Incendies (2010)

Verrassend originele inzet van het oedipuscomplex waarbij het op een complexe manier gekoppeld wordt aan de politieke situatie in Libanon. Denis Villeneuve streeft hier geen realisme na, maar gaat voor een theatrale aanpak waarbij de gebeurtenissen op een bijzonder smaakvolle manier in beeld worden gebracht. De kracht zit hem er ook in dat het een tijdloos verhaal is dat niet vastgepind kan worden op één enkel conflict. Momenteel is het pijnlijk actueel met de huidige situatie in het Midden-Oosten.

Topfilm die je niet meer vergeet. Aanrader al is het verhaal natuurlijk te bizar voor woorden, maar dat maakt hem juist byzonder.

Van deze film is een serie gemaakt, zondagavond op KRO genaamd 'Spoorloos'. Met de inbreng van de regisseur is deze film genaamd 'Hopeloos'...

Behoorlijk eens met The One Ring hierboven. De film lijdt echt enorm onder het gekunstelde, vergezochte scenario. En dat trok ik nauwelijks.

De openingsscene is echt prachtig. Zeldzaam mooi gebruik van een lied in de film. Helaas blijkt het echt de beste scene van de hele film te zijn. Al zijn er nog behoorlijk wat hele mooie losse momenten. Met name als de film even stilstaat. Of soms in het tonen van gruwelijkheden zoals de ijzige spanning bij het in brandsteken van de bus

Maar helaas is Incendies nogal een hutspot Een oorlogsfilm, een familiedrama met een slap mysterieus sausje en eens soort mythische vertelling waarbij de moeder groter groeit als haarzelf en een martelares wordt. Het sloot allemaal niet aan. Ik had in het begin al problemen. Dat gekke testament deed me denken aan stripverhalen. Die notaris (het slapste personage uit de hele film) zegt ook nog eens een keer of vier dat het zo ongewoon is. Als dan het einde komt verliest de film zijn laatste stuk geloofwaardigheid.

En wie heeft trouwens de casting gedaan? Nadir ziet er in het zwembad een jaartje of vijf ouder uit dan zijn kinderen. En als beul lijkt hij een jaar of tien jonger dan zijn moeder. Kom op zeg.

2.0*, al is het van alle films die ik 2 sterren gaf wel degene met de beste losse scenes.

Vond het vooral saai en nietszeggend. Nergens werd het drama ook maar enigszins spannend of voelbaar. Als is het verhaal en de ontknoping wel sterk ook al kende ik dit al uit Chinatown. 3*

Raar gevoel in mijn buik...

Zeer aangrijpend...

Sterke film, die blijft nazinderen. Wellicht vooral wegens die explosieve situatie die er (nog steeds) in het Midden-Oosten heerst, en de manier waarop die confronterend overgebracht wordt (met name, met wat we er regelmatig over vernemen in het nieuws). De scene met die bus bijvoorbeeld, vond ik ijzersterk.

Het verhaal dat er aan opgehangen wordt, is zeker ook niet slecht, en verrassend. Maar net door die 2 gegevens aan elkaar te koppelen, hou ik er een gevoel aan over, dat het wat gekunsteld overkomt, zoals ook eerder al vermeld. De opmerkingen van The One Ring kan ik heel goed begrijpen, ze zijn terecht ook, maar bij mij haalt de algeheel overweldigende indruk toch net iets meer de bovenhand. Ik geef de film graag 3*.

Indrukwekkende film. Sterk acteerwerk, huiveringwekkend scenario en prachtig in beeld gebracht.

Keihard, beklemmend, aangrijpend. Alles behalve saai en nietszeggend zoal ik hieronder lees. Hoe kun je in godsnaam het begrip 'nietszeggend' noemen bij deze film. Dan heb je toch echt niet gekeken...

@akkerman20 Hopeloos is een term die je gebruikt bij films als 'Nazis at the Center of the Earth' waar jij dan weer 5 sterren voor geeft….

Incendies- ik was vooraf volledig blanco maar het blijkt dus een erg plotgestuurde film te zijn met gebeurtenissen die leiden naar het moment waarop dan alles in elkaar valt- tegelijk wil het echter een rauw anti-oorlogsdrama zijn. De rauwe scenes zijn vrij heftig maar sommige scenes werken totaal niet, met als dieptepunt de scene waarin de broers van Nawal haar wllen doodschieten als eerwraak maar dan roept oma dat ze naar binnen moeten komen want anders wordt het eten koud (nou ja, ze riep iets anders maar zo kwam het een beetje op mij over).

