Dao Jiàn Xiào (2010)

Echt heerlijk dit.

Dacht eerst gewoon te maken te hebben met het zoveelste HK martial arts comedietje, maar dat was buiten de regie van Wuershan gerekend. HIj maakt er echt een feestje van.

Visueel erg over-the-top. Je zit met een verhaal in verhaal structuur waarin elk segment z'n eigen typische look heeft. Sterk uitgevoerd en aantrekkelijk de hele film door. Verder ook érg komisch. Leuke personages, weirde intermezzos en een hoop gekkigheid die wat doet terugdenken aan de betere momenten van een Jeffrey Lau (nu gaan de belletjes rinkelen bij de meeste!).

Kort samengevat, Taylor en Neveldine (Crank/Gamer) maken een knotsgekke martial arts comedy. Als dat nog niet genoeg verkoopt is deze film ook gewoon niet voor jou.

4.5*, heerlijke verrassing en uiteraard een uitgebreide review.

Klinkt heel goed. Gauw maar eens zoeken.

Geinig.

Verhaal heeft weinig om het lijf en ik had ook even nodig om er in te komen, want de Chinese humor is niet de mijne en de fotografie is vaak erg lelijk (slecht belicht met een harde digitale look). Maar toen na 20 er plots een musical scene tussendoor kwam begon het me beter te smaken. En werd het uiteindelijk zelfs nog een hele leuke rit. Want zoals OH al aangaf is het de regie die dit werkje naar een hoger plan trekt. De film zit vol vreemde camerastandpunten waartussen razendsnel gesneden wordt, ook de acties en absurdistische intermezzo's zijn erg leuk en fantasierijk. Het verhaal over de chef was zelfs best aardig. Ben erg benieuwd wat Wuershan straks voor elkaar krijgt met meer budget.

Voor deze een mooie 4.

Volgens mij is Wuershen momenteel Painted Skin II aan het draaien. Waarschijnlijk weer een groot studio project waar hij weinig tot geen eigen input zal hebben. Mnee, laat hem maar lekker low-budget films blijven maken.

Als je hem geen kans tot eigen input geeft is et inderdaad zonde, maar nu zag het er vaak gewoon erg lelijk uit, dus iets meer tijd (budget) om zaken ook mooi uit te lichten zou wel fijn zijn.

Zaten overigens ook een hoop scenes in de wel mooi waren.

Heerlijk die harde digitale look

Ziet er gewoon goedkoop uit. Maar in de Chinese schilderkunst spelen ze ook nooit echt met licht en diepte. .Dus wellicht is die platte look het beste dat ze kunnen.

Als ze ergens met licht kunnen spelen is het wel in China/HK. Gewoon een gevalletje living in the past vermoed ik.

Nou, dan blijft de vraag open waarom ze het dan hier zo belabberd hebben belicht.

Verder doel ik ook op traditionele Chinese schilderkunst. Tegenwoordig zullen ze inderdaad genoeg invloeden uit het westen hebben overgenomen.

Ik heb het over film. Belichting en kleurenspel in Chinese films is meestal ongeëvenaard. Deze hoort daar zeker bij.

Daarom, geef de man wat meer geld en dan kan hij het ook wat mooier maken.

Wat een maffe boel!

Het is altijd maar afwachten of Chinese humor bevalt. Gelukkig is dit geen half werk en gaat deze film helemaal over the top, o.a. met knotsgekke hoofdpersonages die bij worden gestaan door geweldige sidekicks: zoals het slaafse hulpje van de slager, de lelijke hoerenmadam met d`r grote mond en die marijhuana rokende guru die op het eerste oog nog geen eens in beweging komt als er een atoombom naast hem ontploft.

Op visueel vlak zeer interessant door 3 verhalen allemaal anders te stileren. Van kleurrijke decors tot het overbelichte landschap, alles zag er fantastisch uit. De verhaalstructuur komt ook goed uit de voeten. Het gevaar van 3 verhalen is dat ze nogal eens gelijk na elkaar verteld worden van begin tot eind, waarmee een hoop spanning wegëbt. De spanningsboog blijft hier mooi intact door te starten met het ( geinige ) verhaal van de slager, maar het slot nog even weg te laten om te kijken wat er in de historie zoal met het zwaard is gebeurt. Het verhaal van de zwaardman was goed en het verhaal van de kok was zelfs nog veel beter!

Mijn favoriete scene is de herhaling van hoe het nou kon gebeuren dat de slager de bruut heeft weten te vellen. Zo droog, pure hilariteit! Je verwacht het ook gewoon niet! En zo speelt de film wel meer met de filmwetten van wat gebruikelijk is in filmland, door veel beeldtaal, gebaren, animatie en wat al niet meer te gebruiken. Enkel het gevecht dat uitgebeeld werd als een Tekken gevecht vond ik nogal afgezaagd.

Het in de mond nemen van de geuzennaam Crank door Onderhond zorgde ervoor dat ik deze film met absolute spoed moest gaan zien. Waarvoor dank! 90 minuten lang topamusement! Een 4,5*

niets van gemerkt!

Juist!!! Over het algemeen vind ik de Aziatische cinema stukken kleurrijker. Soms kan je wel een zonnebril gebruiken

En nog een bedankje aan Onderhond voor de tip.

Graag gedaan, film kan wel wat extra promotie gebruiken. Jammer hoe snel films als deze in de vergetelheid raken.

