Edward Scissorhands (1990)

Net voor de zoveelste keer weer eens gekeken, en Tim Burton is typisch zo´n regisseur die tijdloze films kan maken. Zijn films blijven altijd mooi om te kijken. En Johnny Depp die heeft volgens mij nog nooit een slechte rol gespeelt.

de keuzefilm van RTL8 op 18-6-2014, 20:30-22:35 is "America's Sweethearts"

Jammer. Ik had deze film graag willen zien, ik was er erg benieuwd naar.Jammer dat het die andere film is geworden.

Hmm... Ik weet nu eigenlijk niet goed wat ik met Edward Scissorhands moet. Er was een tijd waarin ik deze film briljant vond en een tijd waarin ik hierover mijn gal spuwde. Mijn vriendin wilde de prent graag weer eens zien, dus ben ik er maar (onzichtbaar) mokkend naast gaan zitten. Na laatst wat meer films van Tim Burton herzien te hebben, had ik weinig hoop voor Edward Scissorhands.

Nou goed, sommige irritaties zijn niet verdwenen. Winona Ryder vind ik nog steeds een vervelende actrice. Meer karakters zijn irritant, maar dat is eerder gezond irritant. In-dienst-van-het-verhaal-irritant. Nee, ditmaal kon ik de clash tussen horrorwezen Edward en het afschuwelijke nette burgerclubje wel waarderen. Ik kan er nooit op tegen zijn wanneer een filmmaker eens goed de westerse samenleving voor het blok zet. Schone schijn (naja, het moet je smaak maar zijn) aan de buitenkant, maar door en door rot van binnen. Slechts enkele mensen sporen nog enigszins en Edward is juist degene die afstotelijk van buiten, maar eerlijk en oprecht van binnen is.

Nu had ik graag de film willen afstraffen met een *1/2, maar stiekem kon ik (ditmaal) wel (weer) genieten van de botsingen tussen Edward en de werkelijke freaks. Ik vind het zelfs knap hoe Burton met zo'n extreem kitscherige Amerikaanse neighborhood op de proppen kan komen. Wellicht geef ik de film na de volgende herziening wel weer een dikke onvoldoende.

Enige positieve aan deze film is de ontdekking van Johnny Depp, en dat we op deze manier de POTC-reeks kregen. Niet de topfilms voor de serieuzere films, maar wel een blockbuster van formaat.

Film zelf trekt op weinig. En omdat deze zo hoog genoteerd staat, het laagste cijfer dus.

Oké, ik weet 't, dit is een 100% cliché reactie, maar: je laat je eigen oordeel en cijfer toch niet door anderen bepalen....

klopt, maar ik vind hem gewoon niet goed en boeiend. Ik ga mijne verhogen naar 1 omdat die niet megaslecht is, maar ik vind hem gewoon niet goed. Sorry!

TornadoEF5, ik vind die verhoging, al gaat het maar om 1/2*, al een heel sympathieke zet van je.

Ik heb er ook geen probleem dat je de film slecht vind - de 'sorry' is dus al helemaal overbodig, de gustibus et coloribus non disputandum est - maar ik vond dat ene zinnetje 'een laag cijfer omdat hij hoog genoteerd staat' gewoon jammer. Het cijfer dat je op deze site aan een film geeft, moet een weergave zijn van wat je er zelf van vindt, en geen reactie op wat anderen er van denken.

Cfr: ik vind de 'topper' The Green Mile zelf ook zoutloze soep, maar hij verdient wel meer dan 1/2*; en ik denk dat veel van de mensen die 'm 1/2* geven dat NIET zouden doen als diezelfde film ergens in het grijze midden zat...

Hoe dan ook, je extra 1/2 sterretje: ik waardeer het meer dan de film zelf...!

Smaken verschillen. Zal ook wel daaraan liggen.

