Letyat Zhuravli (1957)

Mooie film. Ietwat mage plot, maar; zoals Ramon al zei, prachtig camerawerk. Erg dynamisch, wat de film een hoop vaart meegeeft (iets wat Russische films zo nu en dan wel eens gebruiken kunnen).

4*

Dit is niets anders dan een meesterwerk van de bovenste plank. De meeslepende cameravoering en montage zijn adembenemend mooi. De sterfscène van Boris is gewoon fenomenaal (prachtig die overgang van de ronddraaiende bomen naar het trappenhuis!), evenals bijv. de pianoscène en wanneer Veronica naar haar (getroffen) ouderlijk huis rent. Daar kunnen veel hedendaagse filmmakers een puntje aan zuigen!

Affijn, eigenlijk is alles hierboven al genoemd. Al vond ik dit:

Er zijn weinig oudere film die ik met overwegend enthousiasme ga kijken. Meestal is het vooral nieuwsgierigheid die mij trekt. Deze film was daar een uitzondering op.

In een dood moment naar aanleiding van stefan's bericht even op youtube een trailer gezocht. Daar vond ik de "run achter het hek" scene die mij meer dan aansprak. Meteen maar achter de film aangegaan.

Beetje jammer is dat dat meteen wel de mooiste scene uit de film blijkt, maar die is dan ook echt prachtig. Heerlijke combinatie van dynamiek en contrast, iets wat ik eigenlijk nog nooit gezien had in een oude film. De twee andere eyecatchers zijn hier ook al genoemd (het nachtelijke bombardement en de draaiende val van Boris). En niet te vergeten de beginscene met de plas.

Daartussen zitten een hoop klassiek maar mooi geschoten scenes en jammer genoeg ook wat saaier ogende scenes. Viel me op dat daar m'n aandacht al iets sneller verslapte. Gelukkig zijn de keyscenes strategisch genoeg geplaatst om de volledige speelduur te boeien.

Muziek vond ik wat een domper, het verhaaltje is simpel - de oorlogsstrekking had van mij vervangen mogen worden door wat anders. Ander klein minpuntje is dan Boris halverwege al dood is en het verder wachten is tot Veronica er eindelijk achterkomt. Werd mij net te lang gerekt.

Anyway, deze film is in ieder geval mijn eerste overtuigende voldoende voor een film uit de '50. Jammer dat dit dan weer niet terug te vinden is in toplijsten.

Mooie film, enkele érg indrukwekkende scenes, enkele scenes die visueel ietwat onder niveau zijn, een score die de film niet helemaal waardig is, mooi en aandoenlijk verhaaltje ... mooie 3.5*

Een groot meesterwerk wil ik de film dan wel niet noemen, maar een aangename film is The Cranes Are Flying wel. Het uitgangspunt is misschien wel érg simpel, maar de uitvoering gelukkig verre van. Vooral het camerawerk is schitterend en zo ontstaan er een aantal voortreffelijke scènes, die meteen opvallen; met de dood van Boris en Veronika die naar het station rent voorop.

Visueel is het top, inhoudelijk niet zo meesterlijk. Had in het begin moeite mijn aandacht erbij de film te houden. Het duurt even, maar goed; áls de film je eenmaal in z'n greep heeft, laat ie je dan ook niet meer los. Voor mij deed het laatste half uurtje dan ook veel meer dan het hele eerste uur. Met name de laatste paar shots, waarin Veronika bloemen uit gaat delen aan soldaten en dan samen met Fyodor nog één keer de kraanvogels ziet overvliegen, waren erg mooi.

3,5 sterren.