Kleurrijker is niet per e mooier. Werd hier gewoon met de botte bijl uitgelicht. Lampje neersmijten, fel filtertje ervoor. Klaar!

Dat iemand dat wel mooi vindt, kan best. Kinderen zijn ook dol op chemische zuurtjes.

Verder vond ik het wel een leuke film, daar niet van.

Tja, over smaak en kleur valt niet te discuteren. En ja kleurrijker is niet altijd mooier. Films als Onibaba en Kuroneko met hun prachtige zwartwit fotografie zijn daar het bewijs van. Of de 100den bruintinten in (veelal) Russische films kunnen me ook bekoren.

Maar ik houd wel van een kleurrijk chemische zuurtje waarmee het speelse kind in mij weer ontwaakt. (Pako...

Heb zelf jaren in Azië rondgezworven en vind (noord)Europa toch maar vrij grijs & grauw.

Verrast me wel dat deze film niet meer kijkers heeft want velen zullen hem wel lusten.

O kijk hou ook zeker van kleurrijkheid. Kan Survive Style 5 en Moulin Rouge! Juist erg om dat aspect waarderen, maar bij deze viel me op dat het vask ee toch wat goedkoop uitzag qua belichting. Geldt overigens ook voor Heroic Trio en Chinese Ghost Story (favorieten van mij), maar daar compenseert het gebruik van filmstock enigszins. Hou nu eenmaal iets meer van die softere en warmere look.

Maar ga deze snel nog eens herzien, wellicht stoort het dan minder.

Ik had op voorhand verwacht meer martial arts te zien, maar dat deert gelukkig niet echt met alle ongein die je te zien krijgt. Ik moet hierbij gelijk denken aan scènes als: de manier waarop de slager de bruut heeft verslagen en de Street Fighter scène. De film is dan ook lekker over-the-top en neemt zichzelf vooral niet al te serieus met alle gestoorde personages en situaties die je als kijker voor je kiezen krijgt.

Qua verhaal is het wel wat aan de dunne kant, maar de manier waarop het gebracht wordt gevuld met comedy is zeker te prijzen. Hierbij speelt de visuele stijl van de film een grote rol, het leek op sommige momenten wel een explosie aan felle kleuren wat ik voorbij zag komen. Dit werkte erg verfrissend en was dan ook echt een lust voor het oog te noemen.

Al met al ben ik in positieve zin zeer verrast door deze film, erg gedurfd hoe dit is aangepakt.

3,5 Sterren.

Een warboel van een film die een slordige indruk nalaat. Een kolderieke parodie op historische vechtfilms, maar dan doorspekt met Chinese zwarte humor. Visueel een hoop tricks die soms goed gedaan waren, maar als geheel vreselijk flauw en over the top, en inhoudelijk hangt het met haken en ogen aan elkaar; mijn smaak van humor ligt toch elders dan deze onzin... alles met de chef vond ik nog het beste, zeker wanneer die eunuch erbij kwam kijken. Denk niet dat ik me nog snel aan dit soort dingen zal wagen.

Het regie-debuut van de Chinese regisseur Wuershan is naast een stevige portie slapstick-grappen, een prachtig allegaartje van visuele stijlen. Met Split screen's, Animatie, Computerspelletjes, 8 mm film en gedeeltelijk in zwart / witte fotografie houdt de film het spannend en levendig en de drie verhalen tuimelen en rollen door elkaar, mede doordat het verteld wordt door een verhaal in een verhaal.

Het eerste verhaal; "Desire" vertelt het verhaal van Chopper de slager, die na toevallig courtisane Madame Mei te hebben gezien, verliefd op haar wordt. Helaas worden zijn plannen om met haar trouwen enigszins gecompliceerd door de aanwezigheid van de zwaardvechter Big Beard. Heerlijke binnenkomer en net als je denk dat je weet hoe dit gaat lopen, zet de hoerenmadam een hiphop-rapnummer in.

Een dan nog onbekende vreemdeling verteld het tweede verhaal: "Vengeance" en volgt een stomme keukenhulp, gespeeld door de Japanse acteur Ando Masanobu (uit Battle Royale) Die eten moet bereiden voor de machtige Eunuch Liu. Die naar de stad komt voor een privé-banket, nadat hij gehoord heeft van de legendarische 'acht gerechten' van de chef-kok. In het verhaal is daarom een grote rol weggelegd voor het eten en met de vraag of het laatste gerecht; het niet in de soep laat lopen.

De Yoda-achtige meesterkok verteld het derde verhaal; "Greed" waarin de zwaardvechter Dugo Cheng wordt voorgesteld, deze is verwikkeld in het meer traditionele wuxia-verhaal om een ultieme Martial Artiest te worden. Hij is daarvoor op zoek naar Fat Tang, een smid maar nu een oude man, en dwing hem ertoe om een legendarisch zwaard te maken dat hem onverslaanbaar zou maken.

De film is vanaf het allereerste begin een caleidoscoop vol duizelingwekkend camerawerk en onverwachte visuele effecten. Je wordt als het ware uitnodigt om in het konijnenhol af te dalen en te genieten van dit (te)gekke theekransje. Bijzonder is ook dat Fox de film coproduceerde, het is toch een op en top Aziatische film die niet echt een typische westerse publiek zal aanspreken. Maar hoe dan ook deze film is door zijn ambitieuze structuur (had de regisseur de vrije hand?)wel gewoon een knaller van plezier.