Kongen av Bastøy (2010)

In Nederland maken we ongehoorzame kinderen bang met de zak van Sinterklaas en de roe. In Noorwegen doen ze dat heel anders. Daar wordt de jeugd afgeschrikt met een enkeltje Bastoy. King of Devil’s Island combineert talloze waargebeurde verhalen uit deze eilandgeschiedenis tot één geheel met als rode draad een opstand in 1953.

Dat blijkt een gouden keus. De film grijpt je vanaf de eerste seconde en laat je de eerstvolgende twee uur niet meer los. Belangrijkste reden daarvoor is zonder twijfel het acteerwerk. De praktisch alleen maar uit amateurs bestaande cast –de acteurs moesten volgens Holst zelf ook al een bewogen leven achter de rug hebben- is weergaloos. En ook de in Rotterdam aanwezige Stellan Skarsgard is indrukwekkend als de directeur van de Bastoy. Hij geeft zijn verwerpelijke personage menselijke trekjes mee waardoor het als kijker moeilijk wordt om je echt tegen hem te keren.

Kortom een uitstekende film die zich zelfs eventjes de beste van mijn IFFR 2011 mocht noemen.

Sterke film, sfeervol en meeslepend. Regisseur Holst weet de boel knap op te bouwen en houdt alles vrij subtiel, daarbij flink geholpen door de naargeestige locaties en een prima cast. Vooral Skarsgard is erg goed. De film is aangrijpend zonder te vervallen in goedkoop sentiment.

Het was niet de bedoeling dat de jongeren in een soort strafkamp terechtkwamen. Bastoy moest een tuchtinstelling worden, waar ze terug op het rechte pad werden gezet met lessen en arbeid. De managers hadden het anders gezien en maakten er een keiharde gevangenis van, waar zelfs Alcatraz gevangenen bij zouden verbleken... Misschien ietsje overdreven gesteld maar de gang van zaken in Bastoy toont een falend disciplinair systeem. En zoals elk falend disciplinair systeem eindigt het in een hopeloze opstand.

De karakters zijn geweldig : in de eerste plaats Erling, die al van het begin af gebrand is om te vluchten. Hij is sterk en heeft een onbuigzame wil. En Olav, de favoriet van de directeur, die onder druk van een tragische gebeurtenis zijn gehoorzaamheid laat varen. En Skarsgard als de droge, ijzige directeur, die zich als een God waant op zijn eiland, ver van de mensheid. Ook de Noorse acteur Kristoffer Joner als de rechterhand van de directeur maakt vaak indruk.

Wat het meeste indruk maakte bij mij was zelfs nog wat anders ... de laatste tien minuten, die het drama compleet maakten. Geen tijdloos meesterwerk en met een plot dat al menig maal bewerkt werd in het verleden maar verbazend goed uit de doeken gedaan en met een dramatisch effect dat niet ontbreekt. Dit is voor mij eentje om vlug te herzien.

Inderdaad een indrukwekkende film hoewel het wel erg lang duurde voordat die sadistische kwelgeest Bråthen (Kristoffer Joner) door die knullen terecht halfdood geslagen werd. De aanloop naar dat laatste half uur duurde trouwens wel erg lang. Wat te lang vond ik. Ik ergerde mij groen en geel aan die sadistische praktijken van Herr Besturer en Bråthen. Ja, en dan werd de kerk (het geloof) er natuurlijk ook nog even bijgehaald, niet de Rooms Katholieke, wel de Lutherse Kerk. In negatieve zin uiteraard. Dat je naar zo'n strafkamp gestuurd werd omdat je geld uit een collectebus van de kerk gejat had dat was toen natuurlijk heel normaal en het bidden tot de Heer in dat kamp natuurlijk ook, wat in de praktijk in feite op neerkwam dat je bad tot Herr Besturer, die zich God waande op dat eiland. En pedofilie, ach moet kunnen hè, zou Bråthen gedacht hebben. Ik ben een goed christen, kom toch vaak genoeg in de kerk en ik gooi altijd geld in de collectebus.
Zo kan die wel weer. Ik ga nu off topic. Over de film verder. Het acteerwerk - van de hele cast - is zonder meer uitstekend, de beelden van het eiland, de walvis en de zee zijn prachtig en het zeer dramatische einde is groots. Toch zal ik deze film niet voor een tweede keer gaan bekijken. Daarvoor vind ik het allemaal teveel zware kost. Voor een gezellig avondje bioscoop vind ik deze film nu niet bepaald geschikt.

3,5*

Een Europees pareltje..