Mooie film van Burton. Hij weet weer een geweldige sfeer te creëren in deze film waar twee werelden zijn die erg contrasterend zijn. Hoe erg Edward ook zijn best doet om te integreren in de wereld van Kim en co, het blijkt een hele lastige opgave. Grote complimenten voor Burton voor de manier waarop hij het fantasiefiguur zo menselijk maakt. Dit komt natuurlijk ook door Johnny Depp. Zijn mimiek in combinatie met de kleding en natuurlijk de scharen aan de handen maken Edward een erg mooi personage. De karakterontwikkeling in de film (van iemand in een sociaal isolement naar een populair en aangepast figuur die uiteindelijk weer af glijdt naar zijn eerdere staat en dat zelf ook realiseert) is ook erg menselijk en mooi in beeld gebracht. Aanrader! 4*

Mooie, grappige en emotionele film met een griezelige maar toch gevoelige en sympathieke rol voor Johnny Depp.

Niet beter te beschrijven. Burton en Depp halen het maximale eruit, ook al zou je met zo'n soort film nooit iedereen tevreden kunnen stellen.

Wat een prachtig sfeertje ook, mede natuurlijk door het fantasierijke dorpje inclusief 'the mountain'!

3,5*

Een film die ik inmiddels al zo vaak heb gezien maar nog steeds niet mijn liefde voor heb verloren. Nog net zo mooi als de eerste keer dat ik hem zag.

Het hartverwarmende verhaal over de man met scharen als handen is mijn favoriete Burton/Depp samenwerking. Ze zij hier beide erg goed op dreef. De beelden zijn geweldig en de sprookjesachtige setting komt fantastisch tot zijn recht. Burton heeft zijn hart en ziel in de film gelegd en Depp is gewoon fantastisch in zijn ietwat "toned down" nerveuze en lieve rol. Ryder is erg mooi en best goed als Kim. En vele andere personages zijn al net zo memorabel. Net als de pastel suburbs, de prachtige sculpturen en kapsels. Maar het is de ice dance scene die me telkens weer weet te raken. Wat een magisch moment en dat geld ook voor de toegift aan het einde. Dit ondersteund door de erg mooie muziek van Elfman. Weet perfect de muziek in die scenes goed te brengen in combinatie met de beelden. Is toch wel waar het hart van de film het meest zichtbaar is. Dit en de "Hold me" scene.

Deze al erg lang niet meer gezien maar is tijdloos in vertelling, vertolkingen en beelden.

Ik ga deze film binnen afzienbare tijd nog eens een kans geven. Het is veel te lang geleden dat ik die film gezien heb, en ik betwijfel zelfs of ik de gehele film had uitgekeken. We kregen deze film eens tijdens een les plastische opvoeding (tekenles dus), maar het is al veel te lang geleden, en moet al zeven jaar geleden zijn dat ik deze film gezien heb. Zo een herinnering kan dus compleet veranderd zijn. Die reacties die ik hier eerder op deze pagina postte zijn een klein beetje beschaamtelijk. Ik ga vandaag een andere Tim Burton (Corpse Bride) kijken. Planet of the Apes en Charlie and the Chocolate Factory vallen wel mee, maar de eerste was niet helemaal geslaagd, en de tweede was een remake van een film die beter is dan die (maar ook daar het probleem dat het lang geleden is dat ik hem gezien heb, en ik niet eens weet of ik hem volledig uitgekeken had).

Ik heb hem voorlopig verhoogd van 1,5 naar 2,0. Grappige evolutie die deze film aan het maken is.

Tim Burton is goed in staat om een bijzonder personage en een bijzonder verhaal neer te zetten, maar dat lukt hier niet volledig. Johnny Depp speelt een uitstekende en memorabele rol als Edward Scissorhands. De overige personages zijn veelal niet al te interessant. Het plot is ook niet echt bijzonder. Nogal clichématig, met zelfs een oninteressant liefdesverhaaltje erin verwerkt. Toch kijkt het als geheel best lekker weg en verveel je je geen moment, zodat het al met al zeker geen onaardige film is.

Edward Scissorhands is een soort moderne bewerking van Frankenstein, maar dan met een wat luchtiger karakter. Zo lag ik flink in een deuk op het moment dat de scharen met de honden in aanraking kwamen. De film is tevens een mooie kritische blik op het leven in de typisch Amerikaanse buurt. De scene met de auto's die de wijk verlaten is daar een mooi voorbeeld van. Edward brengt leven in de brouwerij en hoe!

