Margin Call (2011)

IJzersterk! top cast!

Deze film gaat over het moment dat de financiële bubbel knapt en de oorzaak van de huidige werelwijde recessie. Het verhaal is licht gebaseerd op het failliet verklaarde bedrijf "Lehman Brothers" in 2008 --->>> NRC Lehman Brothers-special

Moeilijke materie maar werkelijk ijzersterk gefilmd. De hiërarchie, beginnende bij een jongen (badgley) die net bij het bedrijf zit en een salaris heeft van $250.000 per jaar, zijn manager (bettany) die $2,5 miljoen per jaar, de baas (spacey) van de afdeling die waarschijnlijk $10 miljoen per jaar incl bonussen ontvangt, zijn baas (baker) waarschijnlijk $20 en dan uiteindelijk de opperbaas (irons) die $85 miljoen mag bijschrijven op zijn rekening, is goed in beeld gebracht.

Daarnaast gaat hele probleem over een VAR- model, die de afdeling risico management gebruikt om het risico te beperken, wat niet meer up to date is aan de huidige markt. Andere banken volgden deze grote investeringsbank zonder zelf goed research te doen naar wat de pakketten eigenlijk waard zijn. Omdat het bedrijf in de film al 2 weken lang deze te hoog gewaardeerde pakketten verkocht én inkocht merkten andere mensen/bedrijven niet op dat ze eigenlijk niet veel waard zijn.

Pas op het moment dat het bedrijf in de film alleen maar gaat verkopen en niet meer inkoopt, merken andere mensen/bedrijven dat er iets niet in de haak is. Ze moeten zoveel mogelijk verkopen voor 15:00 uur want tegen die tijd weet de hele financiële wereld dat ze een zogenoemde fire-sale doen. Alles verkopen. Alles verkopen want ze weten dat het niks waard is. Je ziet ook nog dat ze een trade doen waar ze 131 miljoen op verliezen, want als ze de pakketten houden maken ze nòg meer verlies.

Ze verkochten pakketten wat niks waard waren, de mensen/bedrijven die ze kochten maken verlies waardoor ze hun hypotheek en rekeningen niet meer kunnen betalen, de bedrijven waar ze hun hyptoheek en rekeningen moesten betalen krijgen hun geld niet en gaan failliet, hierdoor moeten ze weer werknemers ontslaan en zo zit de economie in een neerwaartse spiraal wat tot op de dag van vandaag voelbaar is. Grote werkeloosheid, bedrijven failliet en ga zo maar door. En dat alleen omdat de opperbaas van dat bedrijf zijn zaken niet op orde had en hij die dag alles verkocht heeft wetende dat het niks waard is om zelf nog rijker te worden.

Dat ze dit niet laten zien in de film is juist heel doordacht. Kijk om je heen in jouw maatschappij en dan zie je het, moet de regisseur gedacht hebben. Het einde is het enige wat humaan is in de film en daardoor, als je erover nadenkt, ook goed gevonden door de regisseur.

Naar aanleiding van een fragment van deze film in VPRO’s Tegenlicht over Londonse bankiers deze dvd weer eens opgezet.
Geslaagde en onderhoudende film over het bankwezen en de rommelkredieten. Goed script en goede acteerprestaties van de hele cast maar heb vooral van de rollen van Jeremy Irons en Paul Bettany genoten. Er wordt ook een redelijk goede poging gedaan het probleem van de bank te schetsen dmv de metafoor van de stoelendans en de muziek die langzamer of al opgehouden is met spelen.

Einde van de film kwam voor mij wat abrupt, ik had nog een day after the fire-sale verwacht. Wel ‘mooi’ om te zien dat ondanks de vaak goede bedoelingen van de meeste werknemers er uiteindelijk, om uiteenlopende redenen, toch altijd voor het grote geld gekozen wordt.
Goed, 3.5*.

