de beste scenes nog wel waar Hanks helemaal opgaat in die aria. Overigens ook opmerkelijk dat hij ontzettend veel is afgevallen om zijn rol geloofwaardig over te brengen.

De film bevat een aantal momenten die je best wel weten te raken. De vaart zit er ook goed in. Moeiteloos weet het geheel je twee uur te boeien. De film heeft me dan ook totaal niet verveeld. Ik kan ook niet zeggen dat ik het minder interessant of geloofwaardig vond, omdat er nu hiv-remmers bestaan. De vertolking van de personages wordt op zo'n manier naar voren gebracht dat je gewoon medeleven krijgt. Ik vond de film dan ook totaal niet verouderd overkomen.

Wellicht dat er hier en daar misschien wel wat clichés en voorspelbaarheden zichtbaar zijn, maar die vond ik dan maar zeer gering. Overigens vormt dat verder ook geen probleem, omdat het geheel gewoon overtuigt. De cast, uitvoering en muziek zijn allen punten waar zichtbaar aandacht aan is besteed. Genoeg redenen om er een halve ster bij te doen.

4*

Zo onnozel ik Forrest Gump vond (niets ten nadele van Tom Hanks), zo aangrijpend vond/vind ik deze film. Delicate materie, toen meer dan nu, zeker nu mensen niet meer dood hoeven te gaan aan aids. Maar ook omdat het verbonden was aan de positie van homo's. Veel veranderd natuurlijk, met name onder Obama, w.o. afschaffen van het "don't tell" principe in de Amerikaanse krijgsmacht en het homo-huwelijk. Ook aangrijpend omdat een op zich mooie relatie tussen senior partner Wheeler (gespeeld door Jason Robards) en Andy (Hanks als nieuwe associate in de law firm) grondig bedorven wordt. Een principiële strijd ("fired because of incompetence" vs "fired for having aids") eindigt als courtroom drama, waarbij Denzel Washington als iemand die ook eerst over z'n eigen bedenkingen jegens homo's moet heen stappen, zijn beste beentje voorzet. Fantastisch geacteerd tot op de kleinste rollen (w.o. de moeder), met een vanzelfsprekendheid die je alleen bij de best gescripte films ziet. Vals of overdreven sentiment ligt bij dit soort films nl. al snel op de loer. Bibliotheek scene alleen al een juweeltje. Ook de moeilijke momenten, zoals het gepeur in Andy's persoonlijke leven w.o. zijn escapades als "active homosexual who contracted the disease", worden niet gespaard. Er is zowaar door regisseur Jonathan Demme een authentiek 'toneelmoment' ingelast, met bijpassende veranderde belichting, en dat is als Hanks 'La mamma morta' uit Umberto Giordano’s opera Andrea Chénier toelicht. Oscar voor Hanks.

Een van de weinige bekende Hanks films die ik nog niet gezien had.

Een sterk en aangrijpend verhaal met een sterke acteerprestatie van Hanks en degelijk werk van Washington. Wat me echter het meest aansprak was de chemie tussen Hanks en Banderas en de overige familieleden. De relaties lijken allen zo oprecht en blijven goed standhouden tot het einde.

Verder misschien wat aan de lange kant. Vooral de hoorzitting zelf word behoorlijk uitgesponnen en had hier en daar misschien wat korter gekund.

Verder is de film ook wel een sterke weergave van de V.S. anno 1993.

Ook kent de film een sterke soundtrack met leuke bijdrages van verschillende bekende Amerikaanse artiesten.

Over het algemeen is dit een best sterk en aangrijpend drama.

Philadelphia vind ik een mooie film.

Deze film vertelt op een mooie wijze het verhaal van de veel belovende advocaat Beckett die plots ontslagen word omdat hij aids heeft. Beckett accepteert dit niet en spant een rechtszaak aan tegen zijn oude werkgevers. Intussen krijgt Beckett geleidelijk aan steeds meer last van zijn ziekte…….