Deze film zag ik als kind, was een jaar of 12. Destijds grote indruk gemaakt, betoverend, apart verhaal en ook mijn eerste kennismaking met Johnny Depp. De film inmiddels nog een paar keer gezien, en inmiddels ook 20 jaar ouder en kan niet anders zeggen dat ik dit echt een vage,saaie film vind, die mij totaal niet weet te boeien. Dit soort films vind je goed of niet, als kind dus dat eerste en nu dat laatste dus. Johnny Depp, natuurlijk een top acteur maar vind dit geen sterke rol. Gewoon "ok" om een keer te kijken als van Tim Burton films houd.

...uit mijn hart na het weerzien vanavond; mijn bewondering voor deze tijdloze film grenst nu aan het pastelgekleurde onvoorstelbare... zo intens en puur gemaakt zoals echte chocolade smaakt !

Ik vond vooral de humor leuk in deze film. De vrouw in dat roze mantelpakje die zo super positief door dat donkere kasteel loopt, was onvergetelijk. Prachtig vormgegeven.

Naast Big Fish vind ik dit de absolute topper van Burton.

Over het verhaal is al genoeg gezegd, dat sla ik over. Wat mij het meest raakt in deze film is de verhouding tussen de gehandicapte, maar begaafde Edward en zijn omgeving. Zo angstig als ze zijn voor zijn handicap, zo geïnteresseerd zijn ze in zijn gave tot beeldhouwen en knippen. Deze wordt dan ook al snel uitgebuit. De verhouding tussen de samenleving die Edward bewondert, en tegelijkertijd met leedvermaak bekijkt is treffend, grappig en ook pijnlijk in beeld gebracht.

De film verbeeldt op sprookjesachtige wijze de relatie tussen de ‘gewone’ mensen en de outcast.

Pluspunten ook voor de prachtige muziek, die keer op keer voor kippevel zorgt. En Johnny Depp zet hier misschien wel zijn meest memorabele acteerprestatie neer.

Depp in absolute topvorm !

Nina Simone zei ooit: 'I'll tell you what freedom is to me - No Fear!' Angst voor het onbekende, het vreemde. Angst om te zijn wie je wil zijn, er niet bij te zullen horen. Angst voor het donker, de schaduw, het verval, de dood. Angst jezelf volledig over te geven aan de liefde.

Het decor in dit moderne sprookje van Tim Burton is een jaren '50 woonwijkje met riante koophuizen in suikerzoete pastelkleuren. Het is alsof de zon er altijd schijnt, de hemel is strakblauw, de interieurs spic en span, gemillimeterde gazons, alles lijkt hier pais en vree, maar schijn bedriegt natuurlijk. Stepfordachtige vrouwen met krulspelden in die als ze even niet bezig zijn met het huishouden er lustig op los roddelen. Mooi treffend beeld wanneer 's avonds de mannen tegelijk thuiskomen van hun werk en de vrouwen stante pede hun huizen inschieten om het eten op tafel te zetten. Aan de rand van deze zeepbel ligt een gigantische heuvel met op de top een griezelkasteel. Het gitzwarte gevaarte vloekt enorm bij de rest. Een metafoor voor de angst waar ik het zojuist over had.

In het kasteel woonde eens een uitvinder, een rol van Vincent Price, die op een dag het idee kreeg zelf een mens te maken. Hij gaf deze mens een hart en noemde hem Edward. Maar tijdens het voltooien overleed de uitvinder en liet de jongen alleen en onafgemaakt achter, met scharen als handen. Johnny Depp speelt de excentrieke, stille Edward Scissorhands met verve: het schuwe, de kinderlijke verwondering, de onschuld, het droevige, de trots, de verliefdheid.. alles zie je terugkomen in zijn gelaatsuitdrukkingen.

Kluizenaars, mensen die alleen leven, die worden vaak vreemd gevonden. Maar eenzaamheid snijdt mensen af van de samenleving. Er zijn mensen die dat niet willen begrijpen en denken er zal wel iets niet in de haak zijn met die vreemdeling en gaan daarom hun eigen kwaad projecteren. Als er dan iets onaangenaams gebeurt geven ze de vreemdeling de schuld, omdat ze denken dat hij de oorzaak is van het kwaad. Een diepgeworteld bijgeloof dat in vroeger tijden nog veel sterker gold natuurlijk. Ook in Edward Scissorhands slaat deze waanzin toe onder de buurtbewoners die uiteindelijk uitmondt in een woedende menigte die richting het kasteel trekt. Het enige wat er nog aan ontbreekt zijn brandende fakkels en hooivorken.