Margin Call is speelt zich af in 2008, aan de vooravond van de grote financiële crisis. Twee jonge analisten bij een grote bank ontdekken dat deze bank op het punt staat totaal te imploderen. Ze rapporteren dit bij hun leidinggevende. En dat is al meteen waar de film anders is dan je verwacht: bij de meeste films zou de leidinggevende de twee snuiters ontslaan, opjagen, in diskrediet brengen, vermoorden of wat dan ook. Nee, niet in Margin Call: de leidinggevende zegt "potverdorie zeg, dat is niet best", roept zijn eigen leidinggevende erbij die op zijn beurt hetzelfde zegt en de grote baas belt. Die vervolgens ook zegt: "potverdorie zeg, dat is niet best."

Je verwacht een soort "man who knows too much" scenario, maar je krijgt een film over mensen die in hetzelfde zinkende schuitje zitten en proberen zichzelf te redden. Ze zitten echter niet allemaal op hetzelfde dek. De hiërarchie en vriendjespolitiek gaan opspelen. Klinkt ook niet slecht, toch? Misschien heeft Hollywood een soort verwachtingspatroon gecreëerd en wanneer een film daar niet aan beantwoordt is dat niet per se erg. Maar het alternatief is somber en weinig sprankelend.

Een makkelijk kritiekpunt is het vele jargon. De film lost dit makkelijk op door van Kevin Spacey een imbeciel te maken die ondanks zijn hoge positie blijkbaar niets weet van zijn eigen vakgebied en het allemaal in Jip-en-Janneketaal uitgelegd moet krijgen. Geen probleem.

De locaties zijn op één hand te tellen. Logisch, want na het contracteren van zoveel bekende namen was er amper genoeg geld om een etage in een New Yorks kantoor te huren. Ook dat is niet erg. Wat wèl erg is, is dat er weinig met al het talent wordt gedaan. De acteurs hebben als moeilijkste taak "zorgelijk kijken". In deze film wordt niet gehuild en er wordt niet in gescholden. Geen tirades en groteske gebaren. Maar ook geen subtiele emoties, onderhuidse gevoelens, helemaal niks. Allemaal ietwat nerveuze mensen die, zoals gezegd, vooral zorgelijk kijken.

Het personage van Stanley Tucci wordt in het begin op onbeschofte wijze ontslagen en hij laat het, zorgelijk kijkend, gelaten over zich heenkomen. De enige keer dat de stoïcijnse sfeer wordt doorbroken is wanneer Tucci zijn telefoon stuksmijt. Maar ook daar kan ik me overheen zetten en volop genieten van dialogen op het scherp van de snede. Maar helaas, ook dat zit er niet in. Iedereen probeert zijn eigen hachje te redden en de anderen zoveel mogelijk te mijden. De speech van Kevin Spacey moet iedereen oppeppen, maar bereikt bij mij het tegenovergestelde. Misschien ben ik wat verwend door de speeches van DiCaprio in The Wolf of Wall Street. Maar soit.

Het volkomen imbeciele abrupte einde is even onverklaarbaar als de rest van de film.

Deze hele film was prima geweest als documentaire op Discovery over de financiële crisis. Als entertainmentproduct is het even geslaagd als Benno L. op een kinderfeestje.

1 ster

Momenteel ben ik het boek van Joris Luyendijk (Dit kan niet waar zijn) aan het lezen en dat is echt bere-interessant. Hoe hij de financiële wereld beschrijft, komt goed overeen met wat Margin Call de kijker schetst: hoger management die geen ruk snapt van hun eigen supercomplexe producten, overwerken tot onchristelijke tijdstippen en een totaal verziekte werksfeer op de vloer. Eigenlijk best schokkend allemaal en ook hoe realistisch het ook overkomt.

Een jonge medewerker van een bank komt er achter dat de bank op het punt van omklappen staat door een hoop financiële junk dat ze in bezit hebben. In het begin verwachtte ik dat deze film nog een of andere ongeloofwaardige truuk zou toepassen, maar niets van dat. Wel jammer dat de daadwerkelijke uitvoering van het plan gauw er doorheen gejast wordt. Maar daarvoor krijg je wel een indringend drama te zien met diverse karakters en hun onderlinge hiërarchieën. Bizar boeiend vond ik dat!

