Margin Call (2011)

Economische problemen maar de film heeft niet de magie van bv een Wall Street (1987) of een Boiler Room (2000) wel mooie cast al ben ik totaal geen fan van Kevin Spacey naast de bovengenoemde acteurs ook nog rollen van Mary McDonnell , Zachary Quinto, Demi Moore , Penn Badgley (Gossip Girl ) ,

Simon Baker ( The Mentalist) en de beste rol was als zo vaak weer voor Stanley Tucci .

Een cast om van te smullen! Oudgedienden Spacey, Moore en Irons samen met 'altijd-goed-acteurs' Tucci en Bettany met als extraatje opkomend talent Quinto. Al deze acteerkanonnen slepen je door het verhaal heen. Dat is ook broodnodig, want de makers houden veel informatie achter en houden de film tikkeltje afstandelijk. Je hebt in het begin werkelijk geen idee wat nu precies 'the big deal' is, maar intrigeren blijf je constant. Wederom, een verdienste van de geweldige cast met Spacey, Irons, Quinto en Tucci in een(zoals vaker) te kleine rol als absolute uitblinkers.

Boeiende film die niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Voor mensen die meer zouden willen snappen over het financiële gebeuren waar de film over gaat kan ik de film/docu Inside Job aanraden (http://www.moviemeter.nl/film/69232)

Voor een heldere uitleg van de kredietkrisis hoef je niet naar deze film te kijken, het wordt wel ietwat uitgelegd maar op zo'n manier dat je het alleen oppikt als je al weet hoe het in elkaar zit. Maar de manier van werken in de top van een zakenbank wordt wel ietwat uitgelegd, en ook de manier waarop er gewerkt wordt als er een probleem opgelost moet worden. Al ben ik bang dat de werkelijkheid daar nog wel eens een heel tandje erger zal zijn - het gaat allemaal vrij ingetogen en relatief netjes, maar het soort mensen dat dit soort baantjes in het echt bezet zijn als regel niet zulke heel aardige en nette mensen, als je dat bent kom je niet op zo'n positie terecht.

Maar ook daarvoor zou ik deze film niet aanraden. Waarvoor dan wel? Omdat er echt goed geacteerd wordt. Er is dan ook een hele kudde steengoeie acteurs opgetrommeld. Kevin Spacey en Jeremy Irons zijn de uitschieters, maar ook Demi Moore en Paul Bettany laten mooi werk zien. En natuurlijk Zachary Quinto, heel goed en echt het 'jonge' sukkeltje dat de hele boel van onder het tapijt haalt.

Op zich wel een prima, hoewel wat toneelmatige, film met een uitstekende cast. Interessant onderwerp ook an sich, maar het is wel een beetje flauw om de film uitgerekend nu te releasen.

Het is namelijk buiten enkele speerpunten zeker geen getrouwe reconstructie van de realiteit of iets dergelijks. En er sluimert zo een beetje een idee uit de film dat het een soort van inzicht in de huidige credit crunch wil geven.

Alleen al de overduidelijke vergelijkingen met Lehman zijn wat dat betreft wat verwarrend, aangezien het daarmee eigenlijk ook gelijk ophoudt qua realiteitsweergave.

Hoe dan ook, de interne spelletjes en de macht, of met name onmacht, van de beslissingsnemers als het gaat om een compleet uit de hand gelopen moneymaking scheme zijn absoluut boeiend.

En scenes als die waarin Bettany's personage de waardeloze assets probeert te slijten aan andere aasgieren, te weten zijn concurrenten, is tamelijk pijnlijk.

Redelijk onderhoudende film over een bank in crisis waarbij de bazen besluiten tot drastische maatregelen. De cast is in orde en er wordt prima geacteerd, maar echt sprankelend vind ik het allemaal niet. Wel een paar fraaie dialogen en one-liners over (beurs) handel. Het verhaal gaat als een nachtkaars uit, de handel wordt op kalme toon van de hand gedaan en de film wordt als het ware de hond van Sam ten grave gedragen.