Dianne Wiest als Peg is eigenlijk de enige die niet echt bij de rest past, op de fanatiek religieuze vrouw na dan. Ze werkt als deur-aan-deur verkoopster, rijdt rond in haar auto en probeert haar cosmetica aan de man te brengen. Ze wordt wel geaccepteerd, maar daar lijkt ook alles mee gezegd. Het is dus niet zo gek dat ze Edward onder haar hoede neemt. Geweldig neergezet overigens door Wiest. Op gegeven moment zitten ze aan tafel te eten en probeert Edward met zijn onhandige schaarhanden een erwt naar zijn mond te brengen, wat natuurlijk voor geen meter lukt. Peg zit continu haar zoon te berispen die Edward onbeschoft zit aan te staren: 'Kevin! Kevin! Kevin!' Als Peg een barbeque organiseert voor de buurt zegt ze tegen Edward, om hem gerust te stellen: 'Don't worry, just be yourself.' Eigenlijk wel een rare opmerking als je er goed over nadenkt, als er één iemand zichzelf is dan is het wel Edward Scissorhands. Ze bedoelt het uiteraard allemaal goed, maar haar goede bedoelingen zijn misschien wel net zo erg als het geveins van de andere bewoners. Ze wil ook dingen aan Edward veranderen, doet hem mooie kleren aan, camoufleert zijn littekens met haar make-up. Als Edward wordt opgepakt voor inbraak twijfelt ze geen moment aan het verhaal van de politie en dan is er ook nog dat eigenaardige gesprek aan tafel als Peg enthousiast vertelt over de nieuwe keuken van een buurvrouw en het verder alleen nog maar over geld gaat en spullen kopen.

Edward Scissorhands gaat ook vooral over gesloten, verlegen mensen die sociale vaardigheden missen en niet gemakkelijk hun gevoelens kunnen uiten en daardoor in een isolement raken. Romantische film én muziek.

Leuk om te zien, maar niet bijzonder.

Edward Scissorhands is me uiteraard niet onbekend, maar ik denk dat ik hem nog nooit gezien heb, in zijn geheel althans, alvast wel in occasionele flarden. Eward Scissorhands is eigenlijk een leuke familiefilm in een sprookjesachtige setting met een ultralight griezeltintje voor de kleinsten onder ons. Het script op zich stelt niet zoveel voor en is wat cheesy. Het gebeurt wel vaker dat een nieuweling de held wordt, later zonder mededogen wordt neergesabeld (en in principe op het einde terug in ere wordt hersteld).

In ieder geval één van mijn favoriete Tim Burton's. Ik apprecieer zijn stijl wel, maar in de bovenste schuif zal hij nooit komen. Edward Scissorhands doet me wat denk aan Beauty and the beast qua setting: een afgelegen kasteel, mysterieus en spooky. Een rise and fall verhaaltje en een uiterst moeizame onbegrepen relatie met de massa. Tim Burton is een meester in het creëren van sfeer. De spuuglelijke gekleurde huisjes dito auto's uit de sixties steken af tegenover de bekrompen egocentrische burgertrutten van de wijk.

Johnny Depp doet het uitstekend als Edward, innemend en charmant, kwetsbaar ook. Zijn talenten worden ontdekt en misbruikt en keren zich later tegen hem. Het liefdesverhaaltje is voorspelbaar met het onvermijdelijke jaloerse vriendje (én eikel). De muziek van Elfman paste enorm goed bij de film. De film vliegt voorbij en valt nergens echt in. De catchy sfeer zet zich verder met de mooie verknipte hagen en uiteraard met de ijssculpturen. Hartverwarmende film bij momenten, maar zeker eveneens met de nodige dosis drama. Het einde was bij deze ook geslaagd waardoor de mooie 3,5* overeind staat.