Goeie film, ik heb 'm iets opgewaardeerd. Als je 'm nix aanvindt, trek je je klaarblijkelijk ook niks aan van hoe de financiele crisis in elkaar stak/steekt. Kevin Spacey goed, zoals vanouds. Jeremy Irons steelt als CEO Tuld de show evenwel. Sterke gelijkenis met CEO Fuld (ook de naam) van Lehman Brothers, waarvan bekend was dat ie zo'n 90-100 miljoen jaarlijks toucheerde. Enige zwakke punt is de huilpartij op het toilet van de jonge medewerker. Reken maar dat zulke knappe koppen de hele business van verhandelen van financiele producten met de nodige scepsis en cynisme zullen benaderen. Ook toen al. Het is wat Gordon Gekko zei: tis een zero-sum game, someone loses, someone wins. De verhandelaars alleen niet. Sterker, van Goldman Sachs was bekend dat het van twee walletjes at. Rommelhypotheken als security bonds verkopen... en speculeren op hun waardeverlies op de langere termijn.

Margin Call is een interessante drama/thriller die van begin tot eind weet te boeien. Toegegeven, als je geen economische/financiële achtergrond hebt dan is het best lastig om de film op bepaalde momenten te volgen. Het is zeker handig als je er kennis van hebt maar het is niet noodzakelijk. Of je het nou wel of niet begrijpt; het feit blijft dat ingrijpende keuzes gemaakt moeten worden door mensen met een leidinggevende functie in een investeringsbank. Ondanks de lastige termen en vage definities weet regisseur J.C. Chandor een film af te leveren die echt spannend is.

Sterk spelende Kevin Spacey. Maar ja, wanneer speelt hij niet sterk? Overtuigende rol van Spacey als afdelingshoofd(?) Sam Rogers. Een man die duidelijk een veteraan is in het bankwezen. Tegelijkertijd zit hij ook met de nodige zorgen. Ook weer een fijne rol van Paul Bettany. Hij speelt Will Emerson; een jongeman, maar een oude rot in het vak. Jeremy Irons doet het niet slecht, is alleen jammer dat hij beperkte ruimte heeft in zijn rol en niet helemaal uit de verf komt. Zachary Quinto mag ook zeker nog genoemd worden. Hij zit nog niet bijzonder lang in de acteerwereld maar hij heeft een aardig cv opgebouwd. Quinto zet de sterkste rol neer, samen met de rol van Spacey.

Niet verwacht dat een drama/thriller met een financieel thema mij zo zou kunnen interesseren. Het fijne is dat het heel dichtbij de realiteit komt. Dit doordringt je nogmaals van het feit dat er in de film een hachelijke situatie ontstaat waarbij cruciale keuzes gemaakt moeten worden. Ik zou in de film graag hebben willen zien wat de gevolgen zijn van de keuzes die gemaakt zijn. Het zou interessante scènes kunnen opleveren. Dus een beetje een gemiste kans om het nog beter te maken.

3,5*

Indrukwekkende film over het begin van de financiële crisis in 2008. Beslist een film die je meerdere malen wilt zien. Ik was nooit zo'n fan van Jeremy Irons, maar in zijn rol van meedogenloze CEO is hij zeer overtuigend.

Interessante film.

Ook ik heb deze film opgezet naar aanleiding van Luyendijks boek; hij noemde deze film ook in een interview. Ik zou nog steeds niet kunnen zeggen wat er zinnig en onzinnig aan zijn boek is, daarvoor weet ik gewoon te weinig van de ins and outs van de financiële sector, maar het beeld wat ik heb gekregen matcht wel behoorlijk met wat er in deze film te zien is.

Details worden gelukkig maar spaarzaam gegeven. Meer gaat het om de onderlinge verhoudingen, hoe men verschillend reageert, en hoe de crisis "afgehandeld" wordt. Ook interessant is om te zien hoe hoger op hiërarchische ladder, hoe meer moeite men heeft het probleem te begrijpen.