King of Devil's Island is een zware film die je niet helemaal onberoerd laat. Het thema kennen we natuurlijk: een gewelddadige opstand in een instituut waar een niet deugend regime heerst. Qua verhaal niks nieuws onder de zon, maar hoe het in deze film gebracht wordt is erg indrukwekkend.

Dat is vooral te danken aan het fenomenale acteerwerk van eigenlijk gewoon de totale cast. Wat vind ik het toch altijd mooi om te zien, dat onbekende acteurs mij zo kunnen verrassen. Niks geen bekende namen (op Stellan Skarsgard na), maar is het daarom minder? Nee! Integendeel. Het puike acteerwerk is denk ik wel de voornaamste reden, waarom deze film je bij de strot grijpt.

Wat ook goed is gedaan, is de opbouw van het verhaal. Het mag dan misschien hier en daar wat traag aandoen, boeiend is het altijd. Doordat je bepaalde personages goed leert kennen en er echt de tijd genomen wordt om de beslommeringen die plaatsvinden op het eiland Bastoy aan je te laten zien, hakt het laatste half uur er des te harder in. Wat de jongens allemaal precies misdaan hebben weten we niet (op het stelen uit een kerk na..), maar dat ze op een verkeerde manier behandeld worden is wel duidelijk.

De sfeer in de film is rauw en beklemmend. De afgelegen locatie, de weersomstandigheden en de schitterende muziek werken daar ook goed aan mee. Het is niet de eerste keer dat ik in Europese cinema (en dan vooral in de Scandinavische), de schitterende muziek van het IJslandse Sigur Rós hoor. Heel gek is dat ook niet, want als er nou één band is die zich goed leent voor filmmuziek dan is het deze wel.

Nee ik kan maar weinig negatiefs over deze film melden. Nogmaals, het verhaal biedt niks nieuws en ondanks de aanwezige spanning zal je toch weinig verrast worden in deze film. Maar dat hoeft wat mij betreft ook niet. De uitwerking is uitstekend.

4,5*

Erg sterke film dit van Noorse makelij.

Ook een zware film inderdaad. ik had vooraf een iets makkelijkere film verwacht. Dat is het echter niet en doet overigens niets af aan de kracht van de film, want die is bijzonder sterk.

De setting in de winter op een Noors eiland is geweldig. Alleen daardoor voelt het soms al koud, hard en rauw aan. De omstandigheden waar de jongens op het eiland mee te maken krijgen waren al zwaar, maar dat geeft het nog een extra tintje mee. Visueel ziet het er dankzij het prima camerawerk ook erg goed uit.

Verder is het een redelijk veel voorkomend verhaal, maar de invulling is erg sterk. Zowel de jongens als de volwassenen spelen stuk voor stuk voortreffelijk. De personages komen daadwerkelijk tot leven en dat zet de daden die gebeuren vaak extra kracht bij.

Het enige wat ik ietwat jammer vond is dat de uiteindelijke opstand wat lang op zich liet wachten. Dat had misschien iets sneller gekund. Ondanks dat waren de laatste twintig minuten, inclusief de afloop erg indrukwekkend.

Kortom een sterk stukje cinema dit en een fijne geschiedenisles moet ik zeggen.

4,0*

Ik heb altijd het idee dat je als filmmaker van gevangenisfilms relatief gemakkelijk je publiek kunt pleasen. Zorg voor diverse personages met elk een eigen kenmerk, laat het regime in de gevangenis vooral onrechtvaardig voelen en gooi dr nog een trieste sfeer overheen. Succes gegarandeerd! Met Kongen av Bastoy worden deze ingrediënten ook gebruikt en het werkt bij mij in ieder geval. Het is een behoorlijk schokkend verhaal wat gebaseerd is op waargebeurde verhalen. Soms een tikkeltje voorspelbaar, maar sterk blijft het zonder meer!

Kille om niet te zeggen koude film. Schitterende locatie natuurlijk en het vliegt nergens uit de bocht met overdreven sentimenteel gedoe. Integendeel. Ingetogen in beeld gebracht, de muziek is bescheiden en er wordt geen woord teveel gezegd. Een soberheid die te prijzen valt, maar het maakt het eerste uur er wat flets en afstandelijk op. Daar komt nog bij dat de zaken die zich voordoen op het eiland weliswaar verwerpelijk (en meer) zijn, maar ook uit min of meer gangbare elementen bestaan.

En dat gegeven weet het, ondanks de setting met z'n specifieke eigenschappen, maar niet te overtreffen. Het begint voor mij pas op toeren te komen wanneer Skarsgård, die in alles doet denken aan zo'n strenge, warme en daarmee enge dorpsdominee, zijn uitleg geeft over het voorval rondom C5. Om de kriebels van te krijgen. Wat volgt is ook wel de moeite waard, maar het blijft toch allemaal wat hangen bij het idee van bekende kost in een andere verpakking. Mij doet het niet zoveel.