Aangrijpend gegeven, maar het drama wist me niet zo te pakken als ik had gehoopt. Behalve van de hoofdrolspeelster, kreeg ik weinig hoogte van de personages. De Russische afstandelijkheid ligt mij niet zo goed. Ik kan me vaak niet identificeren met ze, waardoor het me niet zo weet te pakken.
Waar je saamhorigheid verwacht in bange tijden, is het hier vooral 'ieder voor zich'. Het meisje haar ouders zijn omgekomen. 'Je kunt wel bij ons wonen' en verder wordt er met geen woord over gerept.
Een aantal meesterlijke visuele scenes. Je weet niet wat je ziet.
En wat een schoonheid, die Tatyana Samojlova.

Best aardige film hoor, cinematografisch natuurlijk geregeld geweldig, maar het is allemaal wel heel erg soapachtig, echt TE. En dan ook nog eens chauvinistische soap, tja...

had dat eerlijk gezegd niet verwacht na de kritieken van de toch vrij kritische MM'ers.

En soory, maar maxcomthrillas begincommentaar over Apocalypse Now, Platoon e.d. met betrekking tot inhoud is dan al helemaal absurd om te lezen, maar goed.

Niks mis met wat ouderwetse Sovjetmoraal! Daar prik je toch zo door heen . Ook al zit bij Letyat Zhuravli die moraal er inderdaad flink bovenop gesmeerd, daarnaast is het een prima genietbare en visueel indrukwekkende film.

Had hem al tijden op de plank liggen maar toch uiteindelijk gezien vanavond. Gezien mijn steeds minder wordende waardering voor oudere films huiverde ik een beetje. Dit mede beinvloedt door de toch bejubelde reputatie van deze film. Blij dat ik de film toch gezien heb.

Een o zo simpel liefdesverhaal (maar zo doeltreffend neergezet) wordt prachtig weergegeven tegen de achtergrond van de oorlog. Eigenlijk vind ik het omgekeerd en is dit geen liefdesverhaal maar een film over de oorlog. Hoewel het liefdesverhaal op de voorgrond treed hebben toch de beelden over/van de oorlog de meeste impact,
Beide worden op sublieme wijze op beeld neergezet. Alle prachtige scenes zijn hiervoor al beschreven.

De film had m.i. zijn reputatie niet gehad als dit niet werd ondersteund door de prachtige cinematografie, gezien het liedesgedeelte toch vrij simplistisch was.

Vind dit geen moment een chauvinistische film zoals eerder vermeldt. Dit is een volk die het beste met elkaar voorheeft in oorlogstijd en in geen geval uitdraagt dat zij de beste zijn die er op aarde bestaan (zoals eigenlijk kenbaar wordt gemaakt in de laatste speech).
Ik ben geen filmmaker maar had toch het idee dat Boris iets te snel het leven liet. De liefde verdween ietwat hierdoor in het verhaal wat plaats maakte voor het onwetende. Is allebei mooi op zijn eigen manier maar ik ga toch voor het eerste.

Al met al een prachtige visuele film die ik denk ik een plaatsje in mijn top 10 ga geven.

dit is pas cinema. Na soy cuba is dit misschien wel de 2de film van Kalatozov die mijn top 10 gaat binnendringen. Cinematographisch gezien misschien wel 1 van de mooiste films die ik ooit zag. Zie ook scherpe relaties met ivanovo detsvo. Al het mooie is denk wel gezegd. Chauvinisme(als die al aanwezig was) viel me niet op in storende mate.

5*. Kalatozov is een held !

Ik sluit me daarbij aan. Wat een prachtige visuele film is dit. Waar ik een simpel verhaaltje, zoals bij deze film ook het geval is, normaliter genadeloos afstraf, kan ik bij deze film niet anders dan de volle mep geven. De ene prachtige scene volgt de andere op, waardoor ik compleet de film ingezogen werd en het gebrek aan een interessant plot mij niet kon boeien.

Zowel het nationalisme als de muziek vielen mij trouwens niet in positieve of negatieve zin op.

Als de kraanvogels overvliegen!