Veel van de film leunt op sterk acteerwerk met een paar topacteurs zoals Spacey en Irons. Maar toch ook audiovisueel meer dan degelijk, wat ik niet had verwacht. Qua beelden verre van experimenteel, maar wel duidelijk verzorgd. Veel aandacht voor neonlichten, computerschermlicht en de lichten van de stad 's nachts, soms aardig weerspiegeld in autoglas. De soundtrack is minimalistisch, ingetogen, en kleurt de gehele sfeer net een beetje mooier bij zonder overdadig te worden.

Kortom, een blik op de crisis, die gelukkig enigszins schetsmatig is, maar ook filmisch in orde. 3,5*.

Het monstrum van Reagan. Deze film laat doeltreffend zien dat de gevaren van het ongebreidelde neoliberalisme zien. De mens zou gebaat zijn bij zo veel mogelijk vrijheid, geconditioneerd door de vrije markt die zo min mogelijk wordt belemmerd door interrupties van overheidswege. Dat is in de kern een mooi principe, maar werkt de natuurtoestand van Hobbes natuurlijk in de hand. Niet de eerlijke, hard werkende en kwaliteit leverende lobbes, maar de zelfingenomen sociopaat zwaait de scepter.

Tot zover mijn filosofische bespiegelingen. Ik heb eerst het boekwerkje van Luijendijk gelezen en het lijkt alsof hij een uittreksel van deze film heeft gegeven. De verschillende persoonlijkheden en standpunten die in het boekje werden gecategoriseerd, van tandenknarsers en neutralen tot de Masters of the Universe, komen aan bod in de film. De conclusie is verbluffend: het houdt niet op. Het systeem laat dat niet toe. Het neoliberalisme, laatkapitalisme of welke term je er aan wilt hangen, dat door Ronald Reagan de ether in is geslingerd, biedt alleen ruimte voor amoraliteit (niet te verwarren met immoraliteit- Jeremy Irons is geen seriemoordenaar- het boeit hem simpelweg niet). De leviathan heeft zich teruggetrokken en wordt gehinderd door de exponenten van de natuurtoestand. Ben ik toch weer vervallen in quasifilosofisch mijmeringen, maar soit.

In ieder geval komt deze film een stuk treffender over dan The Wolf of Wall Street. Laatstgenoemde laat nog enige ruimte over voor satire en relativering. Natuurlijk is Wolf een aanklacht, maar door haar amuserende aard krijgen leken het idee dat het allemaal zo erg nog niet is. Mocht je in je eentje deze film aanzetten, krijg je een waarlijk beeld van de materie. Verder is de film cinematografisch gewoon uitstekend en stileert perfect de thematiek van deze prent: wanhoop.

De prima cast en aardige dialogen dragen deze film. Het onderwerp is boeiend, maar echte uitleg of veel duiding wordt er niet gegeven. Enige kennis van financiële markten en de financiële crisis is wel gewenst om het allemaal goed te kunnen volgen. De film weet voldoende te boeien, maar ondanks de goede cast toch niet echt te overtuigen. Het blijft allemaal wat afstandelijk en daardoor is het niet echt meeslepend. Ook is het einde nogal abrupt.

Dr. Strangelove, maar dan tijdens een financiële apocalyps in plaats van een nucleaire, dacht ik toen ik de heren en dame in deze film hun crisisberaad zag houden rond de tafel. Maar Margin Call is geen doldwaze doch vlijmscherpe satire op de bankencrisis van 2008. Noch is het een nagelbijtend spannende thriller, noch een komedie met een randje als The Apartment, noch een meeslepende misdaadsaga als The Godfather, noch een haarscherp portret van excentrieke figuren die onze wereld veranderen als The Social Network.

Wat is het dan wel?

Ik vrees dat de regisseur het zelf niet weet.

Chandor had alles in handen om hier een onvergetelijke en maatschappelijk onmisbare film te maken, maar hij benut die kansen niet. Om te beginnen zijn de personages te 'gewoon', te vlak, en zijn ze wel erg snel overtuigd van het falen van hun systeem. Dat zie ik Maurice Lippens nog niet gauw doen. Met een cast als deze had je daar veel meer uit kunnen halen.