Verrassend goede film waarin de perspectieven van de verschillende bankmedewerkers versus de gewone mens verteld worden. Het geeft een beeld van hoe zo'n bank omgaat met zo'n crisis situatie en verteld daarbij het deels waargebeurde verhaal wat tot de economische crisis heeft geleid.

Het verhaal begint bij een bank die bezuinigingen aan het doorvoeren is en daarbij vele mensen moet laten gaan. Een risk management divisie wordt bijna helemaal opgedoekt. Een persoon van die divisie was iets op het spoor maar hem werd niet toegelaten zijn onderzoek af te maken. Wanneer hij uit het gebouw ge-escorteerd wordt geeft hij zijn onderzoek aan een collega die dat onderzoek afmaakt en vervolgens dr achter komt welke risico's het bedrijf loopt door de instabiliteit die de markt heeft gekregen door de vele risico volle maar zeer winstgevende leningen die het is aangegaan. Door de enorme hoeveelheden krediet die het is aangegaan en de instabiele markt die lijkt te gaan zakken, wordt er een enorm risico gelopen, zoveel dat wanneer het krediet 25% minder waard wordt bij het zakken van de markt, zij de complete marktwaarde van hun bedrijf verloren hebben waardoor zij bankroet raken. Voor zover ik het kon begrijpen in ieder geval, het blijft een wat ingewikkeld verhaal.

De film laat een goed beeld zien van niet zo zeer hoe het werkelijk is gelopen maar meer van de kijk van de soort mensen die werken bij dit soort banken. De fout ligt namelijk niet alleen bij de te risico volle pakketten wat waarschijnlijk niet verstrekt had mogen worden, maar ook bij de mensen die de vele leningen aan zijn gegaan die ze later niet meer terug konden betalen. Hebberigheid van beide kanten is het probleem dus geweest. Maargoed, ik wil hier niks goed praten van wat de banken gedaan hebben natuurlijk. Hadden ze die pakketten niet gemaakt, was het probleem er ook niet gekomen.

Wat me vooral verraste aan de film was het uitstekende acteerwerk. Daarbij kwamen de erg goede keuzes van de regisseur door het tempo wat te verlagen waardoor het allemaal realistischer overkomt, geen Hollywood sfeer werd er gecreeerd maar een sfeer die eigen is aan het verhaal wat heel prettig weg keek.

Interessante film om te zien, geeft een kijkje in de keuken van de banken wereld.

Ik vond het een saaie film. Kon slecht meeleven met de personages. Ik schrijf expres niet 'karakters' want interessante karakters vond ik het niet worden. Nee, ook het Spacey-personage niet. Het begin vind ik al raar met die ontslagronde -- misschien verlaat ik me te veel op wat ik heb gelezen heb over banken op Joris Luijendijks 'banking blog' en de meesterlijke ontslagfilm Up in the Air, maar dat Quinto, Badgley en Tucci niet zouden weten hoe zo'n ontslagronde werkt, kun je mij niet wijsmaken. Dat Tucci bovendien nog wordt toegestaan terug naar zijn kantoor te gaan; ik geloof het gewoon niet. Dat hij dan ook nog een USB-stick meeneemt (en nee, dit spoiler ik niet want het zit ook gewoon in de trailer)... Die geeft hij weliswaar op het laatste moment aan Quinto, maar toch, hij had 'm in z'n bezit en de bewaker zei er niks van. Ik geloof het niet.

Vervolgens krijgen we anderhalf uur pratende mannen te zien. Het is nog net geen Ajax-soap. Levens hangen af van hun beslissingen maar het is allemaal reuze conceptueel want hún directe leven hangt er níet van af, alleen hun geweldige loon waardoor ze (naïeve Badgley; een van de weinige momenten van humor in de film) zelfs gaan denken dat doodgewone barmeisjes $1500-2000 per nacht zouden verdienen. Dream on, Wallstreetjochie!