Maar grootste minpunt is wel: waarom zadelt de moeder haar kinderen in hemelsnaam op met deze zoektocht, die leidt tot een conclusie die rechtstreeks naar een abonnement op een psychiater zal leiden? Zij vindt dan wellicht closure en ze krijgt haar grafsteen, maar dit leek me nou typisch een geheim dat je voor je houdt. Dan klinkt al snel de dooddoener: maar dan was er geen film geweest- maar het is gewoon de zwakte van het scenario dat het zo ongeloofwaardig is.

Waarom die notaris haar daarmee helpt- en kennelijk zijn netwerk van notarissen gebruikt- al even vreemd. Deze vrouw die hem alles toevertrouwde op haar sterfbed had hij beter niet serieus genomen en haar kinderen veel leed bespaard.

Ook de té ongeloofwaardige gebeurtenissen en de problemen met de chronologie (of had ze de eerste zoon toen ze 15 was?) zijn minpunten.

Vergeet niet dat deze film gebaseerd is op een theaterstuk waar vooral bepaalde thema's aangehaald worden en dat het meer om een moderne, mythische vertelling gaat dan om een spannend verhaal dat 'échte gebeurd zou kunnen zijn'.
Natuurlijk zijn er té veel onwaarschijnlijkheden in deze film om het als een echt verhaal te presenteren. Dat is ook een van de redenen dat er geen plaatsen of kampen benoemd worden met naam of toenaam. De gruwel zit gewoon aan beide kanten en begint zelfs (letterlijk) in de schoot van de familie. De kern is dus waarachtig en (helaas, denk aan Syrië) gruwelijk realistisch.
Maar het 'verhaal' gaat dus verder als mythische vertelling. Wat mij betreft een heel sterke mythe. Ik wil je niet overtuigen of zo, enkel uitleggen waarom deze film veel hoge stemmers (waarscijnlijk) wél heeft geraakt.
De opzet van de brief als een bijna niet te realiseren zoekspel is als realistisch gegeven natuurlijk onzinnig, maar in dit geval is het gewoon een vorm om een gruwelijk, maar ook mooi verhaal te vertellen.

OK, ik dacht dat het ontbreken van naam en tijdsduidingen (net als de verzonnen stad Daresh) te maken had met het universele van het thema- hoewel het vrij snel duidelijk is dat het Libanon is en de gruwelen door duidelijk herkenbare facties worden gepleegd zoals de Falangisten.

Dat is dus een beetje mijn probleem met de film:aan de ene kant het rauw-realistische, maar tegelijk een mythe willen vertellen met onrealistische kunstgrepen. Ergens wringt het, juist omdat het een setting gebruikt die zo actueel en gruwelijk is.

Ik denk dat kunstgrepen net nodig zijn om niet in kampen uiteen te vallen en de schuldvraag te vermijden: daders blijken hier letterlijk ook slachtoffers. Een vicieuze cirkel die nauwelijks te doorbreken is.

Regisseur Villeneuve heeft in een interview gezegd dat welbewust in het midden wordt gelaten om welk land het gaat en dat elke verwijzing naar een bepaald land zorgvuldig vermeden wordt. Maar... de film is gebaseerd op een toneelstuk van Wajdi Mouawad, een Canadees van Libanese oorsprong, dus...? Delen van de film zijn opgenomen in Jordanië.

Ik had idd gelijk het gevoel dat het om Libanon ging. Dat is ook ooit Frans geweest geloof ik. De combinatie Libanon/Frankrijk/Quebec (Franstalig Canada) is dan ook vrij snel gemaakt. Maar ik dacht het uit nog meer te kunnen opmaken dat het om Libanon ging, meer een gevoelskwestie denk ik.

Maargoed, ik ben zelf dan ook vrij geografisch onderlegd...

Niet oké.

Na Prisoners wel kunnen denken natuurlijk. Villeneuve komt weer met twee uur lang zwaarmoedige plottwists. Alleen is het ditmaal wat meer sociaal gekadreerd, met toestanden uit het Midden-Oosten voor extra dramatische impact.

Maar uiteindelijk zit je naar eenzelfde vervelende film te kijken. Een zoektocht die telkens stilvalt en weer op gang getrokken wordt door rare toevalligheden en plotingrepen die het daglicht beter niet gezien hadden. Om dan met één of andere onnozele eindonthulling te komen. Moest er bijna om lachen, zo overdreven was het.