Daarnaast knetteren de dialogen te weinig. Tucci die begint over zijn brug, of Irons en Spacey in de toiletten, of de hypernerveuze Badgley naast Baker die zich ontspannen staat te scheren: dat hadden klassieke scènes vol onderhuidse spanning kunnen worden.

Dat ligt ook wel wat aan de mise-en-scène: om beelden die op je netvlies blijven nabranden is het Chandor duidelijk ook niet te doen, hij zweert bij die afgezaagde Cannes-achtige beeldvoering die nergens echt beklijft. De afhandeling van de zaak komt dan ook heel abrupt over, en de laatste scène weekt maar weinig bij je los, terwijl die eigenlijk fantastisch gevonden is.

Geen bonus voor J.C. Chandor dus, terwijl hij duidelijk over de juiste dosis durf beschikte om dit walgelijke systeem dat ons in de tang houdt aan de kaak te stellen.

“There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat.”

Een sublieme financiële thriller. Het is een Griekse tragedie die voor je ogen afspeelt en waar je alleen maar lijdzaam naar kan kijken. De ineenstorting van Wall Street staat op het punt van beginnen en één investeringsbank heeft het door. Maar er is niets meer tegen te beginnen dus helpen ze de ineenstorting een handje.

Want als je niet slimmer bent en geen bedrog wil plegen (oh, de ironie), moet je de eerste zijn. Sommige personages hebben bezwaren en sommige interesseert het geen fluit, maar uiteindelijk is geld de doorslaggevende factor. Want zoals Spacey’s karakter zegt, “ I don’t stay because of your story, but because i need the money”. Een financiële horrorfilm met een topcast. Spacey, Irons, Bettany, Moore, Tucci etc. Wat spelen ze allemaal fabelachtig.

Een film die zich laat bekijken als een psychologische thriller, ook de vierde keer dat ik hem zag nog spannend vanwege het briljante ensemblewerk van alle acteurs, niemand uitgezonderd, maar als de man van wiens vermoeide gelaat de ontgoocheling af te lezen valt maakt de ontroerende Kevin Spacey de meeste indruk (en dat wordt gezegd door iemand die niet per se een fan van Spacey is). Van Jeremy Irons (wèl een favoriet acteur) vraag ik me nog steeds af of hij zijn rol niet wat vetter en doortrapter had moeten spelen, maar dan was hij misschien teveel een karikatuur geworden; ik las op internet ergens de omschrijving "reptilian" voor hem, en die past hem perfect.

        Ongelooflijke cijfers: het bedrijf staat op de rand van bankroet, maar elke handelaar die zijn "target" haalt verdient een bonus van 1,4 miljoen dollar, en wanneer álle handelaars hun "targets" halen komt daar voor iedereen nog eens 1,3 miljoen bovenop – onvoorstelbare bedragen, maar kennelijk probleemloos op te hoesten indien wanneer de liquidatieverkoop succesvol is. Aan de andere kant is het net zo ongelooflijk dat deze film met zulke acteurs gemaakt kon worden voor 3 (volgens Chandor) of 3½ (volgens IMDb) miljoen dollar – alleen al het jaarsalaris van het personage van Paul Bettany zou deze film bijna in z'n geheel hebben kunnen financieren. Vrijwel alles in één gebouw opgenomen, plus één set (de bar waar Zachary Quinto en Penn Badgley op zoek zijn naar Stanley Tucci) en één scène op straat (het gesprek tussen Tucci en Paul Bettany).

Vooral geweldig als sociologisch schouwspel, met al die bankmensen die vooral bezig zijn met overleven. Zoals Spacey cynisch zegt: "I don't want to hear this. How do you think I've stuck around this place so long?"