Het acteerwerk in deze film is heel erg goed. Allereerst een prachtig rol van Tom Hanks. Hij zet Beckett heel goed neer als een mens van vlees en bloed. Ik leefde met Beckett mee. Goed werk van Hanks. Ook de rest van de cast acteert heel erg goed. Hele mooi rol van o.a Denzel Washington als Joe Miller. Er valt op acteergebied eigenlijk geen valse noot de bespeuren.

Het verhaal wordt op een rustige manier verteld. De film neemt goed de tijd om het verhaal te vertellen. Misschien had het tempo iets hoger mogen zijn, maar het trage tempo stoorde eigenlijk nauwelijks. En ik heb daarbij liever dat een film iets te traag een verhaal verteld dan veel te snel.

Ik vond het einde van de film, waar we oude filmbeelden zagen van Beckett erg mooi. Dit hebben de film makers mooi gedaan om hier mee te eindigen. Wat verder opvalt is de uitstekende muziek. Howard Shore heeft erg mooi werk afgeleverd. Maar in de film krijgen we niet alleen mooie muziek van Shore te horen……

Al met al vind ik dit een goede en mooie film.

4 sterren voor deze film.

Degelijk rechtbankdrama met goed acteerwerk van Tom Hanks en Denzel Washington. Mooie openingsscène met het nummer Streets of Philadelphia van Bruce Springsteen. Qua uitwerking van het plot is het echter allemaal weinig verrassend, zodat de film mij niet echt kan imponeren.

Aangezien men deze Philadelphia als een klassieker beschouwd, vandaag maar eens bekeken. Niet direct mijn type film, dat werd al meteen duidelijk. Tom Hanks en Denzel Washington doen zeker hun best maar het wordt al snel duidelijk hoe de film zou gaan eindigen. Ook niet voldoende scènes die er echt uitspringen wat mij betreft om een zogenaamde klassieker te zijn. Voor mij is het dat althans zeker niet. In 1993 waarschijnlijk erg actueel, nu daarentegen is aids zo goed als onzichtbaar geworden omdat de ziekte goed onder controle kan worden gehouden door aidsremmers. De film deed me dan ook vrij weinig. Muziek was wel goed, de operascene wel speciaal. Philadelphia is puur Oscarmateriaal en heeft er dan ook 2 gewonnen. Wel in orde om eens te bekijken maar daar blijft het dan ook bij.

Pfoe.

Ooit wel eens gezien, maar kon me hier amper wat van herinneren, behalve dan dat de film toen wel wat commotie veroorzaakte door het onderwerp. En natuurlijk de title song van Springsteen, eentje die ik vroeger erg goed vond.

Het eerste uur is best aardig. Typische rechtbank film natuurlijk, met een cheeky Hanks en Washington die met z'n lachjes en lakonieke houding de perfecte Hollywood advokaat speelt. Zou zie iemand toch nooit mijn eigen zaak toevertrouwen denk ik, maar binnen een film is het wel leuk uiteraard.

Maar Demme mikt niet zozeer op leuke rechtbankscenes, zoveel is duidelijk na het zien van het tweede uur. Daar wordt volop de drama kaart getrokken, jammer genoeg op een zéér sentimentele en goedkope manier. De scenes worden steeds tenenkrommender, met als trieste hoogtepunt de eindgeneriek met beeldjes van vroeger.

Mnee, Demme gaat volledig de bocht uit tijdens het tweede deel, waardoor het redelijk begin snel vergeten is en er vooral een erg zure nasmaak blijft hangen wanneer de credits eindelijk over het scherm beginnen rollen.

1.0*

Een rechtbankdrama met een thema dat vooral toen nog harder aankwam. Niet dat homoseksualiteit of AIDS nu voor iedereen evident zijn helaas, maar we zijn (hopelijk toch) al wat ruimdenkender geworden. De film is een typisch Amerikaanse rechtbankdrama, beetje in de stijl van John Grisham. Het is dan ook vooral een goed gemaakte film met sterke acteurs, passende muziek en Jonathan Demme die alles in goeie banen leidt. Dat heeft wel z'n voordelen, want het onderwerp wordt wel serieus gebracht en geen parodie. Het verhaal loopt wat standaard en heeft toch wel wat kracht verloren na al die tijd. Maar het is een kwaliteitsvolle film waar je zeker van kan genieten.

