Letyat Zhuravli (1957)

'Als de Kraanvogels Overvliegen' heet de film dan hier. Ik zag hem heel lang geleden - misschien de eerste Russische film die ik zag (op Potemkin na ?). Vond 'm toen prachtig en traag en erg russisch. Heeft een grote naam. Maar ik ben er niet zeker van dat de film nog zoveel indruk maakt.

Zelfde geldt voor die Ballade van een Soldaat, en De Moeder, en nog zo'n paar klassiekers.

Ook al vind ik het plot een beetje magertjes (verliefd stelletje tijdens WOII, man moet vechten aan het front, vrouw blijft achter), toch is 'Als de Kraanvogels overvliegen' een erg mooie film. Het plot raakt me niet diep, maar het originele camerawerk en de prachtige zwart/wit beelden maken diepe indruk op mij:

Veronika die met de camera gevolgd wordt als ze na een bombardement de restanten van trappen op rent om bovenaan geconfronteerd te worden met een verwoest ouderlijk huis en de dood van haar ouders.........
Veronika die tijdens een bombardement met de neef van Boris in een kamer zit........de neef speelt piano om het lawaai van de inslagen te overstemmen......daarna probeert ie Veronika te kussen en Veronika antwoordt met een paar rake klappen met op de achtergrond de lichtflitsen afkomstig van het geschut.......

Fantastische scene's! Schitterende spel met donker en licht!

Toch zijn enkele elementen in het verhaal weer erg onbegrijpelijk voor mij......
Waarom trouwt Veronika in hemelsnaam met de neef van haar geliefde??? Waarom bevat de film toch weer zo'n ongelooflijke communistische boodschappen? (oa......achterblijvers zijn watjes, alleen de soldaten aan het front hebben hart voor het land)

In ieder geval is deze film echt de moeite waard. Jammer dat de film me niet ontroert...
Nog dit....het duizelingwekkende camerawerk in enkele scene's is ongelooflijk mooi voor de filmfreaks onder ons....
zoals in de sterfscene van Boris en wanneer Veronika gefrustreerd langs een spoorweg af rent.

Ik geef 3,5 sterren, maar ik laat ruimte open voor een hogere waardering bij een eventuele herziening.

erg mooi

Wat een slechte film ik weet echt niet waarom sommige hem zo goed vinden. Gewoon een HEEL simpel liefdesverhaal meer kan ik er gewoon niet van zegge. Man gaat naar het front en vrouw vind het erg dat was de film. Ik kan de film geen 0,5 geven maar meer dan een 1 verdient deze toch zeker niet.

Mooie film. Ietwat mage plot, maar; zoals Ramon al zei, prachtig camerawerk. Erg dynamisch, wat de film een hoop vaart meegeeft (iets wat Russische films zo nu en dan wel eens gebruiken kunnen).

4*

Dit is niets anders dan een meesterwerk van de bovenste plank. De meeslepende cameravoering en montage zijn adembenemend mooi. De sterfscène van Boris is gewoon fenomenaal (prachtig die overgang van de ronddraaiende bomen naar het trappenhuis!), evenals bijv. de pianoscène en wanneer Veronica naar haar (getroffen) ouderlijk huis rent. Daar kunnen veel hedendaagse filmmakers een puntje aan zuigen!

Affijn, eigenlijk is alles hierboven al genoemd. Al vond ik dit:

niet zo duidelijk en overdreven aanwezig. Ik kreeg niet de indruk dat dát de boodschap van de film was of dat ze dat persé wilden uitdragen.

Het verhaal is inderdaad soms wat onbegrijpelijk, maar het einde, wanneer Veronika haar bloemen uitdeelt aan omstanders, is wonderschoon.

Eens met Tsjidde. Weergaloze film, met meer momenten in een film die uniek zijn in de filmhistorie dan menig andere film.

Wat een visuele overdaad ook. Briljant Camerawerk, meer dan briljante montage en een uitermate sterke regie (die ook nodig was om de film door de keuringen te krijgen)

Een film op meerdere lagen, 1 van liefde ten aller tijden, 2 van de zinloosheid van oorlog en 3, de Dostojevski-stelling dat het hele leven zinloos in.

