Drive (2011)

Vind je de rol die Bale in The machinist neerzet een nietus?

Drive is meer voor de cinefielen en ik als cinefiel vind ik em niet meer en niet minder dan een regenachtige zondagmiddag waardig.

De film begint ijzer sterk, maar zoals ik al van Refn (ik begin echt steeds minder respect voor Cannes te krijgen) verwacht had weet hij gewoon niet de aandacht van de kijker vast te houden wat resulteert in een saaie ruim anderhalf uur - godzijdank geen minuut langer- zit.

Het stupide verhaal rond een eenling die verliefd wordt op zijn buurvrouw en natuurlijk zij ook op hem. Hij is begaan met haar zoontje waardoor hij doet smelten en emoties gaat vertonen en om er nog een "goede tijden slechte tijden" wending aan te geven zit de vader van het kind in de gevangenis die al vrij snel weer thuis is, talk about bad timing! Vaderlief heeft problemen met de lokale zware jongens en natuurlijk schiet de eenling te hulp.

De casting van Gosling is gewoon ronduit slecht. Hij zou et uitstekend doen in een komedie of een romantische prent zoals The Notebook, daarin was ie schitterend. Maar als koele stoere killer kan hij bij mij niet overtuigen zoals Viggo Mortensen (Eastern Promises, A Histotory Of Violence van David Cronenberg) of Javier Bardem (No Country for Old Men van Ethan Coen, Joel Coen) allen misdaadfilms die herkenbaar zijn aan hun typische stilistische stijl wat Refn o zo graag wilde.

De soundtrack is trouwens wel vet!

en aaaah, intussen blijft Drive maar malen, begint onder de huid te zitten - 'go away go away...'.

zou ie dan toch zo goed zijn?

Ach als cinefiel zou je moeten weten dat Gosling z'n beste rollen niet in die komedies liggen maar in the Believer bijvoorbeeld waar hij een Joodse nazi speelt of in Half Nelson waar hij een drugs verslaafde leraar speelt en anders nog in Lars and the real girl waar hij een labiele gast speelt die verliefd wordt op een pop.

Quiet Ryan.

De tenenkrommende scene waarin hij et masker opzet om nino te doden, was voor mij echt de druppel. Waarom? Blijkbaar koos de regisseur meer voor stijl dan inhoud want laten we eerlijk zijn et had totaal geen toegevoegde waarde. Eerlijk is eerlijk, et zag er wel cool uit. Laat deze man aub gewoon mtv video clips gaan maken

Het visuele is toch ook een enorm belangrijk aspect bij film? Als iets er cool uit ziet, kan dat toch gewoon waarde genoeg zijn?

Waarom worden standaard actiefilms niet zo hard op inhoud afgerekend, maar de films die meer richting arthouse gaan wel? The American had ook geen geweldig originele inhoud, maar prachtige beelden, en was daarom memorabel. Deze film heeft geen spectaculair plot, maar sterke rustige gestileerde scènes met een dikke soundtrack, en steekt daarom boven de rest uit.

Ik waardeer ambiguïteit in films zeer. Betekenis voeren is voor de massa en al is dit niet altijd slecht, overmatige duidelijkheid maakt een film goed ( hetzelfde is te zeggen van teveel in het midden laten, afijn ).

Ambiguïteit in een personage kan echter nog wel eens fout uitpakken waardoor het personage gevoelloos of nonchalant lijkt. Als dat bij één film het geval niet is, is het bij Drive.

Tijdens de herziening in de bios besefte ik me pas echt wat een juweel van een film hier is neergezet. Driver zelf is een man zonder verleden, zonder opvallende motivaties op persoonlijke idealen. Door dit blank vel van een personage is de karakterboog en hoe je dit impliciet uit de film moet halen ook veel en veel waardevoller. Driver is alles behalve leeg. Je voelt het bijna broeien.

En daarom is de film ook zo knap. Zonder ooit iets te zeggen zegt Ryan Gosling meer dan alle dialogen uit een gemiddelde actiefilm die geforceerd een moraal op je wilt leggen.

Je voelt het gewoon broeien.

Verder speelt de soundtrack in het plot ook een rol. Zo ie zo zijn de 3 prominente nummers fenomenaal en dragen al uitermate veel bij aan de sfeer maar op een andere manier ook aan het plot.

De muziek is ( behalve tijdens het feestje ) de hele film non-diegetic, terwijl de soundtrack toch echt duidelijk de gemoedstoestand van Driver en Irene beschrijft. "I don't eat, I don't sleep, I do nothing but think of you" is zo overduidelijk dat het bijna vreemd voelt. Zo ook "Real Hero".

Dit draagt echter alleen meer bij aan de sfeer van Drive.

Er zijn nog zoveel andere dingen die Drive echt een van de beste films van de afgelopen jaren maakt, maar die zo overduidelijk zijn dat ik ze niet eens durf aan te kaarten.