Doet qua humor denken aan het boek De Prooi en voor zover ik weet geeft dit ook een goed beeld van de apenjungle op kantoor die de bankenwereld was (en misschien wel is). De rollen worden ook allemaal mooi neergezet, met een aantal acteurs dat lekker los mag gaan met wat larger than life personages, maar zonder het te overdrijven. iedereen blijft geloofwaardig. En als iemand zich dan staat te scheren op toilet is dat gewoon erg grappig. Ook leuk om een kloon van Peter Bosz te zien. Mooi gefilmd ook met veel leuke kleurtjes, diepe schaduwen en overal beeldschermen die de nacht iets treurigs geven. De eigenlijke aanzet verder is wat flauw en is eigenlijk niet eens van belang, maar doet wel iets afbreuk aan de film doordat het nu net zo er in zit. 4,0*.

"Ella died" *3.5

Er is maar één belanghebbende en dat ben je zelf.

De bankencrisis. Een ingewikkeld onderwerp wat erg saai kan uitpakken wordt in deze film toch wel met de nodige spanning gebracht. Dat is mede te danken aan de voortreffelijke cast. Er worden psychologische spelletjes gespeeld en medewerkers moeten het zinkend schip verlaten maar niet voordat de eigen belangen goed zijn behartigd. Sommigen willen niet, maar voor de keus gesteld , hebben ze eigenlijk niet echt een keuze behalve er in mee te gaan. De hypotheek moet toch betaald worden. Dat het kaartenhuis daarna dan ineenstort, het zij zo.

Inmiddels zijn er meerdere films over dit onderwerp gemaakt maar dit vond ik toch wel de beste.

Redelijke film die soms een beetje saai is. De materie is nogal ingewikkeld, en daarom wordt het der mate versimpeld dat het ook weer niet duidelijk is. Het aantal keer dat personages zeggen "leg simpel voor me uit wat er aan de hand is" verraadt al dat de makers een manier zoeken om de materie uit te leggen. De mysterieuze, donkere sfeer gedurende de speelduur maakt dat je verder wil kijken. Jammer genoeg wordt het onderdeel van het verhaal waar echt uitgepakt had kunnen worden, namelijk wanneer men moet proberen die producten binnen een dag te verkopen, nogal afgeraffeld met een een paar shotjes die nog geen 2 minuten duren. Had absoluut meer in kunnen zitten.

Ondanks dat hij de handjes bij de vrouwen soms niet bij zich kon houden, valt er op het acteertalent van Kevin Spacey niets af te dingen. Zoals zo vaak, de films waarin hij speelt zijn meestal goed te noemen, in de B-films heb ik Spacey eigenlijk nog nooit gezien. Jammer dat hij tegenwoordig af geserveerd is want het werk wat hij afleverde was prima te noemen. Kijk als voorbeeld maar eens de Amerikaanse uitvoering van de serie "House of Cards". Helaas zien we President Francis Underwood niet meer terug in de 6e aflevering.

Deze film "Margin Call" gaat over de financiële wereld in New York en specifiek over de banken.

We zien een jonge bankier, Peter Sullivan ( Zachary Quinto), die dankzij een oudere collega, Eric Dale (Stanley Tucci), die eruit wordt gebonjourd en daarbij nog net de gegevens van een onderzoek hem toespeelt, tijdens de avonduren erachter komen dat de winsten geen winsten zijn maar verliezen!

En dan komt de gehele machinerie in actie, de bazen zijn verbaast en willen koste wat koste in eerste instantie de zaak onder "het tapijt vegen".

Een film waarbij de spanning steeds aanwezig is maar je moet wel enigszins in deze sector geïnteresseerd zijn want actie en dan vooral de zichtbare actie, ontbreekt.

Onze waardering? Een ruime 7+.

Erg tegenvallend. Prima acteerprestaties van een goed gevulde A-cast kunnen niet verhullen dat het saaie verhaal voortstrompelt als een oud mannetje met een stok. Het ontbreekt totaal aan een spanningsboog, interessante dialogen of conflicten. Er wordt ook geen moeite gedaan de droge financiele zaken ietwat inzichtelijker te maken zoals in The Big Short, of morele verdorvenheid helderder belicht zoals in The Wolf Of Wall Street, of de impact van roofbouw getoond zoals in Wall Street.