En dit wordt in zoveel prachtige scenes naar boven gehaald.

Ik heb echt naar adem moeten happen in de werkelijke overdaad aan briljant geschoten scenes, echt meer dan briljant acteerspel, zoveel tranen geschoten en zoveel emoties gekend dan bij deze film.

5* en ergens hoog in mijn top10.

Overigens is de regisseur Mikheil Kalatozishvili zeer bezeten. En in combinatie met cameraman Sergei Urusevsky vormen ze werkelijk een perfect duo. Een film waar ineens alles op zijn plaats past, in combinatie met de meer dan uitstekende cast.

PRACHTIGE film inderdaad. Wauw, zelden heeft een film zo'n impact op mij gehad, een overdosis aan prachtige beelden en emoties, een uur na de film had ik nog een brok in de keel. Ik had graag wat sublieme scenes willen noemen maar er zijn er zo ontzettend veel dat dat niet te doen is.

Een film die mij voor altijd bij zou blijven. Magnefiek. 5*.

Ik vind dit niet echt typisch communistisch te noemen, eerder een beetje nationalistisch dan wel militaristisch misschien. Bovendien vindt er verder nergens propaganda plaats in de film, integendeel, er wordt juist lichtelijk cynisch over gedaan (zie bv. de reactie van Boris' vader op de meisjes van het fabriekscomité).

Verder ben ik het wel erg eens met bovengenoemde lofuitingen op het camerawerk.

Zo is het!

Dit is echt cinema: wervelende beelkden en dat in een tijd toen de gemiddelde camera nauwelijks te torsen was. De scene waar Boris de trap opwentelt. Of Veronika in de sneeuw, achter een wit lattenwerk, boven haar de zwarte takken en daarachter een stoomtrein die die passeert. En alle scènes tussen het volk. De camrea lijkt wel een vlieg. Of de scène in het moeras tussen de zilverberken.

Heb 'm in de cinema gezien (vierkanten beeld!) met mijn dochter van 15, die "voor het eerst moest wenen". 5 (geen rode!) sterren*****

Er zijn weinig oudere film die ik met overwegend enthousiasme ga kijken. Meestal is het vooral nieuwsgierigheid die mij trekt. Deze film was daar een uitzondering op.

In een dood moment naar aanleiding van stefan's bericht even op youtube een trailer gezocht. Daar vond ik de "run achter het hek" scene die mij meer dan aansprak. Meteen maar achter de film aangegaan.

Beetje jammer is dat dat meteen wel de mooiste scene uit de film blijkt, maar die is dan ook echt prachtig. Heerlijke combinatie van dynamiek en contrast, iets wat ik eigenlijk nog nooit gezien had in een oude film. De twee andere eyecatchers zijn hier ook al genoemd (het nachtelijke bombardement en de draaiende val van Boris). En niet te vergeten de beginscene met de plas.

Daartussen zitten een hoop klassiek maar mooi geschoten scenes en jammer genoeg ook wat saaier ogende scenes. Viel me op dat daar m'n aandacht al iets sneller verslapte. Gelukkig zijn de keyscenes strategisch genoeg geplaatst om de volledige speelduur te boeien.

Muziek vond ik wat een domper, het verhaaltje is simpel - de oorlogsstrekking had van mij vervangen mogen worden door wat anders. Ander klein minpuntje is dan Boris halverwege al dood is en het verder wachten is tot Veronica er eindelijk achterkomt. Werd mij net te lang gerekt.

Anyway, deze film is in ieder geval mijn eerste overtuigende voldoende voor een film uit de '50. Jammer dat dit dan weer niet terug te vinden is in toplijsten.