En ik snap dat er manieren moeten gevonden worden om de kijkende leek uit te leggen wat er nu precies voor financiële rotzooi is, en dat de higher-ups als het erop aan komt verkopers/praters zijn en geen rekenwonders (of kenners van de laatste rekensoftware), maar zoals het hier wordt gebracht geloof ik het wederom niet. Ik snap dat niet iedereen een aeronautisch ingenieur is, maar of je het banksysteem nu leuk vindt of niet, de higher-ups zijn mensen die echt wel weten waar ze het over hebben. Dus wat mij betreft had de film een andere manier moeten zoeken om door de knieën te gaan.

Overigens wordt ook niet duidelijk gemaakt waarom er 80% ontslagen wordt aan het begin van de film. Dat is geen kattenpis. Dus dan moet er al gedoe zijn. Er zijn beruchte banken die elk jaar 10% ontslaan om de rest scherp te houden, maar als je dat dus verachtvoudigt, is er al wat aan de hand. Echter, Dale's 'ontdekking' (dat alleen al...) lijkt hier volkomen los van te staan. Waar gaat dit over?? Wat betreft Dale: de man is ontslagen en de helft van de film zijn ze 'm aan het zoeken. En er wordt ook heel veel van gemaakt in het begin dat hij, bij overhandiging van de USB-stick, zei 'be careful'. Ooooh, hij zei 'be careful', nou, dan is het wel serieuze shit! Laten we dan extra aandachtig naar de getalletjes kijken! Als ze 'm dan uiteindelijk vinden (ik dacht: als dit echt ergens over gaat, wordt ie doodgeschoten ofzo omdat hij als enige buiten het bedrijf kennis heeft van iets ongemakkelijks) gaan ze een beetje zitten kletsen op een trappetje en zegt hij simpelweg 'neuh, ik kom niet terug.' Wat een downer.

En wat is nu dat hondengedoe? Moet ik geloven dat ook bankmanagers gevoelentjes hebben en kunnen huilen wanneer hun hond sterft? Of dat het juist een lul is omdat ie huilt om z'n hond en niet om de 80% procent afgeschrevenen?

Nee, deze film doet me weinig. Het geeft me geen inzicht in de bankenwereld, want waaróm het nu precies mis gaat wordt niet uitgelegd, alleen dát het mis gaat. Demi Moore zegt 'ik heb een jaar geleden gewaarschuwd'. Daar leer ik van dat er dus niet wordt geluisterd naar waarschuwingen. What's new. Het geeft me geen inzicht in gevoelens van bankiers. Er is geen spannende achtervolging, de dialogen doen me niet juichen en er zijn verdomd weinig grappen. Zelfs een gag reel ontbreekt aan het eind.

Ik heb een ding geleerd en dat is dat Paul Bettany nog saaier kan zijn dan hij al was in Wimbledon. Dat is nog best een prestatie.

O ja, deze film staat hierboven als 'thriller'. Normaal gesproken word ik al bang bij de aanblik van een spin, of van een donker huis, of een ondiep ravijn, maar ik heb werkelijk geen moment zitten sidderen bij deze film. Nee, zelfs niet toen ik Irons' gebit zag.

Sterk drama met een meer dan uitstekende cast. De plot is, hoewel intelligent uitgewerkt, aan de karige kant, maar het gegeven is meeslepend genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Daarnaast zijn de personages interessant en de dialogen krachtig. Fijn om weer eens een amerikaanse film te zien die niet draait om snelle montage en visueel spektakel maar doel weet te raken puur door unaniem overtuigend akteerwerk.

Actueel en dicht bij de werkelijkheid. Als kijker vond ik het schandalig hoe achteloos en nalatig met grote fortuinen wordt gespeculeerd, net als ik verontwaardigd was over de hele bankcrisis in Belgie toen het in het nieuws kwam.

De CEO van de bank in die film is hiervoor erg kenmerkend : een man die enkel geeft om de overleving van zijn bedrijf en niet om de mensen die er door getroffen worden. Om zijn objectieven te bereiken strooit hij binnen de onderneming gul met bonussen rond om bvb zijn rommelproducten zo snel mogelijk te verkopen vooraleer hen te ontslaan . Veel geld in handen van mensen die er dagelijks mee bezig zijn verliest haar waarde en wordt bijna iets ordinairs als WC papier, terwijl het voor u en mij iets is waar men hard voor moet werken.