Als we dan toch aan de gang zijn met een thematisch blok, ga dan maar all the way en voeg er nog een vierde film aan toe over de crisis van 2008. Anders dan The Big Short doet deze film niet bijna een poging alles omvattend te zijn, maar gaat het hier nadrukkelijk juist om de afgesloten wereld waar de moraal totaal is losgezongen van het algemeen belang of een normale redenatie. Als we de vier aanhouden is deze film nummer 2. Het niveau van The Big Short haalt hij niet. Maar het is wederom wel een betere film dan The Wolf of Wall Street of het tweede deel van Wall Street (het is dat ik die laatste al vrij laag heb anders zou ik die drol nog af willen waarderen).

Heb nu een tijdje genoeg bankiers in films gezien. Tijd voor andere criminelen.

Boeiende film over wat er daadwerkelijk achter de schermen gebeurd als het misgaat en er dient verkocht te worden (margin call) om de investeringsmaatschappij/bank te redden van het faillissement. Best een indrukwekkend begin ook. Zeker ook straf hoe een model plots de hele boel op stelten kan zetten. Quasi zo boeiend als The Big Short die wel indrukwekkender is qua informatie over wat de financiële crisis van 2008 echt getriggerd heeft, maar desalniettemin doet deze ietwat kleinschaligere film het zeker niet slechter op vlak van entertainment.

Krachtig geacteerd door Irons en Spacey in een film die de wereld van corrumperende miljonairs en de macht van geld ten koste van alles laat zien. Opening met Tucci is een markant voorbeeld van hoe er in Amerika met personeel wordt omgegaan. Aardige rol van Demi Moore die het spel van eten en gegeten worden goed vorm geeft. Mooi moment is de trapscene waar Tucci uitlegt wat zijn vorige professie was gekoppeld aan getallen. Slot met Spacey maakt veel duidelijk over zijn obstakels.

Een handvol acteerkanonnen die wel raad weet met het degelijke script onder leiding van een regisseur die zijn vak verstaat. De wereld van gesjeesde kapitalistische mannetjes eind jaren '00 wordt treffend weergegeven, evenals de druk en stress die ze voelen.

Margin Call pakt je en houdt je de hele speelduur vast. Niks spectaculairs, maar gewoon een goede, solide en vakkundig gemaakte film.

Als gevolg van de bankcrisis van 2008 moet 80% van het personeel bij een investeringsbank op Wall Street het veldruimen. Eén van hen is Eric Dale [Stanley Tucci] die voor zijn vertrek een USB-stick geeft aan zijn pupil Peter Sullivan [Zachary Quinto]. Na analyse van de informatie concludeert Peter dat de bank afstevent op een financiële ramp en informeert afdelingsleider Sam Rogers [Kevin Spacey] die alles in het werk stelt om de bank waar hij al 34 jaar werkt te redden. Variant op Glengarry Glen Ross zonder venijnige dialogen, maar met een overdaad aan jargon waardoor dit voor de niet-ingewijde kijker erg droge kost is. Het acteerwerk is van hoog niveau, maar alleen Spacey geeft een menselijk gezicht aan deze kille dissectie van het bankwezen.

In zijn eerste prent “Margin Call“ biedt cineast J.C. Chandor een indringende en intelligente kijk op het begin van de financiële crisis van 2008. De film speelt zich grotendeels af binnen de muren van een niet nader genoemde investeringsbank gedurende een periode van 24 uur, waarin een jonge analist een verwoestende ontdekking doet in de boekhouding van het bedrijf. Dit leidt tot een zenuwslopende reeks morele keuzes, financiële strategieën en menselijke paniek.

Chandor's scenario – terecht genomineerd voor een Oscar – excelleert in eenvoud en scherpte. Er is geen dramatische muziek of sensationeel camerawerk nodig om spanning te creëren: de dreiging zit in de stilte tussen de zinnen, in de blikken van de personages, en in het besef dat dit allemaal had kunnen gebeuren (of zelfs heeft plaatsgevonden).

