Letyat Zhuravli (1957)

Ik sluit me daarbij aan. Wat een prachtige visuele film is dit. Waar ik een simpel verhaaltje, zoals bij deze film ook het geval is, normaliter genadeloos afstraf, kan ik bij deze film niet anders dan de volle mep geven. De ene prachtige scene volgt de andere op, waardoor ik compleet de film ingezogen werd en het gebrek aan een interessant plot mij niet kon boeien.

Zowel het nationalisme als de muziek vielen mij trouwens niet in positieve of negatieve zin op.

zat net even wat terug te lezen

@ Kos, waar jij soap terug vindt in deze film moet je me toch even aanwijzen. En het terdege niet te vergelijken met de films die Maxcom opsomde. Waar das boot en full metal jacket mogen ruiken aan de 5* die deze film krijgt, zitten de anderen wel degelijk verder weg.

Ik kan het me niet zo snel allemaal meer herinneren, maar volgens mij vloog het echt van

liefdesromantiek naar verscheurde romance door oorlog naar eenzaamheid etc., naar nieuwe liefde naar teruggekeerde held etc.

Weet het niet precies meer, maar de soapachtige ontwikkeling leek me wel duidelijk.

Nieuwe liefde ? Teruggekeerde held terwijl hij toch echt doodging aan het front ?

Heb je de film uberhaubt wel gezien?

Hahaha, dat stuk wist ik idd niet meer zeker. Zulk soort verhaaltjes blijven echt geen jaren hangen.

Dit verhaal blijft bij mij voor de rest van me leven hangen. Blij dat ik wel emotionele diepte heb, voor wat het waard is.

Als de kraanvogels overvliegen!

Mooie filmtitel wat mij betreft en de film zelf mag er gelukkig ook zijn. Het verhaal is wat aan de magere kant en is reeds vaker in diverse andere films ook vertoont. Toch slaagt deze film erin indruk te maken, met name door de manier waarop het allemaal gebracht wordt. De film bevat echt een paar hele indrukwekkende scènes. Zo is het moment dat Veronika achter een hek met de camera mee rent erg mooi, evenals de scène waarin Boris sterft. Het originele en zeer goede camerawerk zorgt ervoor dat die scène's nog wat meer indruk op je als kijker maken.
De mooiste scène voor mij persoonlijk was het moment dat Veronika de brandende trappen van het huis van haar ouders oprent, waarbij de camera op een zeer mooie wijze meebeweegt, om uiteindelijk te ontdekken dat haar ouders zijn omgekomen door een bombardement. Toch wel een moment dat mij even kippenvel bezorgde. Later zie je die scène nog een keer als ze aan deze gebeurtenis terugdenkt. .
Jammer dat de film mij verder niet echt wist te raken, anders was de maximale score zeker binnen bereik geweest. Nu krijgt de film, waar ik toch zeker wel van genoten heb een klein puntje minder.

Een ruime 4,0*

Zeker weten. Dat zo'n verhaal op bepaalde punten wat 'ouderwetserig' overkomt is niet meer dan normaal, zeker in de Sovjetunie van de jaren 50, waar sowieso al niet te veel vrijheid gepermitteerd kon worden. Maar bijna alle scènes zijn juweeltjes, gewoon al het openingskader met die zware slagschaduw van de brug!!!

Blijft dat dit onvergetelijke cinema is en voor wie er nog aan moet twijfelen (heb het hier al ergens geschreven, maar ik herhaal): mijn dochter die me altijd uitlachte als ik geëmotioneerd naar een film zat te kijken, heeft hier haar allereerste filmtranen gelaten (17 was ze toen).