Ik kende Philadelphia eigenlijk alleen maar bij naam, maar had geen idee waarover het precies ging. Geen idee dus dat het een rechtbankfilm was met een uitgesproken beladen onderwerp. Het was een film die me vrij geraakt heeft. Ik was eveneens onthutst van het feit hoe sterk het taboe 30 jaar geleden nog was over homoseksualiteit en bij uitbreiding aids. In dat opzicht is de film geslaagd in zijn opzet. Ik vernam dat de film destijds ook de nodige beroering opriep. Om het met de woorden van Denzel te zeggen: “Laten we eens praten waarover we het werkelijk hebben”. De film is eveneens gebaseerd op een waargebeurd verhaal, eveneens bij een ontslag, maar daar zou de werknemer geleden hebben aan huiskanker (waarbij de werkgever verkeerdelijk dacht dat het aidsvlekken waren).

Uiteraard kan je niet naast de uitstekende cast kijken. Tom Hanks kreeg niet voor niets die Academy Award voor zijn rol als vechtende terminale aidspatiënt (net als de film in zijn geheel). Toch schat ik de prestatie van Denzel Washington minstens even hoog in met zijn sublieme advocatenrol. Zijn flair, naturel en tikje nonchalance (arrogantie?) spatte van het scherm!

Er wordt ook de nodige aandacht besteed aan het thema homoseksualiteit en aids als taboe in de maatschappij. Dat was alles behalve rooskleurig. Ook Mr. Miller heeft zo zijn opinie over homo’s. Zelfs na de eerste debatten was hij op café zeer duidelijk: “They make me sick”. Toch nam hij de job aan, enerzijds uit medelijden, anderzijds om recht te doen zegevieren waarbij een ziek persoon onrechtmatig ontslagen wordt.

Op café, in de sauna (blijkbaar) of tussen vrienden onderling wordt er wel eens wat afgezeverd over homo’s: grapjes al dan niet met een gemeende sarcastische ondertoon zijn legio. Het is goed dat de film echt het taboe oprakelde en ter sprake bracht. Het was frappant te zien hoe Andrew behandeld werd in de bibliotheek, als een paria, als iemand die in letterlijk in quarantaine moest geplaatst worden. De walging, het misprijzen én de angst droop een aantal keer van het scherm. Dàt was destijds het heersende idee van de samenleving: aids als een vorm van immanente gerechtigheid. Waar hoorden we dit nog? Knap hoe sereen sommigen daaronder kunnen blijven.

Het enige minpuntje van de film vond ik de confrontatie in de winkel tussen Washington en die rechtenstudent. Vond ik vrij goedkoop en clichématig. Was voor niets nodig. In mijn ogen is Philadelphia zijn 4,0* waard: voor de boodschap, het thema en de uitstekende acteerprestaties alleen al.