Film voelde verder zoals hij klonk. De ultieme zeik/zaagmuziek van Radiohead omschrijft de sfeer van de film perfect. Troosteloze, amper aan te horen soundtrack die ik zo snel mogelijk weer ga proberen vergeten.

Mnee, weer niet onder de indruk van Villeneuve. De combinatie van overgeforceerd drama en een op toevalligheden en twists gebaseerde zoektocht werkt ook hier weer niet. Maar het sociale ondertoontje maakt het nog wat erger dan Prisoners.

1.0*

Weer zo'n typische Franse cultuurfilm: het moet allemaal heel realistisch zijn, liefst met een zwarte ondertoon. Gevolg: trage film die niet voorruit te branden is. Na 15 min uitgezet.

Typische Franse cultuurfilm is de meest belachelijke wijze waarop je deze film kunt omschrijven. 15 minuten kijken en melden dat hij niet voorruit te branden is, na 15 fucking minuten. Vervolgens zet je hem uit en kom je hier om een 0.5 te geven. Geeft dat voldoening? Er is immers wel 15 minuten van je leven ontnomen. Zonde dat types als jij toegang hebben tot deze database.

Ik ken anders ook geen enkel Franse cultuurfilm waar hij dan mee te vergelijken zou zijn

Aangrijpende film met aparte settings/locaties. De film laat je achter met een ongemakkelijk gevoel.

Een film die wat tijd nodig heeft om erin te komen, maar na een uurtje begint het verhaal te lopen. Het plot is akelig en wreed, maar ook weer boeiend en menselijk. Je kunt je afvragen wat iemand bezielt om zijn kinderen met zo'n erfenis achter te laten, maar als je naar onwaarschijnlijkheden in films gaat zoeken weet ik er meer. Al met al een goed verhaal dat soms iets te traag gaat, maar goed geacteerd en realistisch in beeld gebracht.

Ik vind het vreemd dat zoveel mensen zich storen aan het plot: dit is nu eenmaal een extreem onrealistisch verhaal, plot met een helaas heel droevige, gruwelijke maar wel degelijk realistische grondslag.
Zo is Syrië nà deze film ontploft, maar de gruwelen die daar door het regime (en de opstandelingen) begaan worden slaan voor 100 % op deze film.

Poeehh, mijn hoofd draait nog steeds. Wat een indrukwekkende film.

Het duurt even voordat je er in komt en ik kan het mij voorstellen dat mensen de film na een halfuur uit knallen (wat ik trouwens zeer zeker niet zal aanbevelen, je mist een pareltje), ik bleef hangen omdat het midden-oosten mij heel erg interesseert, de mensen, de controversialiteit etc.

Ik vind dat de regisseur het sfeertje goed naar voren brengt. Je wordt meegenomen door een aantal jaren geschiedenis en alles wat het met zich meebrengt. De nalatenschap van burgeroorlogen is ook goed te zien.

Met niks meer dan een achternaam en foto gaat de tweeling op pad in het ruige en soms onvriendelijke midden oosten. Hoe meer ze te weten komen over hun moeder, hoe meer wij te zien krijgen in flashbacks. Het vult elkaar mooi aan. Het einde is echt hartbrekend. Prachtig hoe je als moeder twee van die totaal verschillende brieven kan schrijven aan de zelfde man. Echt even slikken.

Verder vraag ik mij af of details zoals geografie de film beter hadden gemaakt, dat wordt nu enigszins in het midden gelaten..

8/10
Toppertje

Grappig dat veel mensen het hier hebben over een onrealistisch of ongeloofwaardig plot. Dat het bizar en uitzonderlijk is, oke. Maar ik heb films met vreemdere ontknopingen gezien.

Juist door de ontknoping krijgt-ie van mij 4 sterren. Als het nou allemaal iets vlotter was gegaan (eerste uur is traaaaaag), dan had ik nog wel een half puntje extra gegeven. En oke. Misschien ook nog wel wat vragen over de tijdlijn. De zoon zou als beul een jaar of 20 moeten zijn, wat de moeder op dat moment 40 maakt, en de kinderen bij hun zoektocht ook 20. Die leeftijden komen ze me in de film niet over.