1 x per drie weken heb ik met mijn partner en user Darbie een film-en-eet-clubje. Daarbij wordt er gekozen uit 2 films. Normaal lopen de waarderingen redelijk gelijk op, maar gisteren....
Darbie moet hier straks zelf maar zijn visie neerzetten.
Mijn medekijkers gaven beiden een onvoldoende
Goed over de film, want ik vond hem zeer sterk. Dat ligt niet aan het verhaaltje want zoiets hebben we al honderden keren gezien, maar wat blinkt deze film uit in vormgeving (camerawerk!!).
Doldriest camerawerk dat de film op een zelfde manier briljant maakt als waarom bijvoorbeeld Citizen Kane dat is.

Vorm boven inhoud?: Ja!
Mag dat?: Ja natuurlijk mag dat!!!

Ik ben te overdonderen met briljant vormgegeven films en deze voldoet daar zeker aan.

Topscenes:
De piano-scene tijdens de luchtaanval.
De sterfscene van Boris.

Er zaten in de film mooie scenes die briljant waren vormgegeven, zeker weten. ( vond ik niet van de gehele film)

Maar ik vond het verhaal langdradig (en nogal voorspelbaar).

Of de vorm boven de inhoud mag ?, vroeg Wendy.

Natuurlijk mag dat. Elke regisseeur moet m.i. de vrijheid hebben om een film te maken op de manier die hij of zij belieft.

Graag zelfs !!

En dan kan het zijn dat de ene kijker het een prachtfilm vind en een andere er maar 2 sterren voor over heeft.

Moet ook kunnen in een film-en-eet-clubje , vind ik.

Jammer dat je de film niet in zijn geheel kon waarderen Darbie.

Je hebt gelijk in je analyse over de voorspelbaarbaarheid. Is een beetje eigen aan de russische kunst decennia's/eeuw geleden .

Moet het toch meer hebben van de eenvoudigheid die de emoties doen bovendrijven. Je moet er van houden. Er zijn/waren natuurlijk uitzonderingen.

Wel leuk zo'n clubje..ik schuif wel een keer aan als er een uitvaller is

Wat was de andere film?

En was het eten lekker?

Ja ik had lekkere bami gemaakt die wel in de smaak viel gelukkig.

De uitval film was de Italiaanse film L'Imbalsamatore.

Erg mooi trouwens (zelfs goed voor een 5*-waardering).

@Arkadi

Uitbreiding mits woonachtig in Arnhem en dat je een aardig persoon bent.

Je top 10 ziet er wat mij betreft prima uit....hoop dat de notering van De Kraanvogels geen probleem voor Darbie of mijn partner is

Interesse? Maar even per PM want we raken een beetje van het onderwerp af.

Ik vond Soy Cuba al briljant maar Als de Kraanvogels overvliegen is misschien nog wel beter. Net als Soy Cub is ook deze film visueel fantastisch. De scene waarin Veronika wordt gevolgd terwijl ze richting brug rent en die waarin Boris sterft waren werkelijk wonderschoon.

Een ander groot pluspunt is de emtionele betrokkenheid bij de film. Daar waar andere Russische films vaak een afstandelijk gevoel bij me opriepen is dat hier totaal niet. Een eenvoudig uitgangspunt wordt fantastisch uitgewerkt en ook het acteerwerk is veel frissen en toegankelijker dan ik gewend ben.

Als de Kraanvogels overvliegen heeft me dan ook simpelweg geraakt en vooral de scene waarin de twee geliefden wanhopig naar elkaar op zoek zijn vlak voor het vertrek van Boris zal me nog lang bijblijven.


5 sterren en een film die dicht tegen een top 10 notering aanzit.

Een simpel maar oh zo doeltreffend verhaal over een koppel dat ruw van elkaar wordt losgerukt door de oorlog tussen Rusland en Duitsland. Bij herziening blijft deze film goed overeind staan, dankzij het prachtige, dynamische camerawerk de dood van Boris en de renscene staan in mijn geheugen gegrift en het fijne acteerwerk van Tatyana Samojlova.