Mooie film, enkele érg indrukwekkende scenes, enkele scenes die visueel ietwat onder niveau zijn, een score die de film niet helemaal waardig is, mooi en aandoenlijk verhaaltje ... mooie 3.5*

En nu is mijn andacht ook wel getrokken

Zie je wel, Onderhond, elke decennium heeft wel zijn parels

Hmm, dat heb ik ook net gedaan. Zo heb ik het zeker nog niet vaak gezien in films < 1960. Mijn aandacht is ook getrokken nu, alleen na het lezen van OH's bericht ook weer meteen wat getemperd. Anyway, heb nu de mooiste scène van de film gezien, misschien moet ik het daar maar gewoon bij houden.

Een groot meesterwerk wil ik de film dan wel niet noemen, maar een aangename film is The Cranes Are Flying wel. Het uitgangspunt is misschien wel érg simpel, maar de uitvoering gelukkig verre van. Vooral het camerawerk is schitterend en zo ontstaan er een aantal voortreffelijke scènes, die meteen opvallen; met de dood van Boris en Veronika die naar het station rent voorop.

Visueel is het top, inhoudelijk niet zo meesterlijk. Had in het begin moeite mijn aandacht erbij de film te houden. Het duurt even, maar goed; áls de film je eenmaal in z'n greep heeft, laat ie je dan ook niet meer los. Voor mij deed het laatste half uurtje dan ook veel meer dan het hele eerste uur. Met name de laatste paar shots, waarin Veronika bloemen uit gaat delen aan soldaten en dan samen met Fyodor nog één keer de kraanvogels ziet overvliegen, waren erg mooi.

3,5 sterren.

Veel beter dan oorlogsfilmpjes als The Deer Hunter, Apocalypse Now, Das Boot, Platoon en Full Metal Jacket. Vandaar dat ik die maar eens afgewaardeerd heb. Op cinematografisch gebied en op sociaal - emotioneel vlak deed deze film mij immers veel meer. Kritiek die zich richt op het simpele verhaal vind ik wat onzinnig. Je krijgt juist de oorlog te zien vanuit het oogpunt van een familie, en dan vooral 2 mensen, die net zoals een ieder lol willen maken en dan met oorlog geconfronteerd worden. Noem het simpel, maar het staat in wezen niet ver van iedereen af. Hier ook eens geen puberende soldaten en 13 in een dozijn aanvallen. Verder ook eens niet onnodig lang. Een simpel verhaal maar oh zo doeltreffend. De regisseur kiest ervoor om zijn film te voorzien van duizelingwekkende scènes. Prachtige scène als Boris wordt doodgeschoten. De camera draait maar rond en rond als teken dat hij alles niet meer onder controle heeft. Overgeleverd aan de naderende dood flitsen er ondertussen allemaal gebeurtenissen uit zijn leven voorbij . Geen gepraat over trauma `s of over de dood, een kille registratie onder begeleiding van een akelige stilte volstaat.

Ik vond hetgeen erna gebeurde ook helemaal niet overbodig, de vertwijfeling van Veronika werd op een fijne manier in beeld gebracht. Prachtige scènes bleven zich ook aandienen. Vooral de al eerder genoemde hek - stoomlocomotief scène was zeer attractief en functioneerde daardoor optimaal als het lichaam van Veronika. Bol van de adrenaline.

De muziek was verder ook aardig. Niet altijd even bijzonder, maar ik heb mij er niet aan geërgerd. Mooi einde ook en het ultieme bewijs dat het leven gewoon door gaat en maar goed ook. Ondanks dat het wat cru kan zijn. Zeker geen eenzijdige film, simpel verteld dat wel maar wel door een functionele, bewegende camera die als geen ander in staat is om emoties van personages tot leven te laten komen. Perfect uitgevoerd dus en geen onnodig gepraat hier.

2 weken geleden nog nooit van Kalatozishvili gehoord en nu 2 geweldige films van hem mogen zien binnen een week. Ben zeker benieuwd naar meer werk van deze regisseur. Toch wel een groot vernieuwer deze man. Zeker qua camerawerk, vooral doordat hij meerdere beelden uit verschillende tijden door elkaar heen laat lopen. Verder een inpiratiebron voor Jeunet. Leuk, dat spelletje dat Veronika speelde om zichzelf ervan te overtuigen dat Boris niet dood was. Deed mij denken aan Jeunet `s Un Long Diamanche de Fiancailles.