Aardig drama met de kanttekening dat het eerste uur wel wat korter had gemogen want dat was eigenlijk best saai (ik ben er ook letterlijk en figuurlijk bij inslaap gevallen) en sleepte zich ook maar voort. Na een uur komt de film eindelijk pas echt goed op gang en wordt ook een boeiend en soms ook wel aangrijpend drama. Zeker de laatste 30 minuten zijn zeer goed. De beelden zagen er overigens ook best fraai uit en de cast deed het ook best goed. Zeker de jongeren speelden goed maar ook Stellan Skarsgård als directeur Bestyreren deed het gewoon goed. Het enige minpunt van deze film vond ik dat smeerlap Bråthen (ook best goed gespeeld door Kristoffer Joner) uiteindelijk toch niet zijn verdiende loon kreeg. Maal al met al was dit best een goed Noors drama.

Somber Scandinavisch.

Regisseur Holst weet een grauwe en uitzichtloze sfeer neer te zetten met behulp van sombere Scandinavische landschappen. Er valt sowieso genoeg te treuren om dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal over gedetineerde jongens op een koud en verder verlaten eiland, maar de beelden helpen aardig mee.

Echt verrassend is de film niet en ondanks het hoge aantal prijzen moet geconcludeerd worden dat het hier niet een meesterwerk betreft. Wel een meeslepende film die in zo’n beetje alle clichés binnen het subgenre der gevangenisfilms verzandt. Maar niet op onprettige wijze.

Ondanks de ietwat voorspelbare aanpak van het verder vaststaande gegeven, valt en staat een en ander hier met de acteerprestaties. En die zijn van grote klasse. De inmiddels internationale ster Skarsgård weet in deze productie van zijn eigen bodem wederom indruk te maken, evenals de jonge en minder ervaren crew.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Gebasseerd op waargebeurde feiten en niet verwonderlijk één van de zielenreddertjes bepotelt weer eens jongetjes in het geniep.
Aardige film die wat Ciske de Rat-achtig begint maar toch langzaam richting onvermijdbare conclusie gaat.
Helaas wat oppervlakkig in de vertelling van het verhaal en visueel (te) ruimschoots gebruik makend van blauw-filters.

Deed me een beetje aan Ondskan, al was Kongen av Bastøy uiteindelijk toch een stuk mistroostiger dan deze film. Mocht iemand nog Scandinavische films kennen die op een zelfde wijze als deze twee films een onheilspellende sfeer kunnen neerzetten, of zelfs maar zo nihilistisch als Kongen av Bastøy, laat het me dan alsjeblieft weten. Buiten Bergman en von Trier heb ik helemaal nog niet zoveel films uit het hoge noorden gezien, maar de sfeer en de taal spreken me uitzonderlijk aan.

Kongen av Bastøy heeft mooie locaties, overtuigend acteerwerk en een algehele uitzichtloze sfeer die een beklemmend gevoel bij de kijker achterlaat. Voor mij ook meteen weer het bewijs dat Stellan Skarsgård een topacteur is, die in Amerikaanse producties helaas niet altijd uit de verf komt. Petje af ook voor de jonge acteurs, de rollen werden met verve vertolkt. In eerste instantie is het als kijker nog wat lastig om jezelf te identificeren met Erling en lijkt het er toch op dat de directeur van de school het bij het juiste eind heeft als hij de jongens wil opvoeden, maar vanaf het moment dat bekend wordt dat een van de leraren jongens misbruikt, terwijl de directeur hier uiteindelijk niets aan doet door chantage van deze persoon, lukt het ineens een stuk beter om jezelf in te leven. Dat de uitizchtloze situatie vervolgens steeds uitzichtlozer lijkt te worden is ergens wel frustrerend, maar zorgt ten minste wel voor een voortdurende spanning.

Viel me ook op hoe kaal de film qua dialogen is, maar hoe weinig dit eigenlijk uitmaakt. De jongeren praten amper over hun gevoelens en werken meer met lichaamstaal. In de dialogen die er zijn, is alles kortaf en wordt er economisch gesproken, maar er bestaat voor de kijker geen twijfel over wat er in hen omgaat. De soundtrack is hier ook mee te vergelijken: weinig grootse bombast, maar subtiele klanken die de sfeer wel op zeer dergelijke wijze onderstrepen.