Dit independent filmpje wordt ondersteund door enkele grote namen zoals Kevin Spacey, Demi Moore en Jeremy Irons. Hun ervaring zorgt ervoor dat het niet zomaar een saaie talk show wordt met ingewikkeld jargon. Het is gezien het onderwerp best wel onderhoudend en is veel meer een reflectie over hoe mensen in de financiële wereld geld zien en beschouwen dan een betoog over het hele mechanisme dat de wereldeconomie heeft doen wankelen.

Goed verhaal, gebaseerd op de Lehman Brothers. Een kijkje achter de schermen van het begin van het einde en het verval van de economie. Goed acteerwerk. Kevin Spacey draagt de film weer.

Sfeervol portret over de teleurgang van het bedrijf dat de economische crisis veroorzakte. Compromis -en uitzichtloos met uiteindelijk de keuze om de economie te vernietigen voor eigenbelang. Bijna elk persoon in de film is egoïstisch en kent weinig gevoel voor collectieve waarde, wat het depressieve van zo'n bedrijf als Lehman Brothers alleen maar aansterkt. Daarbij was het ook nog eens sterk gespeeld en sfeervol geschoten maar kende de film op enkele sterke dialogen na weinig hoogtepunten. Kom dan ook niet hoger dan een dikke 3,5*

Degelijke film, die gezien de actualiteit van het onderwerp én de sterke rolbezetting toch enigszins tegenvalt. Het eerste deel is beduidend beter dan de tweede helft.

'k vond het geen misse film. 'k vond het wel eens een interessant verhaal over het begin van een financiële crisis. De cast vond 'k een beetje wisselend. Jeremy Irons en Kevin Spacey waren goed op dreef, van de rol van Demi Moore had 'k wel meer verwacht.

Spannend of meeslepend werd het nooit, saai evenmin.

'k vond het de moeite om eens gezien te hebben, niet meer en niet minder.

Een film die een menselijk gezicht geeft aan de hypotheekcrisis in de Verenigde Staten. We maken kennis met de mensen verantwoordelijk voor de crisis. De film (lees documentaire) speelt in op de verontwaardiging van de gewone burger die als kijker ziet dat de (pervers betaalde) topmanagers de wereldeconomie als harteloze criminelen doen ineenstorten. In die verontwaardiging zit een eerlijke boodschap, die in alle delen van de film doorsijpelt. De waarheid is pijnlijk en wordt jammer genoeg weggedrukt (ook door de kijker, die zich niet schuldig acht aan de crisis) omdat ze ons tot reflectie dwingt. De drang naar hebzucht sleurt ook de jonge onbezoldigde Peter en Seth mee, die tegen wil en dank moeten beseffen dat er op Wall Street geen plaats is voor het geweten. Het frustrerende eraan is dat tot op vandaag niemand verantwoordelijkheid heeft genomen, en structurele veranderingen uitblijven.

Verder ook gewoon steengoede film met schitterende acteerprestaties. Weer typisch dat deze film genegeerd wordt door Hollywood, met de hoop dat de boodschap een stille dood sterft.

Overdonderend. Beetje ondergesneeuwde film, maar wat is Margin Call goed. Een weergaloos inkijkje in de wereld van de graaiende banken en bankiers. Een cultuur waarin lange werkdagen, bonussen, drank en vrouwen een grote rol spelen, maar waarin maar één ding echt telt: Geld! Morele dilemma's, principes, ethiek, ze worden stuk voor stuk zonder veel moeite aan de kant geschoven.

Buiten de fascinerende weergave van dit wereldje heeft Margin Call ook nog eens een cast om van te watertanden. Paul Bettany, Zachary Quinto en Demi Moore zijn allen uitstekend. En als Jeremy Irons, Kevin Spacey, Stanley Tucci en de relatieve onbekende Simon Baker elkaar verbaal te lijf gaan, weet je meteen weer hoe echt goed acteerwerk er uitziet. Hulde voor regisseur J.C. Chandor voor het bij elkaar krijgen van deze groep acteurs en eveneens hulde voor zijn voortreffelijke script.