Naast Hotaru No Haka en Idi I Smotri en in mindere mate Ivan Detstvo een oorlogsfilm die mij niet onberoerd liet. Voor nu een hele dikke 4* Maar die 4,5* dat is kwestie van tijd.

Ik heb nog steeds een versie thuis liggen en als je deze in het rijtje Idi I Smotri plaatst ga ik hem zeker binnenkort kijken Maxcomthrilla.

Moet je zeker doen! Alhoewel je er wel rekening mee moet houden dat je de oorlog niet ziet vanuit de ogen van een (aandoenlijk) kind maar vanuit de ogen van 2 jong volwassenen.

Wat een JUWEELTJE deze film!

Werkelijk alles is prachtig; camerawerk, muziek, acteurs, kortom een PRACHTIGE FILM!!!

Een dikke 5!

Aangrijpend gegeven, maar het drama wist me niet zo te pakken als ik had gehoopt. Behalve van de hoofdrolspeelster, kreeg ik weinig hoogte van de personages. De Russische afstandelijkheid ligt mij niet zo goed. Ik kan me vaak niet identificeren met ze, waardoor het me niet zo weet te pakken.
Waar je saamhorigheid verwacht in bange tijden, is het hier vooral 'ieder voor zich'. Het meisje haar ouders zijn omgekomen. 'Je kunt wel bij ons wonen' en verder wordt er met geen woord over gerept.
Een aantal meesterlijke visuele scenes. Je weet niet wat je ziet.
En wat een schoonheid, die Tatyana Samojlova.

Best aardige film hoor, cinematografisch natuurlijk geregeld geweldig, maar het is allemaal wel heel erg soapachtig, echt TE. En dan ook nog eens chauvinistische soap, tja...

had dat eerlijk gezegd niet verwacht na de kritieken van de toch vrij kritische MM'ers.

En soory, maar maxcomthrillas begincommentaar over Apocalypse Now, Platoon e.d. met betrekking tot inhoud is dan al helemaal absurd om te lezen, maar goed.

Er waren ook andere geluiden, maar enfin.

. Even generaliserend uiteraard. Er was toch redelijk wat hype ontstaan rondom deze film.

Ik heb anders niets gemerkt van mensen met zwaar pattrionistische neigingen. Vind het vreemde kritiek. En Apocalypse Now is sowieso veel chauvinistischer. Mensen die in een ander land hun cultuur aan andere mensen opdringen. En het moraal onder de troepen hooghouden zou je nog teamgeest ontwikkelen kunnen noemen. Maar als een dorp aangevallen moet worden om te kunnen surfen omdat de Amerikanen dat willen, dan gaat dat toch echt door als chauvinisme. Dit is toch een film die zich vooral richt op 2 personages.

Verder vind ik het te simpel om deze film maar af te doen als een chauvinistische soap. Het verhaal is simpel. En veel ingetogener dan een Apocalypse Now, waar je er toevalligerwijs achterkomt dankzij Brandon ' the horror, the horror ' dat de mensen geleden hebben. Hier zie je 2 geliefden die van elkaar gescheden worden, onderweg geen verzetjes meemaken zoals in Apocalypse Now ( dat is pas soapachtig, even sex tussendoor in de jungle... ).

Hier aan het einde verdriet en hoop ineen. Zonder commentaarstem erbij, blikken zeggen genoeg. Voor velen misschien te afstandelijk. Maar om het dan maar als soap af te doen? Soaps zijn verre van observerend, er wordt vaak op los gekakeld. La Meglio Gioventu op 5* hebben staan notabene. Als er een film is die nog uren door kon gaan met de problemen van ieder familielid in beeld te brengen en gebeurtenis op gebeurtenis te stapelen. Sorry hoor, absurd gewoon.