Mooie filmtitel wat mij betreft en de film zelf mag er gelukkig ook zijn. Het verhaal is wat aan de magere kant en is reeds vaker in diverse andere films ook vertoont. Toch slaagt deze film erin indruk te maken, met name door de manier waarop het allemaal gebracht wordt. De film bevat echt een paar hele indrukwekkende scènes. Zo is het moment dat Veronika achter een hek met de camera mee rent erg mooi, evenals de scène waarin Boris sterft. Het originele en zeer goede camerawerk zorgt ervoor dat die scène's nog wat meer indruk op je als kijker maken.
De mooiste scène voor mij persoonlijk was het moment dat Veronika de brandende trappen van het huis van haar ouders oprent, waarbij de camera op een zeer mooie wijze meebeweegt, om uiteindelijk te ontdekken dat haar ouders zijn omgekomen door een bombardement. Toch wel een moment dat mij even kippenvel bezorgde. Later zie je die scène nog een keer als ze aan deze gebeurtenis terugdenkt. .
Jammer dat de film mij verder niet echt wist te raken, anders was de maximale score zeker binnen bereik geweest. Nu krijgt de film, waar ik toch zeker wel van genoten heb een klein puntje minder.

Een ruime 4,0*

Ik vond Soy Cuba al briljant maar Als de Kraanvogels overvliegen is misschien nog wel beter. Net als Soy Cub is ook deze film visueel fantastisch. De scene waarin Veronika wordt gevolgd terwijl ze richting brug rent en die waarin Boris sterft waren werkelijk wonderschoon.

Een ander groot pluspunt is de emtionele betrokkenheid bij de film. Daar waar andere Russische films vaak een afstandelijk gevoel bij me opriepen is dat hier totaal niet. Een eenvoudig uitgangspunt wordt fantastisch uitgewerkt en ook het acteerwerk is veel frissen en toegankelijker dan ik gewend ben.

Als de Kraanvogels overvliegen heeft me dan ook simpelweg geraakt en vooral de scene waarin de twee geliefden wanhopig naar elkaar op zoek zijn vlak voor het vertrek van Boris zal me nog lang bijblijven.


5 sterren en een film die dicht tegen een top 10 notering aanzit.

Een simpel maar oh zo doeltreffend verhaal over een koppel dat ruw van elkaar wordt losgerukt door de oorlog tussen Rusland en Duitsland. Bij herziening blijft deze film goed overeind staan, dankzij het prachtige, dynamische camerawerk de dood van Boris en de renscene staan in mijn geheugen gegrift en het fijne acteerwerk van Tatyana Samojlova.

Veronika staat symbool voor al het leed dat oorlog heet. Zonder in een groot tranendal te vervallen, maar door te blijven hopen op goed nieuws 'al is het tegen beter weten in' en actief hulp te verlenen aan alle slachtoffers die de oorlog rijk is, zonder te vluchten in zelfmedelijden. 4,5*

Binnenkort wil ik ook nog eens Soy Cuba in de herziening gooien, momenteel staat Soy Cuba namelijk nipt op voorsprong, omdat het camerawerk daar in mijn gedachten van een nog hoger niveau was.

Nogal overroepen.

Eén scène waarover ik de ophef kan plaatsen, die met de trein, verder hield dit niet m'n aandacht vast. Groot minpunt is ook de vreselijke muziek.

Persona blijft voor mij de enige echt goede klassieke zwart-witfilm.

Niet verkeerd, al had ik er meer van verwacht.

Vooral het camerawerk valt op. Bij vlagen grandioze camerabeweging en contrasten. De scene langs het hek is een hoogtepunt, maar nog veel meer wat daar in de buurt kwam. Zag er sowieso allemaal erg modern uit. Paar mooie scenes ertussen ook, als geheel deed het inderdaad denken aan Idi i Smotri en Ivan's Childhood (dat moeras).

Verhaal vond ik wat minder, beetje plat en makkelijk. Het einde was zelfs redelijk patriotistisch geneuzel, iets waar je vaak opvallend goed aan ontkomt in Russische cinema.