5

De keuze voor de mooie broze Carey Mulligan voor de gangsterbitch is op zich nogal ongeloofwaardig. Aan de andere kant is Drive net als Heat voor mij in eerste instantie een romantisch drama en daarna pas een gangsterfilm, dus in dat kader past ze weer wel. 4*

Gangsterbitch? Heb ik iets gemist?

Nou ja, hoe noemt men in America het liefje van een crimineel dan? Ik wil ook wel zeggen gangsterliefje, maar dat klinkt zo Fons Rademakers-achtig.

Een gangsterbitch vind ik meer wat voor een vrouwelijke gangbanger.

Ik snap de veronderstelling niet dat het ongeloofwaardig is. Alsof een gangster geen zachtaardige vriendin kan hebben en als je een 'gangster' bent (wat Standard trouwens niet was) lijkt het me nou ook niet iets over de zacht- of hardheid van je karakter zeggen.

Natuurlijk kan een gangster een zachtaardige vriendin hebben, ik ken verder geen gangsters in mijn nabije omgeving, maar als ik regelmatig naar America's Hardest Prisons kijk, dan zie ik onder de bezoekers niet echt vrouwen die me doen herinneren aan Carey Mulligan.

De vraag is trouwens waarom Standard in de gevangenis zat?

Aangezien Standard zijn bescherming moest kopen en de prijs was nog hoog ook blijkt dat het een enorm lichtgewicht is.

Toch nog even op terugkomen.
Ook huilen zegt mij niet meteen welke emotie er achter zit. Verdriet, boosheid maar ook onmacht laat je huilen. En onmacht zie ik niet als een empathisch gevoel, maar als een persoonlijke frustratie. Het blijft dus onduidelijk en daarmee blijft de man ondoorgrondelijk en nog steeds kunstmatig voor mij. Psychopaten huilen ook weleens, maar wat zegt dat precies?

Waarom was de lieve vrouw eigenlijk zo mede-meedogenloos?

Ik ben het grotendeels met driekes9 eens!

De film begon inderdaad heel sterk, maar ging wat mij betreft uit als een nachtkaars. De spanning is afgezien van de eerste scene ver te zoeken. De karakters worden niet of nauwelijks uitgewerkt wat erg veel ruimte voor eigen invulling geeft. Iets te veel ruimte wat mij betreft. En de dialogen zijn absoluut niet sterk en soms zelfs irritant om naar te kijken. De soundtrack en de spaarzame (brute) actiescenes maken de film nog de moeite waard.

Was in de context van de film toch vrij duidelijk. En ook niet helemaal eens, huilen is voor mij toch kristalhelder.

En onmacht zie ik niet als een empathisch gevoel, maar als een persoonlijke frustratie.

Het één sluit het ander niet uit natuurlijk.

Het blijft dus onduidelijk en daarmee blijft de man ondoorgrondelijk en nog steeds kunstmatig voor mij. Psychopaten huilen ook weleens, maar wat zegt dat precies?

Ik heb geen psychopaten in mijn vriendenkring, zou het niet durven zeggen. Mag je mij vertellen wat dan de beweegredenen van de Driver zijn als hij zo kunstmatig is. Ik vind je houvast waarom Driver kunstmatig/psychopaat zou zijn wel erg wankel. En dan druk ik me nog zachtjes uit.

Meedogenloos? Help me even, snap niet zo goed waar je naar refereert.

Ik ook niet in mijn vriendenkring uiteraard, wel meegemaakt.
Kunstmatig zijn kan met intelligentie en imitatie van gedrag van anderen (sociaal gewenst gedrag)heel lang ongemerkt volgehouden worden. Waarom gaat iemand door met leven ondanks psychopaat te zijn? De overlevingsdrang is natuurlijk instinctmatig (als mechanisme) al aanwezig, verder kan ik niet oordelen waarom precies een ander wil leven of niet.

Heb je nooit gehuild zonder ook maar iets te voelen en niet te weten waarom je huilt?

De vrouw toonde (volgens mij) geen emotie bij het zien van de gebeurtenis in de lift. Daar was voor mij het breekpunt van geloofwaardigheid. Ook toen ze in wezen haar man voorloog (tot zijn dood zelfs toe). En later toen ze toch weer naar de driver ging en op zijn deur klopte, ondanks dat ze wist waar hij toe in staat was, in welk milieu hij verkeerde en zij dat (volgens mij) niet bij de opvoeding van haar kind kon inpassen.
Voor mij ongeloofwaardig en niet als een moeder gedacht, en uiteindelijk ook zonder zelfrespect.

ps: ben er morgen pas weer, moet nu weg

Een existentiële neo-noir waar Refn in de vorm refereert naar de nachtelijke sfeerfilms van Mann en in de inhoud naar het grafische geweld van Cronenberg.

Op het einde van de aftiteling bedankt Refn twee belangrijke mensen in zijn leven. Zijn moeder en Alejandro Jodorowsky natuurlijk. En helemaal cool dat Refn min of meer geluisterd heeft naar mijn vraag van twee jaar geleden tijdens de Q & A van Valhalla Rising op het IFFR. Geen ROOD meer maar stijlvol ROSE. Refn is momenteel de best levende Europese regisseur.