Jonathan Demme's Philadelphia was blijkbaar de eerste film omtrent het onderwerp AIDS dat het grote VS-publiek haalde. Ook wordt de film gezien als één van de titels die het Amerikaanse commerciële homotijdperk van de cinema inluidde. Op een of andere manier verwacht ik toch altijd bij een film uit de jaren negentig dat ik me nauwelijks hoef aan te passen aan de mindset en zeitgeist van het jaar van productie. Toch kostte me het deze keer veel meer moeite om met ogen anno 2017 deze op emancipatie van homoseksuele AIDS-patiënten gerichte film te verorberen. De soundtrack alleen al is veel te sentimenteel om een verder goed onderbouwd script te ondersteunen. Ook de nodige zoetsappigheid om een film over de AIDS-epidemie rondom homoseksuelen smakelijk te houden voor de conservatieve twintigste-eeuwse filmbezoeker lijkt nu over-de-top, eigenlijk zelfs wat bespottelijk (zie: het familie-amateurfilmpje-cliché, zodat we met z'n allen kunnen humaniseren met het ziek personage: de familie is mentaal hartstikke gezond en bovendien doen ze dezelfde dingen als mijn familie). Trouwens, zou een advocaat tegenwoordig nog openbaar uitspreken dat hij homoseksuelen vies vindt? Zou men nu nog de hand wassen na deze geschud te hebben met die van een HIV-patiënt? Laten we hopen dat we dat stadium al ruim zijn gepasseerd, op z'n minst in West-Europa. Hoe dan ook, Philadelphia lijkt in een paar jaar tijd toch echt over datum te zijn. Niet alleen de filmstijl doet te zoet aan. Ook het onderwerp wordt te clichématig aangehaald. Dat maakt het trouwens wel interessant om naar te kijken. Gelukkig maken Demmes bijzonder camerawerk (het constant vanuit de ogen van een ander kijken past goed bij het toen controversiële thema) en het geweldige acteerwerk van Hanks en Washington heel veel goed.

Vanavond op belgie 1 om 21.20.

Voor de zoveelste keer ga ik het weer bekijken.

Wat mij betreft de beste rol van Tom Hanks

ooit.En qua caracter acting de beste film.

Gevoelig tijdloos en hard.

Wat voor mij persoonlijk is in deze film is

toch het racisme,in dit geval dan door de ziekte

aids.Dit gedrag hoe hij behandelt wordt is

in deze tijd niet vreemd.Gebeurt nu ook.

Ik denk dat voor heel veel amerikanen deze

film dus ook gevoelig ligt.Omdat het iets weerspiegelt wat echt gebeurt en hoe wij met

elkaar omgaan.De rol van Denzel vind ik belangrijk want als iemand anders deze rol had gespeeld dan had deze film de chemie niet gehad die Hanks en Washington wel hebben

en de film maakt.En het spat er vanaf.

Puur als film liefhebber voor mij een 5.0

Beetje over de top.

Sure, het is een zwaar onderwerp. Maar Demme zet het laatste uur vol in op sentiment. En dat is jammer, want het eerste uur was best aangenaam. Niet te zwaar, maar gewoon een man die struggled met zijn ziekte en zijn sociale leven. Had van mij part best de gehele film door mogen gaan, maar op een gegeven moment gaat de knop om en worden de zakdoekjes tevoorschijn gehaald. Het wordt dan niet alleen een stuk saaier, maar ook enorm voorspelbaar. Het is dat de acteurs het goed doen, anders had ik wellicht het einde niet gehaald.

Eerste deel 3,5*, tweede deel 1,5*, afgerond een 2,5*.

Prima drama over een tweetal zware onderwerpen in de jaren '90. Eerder de miniserie Angels in America gezien waar degelijke onderwerpen worden behandelt.

De film begint heel bescheiden met Hanks die de top-ace is bij een grote advocatenkantoor, de wereld ligt aan zijn voeten. Toch zijn er aan kleine dingetjes te zien dat er wat mankeert aan Hanks, het onheilspellende voorteken in die zin dat alles wel eens heel anders kan worden.
Prima rol van Washington en een fan-tas-tische rol natuurlijk van Hanks. Veel sentiment en drama op het einde met de familie- en jeugdfilmpjes. Het toch wat luchtige en soepele van het begin is er wat af en ik persoonlijk vind het erg ondoorgrondelijk en zwaar worden rond Hanks zijn monoloog over
Maria Callas haar aria. Het einde vind ik dan wel weer heel aardig gedaan en mooi bescheiden in beeld gebracht een telefoontje, geen onheilspellende teksten, geen opgebaarde lijken of dergelijke dingen, maar een mooie wake. De jeugdfilm is wellicht weer wat to much,maar vooruit.

Prima drama, geen top. Wel een prachtig mooi nummer aan deze film gekoppeld. The Boss natuurlijk met Streets of Philadelphia.