Erg fijne film in ieder geval, ik verwacht bij een herkijkbeurt dat de score nog wel zal stijgen.

Ja, ja, dit is toch wel aanleiding voor mij om meer aandacht te gaan schenken aan Scandinavische cinema. Grauw, troosteloos, uitzichtloos en deprimerend. Thema's die mij altijd aanspreken als het op films aan komt.

Aan sfeer in ieder geval geen tekort. Komt daar ook nog eens bij dat het acteerwerk van gelijkmatig indrukwekkend niveau is. Skarsgård laat hier wederom zien dat acteren bij hem in het bloed zit. Hij is daarbij ook de enige naam uit de cast die ik al eens eerder in een film heb mogen aanschouwen, maar ook de onbekende namen leveren hier een sterk staaltje acteerwerk af. Vooral Trond Nilssen als barakleider C-1 had zeer sterke momenten. (De breakdown als ze met z'n drieën opgesloten zitten in de isolatiecel was erg indrukwekkend)

Speciale vermelding nog voor de soundtrack. Werkelijk wonderschone muziek. Op youtube al vaak opgezocht en van genoten.

Ik weet niet of het verhaaltechnisch 100% trouw is gebleven aan de werkelijke gebeurtenissen op het eiland in 1915, maar dat mag voor mij de pret zeker niet drukken. Sowieso 4 sterren en net als Lennert denk ik dat hier nog wel groei in zit.

Erg sterke film naar een waar gebeurd en erg intrigerend verhaal.

Uitstekende acts van de jonge gedetineerden, maar niet op zijn minst van directeur Stellan Skarsgard.

Niet helemaal van onder de indruk.

Zeker geen slechte film maar het verhaal begon op een bepaald moment toch wat te slepen. Acteurs doen het meer dan prima en de algemene aankleding van de film ziet er goed uit. Het verhaal is best schrijnend en bij momenten ook behoorlijk rauw.

Poster is trouwens een behoorlijke spoiler, al had ik er eerder niet op gelet.

Prima film, weinig op aan te merken. Grimmig geschoten, goeie vertolkingen met prima dialogen en een strak verhaal. Verder wel wat conservatief van aard, maar het wordt gelukkig wel redelijk subtiel uitgewerkt, en bovenal blijft het boeien tot het einde.

Alleen de keuze voor Sigur Ros vond ik niet echt passen, kwam een paar keer terug zonder echt bij de sfeer te kloppen. Werd ook wat raar afgekapt op een gegeven moment. Enige echte minpuntje.

3.5*

Goeie film over een een heropvoedingskamp voor jonge criminelen op een Noors eiland aan het begin van de vorige eeuw. Een vrij standaard verhaal wat redelijk grimmig in beeld wordt gebracht hier. Goed opgebouwd maar behoorlijk traag. Hierdoor komen de personages wel goed uit de verf.

Een mooie drama/actiefilm...
Mooi verhaal...
Een waargebeurd verhaal...
Super mooi HD kwaliteit, behalve
Walvis/zee (geen HD)...
Perfect achtergrond geluid/muziek
(Dolby Digital)...
Mooi omgeving/landschap, dan ziet u een mooi
groot dier (Eland).......
Prima acteerwerk...
Bekende acteur Stellan Skarsgård ...

Mooie sombere film zoals alleen de Scandinaviers dat kunnen. De locaties waren geweldig de acteurs doen het stuk voor stuk fantastisch en het meest geweldigdige van alles vond ik de prachtige muziek.

Gezien het thema was de film ook redelijk ingetogen en smaakvol. Waar films met een vergelijkbaar thema als Doghouse of Boot Camp toch weinig subtiel zijn blinkt deze film daar juist in uit.

Zeer goed

Sfeervolle film die me wat deed denken aan Ondskan (2003). Het interessante onderwerp wordt mooi uitgewerkt met prima acteerwerk.

Goed.

The King of Devil's Island heeft zeker sfeer en goede acteerprestaties, maar kwam me iets te bekend voor. Het is een waargebeurd verhaal, maar niettemin zag ik er iets te veel Cool Hand Luke in. Of zelfs One Flew Over the Cuckoo's Nest. De grauwe aankleding en dat toch typische Scandinavische sfeertje mag er zeker zijn en het is allesbehalve vervelend om naar te kijken, maar niettemin had het weinig impact op me allemaal. Iets te voorspelbaar gewoon. Veel heb ik er dan ook niet over te zeggen. Alleen nog bijzondere complimenten voor Benjamin Helstad en Trond Nilssen, de twee jonge hoofdrolspelers. Die maken er toch wel iets meer van.