3*

Zelden een film gezien waarin de cameraman zo driftig samenwerkt met het scenario en de acteurs. Letterlijk prachtig. Het is een ongenuanceerd en lyrisch liefdesverhaal. Heerlijk. Enkele van de meest sterke momenten, die de eerder genoemde samenwerking illustreerde. Het begin aan het water, de zwierige scene in het trappenhuis waarin Boris nog wat tegen Veronica wil zeggen, alle scenes aan het front (maar met name de dood van Boris), het eerste bombardement offscreen (de kapotgeschoten flat) en het tweede bombaderdement onscreen (een van de mooiste scenes ooit), de zelfmoordpoging en het eind (vooral door de vertederende hoop van daarvoor). Het zijn allemaal voorbeelden van een talentvolle regisseur, cameraman en acteurs die een op papier flauw en voorspelbaar scenario, verheffen tot prachtige poezie. 4,5 sterren.

Deze film roept bij mij nostalgische gevoelens op, want het was destijds de all time favourite van mijn moeder.

Diep menselijk drama over de impact van de oorlog op het thuisfront. Wat vooral opvalt, is het sublieme, fijnzinnige camerawerk in prachtig zwart-wit. Daarbij springen o.a. in het oog de dramatische close-ups van Veronika (Tatjana Samojlova), zoals tijdens Fyodor’s donderpreek in het hospitaal over ontrouwe geliefden.

Een Russische klassieker in de ware zin des woords.

À propos: film hoort thuis in de top-10 van mooiste filmtitels.

Bijzonder, zeker gezien het jaar waaruit de film stamt. Wat in de eerste plaats al interessant is, is dat de beelden vaak mooi constrastrijk zijn, en dat er soms best aardig lange shots zijn waar Samojlova door een menigte gevolgd worden. Ook de scène na het bombardement waar als enige een tikkende klok is overgebleven mag er zijn. Maar wat onverwacht is, behalve als je de eerdere berichten bij deze film hebt gelezen, is dat er een drietal bijzonder sterke scènes zijn, die volgens mij behoorlijk ongekend voor die tijd zijn: het tweede bombardement, het sneuvelen van het personage van Batalov, en het rennen langs het hek. Bij de tweede van die scènes was het uitzoomen van de zon, het draaien van de camera en de vele overlays bijzonder. Laatstgenoemde scène leek haast uit Tetsuo te komen. Visueel duidelijk de meest vooruitstrevende film uit een ver verleden die ik heb gezien.

Bij de muziek daarentegen heb ik gemengde gevoelens. Het is soms iets te aanwezig, te theatraal. Aan de andere kant loopt de climax van de muziek een aantal keer erg sterk in de pas met de montage. Maar mijn smaak was het zeker niet helemaal.

Het verhaal is best interessant, ook omdat het de oorlog vooral beziet vanuit het perspectief van mensen die achterblijven. Toch voelt het enigszins naïef aan. De vraag of je als verloofde van een soldaat in oorlogstijd op hem moet wachten wordt zeker niet helemaal zwart/wit behandeld, maar het personage Mark voelt dan wel weer als zodanig aan. Uiteindelijk is het vooral Samoylova die het verhaal draagt. Een bijzondere schoonheid, doch zeker niet een stereotype mooie actrice. Maar vooral weet ze op intense wijze de vertwijfeling van haar personage neer te zetten.

De enige andere films uit ongeveer hetzelfde tijdperk die ik overtuigend vond zijn van Kobayashi. Die hebben qua plot meer impact (hoewel de verhalen totaal niet te vergelijken zijn), maar hebben wel visueel minder flair dan deze film. Het trekt elkaar gelijk. Ook 4* voor deze film dus.

