Letyat Zhuravli (1957)

Mijn derde van Kalatozov en deze zit kwalitatief precies tussen Soy Cuba (meesterwerk!) en Letter never sent in. Paar kippenvel momenten op basis van de cinematografie, montage en mise-en-scene. Aftrap hiervan vormt de eerste keer dat Veronika door de menigte heen manoeuvreert (het gemiste afscheid van Boris). Maar ook later een paar keer topwerk. Ik vond wel dat het principe van de drukke menigte en de bewegende camera iets te vaak wordt ingezet. Daarnaast een wat hortend verhaalverloop met weinig rustmomenten. De blikkerige muziek helpt ook bepaald niet mee. Maar zeker een fijne bioscoopervaring en het was alweer een tijdje geleden dat ik zo gefascineerd was door de cinematografie van een film.

Best een erg interessante film deze The Cranes are Flying. De betekenis van de kraanvogels is me nu niet meteen duidelijk, maar de laatste scène heeft wel het meeste indruk op me nagelaten waarbij Veronika bloemen uitdeelt aan de omstaanders en naar boven kijkt en de kraanvogels voorbij ziet vliegen. Het heeft wel iets erg speciaals. Het contrast tussen haar verdriet om het verlies van Boris en de vreugde van alle andere omstaanders is zo ontroerend om te zien.

Ook de rest van de film is zeker en vast intens en meeslepend. Vooral het sterke camerawerk zorgt ervoor dat verschillende scènes erg fraai gebracht worden. Vooral de scène waarin Boris neervalt is een knap staaltje camerawerk, waardoor zo'n sterfscène toch net wat indrukwekkender wordt. Maar evengoed de scènes waarin Veronika naar het station rent of waarin ze naar haar gebombardeerde ouderlijke huis rent, zijn erg fraai geschoten.

Mooie film, zeker en vast. Misschien had er een hogere score ingezeten, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. Een aantal erg sterke scènes en fraai camerawerk zorgen er wel voor dat dit boven het gemiddelde uitsteekt.

3.5*

Innemend oorlogsdrama met foutloos camerawerk. Regisseur Mikhail Kalatozov beschikt over een hoop kwaliteiten en vormt misschien wel één van de beste regisseurs die de klassieke jaren heeft voortgebracht. Enkel het acteerwerk is wat aan de theatrale kant, waardoor de dramatiek van het verhaal weinig indruk maakt. Dat is gelukkig snel vergeten wanneer Kalatozov overschakelt in de massascenes, met een aantal feilloze en werkelijk prachtige beelden. De finale is doeltreffend, de aanloop daarnaartoe kent spijtig genoeg wel een aantal dode momenten. Niettemin een zeer terechte deelnemer binnen de top 250.

Zowaar net als vorig jaar in het pinksterweekend even met de Top250 aan de slag, en in dit geval dus met The Cranes are Flying die sinds een aantal maanden in de lijst staat en dat waarschijnlijk omdat hij de grens van 250 stemmen voorbij was want het cijfer is al jaren erg stabiel.

Men neme Moskou in rust vlak voor de 22ste juni waar Boris en Veronika, squirrel, nogal met elkaar bezig zijn en laat ik het zo zeggen dat ik de drukte om squirrel wel begrijp want Samojlova is toch wel een erg mooie verschijning. Het is liefde en warmte in een prachtige stijlvolle zwart wit wereld die over het scherm glijdt. Hoewel de kalverliefde en het gekoer nu niet bepaald mijn aandacht vasthoudt of mij bijzonder boeit is het exemplarisch voor de menselijke geest en zijn focus waar alles naar de achtergrond verdwijnt en het hoofd slechta vol is van verlangen, en dat terwijl de wereld reeds in brand staat. Oorlog besluipt je in die zin, het zal wel wat meevallen, het erge ervan ontgaat juist vaak omdat het te ver weg is. Het gewone leven wordt dan ook uiteen gerukt als het bericht van oorlog komt en men onder de wapenen geroepen wordt. Tot daar is het een zeer stijlvolle film maar weet het bij mij nog geen extra snaar te raken.

Gelukkig komt de dreiging van de oorlog vervolgens aanbod die het verhaal een extra laag geeft, fraai zijn dan ook de voorbereidingen met verduistering, tankgrachten of loopgraven die men aan het graven is en vervolgens het drama van de bombardementen. En alles natuurlijk weer op prachtige wijze gefilmd. Ondertussen zien we Boris op het slagveld, die wellicht niet optilt van de grootse battles maar wel het idee van een wasteland toont en de willekeur. Het toont zoals ze vaak de zinloosheid, slachtoffers en de tragiek van de oorlog die zelfs stoïcijnse Russen raakte. De opbouw naar een Pearl Harbour achtige driehoeksverhouding is ongemakkelijk maar niet ondenkbaar met zoveel spanning en rumoer in de wereld, net als de vlucht naar andere oorden met het hospitaal en de zorg voor gewonden. Fraai is daarna toch wel de stress, paniek en de semi zelfmoordpoging van Squirrel die toch wel op bijzondere wijze wordt gefilmd en het gevoel uitstekend overbrengt, met niet veel later het sombere nieuws rondom Boris. De eindscene met de bloemen en euforie rondom de vrede kan dan ook niet anders omschreven worden als het leven dat verder gaat.

En zo toont The Cranes are Flying zich toch als uitermate knap en mooi gemaakt film, met een goede verhaal en dito opbouw, die vooral door het tweede deel moeiteloos een 4 sterren scoort wat mij betreft.

Eerbiedvolle film ter herdenking van de vele vrouwen en mannen die hun geliefden verloren in de tweede oorlog. Het persoonlijk leed achter de oorlogsopofferingen krijgt hier alle aandacht. De cinematografie in deze film is adembenemend vanaf het begin al. Wanneer Boris zijn vriendin Veronika achterna loopt op de trappen lijkt de camera spriraalwaarts mee te bewegen. En zo gaat het wel verder met nog vele van die geweldig geschoten scènes. Deze film is ook mede door het superieure camerawerk erg meeslepend. De erg mooie Samoilova doet het prima als het jonge verliefde meisje dat haar droomtoekomst in duigen ziet vallen. Ik vond het een enorm mooie film, één om onder de kerstboom van filmliefhebbers te leggen.