Het maakt van Margin Call een acteursfilm van hoog niveau die mij meermaals deed denken aan Glengarry Glen Ross. Bepaald geen verkeerde film om mee vergeleken te worden, dunkt me. En dan is Margin Call zelfs nog een stukje beter.

Boeiend onderwerp. De film begint veelbelovend met een goede spanningsopbouw, maar bloedt langzaam dood. Ik kreeg het gevoel dat men niet goed raad wist hoe het verder moest verlopen. Men slaagt er niet in onder de oppervlakte te komen.

Op de dag dat ze alles moeten verkopen, en het personeel te horen krijgt dat ze failliet gaan en deze ochtend alles moeten verkopen. Loopt iedereen als slome slakken richting zijn beeldschermen, alsof het een het weeklijkse maandagochtendpraatje betreft. Toch verkopen ze die 93 % target van alles. Naar mate de film vorderde dacht ik steeds meer, ze slaan de plank mis.

Een docu alsEnron;The smartest guys in the room, is wat dat betreft een stuk inzichtelijker hoe het er aan toe gaat in dit soort bedrijven.

Ik hoopte dat de film op gang kwam na het goede begin maar hij was zelfs slaapverwekkend. Jammer want het is wel een mooi onderwerp.

Onderhoudend.

Het eerste uurtje is zeer sterk. De spanning die de nakende crisis met zich meebrengt is duidelijk voelbaar en het is best interessant om te zien hoe dat behandeld wordt door de hoge pieten.
Nadien moet er een oplossing gezocht worden en vanaf dan bloedt de film beetje bij beetje dood, weliswaar zonder slecht te worden.

Margin Call is het soort film waarbij acteerwerk erg belangrijk is. Op dat vlak heeft de castingploeg zeer goed werk geleverd. Kevin Spacey en Jeremy Irons zijn erg goed. Paul Bettany en Stanley Tucci acteren ook goed. Zachary Quinto en Simon Baker zijn wat soberder. Demi Moore is zoals wel vaker gewoon slecht.

Voor een debuutfilm ziet Margin Call er redelijk goed uit. De sfeer had nog iets onbeleefder kunnen zijn, maar het werken van de top van een bank is toch wel een keertje leuk om te zien.
Voorts is het camerawerk in orde en is ook het muzikale niet onaardig.

3

Praatfilm over cijfers. Kalm sfeertje en visueel niet eens al te droog, zeker de eerste helft niet. Met de kille ontslagronde, de ontdekking en de vergadering meteen ook het meest enerverende deel. Daarna valt Chandor terug op zijn personages en de perverse prikkel die het spul drijft. Het hondje ligt er wat te dik bovenop en geen idee wat Demi Moore hier komt doen, maar de rest van de cast maakt er wat van.

Vooral de entree Jeremy Irons aan de vergadertafel is sterk. Mits het onderwerp je aanspreekt blijft het toch wel een interessant filmpje met bazen die hun baan nauwelijks lijken te begrijpen, monologen die de denkpatronen van de bankiers uiteen zetten (die over hoe je je salaris er doorheen jaagt is leuk) en een aantal koele, gewetenloze en/of berekenende veelverdieners. Niet denderend, wel onderhoudend.

Jezus wat een boeiende en zeer interessante film was dit. Het verhaal is misschien fictief maar ik vond het zeer realistisch ogen en het is min of meer ook gebaseerd op de beurscrisis van een paar jaar geleden (zo is het waarschijnlijk allemaal begonnen). Als je ziet en hoort wat voor een absurde bedragen die gasten allemaal verdienen/kregen (ook om het stil te houden) krabbel je jezelf eens achter de oren en houdt je er ook een walgelijk gevoel aan over. Ik moet zeggen dat deze film me van de eerste minuut tot de laatste minuut in de ban had. Ik geef wel toe dat economie niet mijn sterkste punt is en daardoor snapte ik er ook niet alles van. Maar ondanks dat vond ik het allemaal zeer boeiend en realistisch ogen. Dat laatste kwam misschien ook wel door de zeer overtuigende en goede cast. En er spelen zeker niet de minste acteurs in deze film. En eerlijk gezegd vond ik ze allemaal even sterk spelen, zelfs Demi Moore.