Schitterend,

En dat komt toch vooral door het prachtige camerawerk van Sergej Oeroesevski en hoe kan het ook anders de wonderschone Veronica, voor mij de mooiste vrouw die ik tot nu toe in een Russische film gezien heb. Maar ja, dat is natuurlijk strikt persoonlijk. Ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie vrouwen. Maar goed, ik dwaal nu af, verder over de film:
Deze film was juist door dat camerawerk zijn tijd ver vooruit en voor mij is hij ook de beste Russische oorlogsfilm die ooit gemaakt is en dat is vooral omdat in deze film van oorlogspropaganda niets te bespeuren viel. Pas op het einde werd duidelijk dat de Sovjet Unie de oorlog gewonnen had. Gedurende de meeste tijd in de film sijpelden alleen maar berichten door dat het Sovjet leger aan de verliezende hand was. Van het slagveld kregen we trouwens weinig te zien. Maar dat weinige leverde wel de mooiste scène op in deze voortreffelijke oorlogsfilm. Ik heb het dan over de scène dat Boris sterft En hoe dat gefilmd werd. Magistraal. Ook het einde - Veronica die nog steeds hoopte koesterde dat Boris de oorlog overleefd had - vond ik erg mooi.
De eerste keer trouwens dat ik deze film gezien heb is toch wel zo'n dik 50 jaar geleden. Op een Duitse zender zover ik mij kan herinneren en uiteraard nagesynchroniseerd. Niettemin kon ik hem ook toen al waarderen, maar in het Russisch is het natuurlijk allemaal tig keer mooier.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Net als in 'Soy Cuba' smijt regisseur Mikhail Kalatozov ook in deze 'Letyat Zhuravli' met mooie beelden. Op cinematografisch vlak een pareltje; de sterfscene van Boris, het moment dat Veronika de trappen oprent en de verwoeste woning van haar ouders betreed, of het moment dat Veronika zichzelf overgeeft aan de pianospelende neef van Boris, met de ramen die door de bommen kapot worden gemaakt. Prachtig, erg mooi. Pareltjes van scenes. Echter blijft het wel een beetje bij een aantal indrukwekkende scenes (en dan vooral op visueel vlak). Verhaaltechnisch stelt 'Letyat Zhuravli' niet heel veel voor. Maakt niet veel uit. Gelukkig heeft deze prent genoeg te bieden verder, ondanks dat het me helaas niet erg veel deed.

Mikheil Kalotozov's 'Letyat Zhuravi' sloeg behoorlijk aan in het Westen (onder meer een Gouden Palm). Het is dan ook een genot om naar hoofdrolspeelster Tatyana Samojlova te kijken die met haar geliefde langs de rivier dwaalt. Het geluk duurt niet lang, want als soldaat legt hij het loodje op het slagveld. Cameraman Sergey Urusevsky is de ware ster van deze film. De manier waarop hij de actrice volgt door de volksmassa die de van het front terugkerende soldaten vormen is adembenemend.

Hoewel ik stiekem op nog meer gehoopt had vond ik het een erg mooie film, met de prachtige Tatyana Samojlova die indruk maakt in de hoofdrol. The Cranes are Flying is een oorlogsfilm die zich concentreert op het thuisfront. Dat neemt niet weg dat de mooiste scene er een op het slagveld is, de dood van Boris die zich met zijn laatste gedachten zijn huwelijk met Veronika voorstelt. Ontroerend, en gezien de relatie die zij buiten zijn medeweten is aangegaan met zijn neef, ook bitter.

Het camerawerk is van hoog niveau, nou kende ik Kalatozov en cameraman Urusevsky van Soy Cuba, ook een film die bekend staat om de onnavolgbare camerabewegingen, en ook hier tonen zij hun klasse.

Een oorlogsfilm vanuit het standpunt van het thuisfront. De impact die het daar had en het afscheid of bang afwachten van geliefden op het oorlogsfront. Doordat de film daarover gaat en niet over het gevecht zelf, is dit vrij universeel qua verhaal. Een film op het juiste moment misschien wel, bijna een generatie na de oorlog en na het overleden van Stalin enkele jaren eerder.

