Billy Liar (1963)

Grappige film over een jongen met teveel fantasie, wiens leven aan elkaar hangt van de leugens die hij met het grootste gemak uit zijn mouw schudt. Natuurlijk komt Billy door al die onwaarheden steeds vaker in penibele situaties terecht.

Geinig ook hoe hij dergelijke pijnlijke situaties 'oplost' door met zijn (denkbeeldige) machinegeweer iedereen overhoop te schieten die hem het vuur aan de schenen legt. Da's inderdaad ook een manier.

Billy Liar's got his hands in his pockets
Staring over at the neighbor's, knickers down.
He's got his knickers down.

Aldus The Decemberists. Dat dit nummer losjes en in ieder geval qua protagonist gebaseerd was op een boek / toneelstuk / boek wist ik tot voor kort niet, deze Billy Liar is dan ook feitelijk een 'onbekende klassieker' (ik las ergens dat JFK werd neergeschoten toen deze in de US in de zalen draaide en daardoor in ieder geval over de plas grotendeels genegeerd / vergeten werd).

Hoe dan ook: een leuke en ook aandoenlijke film. De wegdromende Billy heeft inderdaad iets van Walter Mitty maar roept tegelijkertijd meer medelijden op; hij zit gevangen in zijn baan en raakt verstrikt in zijn leugens waardoor al zijn al dan niet goede voornemens steeds in duigen vallen. Today's a day of big decisions mijmert Billy nog in de opening, maar om vervolgens op tijd uit bed te komen blijkt al een te grote opgave.

Het enige pleziertje wat hem dan nog rest is zijn zelfbedachte landje waar hij dan wel tot grootse dingen in staat is. Terug in de echte wereld lijkt hij gered te worden door eerst een bekende komiek en later de schone Liz (Christie) maar uiteindelijk komt er toch weer niks van terecht. 3,5*.

Goeie film over een jongeman met weinig verantwoordelijkheidsgevoel en een levendige fantasie. De gedachten van het hoofdpersonage worden op een vermakelijke manier in beeld gebracht. De film heeft een vlot tempo en geeft een mooi tijdsbeeld van de Britse middenklasse. Tom Courtenay doet het goed in de titelrol en voor Julie Christie betekende deze film haar doorbraak.

Courtenay is erg goed als Billy, een jongeman die zich met zijn leugentjes en levendige fantasie voortdurend in de nesten werkt. Ik vond zijn dagdromen met militaire parades en overwinningsspeeches trouwens veel minder leuk dan zijn gedraai en gebekvecht met zijn familie, werkgevers en verloofdes. Die dagdromen zullen in het boek denk ik beter tot hun recht komen. Het leukst vond ik de stukjes met de volkse Rita en tuttige Barbara. Maar de scene dat hij zijn baas belachelijk maakt was ook erg fijn. En dat onhandige gedoe met die kalenders, dat zijn aardige details. Julie Christie valt echt op met haar frisse verschijning. Was nou maar met haar mee gegaan Billy.

Heb de film in twee delen gezien vanwege een moeheidsaanval op dag 1, misschien doe ik de film nu iets tekort en moet ik hem nog eens herzien maar ik hou het voorlopig bij 3,5 sterren.