Een goede drama/thriller film...

Spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Leuk bekende acteurs.. en actrice...

Super mooi HD kwaliteit...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Het is wel een moeite waard...

Geweldige film waarin een medewerker van een investeringsbank erachter komt dat de cijfertjes niet kloppen. Losjes gebaseerd op het startpunt van de huidige financiele crisis is dit een boeiend plot, dat ook nog eens begrijpbaar wordt verteld. Ondanks het rustige tempo is de film uitermate spannend van begin tot eind. Uitstekende dialogen vol ethische en persoonlijke dilemma's. Verder een sterke cast en debuterend schrijver/regisseur J.C. Chandor is iemand om in de gaten te houden.

Het knappe aan Margin Call is niet dat het ontstaan van de economische crisis in één film weet te vangen. Dat zou teveel gevraagd zijn. Dus moeten we enkele rare elementen in het scenario voor lief nemen. Met name het idee dat een bedrijf er pas na twee weken achterkomt dat ze een enorme schuld hebben opgebouwd die veel groter is dan de waarde van hun bedrijf en dat de enige manier om daarachter te komen het uitwerken van een kennelijk belachelijk ingewikkelde formule is waar een expert dus twee weken voor nodig heeft om hem te ontrafelen, iets wat nota bene een relatieve nieuwkomer wel lukt. Ik weet niet heel veel van dit soort dingen, maar dit lijkt me nonsens. Ik vergeef Chandor dit soort verhaalelementen echter omdat ik weet dat ze nodig zijn om de strekking van het ontstaan van de crisis in één compact verhaal te vertellen. Het gaat niet om vakdetails, maar om de grote morele vraagstukken die eruit voortkomen.

En op dat gebied is dit gewoon een uitstekende film voor liefhebbers van dit soort praatthrillers (waaronder ikzelf). De angst die omslaat in het bedrijf is goed voelbaar en de wanhoop van hun acties is bijna te ruiken. Dit gaat vergezeld met heerlijke dialogen waarin bijna iedereen met de grootste moeite zijn of haar acties probeert te verantwoorden. Niemand lukt dit echt. Veel meer dan de twee Wall-Streetfilms van Stone weet Margin Call het effect van hebzucht in de wereld van hoge financiën zowel begrijpelijk als invoelbaar te maken. Waarmee ik niet bedoel dat ik medelijden met één van deze karakters krijg, maar het effect dat ze op de wereld zullen hebben is een duidelijk beangstigend onderdeel van de sfeer hier. Ook opvallend is dat het onethische geklooi dat je hier ziet met gemak gebracht had kunnen worden als een komedie. Het is bijna absurd hoe roekeloos er hier met geld omgesprongen wordt.

Zoals gezegd is het een beetje een praatfilm, bijna een theaterstuk, ondanks de onvermijdelijke Wall-Streetglans die Chandor aan de omgeving en het camerawerk probeert mee te geven. Dat kun je proberen, maar dit is nou net een film waarbij de focus op de dialogen en het acteren voor mij essentieel was en op dat gebied werkt dit gewoon bijzonder goed, al vond ik Demi Moore wat minder spelen dan de rest en moest ik even wennen aan de excentriciteit van Jeremy Irons' personage, al werkte dat uiteindelijk wel. Voor een meer audiovisuele ervaring zet ik wel iets anders aan. Het enige wat voor mij niet werkte was dat subplotje over de dode hond van Spacey. Teveel een schrijverstrucje om een contrast te maken tussen de koude zakenwereld waarin men niet kijkt op een paar duizend werkelozen meer of minder en oprechte droefheid rond een dode hond. Doordat dit zo losstaat van de rest van de film valt het des te meer op, helaas. Maar buiten dat om een goed gefocuste, compacte film die zijn klappen weet uit de delen. Als laatste nog hulde voor de prestatie om de vele vakjargon toegankelijk genoeg te maken voor mij als leek om altijd de gehele strekking van een gesprek te begrijpen.
4*