3*

Redelijk goede film die van mij 6,5 op 10 krijgt.

Het is zeker geen film waar je na het einde nog 5 minuutjes stil van bent om het allemaal wat te laten bezinken.

Uitmuntende film met schitterende acteerprestaties onder meer van Skarsgard. Prachtige natuurbeelden ook, De enige kritiek die ik heb is dat alles nogal eenzijdig wordt voorgesteld, Ik bedoel de jonge delinquenten zijn nu ook niet bepaald lieverdjes en een te zachte aanpak zou zo mogelijk nog slechter aflopen, vrees ik. Natuurlijk had ik niet verwacht dat deze film een lucky end zou kennen. De boefjes worden op het einde nog heel zacht aangepakt als je vergelijkt wat ze voordien moesten doorstaan. Enkel wegens deze inhoudelijke kritiek en het feit dat het verband met de walvis mij onduidelijk is een half punt aftrek. 4,5 sterren

Grimmige film, met sterke acteerprestaties, en een ijskoude setting. Aanvankelijk nogal traag met een typisch deprimerend Scandinavisch arthousesfeertje, bij de ontknoping krijgt de film wat meer sensationele Amerikaanse trekjes. Echter stoort het gelukkig niet echt, en laat de film (ondanks het plot niet bijster origineel is) zeker enige impact na.

Keihard tuchtschooldrama, dat je vooral door de continu grimmige sfeer niet onberoerd laat. Resocialisering als excuus voor kinder- en machtsmisbruik .

Een ijzersterke film met een afschuwwekkend verhaal en uitstekend acteerwerk van de voornamelijk jonge cast. Zware kost.

Vergelijkbare films:

Sleepers (USA, 1996)

Song for a Raggy Boy (Ierland, 2003)

Der Kommer en Dag (Denemarken, 2016)

Het gelijkaardige Deense Der Kommer en Dag (2016) zag ik twee jaar terug reeds, maar doordat hij afgelopen weekend op TV verscheen, kwam ook het topic terug naar boven. Daar werd de vergelijking gemaakt met het bekende Sleepers (1996), maar dus ook met deze Noorse versie, waardoor ik deze absoluut wou zien.

Niet qua plot - helemaal niet zelfs - maar wel qua sfeer en mystiek wel een aantal keer gedacht aan Scorsese's Shutter island. Het eiland is grauw en ruw. De neerhangende mist, koude, sneeuw en donkergrijze wolken geven iets onheilspellends weer. In deze setting werd een jeugdinstelling gebouwd. Qua échte mishandeling viel het wel mee eerlijk gezegd, toch als je binnen de lijntjes kleurt. Uiteraard zijn lijfstraffen uit den boze, maar ik had me iets voorgesteld genre de topfilm The Magdalene Sisters (2002) al speelt ook hier resocialisering en zuivering van het lichaam en geest. Frappant was wel de onmiddelijke depersonalisering met de aanspreking van de jongens als nummer.

De film kent enkele twists en wanneer kindermisbruik wordt vastgesteld, nemen de jongeren het zelf in handen. Deze film biedt een ijzersterk verhaal met een mooie cast, sfeersetting en decor. Skarsgård speelt een voortreffelijke rol als directeur van deze tuchtinstelling. Knap!

heftige film en dan ook nog denkend dat dit gebaseerd is op een ware gebeurtenis.

dat zoiets onmenselijks heeft kunnen gebeuren.

voor mij was alleen de directeur (Stellan Skarsgård) een bekende acteur uit meerdere films oa

The Hunt for Red October, , Pirates of the Caribbean etc

de voor mij onbekenden speelde allen hun rol met verve

Bastøy is een eilandje in de Oslo-fjord dat heden dienst doet als staatsgevangenis. In 1915 was dit eilandje echter een reformatorium voor jeugddelinquenten tussen de elf en achttien jaar. Men probeerde van de jongens te rehabiliteren tot goede christenen door middel van intensieve discipline, dwangarbeid en lijfstraffen. Kortom, een pak ellende en een plaats waar je niet graag zou willen zijn. Toch is dat precies wat er gebeurd als de film begint komen op een koude winterochtend net twee nieuwe gevangenen op het eiland aan.

Het volgt netjes de formule van de soortgelijke gevangenis-films. Erg was dat niet want de nadruk ligt hier meer op het getrouw weergeven van (op werkelijkheid gebaseerde) gebeurtenissen en dat deed de film kwalitatief uitstekend! De film maakte indruk door zijn sterke opbouw, zijn sfeer die melancholie en wanhoop uitademt, de uitstekend presterende jonge acteurs en Stellan Skarsgård . Solide film!