I.t.t. die andere films die ik aanhaalde had ik hier het gevoel dat ik met pure, echte mensen te maken had net zoals eenieder. De film verliest Veronika en haar vriend verder ook geen moment uit het oog. In Apocalypse Now, Platoon e.d. worden grootse beelden aangehaald om maar de indruk te wekken dat deze beelden mensen veranderen. Deze film focust zich veel meer op de gemoedstoestand van zijn personages die geen personages lijken. Gewoon een prachtig liefdesverhaal over 2 mensen die ongewild in een oorlog verzeild raken waar zij niets mee te maken willen hebben. En dat is in Apocalypse Now, Platoon e.d. wel anders. Daar wil men zich manifesteren, de macho uithangen.

Daarbij vind ik Apocalypse Now vooral een verschrikking omwille van die onnodige ontmoeting met die Fransen en de veel te lange, slepende eindconfrontatie. Dingen die zonder spanning gerekt worden gaan ook door voor soap. De Amerikanen die de Fransen er even op wijzen dat kolonialisme bizar is, terwijl men zelf ook landen aanviel? Hoe noemen we dat dan?

Volgens mij mis je nogal de ironie in die scenes. Het juist een aanklacht tegen de arrogante Amerikaanse instelling op de wereld.

Dat is zeker het meest soapachtige gedeelte van AN, maar kan nog niet in de schaduw staan van alles springerige liefdesperikelen, familieaangelegenheden, deceptie en bedrog van deze film.

Meglio Gioventu is ook zeker soapachtig, maar dan wel superieur uitgewerkt m.i.
Heeft verder weinig met deze film van doen, al was het maar door het thema.

Wat dat betreft vind ik veel Amerikaanse tegenhangers uit de jaren 40/50 als Since You went Away en Mrs Miniver zelfs nog beter. Zijn verder vergelijkbaar met dit. Zo bijzonder is het thema van de oorlog door individuen beschreven bepaald niet hoor.

Dat is dan ook gewoon de realiteit, lees anders eens iets over de Vietnamoorlog. (sterker nog, het is in de huidige oorlogen al precies hetzelfde).

Realiteit?

Verwar niet film met wat er gewoon werkelijk gebeurt. Dat is pas fout, niet dat het vervolgens op film wordt gezet.

En dat om 9 uur 's ochtends. . Ik lijk wel gek.

Hi guys,

volgens mij zijn jullie echt appelen met peren aan het vergelijken. Geen van de aangehaalde films komen in aanmerking om met soaps vergeleken te worden. Het gaat om films uit totaal verschillende tijdperken en laten we vooral ook de context niet vergeten waarin de regisseurs moesten werken.

Deze film is gewoon verbluffend qua beeldcomposities en bevat heel wat hoogstandjes met bewegende beelden. Bovendien blijkt ook het verhaal te beklijven. En niet alleen bij een oude zak als ik, maar ook bij mijn 17-jarige dochter die toch wel het een en het ander gewoon is.

Deze film op groot scherm is een echte belevenis.

Nee hoor, ik vond het een van de leukste scenes uit Apocalypse Now. Ik wil alleen maar aangeven dat je zo overal wel erg gemakkelijk chauvinisme achter kunt zoeken.

Ben trouwens nog steeds benieuwd wat je nou zo chauvinistisch vind aan deze film.



Ik lees hier berichten dat mensen de film te afstandelijk vinden. Soaps zijn vaak verre van afstandelijk, kauwen een hoop voor en zijn vaak melodramatisch.

Ik vond het juist mooi dat zij in oorlogstijden bij haar schoonfamilie kon verblijven. Overigens ook wel geboren uit nood omdat haar eigen familie meen ik weggevaagd werd bij een bombardement. Van enkele taferelen, zoals met die teddybeer of hetgene wat die jongen achterhield zou je nog kunnen zeggen, was dat nou nodig? Ik vond dit element het noodlotsdrama juist op een krachtige manier versterken. Ik zag laatst nog The Pianist waar iedereen elkaar op het plein nog eens een stevige ' hug ' gaf. Hier kreeg men daar nog geen eens de kans voor. Eigenlijk is de film best wel wreed voor zijn personages.