De cast presteert uitstekend. Kevin Spacey levert een sterke prestatie als het moreel wankelende hoofd van de afdeling trading. Jeremy Irons speelt de meedogenloze CEO met overtuiging, terwijl Paul Bettany, Demi Moore en Stanley Tucci allen genuanceerde bijrollen neerzetten. Geen van de personages is volledig sympathiek, maar ook niet eendimensionaal slecht – ze zijn mensen die proberen te overleven in een systeem dat op instorten staat.

Wat Margin Call bijzonder maakt, is dat het geen aanklacht is. Het is geen directe beschuldiging, maar eerder een koele analyse van hoe rationele mensen irrationele beslissingen nemen onder druk. Er wordt nauwelijks uitgeweken naar de wereld buiten het kantoor – de gewone burger, de echte gevolgen – wat de film des te verontrustender maakt: het biedt een blik in de toren waar de storm werd veroorzaakt.

Visueel is de film ingetogen maar stijlvol. De donkere kantoren, het kille stadslicht en de strakke composities benadrukken het morele vacuüm waarin de personages opereren. De cinematografie van Frank G. DeMarco houdt het overzichtelijk en intiem tegelijk.

“ Margin Call” is een sobere maar krachtige thriller die het financiële systeem niet per se veroordeelt, maar wel genadeloos blootlegt. In een tijdperk van spektakelcinema is het een zeldzame film die met gesprekken en blikken meer spanning weet te creëren dan menig actiefilm met explosies. Een must-see voor iedereen die wil begrijpen hoe dicht het financiële systeem werkelijk bij de afgrond balanceerde – en mogelijk nog steeds balanceert.

Sterke film, losjes geïnspireerd op de gebeurtenissen bij Goldman Sachs (GS) aan de vooravond van de financiële crisis. GS koopt hypotheken op, verpakt ze in pakketjes en verkoopt ze vervolgens door in de vorm van (achtergestelde) obligaties. Als de huizenmarkt in Amerika steeds slechter wordt, blijken de risico's (structureel) radicaal verkeerd te zijn ingeschat waardoor het bedrijf op een faillissement afkoerst. Op dat moment staat het bedrijf voor een belangrijke keuze: het verlies nemen (en failliet gaan), of alles op de markt dumpen, de financiële crisis inleiden maar er zelf goed uitkomen. Het antwoord van GS kennen we allemaal...

Je ziet wat er zich gedurende ca. 24 uur afspeelt in de board room en daaromheen bij GS in deze periode. Je ziet hoe men de verbinding met de reële wereld is kwijtgeraakt, verstrikt is geraakt in een wereld die draait om meer, meer en nog meer. Hoe gestuurd wordt op risico's door naar één getalletje te kijken waar de besluitvormers de betekenis niet meer van kennen ("ik ben niet op deze positie gekomen door mijn intelligentie" aldus de grote baas). En toch worden alle karakters als redelijke mensen neergezet. Mensen die voor lastige keuzes staan en doen wat de meeste zouden doen: overleven. Moreel verwerpelijk en tegelijk te begrijpen. En dat is knap bij zo'n beladen onderwerp.

Het acteerwerk is magnifiek. Ik kan me voorstellen dat deze film niet voor iedereen is. De grootste kritiek op de film: ze hadden wat meer mogen uitleggen over de aard van de producten, wat er mis ging etc. De korte momenten met uitleg zullen voor veel mensen die wat verder weg staan van deze (ingewikkelde) materie niet altijd goed te volgen. Hoewel sommige zich daar mogelijk niet aan storen, zou de film meer impact hebben gehad en meer hebben kunnen bijdragen aan begrip over deze belangrijke periode als ze hier andere keuzes in hadden gemaakt. Dat is een gemiste kans. Mijn tip zou zijn om vóór het kijken je een beetje in te lezen in de aard van de financiële crisis en wat hier fout is gegaan. Voor mij 3,5 ster. Met meer uitleg was het 4 geworden.