Indertijd lachten we op school nogal met deze film. In de zin van : hopelijk krijgt Scissorhands nooit jeuk aan zijn ballen... Het was toen zeker geen film die ik wou zien. Burton was toen nog geen echt gevestigde waarde in Hollywood en had in mijn ogen tegenvallende films geregisseerd zoals Batman, Beetlejuice en Pee Wee.

Dit sprookje was een grote stap vooruit, en is de moeite om zien al is dat voornamelijk voor de aparte aankleding. De fake sixties sfeer zijn mooi gedaan met de gekleurde huisjes. Voor mij ging het allemaal wel in dalende lijn na het eerste uur. ... Depp in zijn eerste echt grote rol die hem bekend maakte bij het grote publiek en de eerste van vele samenwerkingen met Burton.

Een zonderling en gevoelig wezen wordt geadopteerd door de Boggs maar heeft geen enkel benul van sociale regels en goed en kwaad. Het is allemaal mierzoet, misschien zelfs té mierzoet; men wou de tere zieltjes zeker geen geweld aandoen en het drama gedeelte komt hierdoor niet al te sterk uit het stof; ik ben het ook eens met degenen die vinden dat het liefdesverhaaltje niet veel voorstelt en dat is een minpunt in dit geval. Er is wel wat aan te merken maar het eerste uur en de visionair sterke "wereld" van Edward Scissorhands zorgen nog net voor een 3,5* .. ik heb het nog altijd meer voor Charlie and the Chocolate Factory (4*) en Sleepy Hollow (4,5*)

Burton was na Beetlejuice en Batman al compleet gearriveerd in Hollywood en maakte met deze kleine film juist een stap terug. Juist dankzij het succes van zijn eerdere films kon hij dit meer persoonlijke filmpje maken en met Vincent Price werken.

Depp was al lang wereldberoemd vanwege zij rol in 21 Jumpstreet.

Sfeertje is ook meer typisch 50’s dan 60’s.

Moest even wat rechtzetten.

Niet echt mee eens. ... Met 21 Jumpstreet had hij op vlak van acteren nog niks bewezen; het waren vooral zijn looks die het deden. De serie bereikte vooral een jongerenpubliek dus "wereld"beroemd was hij nog zeker niet. En een stap terug?? Dat vind ik ook niet: op vlak van budget dan misschien maar op vlak van creativiteit niet.

Het is een goede rol van hem dat zeker, maar van een doorbraak kun je niet spreken. Daarvoor eas de film veel te klein schalig en ook zeker geen grote hit. En ondanks dat ik het Burton’s beste film vind, kan ik niet zeggen dat het nu veel creatiever is dan zijn eerdere werk. Peewee en Beetkejuice zijn ook knotsgekke films en Batman is nog steeds een unieke film binnen het superheldengenre. Dat staat los van persoonlijke smaak. En met Prince, Jack Nichelson en Burton heb je ook wel 3 creatieve genieën te maken.

De film bracht toch zo'n 80 mio dollar op wat best een kassucces mag genoemd worden. Deze rol zette Depp stevig op de kaart en hij werd opgemerkt door zowel het grote publiek als de filmwereld, die hem interessante rollen aanboden.

Knotsgek en uniek garanderen nog geen kwaliteit. Ik vond Peewee maar niks en ook voor Batman liep ik niet warm. Beetlejuice moet ik nog zien maar verwacht wel een goede film. Het is met sprookjesvertellingen dat Burton zich een meester toont; aan superheldenfilms en dwaze komedies waagde hij zich mettertijd ook niet meer aan.

Beetlejuice bracht 73 mijn op, Batman 251, dan kun je met 56 mijn voor ES niet van een hit spreken. Zelf PeeWee zat daar met 53 mijn dicht tegen aan.

PeeWee vond ik ook niks, maar de creatieve inslag in ontegenzeggelijk. Dat Batman jou niet kan bekoren, is een kwestie van smaak. ook daar spat de creativiteit van af. EN ga snel Beetlejuice kijken, dan begrijp je waarom je eerdere statement gewoon niet klopt. Vreemd ook dat je eerst stelt dan Beetlejuice tegenviel...

Vraag me overigens af hoe je de film ervaart als je het nu voor het eerst ziet, nu Burton's wereld al een soort gemeengoed is geworden.