De film is duidelijk een film van haar tijd met vrij dramatisch acteerwerk. Een eenvoudige film met een wat simpel verhaal. Maar daardoor komt de kern wat beter bovendrijven. Gefilmd met heerlijke shots en gespeeld met kleuren. Opvallend zijn de lange shots als vooral Veronika lopend langs de hekken of op de trappen wordt gevolgd. Een mooie film vooral, waar het wat ouderwets acteren goed wordt gemaakt door de mooie beelden.

Een idyllisch beeld: kraanvogels nemen een vlucht boven Moskou terwijl twee gezworen minnaars de liefde vieren. En dan de oorlog, als ruwe verstoorder van “te mooi om waar te zijn”. Als de kraanvogels overvliegen wordt vandaag de dag geëerd als het vroegste hoogtepunt van de Russische nieuwe golf (1957-1968).

Hij moet gaan, zij blijft achter. De plot van Als de kraanvogels overvliegen (Letjat zjoeravli) is er één uit het boekje, maar de filmische uitwerking is een huzarenstuk van regie en camera. Bijna vijfenzestig jaar na dato ligt het blijvende belang van deze productie dan ook vooral besloten in de stilistische kenmerken en het toenmalige momentum van verschijnen.

Lees de volledige recensie

Centraal in dit emotionele oorlogsdrama staat de tegenstelling tussen individu en massa. Er zijn scènes met veel figuranten waarin een rijdende camera Victoria volgt doorheen een hek. Dan is er plots een fel belichte close-up. Vóór de brand gebruikt ze in een telefoongesprek het woord báboesjka, net voordat ze haar grootmoedertje verliest in een brand. Wanneer ze het brandende huis in loopt, wordt haar gezicht afwisselend licht en donker door de opflakkerende vlammen. Daarna heeft ze roetvlekken op haar mooie gezichtje.

Zandzakjes leggen de link tussen het thuisfront en de loopgraven. Tijdens de sterfscène van Boris is de cameravoering subjectief. Z'n wankele blik is gericht op de hoge bomen en de bewolkte hemel. Herinneringen en fantasieën komen aan z'n geestesoog voorbij.

Ook het geluid is zeer verzorgd. In een grote hal weerklinkt de nagalm van voetstappen en gefluister. Tijdens een bombardement probeert Mark met z'n pianospel de sirenes te overstemmen. Zijn fout is dat hij z'n individuele, wispelturige verlangens boven het gemeenschappelijke belang stelt. Ethische dilemma's in een historische context verbinden een individuele en een collectieve invalshoek. De antioorlogsboodschap is helaas nog niet overal doorgedrongen.

Deze film deed mij erg weinig. Af en toe best fraaie zwart-witbeelden en het leven in oorlogstijd wordt best goed geschetst. Met de personages kon ik echter weinig. Hun verhaallijnen waren soms nogal soapachtig en daarnaast bleef het allemaal erg afstandelijk. Ik kon de aandacht er maar moeilijk bij houden, terwijl de film nou niet bepaald lang duurt.

Mooi sereen romantisch oorlogsdrama waarbij de focus ligt op het thuisfront. De onzekerheid en de angst van diegene die achterblijven voor zij die het "avontuur" aangaan om de fascisten te verslaan. Tatyana Samoylova spat van het scherm als de mooie Veronika. Zeer stijlvol en glamoureus.

De drie scènes die er voor mij uitspringen zijn er telkens met Tatyana Samoylova in the picture. Eerst had je die prachtige afscheidsscène waarbij Boris zich moest aanmelden. Mooi hoe die vruchteloze zoektocht langs het hek elkaars verdwaalde blikken trachtten te vinden.

Ook de scène met het bombardement van haar ouderlijke huis maakte indruk. Vooral visueel dan wanneer ze de deur opent en de muren en het dak zijn weggeblazen. En tenslotte vond ik de scène aan het bed van die wanhopige verminkte soldaat erg treffend. Veronika was in shock en ervoer de speech van de dokter als iets persoonlijks doordat ze huwde met Mark. Mooi!