De wijze waarop jij een film waardeert is nogal vermoeiend om te lezen, voor mij althans. Als je er niet in wilt zitten dan lukt dat. Veel films hebben te maken met wat jij noemt 'toevalligheden', een samenloop van gebeurtenissen. Dat noem ik gebeurtenissen die de film bepalen, het verhaal maken, zonder gebeurtenissen, geen film?

Als jij je zo frustreert aan scenes op zichzelf, kijk dan geen films meer. Dan hoef je ook geen scenes te zien en hoef je ook niet in dat wereldje gesleurd te worden van de film waarin gebeurtenissen elkaar opvolgen...

De toevalligheden zijn inderdaad wel erg toevallig en juist in een film of boek kun je deze toevalligheden goed samen laten komen... de film daarna zeer negatief beoordelen omdat de toevalligheden jouw realiteitszin inhalen, dat mag, maar dat vind ik zonde van de beleving...

Boeiende film, grijpende beelden, pijnlijk en mooi van wreedheid tegelijk. 3,5!

adembenemende film die je niet snel vergeet

voor mij 5 sterren

Ergens zal hier wel een een aansprekende film in verstopt zitten, maar Villeneuve krijgt het niet voor elkaar. Enerzijds een onwaarschijnlijk mysterie, anderzijds hooghartig drama dat blijkbaar iets wil vertellen, maar gaandeweg vraag je je meer af waarom de moeder haar kinderen dit aandoet.

Het zal in de laatste brief staan, maar ik kon er maar weinig mee. Hoe dan ook, het bijt elkaar. Het scenario neemt nogal wat scherpe bochten. Die wil ik best voor lief nemen als dat het raadsel voedt, maar de toon van de film is dusdanig zwaar op de hand dat het zich dit niet kan veroorloven.

Dat geldt al voor het rare testament. Eerder een aftrap voor een avontuurtje dan de beladen geschiedenis waar Villeneuve mee aan de haal gaat. Daarbij het is vrij statisch in beeld gebrachte, stugge en klinische film die het relaas van Nawal maar mondjesmaat tot leven weet te brengen.

Het komt in ieder geval allemaal erg gekunsteld over. Slechts de scène met de bus die dat gevoel even weet te doorbreken. Wat wreed en wrang had kunnen zijn, strandt in een krampachtig spoorzoekertje dat steeds opzichtiger toewerkt naar een dramatisch bedoelde climax. En dat werkt niet.

Incendies begint nog wel best aardig, maar vervolgens wordt het toch wat langdradig. Een bijzonder vergezocht plot bovendien, het hangt allemaal maar van toevalligheden aan elkaar. Overdreven dramatiek. Visueel heeft het ook weinig bijzonders te bieden en de personages kunnen ook niet echt boeien, hetgeen ook deels (weer) samenhangt met de behoorlijk vergezochte levensloop van enkele van hen. Geen enkele binding met het verhaal of de personages, daardoor een teleurstellende en lange zit.

Dat begrijp ik dus niet: universele, hartverscheurende thema's worden hier neergezet en dan gaat men zich storen aan de 'toevalligheden van het verhaaltje'. Alsof je 'Oedipus' maar niks vindt omdat het allemaal wel héél toevallig is. Ik hier gdvdm wel heel veel zin om even keihard off-topic te gaan, maar dat zal ik maar laten…

Aardige film die wat mij betreft zeker geen hoogvlieger is, maar ook geen slechte of matige film, vandaar mijn 3,5*. Fraaie titel overigens, waar het echter wel aan binding ontbreekt met het verhaal (je kunt deze titel op heel veel films plakken waarbij je dan dezelfde binding tussen verhaal en titel hebt als hier).

Het begin voelde rommelig aan, het was lastig om te begrijpen wat er gaande was. Al vrij snel werd dat opgehelderd, maar het blijft jammer van dat begin waar het echt gissen is naar waar de film over gaat. Het blijft verder vrij lang op dat "net boven gemiddeld niveau" hangen, tot de twist, wanneer blijkt wie de broer en wie de vader is. Dat moment voelt geniaal aan, maar is niet op zichzelf voldoende om van deze film een meesterwerk te maken.

Er zitten enkele zeer geslaagde scènes in (bijvoorbeeld de zwembadscène met broer en zus) maar ook enkele scènes die toch een beetje aanvoelen als makkelijk scoren.

Het laat in ieder geval zien dat deze regisseur films kan maken, dat heb ik ook met Prisoners (2013) gezien, en ik ben dan ook benieuwd naar wat hij ons te bieden heeft in de toekomst.