Veronika staat symbool voor al het leed dat oorlog heet. Zonder in een groot tranendal te vervallen, maar door te blijven hopen op goed nieuws 'al is het tegen beter weten in' en actief hulp te verlenen aan alle slachtoffers die de oorlog rijk is, zonder te vluchten in zelfmedelijden. 4,5*

Binnenkort wil ik ook nog eens Soy Cuba in de herziening gooien, momenteel staat Soy Cuba namelijk nipt op voorsprong, omdat het camerawerk daar in mijn gedachten van een nog hoger niveau was.

Nogal overroepen.

Eén scène waarover ik de ophef kan plaatsen, die met de trein, verder hield dit niet m'n aandacht vast. Groot minpunt is ook de vreselijke muziek.

Persona blijft voor mij de enige echt goede klassieke zwart-witfilm.

Soy Cuba al gezien?

Nee. Was er op basis van stills als deze, deze en deze altijd wel benieuwd naar, maar nu ik beter weet wat ik van Kalatozov kan verwachten heb ik er niet veel zin meer in. Een paar mooie plaatjes wegen niet op tegen tweeënhalf uur aan (naar wat ik lees) vervelende propaganda.

Niet verkeerd, al had ik er meer van verwacht.

Vooral het camerawerk valt op. Bij vlagen grandioze camerabeweging en contrasten. De scene langs het hek is een hoogtepunt, maar nog veel meer wat daar in de buurt kwam. Zag er sowieso allemaal erg modern uit. Paar mooie scenes ertussen ook, als geheel deed het inderdaad denken aan Idi i Smotri en Ivan's Childhood (dat moeras).

Verhaal vond ik wat minder, beetje plat en makkelijk. Het einde was zelfs redelijk patriotistisch geneuzel, iets waar je vaak opvallend goed aan ontkomt in Russische cinema.

3*

Ik zag Soy Cuba een dikke maand geleden (en eergisteren zag ik deze Letyat Zhuravli), en wanneer ik beide films naast elkaar plaats was ik in elk geval nóg meer onder de indruk van het camerawerk bij Soy Cuba. Letyat Zhuravli bevat ongelooflijk knappe scènes, maar Soy Cuba is zowat één groot festijn vol visuele pracht.

Het grote sterktepunt van Letyat Zhuravli is dan ook de fenomenale cinematografie van DOP Sergei Urusevsky, die in samenwerking met regisseur Kalatozov op zijn minst drie geniale en oogstrelende scènes op het scherm tovert: op de eerste plaats de scène waarin Veronika de vernielde trappen oploopt om het afgebrande appartement van haar ouders te ontdekken, daarna de scène waarin ze zich voor de trein wil werpen en tenslotte ook de dood van Boris. Maar ook de scène waarin Mark tijdens de storm zijn liefde verklaart aan Veronika is ijzersterk.. Soy Cuba bewijst dat beide heren zich nog verder bekwaamd hebben doorheen de jaren, maar de cinematografie van Letyat Zhuravli is zonder meer ijzersterk te noemen en al reden genoeg om deze prachtige film te bekijken.

Hiernaast brengt de film ook een mooi verhaal over oorlogstragiek en relaties die doorgeknipt/gewijzigd worden. Het is een ietwat klassiek liefdesverhaal, maar op de juiste manier verteld. Het ontroerende einde is meteen een perfect sluitstuk van deze harde, maar tegelijk ontroerende film. Een erg dikke 4*!


4*

Melodramatje dat wordt opgeheven door aardig stuntwerk met de camera en montage(de aspirant Anna Karenina scène b.v.)en het appetijtelijke voorkomen van de heldin.

Na Soy Cuba heb ik hier hoge verwachtingen van. Lang heb ik nog zitten denken of ik niet miss....

HO!

wacht. De film begint.

Mijn hemel! Wat is dit een adembenemend mooie film! Cinematografisch het beste wat ik ooit gezien heb!