Ik heb het zelden zo mooi uitgewerkt zien worden. De films die jij opnoemt niet gezien. Maar zou mij sterk lijken dat zij hun beelden net zo effectief aan het verhaal konden koppelen als hier. Die uiteindelijke sterfscene is duizelingwekkend in beeld gebracht. Niet alleen meet deze scene zichzelf een eigen tempo aan, ook krijg je letterlijk het gevoel alsof je zelf ter aarde stort.



Jij gaat mij niet wijs maken dat er niet eens een keer een soldaat was die niet aan machogedrag leed. Wat mij betreft is het neerzetten van een heel corps als macho vooral gemakkelijk en gebaseerd op effectbejag, omdat gewone mensen minder interessant zijn voor het publiek. Kortom men gedraagt zich veel te vaak en te gemakkelijk op een te karikaturale manier. Soms nog wel grappig om te aanschouwen hoe men zich mee laat sleuren door " die realiteit " die de VS ook wel kenmerkt, maar de mens achter de macho, komt vaak te sporadisch aan bod.



In het echt zal het ook vast veel gebeuren dat Amerikaanse en andere soldaten de held uit gaan hangen. Maar feit is dat je daar vaak geen kans toe krijgt omdat een oorlog louter verliezers kent. Vele films noemen zich wel anti - oorlog en proberen soms dankzij absurde scenes wel de krankzinnigheid van het voeren van oorlog aan te geven. Bv. Al tijdens de trainingskampen of in de oorlog zelf waar 2 officiers elkaar naar het leven staan. Tegelijkertijd verheerlijken zij het voeren van oorlog op zo `n manier, wat spektakel oplevert en waardoor de menselijke emotie vaak achterblijft. Vaak ook door het eenzijdige beeld dat er geschapen wordt.

Niks mis met wat ouderwetse Sovjetmoraal! Daar prik je toch zo door heen . Ook al zit bij Letyat Zhuravli die moraal er inderdaad flink bovenop gesmeerd, daarnaast is het een prima genietbare en visueel indrukwekkende film.

Had hem al tijden op de plank liggen maar toch uiteindelijk gezien vanavond. Gezien mijn steeds minder wordende waardering voor oudere films huiverde ik een beetje. Dit mede beinvloedt door de toch bejubelde reputatie van deze film. Blij dat ik de film toch gezien heb.

Een o zo simpel liefdesverhaal (maar zo doeltreffend neergezet) wordt prachtig weergegeven tegen de achtergrond van de oorlog. Eigenlijk vind ik het omgekeerd en is dit geen liefdesverhaal maar een film over de oorlog. Hoewel het liefdesverhaal op de voorgrond treed hebben toch de beelden over/van de oorlog de meeste impact,
Beide worden op sublieme wijze op beeld neergezet. Alle prachtige scenes zijn hiervoor al beschreven.

De film had m.i. zijn reputatie niet gehad als dit niet werd ondersteund door de prachtige cinematografie, gezien het liedesgedeelte toch vrij simplistisch was.

Vind dit geen moment een chauvinistische film zoals eerder vermeldt. Dit is een volk die het beste met elkaar voorheeft in oorlogstijd en in geen geval uitdraagt dat zij de beste zijn die er op aarde bestaan (zoals eigenlijk kenbaar wordt gemaakt in de laatste speech).
Ik ben geen filmmaker maar had toch het idee dat Boris iets te snel het leven liet. De liefde verdween ietwat hierdoor in het verhaal wat plaats maakte voor het onwetende. Is allebei mooi op zijn eigen manier maar ik ga toch voor het eerste.

Al met al een prachtige visuele film die ik denk ik een plaatsje in mijn top 10 ga geven.

dit is pas cinema. Na soy cuba is dit misschien wel de 2de film van Kalatozov die mijn top 10 gaat binnendringen. Cinematographisch gezien misschien wel 1 van de mooiste films die ik ooit zag. Zie ook scherpe relaties met ivanovo detsvo. Al het mooie is denk wel gezegd. Chauvinisme(als die al aanwezig was) viel me niet op in storende mate.

5*. Kalatozov is een held !