Yabu no Naka no Kuroneko (1968)

Uiterst sfeervolle film met prachtige zwart/wit cinematografie, wat ik overigens onderhand wel gewend ben van deze regisseur. Het verhaal vond ik dan weer niet subliem, maar het bleef wel boeiend.

Weet verbluffend om te gaan met licht en donker. Het tevoorschijn komen en verdwijnen van personages uit en in het donker is erg mooi. Zo ook de kleding die in haar witte pracht fantastisch afsteekt in het donker tijdens de 'bos'-scenes (die op haar beurt ook weer erg mooi zijn). De tussenshots van de zwarte kat zijn sterk, en samen het ge-'miauw' brengt dit een geheel eigen sfeer naar boven. Toch blijft het spookverhaaltje zijn uitwerking missen, en wordt het al vrij snel een een sleur en blijft verfrissing uit. De eerste scene vond ik persoonlijk het sterkst, zowel in acteerwerk van de beide vrouwen als de regie, prachtige close-ups en goed gekozen shots.

De film is geschoten in een sfeervolle setting van donkere kamers en een mistig bamboebos, en is zeldzaam mooi belicht. Desondanks weet Kuroneko me met een negatief gevoel achter te laten, wellicht te wijten aan de stupide verhaalontwikkeling, de geforceerde dialogen en de overmatige expressie van zowel de acteurs als de regisseur. Zonde.

De film kent wel enkele complicaties. Dat het verhaal scripttechnisch niet zoveel voorstelt doet mij geen moer, maar na de sfeervolle uitwerking van de 1ste moord op een samourai kreeg ik erna even het gevoel van de 10 negertjes die zich gewillig naar de slachtbank lieten voeren. Gelukkig was Shindo net op tijd weer bij de les om zich ook met andere zaken bezig te houden. Immers, de 3 moorden verliepen allen volgens hetzelfde patroon wat variatie in de weg zat, waardoor het niet verstandig was om alleen maar ' dit soort praktijken ' te belichten.

Een ander punt van kritiek was dat de sfeer nog wat optimaler had gekund als de schreeuwende dialogen tussen Gintoki en zijn bevelhebber van de hand gedaan waren. Het gebulder tussen beiden was soms wat misplaatst in een verder vrij rustige, suspensevolle film waarin het wachten is op het moment dat er iemand toeslaat.

Bovenstaande kritiekpunten vallen echter in het niet bij het uiterst sfeervol weergegeven spookverhaal waarbij niemand zich veilig waagt eenmaal de nacht in het bos is ingetreden. Niet toevalligerwijs heeft Shindo zijn 2 hoofdpersonages in maagdelijk wit gestoken, wat hevig contrasteert tegenover het pikzwarte bos. De scenes in het bos waren ijzersterk, met name toen de 1ste samourai op zijn paard door het bos reed en er naast kattengejank ' dat in de verte klonk ' iets koppetje leek te duiken in de lucht over de samourai heen. Shindo weet van een oorspronkelijk drama een soms angstaanjagend spookverhaal te maken waarbij de bosscenes echt prachtig gefilmd zijn.

Zat na afloop even wat shots uit de film te bekijken via het menu gallery, waaruit bleek hoeveel gevoel Shindo wel niet voor beeldcompositie heeft. Ik heb het hier over een scene waar een samourai op zijn paard zit en even voor hem ' de jonge vrouw loopt ' die nauwelijks een meter voor hem lijkt te lopen, op de voorgrond ( aan de onderkant van het beeld ) vangen we nog net een plas water op waarin de spiegelbeelden van beiden zijn uitgebeeld. Daarnaast vond ik de scene waarin de camera zich voorstelt hoe het wel niet moet zijn om een emmer water over je kop heen te krijgen duizelingwekkend mooi. Net zo gaaf zijn de plotselinge vervormingen van lichaamsdelen als sommige samourai menen iets in de vrouwen te herkennen. Kuroneko wijkt wat dat betreft weinig af van het prachtige camerawerk in Onibaba.

Pareltje van een film die ik meer dan verdiend naar de tiplijst stuur. 4*

Net als in Onibaba heeft Shindô voor deze film weer een schitterende locatie gekozen. Elk shot is zo al de moeite van het kijken waard. Daarnaast past hij daar schitterend de kostuums en verdere decors op aan, zodat het licht donker effect optimaal overkomt. Prachtig effectvol en wordt tegenwoordig in kleur voortgezet door regisseurs als Zhang Yimou.



Helemaal mee eens. Schitterend en ook een nog creepy effect opleverend! Net als de nèt te soepel lopende en over plassen springende dame, wat de samoerai ook opvalt, maar wijt aan zijn verbeelding.

Het verhaal en plot vind ik wat dunnetjes. Muziek mooi en effectief. Dikke voldoende (weer) voor deze oude meester.

Het verhaal is op zich wel interessant, maar het komt niet erg uit de verf. Vooral nadat me duidelijk werd dat de aangewezen samurai die achter de twee moordende vrouwen aan moet gaan de betreffende vermiste zoon en echtgenoot is, kakte het nogal in. Met als dieptepunt het moment dat deze samurai aan het einde van zijn zeven dagen durende gebed na wat gesteggel over en weer toch zijn 'moeder' binnnenlaat om haar pootje op te komen halen. Jammer.

Verder kan ik voorgaande lyrische uitbarstingen over hoe mooi de film geschoten is, inclusief de zich spookachtig voortbewegende figuren, goeddeels (wel erg veel van hetzelfde op een gegeven moment, zodat ik soms het gevoel kreeg dat ik een toneelstuk aan het kijken was; het intermezzo van de samurai en de reus was daarbij een schitterende en broodnodige afwisseling) beamen en ook de soundtrack is erg fijn. Dus al met al een voldoende voor deze eerste kijkbeurt, en mogelijk komt daar in de toekomst nog wel iets bij.

3,0*.

Inmiddels ook via Criterion verkrijgbaar
Link

Eigenlijk is het laat. Nu pas een tweede film zien van iemand van wie ik een film al een paar jaar op vijf sterren heb staan. Toch kwam het er nu pas van.

Erg mooi. Iets conventioneler dan The Naked Island. Vooral een heel mooie Japanse spookfilm. Meer een dramatische uitwerking eigenlijk dan een griezeluitwerking. Zodra ik even gewend was aan het theatrale acteren zag ik een film die vooral door de stijl en de sfeer werkt. En omdat de film elementen leent uit theater is dat acteren ook niet zo'n probleem meer. Fabelachtig mooie decors, vooral als het eigenlijk bijna minimalistich wordt (het bamboebos). Mooie soundtrack ook.

4.0*, volgende keer minder lang wachten.