Cronenberg moest ik ook erg aan denken, ja. Al durft Refn wel verder te gaan dan Cronenberg de laatste tijd als het gaat om nietsontziend geweld.

Het jammere is dat Refn er niet voor kiest a la Kerrigan er een echt existentiële film van te maken met een hoofdpersoon a la Clean Shaven of Keane die een echte psychologisch aangetaste zwerver wordt in een desolate metropool maar een afgerond verhaaltje vertelt. Dat haalde voor mij erg veel kracht uit de film.

Mooie sfeer verder, die nog wat had kunnen worden uitgebuit. Muziek herinnert enigzins aan een verlopen jaren 80 film (ook de cheesy paars-roze aantiteling herinnert daaraan) dat vond ik dan wel weer een goede keuze. De sferische instrumentale muziek die er ook is vormde dan weer een mooi contrapunt.

Ryan Gosling (die ik altijd een tweelingbroer van Erik Breukink vind; edit: ik lees nu dat iemand anders dat ook vindt - grappig, vind zelf de gelijkenis sprekend) vond ik weer sterk net als bijvoorbeeld in Ides of March - maar zag m te weinig om van al als één van de beste van zijn generatie te gaan spreken zoals ik vaak lees. Carey Mulligan vind ik ook altijd erg goed, een soort Michelle Williams.

Een iets genuanceerdere mening, maar wel eentje waar ik veel uit kan halen, thanks.

Erg goede muziek en goed acteerwerk. Soms ietwat te langzaam tegenover de harde actiescenes, had dat liever wat evenwichtiger gezien, 4.0

Maar wat vind je er op wijzen dat ie het waarschijnlijk is? Dat de mogelijkheid er is ok, maar kan geen moment bedenken waardoor je hier van overtuigt raakt. Bovendien vind ik 'm dan veel te irrationeel denken en handelen.

Maar hij moet nu alleen overleven omdat hij ervoor kiest Irene en Benicio te willen beschermen. Imho niet echt plausibel en daarnaast voelt ie duidelijk ook heel veel voor Shannon, jouw geschetste profiel past totaal niet imho.

Nee, sorry. Ik heb geen psychopatische trekjes .

Vond het juist het ideale toonbeeld dat haar personage overmand wordt door attraction en repulsion. Verward is ze, maar verre van emotieloos wat mij betreft.


Vind dat voorliegen gewoon iets menselijk, het blijft lastige materie om daar je huidige partner mee te kwetsen. Irene wist natuurlijk wel dat Driver naar haar toe een totaal ander persoon was. Ze had moeite om te kizen tussen haar hart of verstand. Volleidg begrijpelijk. Een geliefde die in de verkeerde sferen zat was haar ook niet bepaald vreemd.

love itself has no prejudices. Bovendien kon Driver prima met Benicio opschieten en was hij nou ook niet zo crimineel, en echt open kaart heeft ie wat dat betreft niet gespeeld t.o.v. Irene.

Vanavond meteen Thief opgezet van Mann en het is duidelijk een inspiratie voor Refn geweest. Alleen refereert Refn een stuk gelaagder dan zijn collega's. Hierin onderscheidt de meester zich van de eenheidsworst. Ook opvallend dat Refn zijn informatie over de protagonist geeft doormiddel van muziek. Deze twee (1 / 2) nummers vertellen eigenlijk alles over de zwijgzame held. En het einde is al helemaal gelaagd. Had ik al verteld dat ik de film FANTASTISCH vind?

Ja, hallo, zo'n prachtig nummer van Eno in je film. Dat maakt natuurlijk alles prachtig

28 Days Later van Danny Boyle gebruikt An Ending van Eno ook erg goed.

Ik heb genoten van Drive. De regie brengt Los Angeles tot leven. Met racefilms als the Fast and the Furious is Drive ook echt niet te vergelijken, het neigt veel meer naar een welopgebouwde arthouse kant, een prachtige combinatie wat goed tot zijn recht komt in de film. Er heerst een rust door gehele film die Drive vreemd genoeg spannender en intenser maakt dan veel anderen. Het enige wat me wel af en toe uit hypnose deed schudden was de afwisselende gore die er in zat, minpuntje. Voor de rest weinig op aan te merken. Erg solide cast, geen zwakke punten onder de acteurs. En man, man, man, wat kan die Gosling toch veel doen met slechts één blik. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij het dit jaar het meest verdiend heeft om de prijzen binnen te halen. Het is genieten om zo'n kerel zo'n performance te zien neerzetten. Daarom krijgt Drive van mij toch vier dikke sterren.

Heerlijke film, volledig zoals ik gehoopt had. Die sfeer ... schitterende nachtbeelden en dan de muziek erbij. Gosling is fenomenaal, lang geleden dat ik iemand met zo'n sterke uitstraling gezien heb. Geweldige afwisseling van spanning, sfeer en geweld.

5.0*