Visueel bij vlagen echt briljant. Zoals sfeerscenes in het huis, riders door menigtes heen, de afscheidsscene . Veel schitterende beelden. Het verhaal vond ik wat minder. En hangt net iets te veel aan de Russische cinema die wat teveel standaard melodrama is. Dat houdt me net van de 4 sterren af.

In de Koude Oorlog hoorde je vaak zeggen dat onderdrukking geen kunst voortbrengt met de Sovjet-Unie als bewijs. Deze film wordt op dezelfde manier vaak geprezen als een hoogtepunt van de Sovjet-films die mogelijk was door het mildere klimaat – minder onderdrukking – na de dood van Stalin in 1953. Wat dat betreft heeft de film me dubbel verrast. Aan de ene kant dat ook deze film nog steeds duidelijk een propagandafilm is zoals Poetin ze nog steeds graag ziet: de Russische jongens die hebben gevochten tegen het fascisme zijn helden die eeuwige roem verdienen en degenen die niet hebben willen vechten zijn lafaards die onze eeuwige verachting verdienen. Aan de andere kant dat het ook een prachtige, beklemmende film is over het eeuwige verdriet van de jonge vrouw wiens verloofde is gesneuveld. Haar verdriet is zeer invoelbaar wat er ook mee te maken heeft dat de veelgeroemde actrice die de jonge vrouw speelt een charismatische verschijning is die je aan het beeld kluistert en dat de filmtechniek van over elkaar heen schuivende beelden de kijkervaring intens maakt.

De creatieve vrijheid die het mildere klimaat gaf leverde dus vooral meer aandacht voor het kleine persoonlijke verhaal temidden van de grote gebeurtenissen: we zien een dolverliefd stel maar als de oorlog uitbreekt meldt de jongen zich aan voor de oorlog en zonder afscheid te hebben kunnen nemen verliest zij het contact met hem en de film eindigt ermee dat de oorlog is afgelopen maar dat zij hem niet kan verwelkomen omdat hij niet is teruggekeerd. De symboliek van de kraanvogels die overvliegen, waar de film mee begint en eindigt (en ook tussendoor het thema blijft), is me niet duidelijk: mogelijk staat het voor de vrede (in Japan staan kraanvogels voor geluk en vrede), die werd onderbroken door de oorlog, wellicht ook voor de eeuwige liefde van het stel of voor de terugkeer of hoop omdat voor de jonge vrouw de tijd is stil blijven staan sinds haar geliefde weg is en haar leven niets meer is dan het wachten op zijn terugkeer.

Hele klassieke cinema met hintjes van nouvelle vague (avant la lettre dan). De shots buiten, de losse stijl, de soms snelle montage. Er zitten echt enkele prachtige shots in en visueel ook fijn met vooral grijstinten maar ondanks dat ik meer houd van wat meer contrastrijk zwart-wit vond ik dit er mooi uitzien. Ook een boeiend verhaal over de achterblijvende vrouw(en) in de oorlog. En soort van origineel, ik kan me eerlijk gezegd niet heugen eerder dit thema te hebben gezien, sowieso niet als hoofdthema. Opvallend eigenlijk.

Goed gemaakt dus maar ook wat theatraal en melodramatisch qua acteerwerk en wat betreft script zitten er soms wel erg grote gaten in. De film duurt goed anderhalf uur en vertelt veel waardoor er weinig vet op de bot zit en ik als kijker niet altijd kon meegaan met de personages. Waarom men iets deed of wilde werd om al die redenen niet altijd invoelbaar gemaakt. Ineens is Veronika getrouwd. Op verstandsniveau wel te begrijpen maar ik keek er toch wat afstandelijk naar. Dat deed wel afbreuk aan de kijkervaring. Ik keek naar een goed gemaakte mooie film maar ook één die me weinig deed. 3,5*.