Ik ben groot fan van Mikhail Kalatozov' Soy Cuba en had me bij het starten van deze film voorbereid op wederom een overdonderende cinematografische ervaring. Maar het eerste half uur moest ik er toch wel even inkomen. Het verhaal bouwde rustig op en visueel was het wel mooi, maar nergens groots. Na het uitbreken van de oorlog komt daar echter snel veranderingin. De dramatiek neemt toe en Kalatozov tovert de ene na de andere schitterende scene op het doek. Het ingestorte ouderlijk huis, het bombardement, de bruidsscene en de treinscene behoren tot de mooiste ooit. Wat een schitterende montages. De film eindigt hartverscheurend en o, wat kan ik dat beter waarderen dan een happy end.

Toch vind ik het als geheel een flink maatje lichter dan Soy Cuba, die met zijn 5 verhalen inhoudelijk wat rijker is en visueel constanter. Anyway voor nu een dikke 4 en wellicht komt daar ooit nog wel een halfje bij.

Klinkt goed, Soy Cuba was al super

Wat een schitterend camerawerk! Naar mijn mening gaat het de Russen cultureel gezien heel vaak meer om de inhoud dan de vorm. Veel producties uit de Sovjetperiode liepen over het algemeen in beeld en geluid jaren achter op Amerikaanse producties. In bepaalde opzichten is de betreffende film ook wat ouderwets voor het productiejaar, maar de camerashots en sets – evenals de hoofdrolspeelster - vond ik waarlijk prachtig! Wat een visueel meesterwerk.

Verder vond ik het een zware en ondanks de nadruk op het verdriet van de oorlog ook wel sterk patriottistisch gemotiveerde film met op het allerlaatste een wat gekunsteld propagandistisch einde. Slava pobedy i film byl prekrasni !

4.0

Zelden een film gezien waarin de cameraman zo driftig samenwerkt met het scenario en de acteurs. Letterlijk prachtig. Het is een ongenuanceerd en lyrisch liefdesverhaal. Heerlijk. Enkele van de meest sterke momenten, die de eerder genoemde samenwerking illustreerde. Het begin aan het water, de zwierige scene in het trappenhuis waarin Boris nog wat tegen Veronica wil zeggen, alle scenes aan het front (maar met name de dood van Boris), het eerste bombardement offscreen (de kapotgeschoten flat) en het tweede bombaderdement onscreen (een van de mooiste scenes ooit), de zelfmoordpoging en het eind (vooral door de vertederende hoop van daarvoor). Het zijn allemaal voorbeelden van een talentvolle regisseur, cameraman en acteurs die een op papier flauw en voorspelbaar scenario, verheffen tot prachtige poezie. 4,5 sterren.

Nu (1957) juist weer wel, na de dood van Stalin. De filmkunst was juist aan het opbloeien. Dit geldt dan ook als een van de eerste films na het bewind van Stalin, waarin het lijden van individuen voorop staat in een WO II film (wat met het opkomende communisme ook weer vreemd was). Een film die niet heroisch was, maar tragisch. Een film die niet de winst van het rode leger centraal stelt, maar het verlies dat geleden werd in tijden van oorlog.

Deze film roept bij mij nostalgische gevoelens op, want het was destijds de all time favourite van mijn moeder.

Diep menselijk drama over de impact van de oorlog op het thuisfront. Wat vooral opvalt, is het sublieme, fijnzinnige camerawerk in prachtig zwart-wit. Daarbij springen o.a. in het oog de dramatische close-ups van Veronika (Tatjana Samojlova), zoals tijdens Fyodor’s donderpreek in het hospitaal over ontrouwe geliefden.

Een Russische klassieker in de ware zin des woords.

À propos: film hoort thuis in de top-10 van mooiste filmtitels.

Ik vond de muziek (met name de intro) en het camerawerk opvallend sterk van deze film

Het verhaal zelf is vrij rustig, en niet overdreven bombastisch gebracht, maar door de fijne en unieke manier van filmen zweef je als het ware door de film.

Samoylova als Veronika is overigens een pracht verschijning, en speelt uitstekend.

'The Cranes Are Flying' is een knappe oude Sovjet film!