Nagelbijtend de crisis in.
Jonge financial expert ontdekt op een dag wat die prachtige beleggingspakketten van zijn firma nou precies betekenen en ontdekt dat het feitelijk een soort zwarte gaten zijn die al het geld opslokken en laten verdwijnen...niet handig die in je bezit te hebben en dus wordt er tijdens een nachtelijke vergadering in allerijl bedacht wat ermee te doen.
De hele zooi op de fles te laten gaan of het spul snel nog verkopen voordat er iemand achter komt wat die beleggingspakketten nou precies behelzen.
Jeremy Irons tamelijk briljant als de grote baas.
De anti-Gekko-film want hier zie je dus hoe we in de crisis zijn geraakt...het voorval in de film is in principe fictief, maar zo gingen alle banken, investeringsmaatschappijen en andere financiele leveranciers met geld om, tot het niveau dat ze er zelf niets meer van snapten en er gigantische bedragen opeens zo maar verdampten.

In een periode waarin het bankwezen op zijn kop staat, waar en sprake is van rommelkredieten en onverantwoordelijk beheer, kwam deze film op zijn tijd.

Het is een film die inzake sfeerschepping uitblinkt en het is niet abnormaal dat hij een beetje gelauwerd werd voor "screenplay en writing".

Knappe weergave van hoe het er aan toe kan bij een groot bedrijf in moeilijkheden, inzonderheid onder de toplui, die hun eigen vel en imago willen redden, verantwoordelijkheden in de gepaste schoenen schuiven en vooral geld boven alles uit verkiezen.

Het einde is wat verrassend en laat de kijker wat op zijn honger. Het knap acteerwerk van een Kevin Spacey, Jeremy Irons en anderen is te waarderen.

tamelijk intrigerende film, maar door het onderwerp toch moeilijk te volgen. althans, de details krijgen geen grip op je en dat is lastig voor de leek. het broeierige klimaat vergoedt veel. ook de mate van hiërarchie binnen zo'n bedrijf wordt prachtig in beeld gebracht. raar om te 'voelen' hoe een economische crisis tot stand komt. de karakters en acteerwerk waren prima.

Goeie film. Topacteurs in vorm. Maar : waarom niet helderder uitgelegd hoe die pakketten in elkaar zaten enz.enz.

Het schijnt moeilijk te zijn om aan een leek uit te leggen hoe die transacties in hun werk gingen.

Heb ergens gelezen dat ook de bankdirekteuren zelf niet eens snapten hoe e.e.a. in elkaar zat.

Ok, als je dus maar aanneemt dat ze rotzooi hebben gekocht en dat met winst moeten verkopen dan schiet je een heel eind op.

Tot de bom barst!

Hele aardige film. Ik was bang voor een soort "Wall Street: Money Never Sleeps", vol met onzinnig pseudo-jargon om indruk te maken op de kijker. Gelukkig is Margin Call een heel ander soort film.

Het focust op eigen wijze op het moment dat een bubbel/pyramidespel spat: een produkt dat iedereen wou hebben is opeens niet meer in trek en het zaakje stort in elkaar. Oftewel: het omslagpunt van vertrouwen naar wantrouwen. Wie als laatste er nog in zat verliest.

Los van de geloofwaardige inhoud is het ook als film uitstekend, met prima acteerwerk en sfeer. 3,5*

Margin Call schets een fascinerend en objectief portret van het begin van de Financiële crisis. Hoewel de economische prietpraat mijn pet te boven ging, heb ik me geen moment verveeld. Dit met dank aan geweldig geschreven karakters en uitdagende dialogen. Vooral de interactie tussen Jeremy Irons en Kevin Spacey was om te smullen.

4 sterren.