127 Hours (2010)

Klinkt toch helemaal niet fout, zijn toch gigantisch veel opmerkingen bij films die je wel goed vind en dat er iemand zo'n opmerking bij plaatst. En alsnog zijn er veel meer positieve opmerkingen bij deze film.

Dat het niet grappig bedoeld is, zover was ik ook al . Maar ik vind het lachwekkend, niet grappig.

Exactly. Daarom vind ik het lachwekkend.

Tuurlijk. Al denk ik dan wel gauw aan andere herinneringen of je afvragen of je je leven wel juist geleefd hebt.

Dat die segmenten op mij geen effect hebben.

Dat ontken ik ook niet maar dat is voor mij niet voldoende.

Voor mijn gevoel wel. Lijkt mij ook eerder een overweging in je eerste uren, dan in je laatste als je in zo'n situatie zit. Maar dat zal wel per persoon verschillen maar voor mij werkt het niet iig. Voor mij is masturberen net als whisky drinken. De juiste omstandigheden, opbouw/voorbereiding, comfort en tijd zijn essentieel. Dus dat zal ook helemaal geen optie zijn voor mij in zo'n situatie. Ook daarom werkt het niet maar we dwalen af nu .

Dat deed hij toch ook wel. Hij komt er toch ook achter dat hij egoistisch bezig is. En die herrinering/droom bij die honkbalwedstrijd zie je toch ook zijn grootste fout in zijn leven.




Maar jezelf in zijn situatie voor te stellen kun je misschien je standaarden verlagen en er toch over twijfelen.

Het gaat niet om twijfelen of je standaarden verlagen, Naomi Watts heeft hier toch gewoon gelijk hoor. In een levensbedreigende situatie zijn dit soort driften wel het laatste waar je aan denkt of behoefte aan hebt. Je lichaam schakelt deze dingen uit, je moet wel een bijzonder geile kerel zijn als dit op zo een moment je prioriteit is.

Ten eerste heb je gelijk. Ten Tweede, je moet eerst de film kijken voordat je zoiets kan zeggen want het kan makkelijker anders uitpakken als je denkt. Je schat de situatie nu helemaal anders in dan dat het werkelijk is.

Helemaal niet. In zo'n situatie denk je niet meer op zo'n manier zoals wij hier doen. Er gaat zo verschrikkelijk veel door je hoofd, waardoor je dingen gaat doen die je normaal niet zou doen en je dingen ziet die je normaal niet zou zien. De logica is op zo'n moment wel verdwenen hoor. En de ''echte'' Ralston heeft daar overigens ook lekker een potje zitten rukken (of poging tot dan), dus toch leuk dat Boyle het zo veel mogelijk naar waarheid heeft gedaan hier.

Normaal gezien wel ja, maar dan moeten ze de film ook eens op tijd uitbrengen. Dan ga ik misschien ook eens kijken. Maar goed, bij een verhaal als dit lees ik gewoon de spoilers mee, het is waargebeurd, ik ken het verhaal en weet wel ongeveer wat ik kan verwachten. Als ik de discussie tussen jou en Naomi Watts zo een beetje volg denk ik dat ik er wel een beetje een beeld van kan schetsen. Natuurlijk niet exact, maar over de film ga ik dan ook nog niet oordelen.

@ HarmJanStegenga

Natuurlijk kan en zal het wel zo zijn gegaan. Maar het is toch bewezen dat normaal gezien dit soort functies en behoeften naar de achtergrond worden verdreven door het lichaam dat zich in zulke situaties instelt op het overleven. Vandaar dat ik het een beetje waanzin vind om te denken dat dit de normaalste zaak van de wereld is. Ik kan me dan ook wel vinden in de mening van Naomi Watts.

Maar goed, ik moet de film natuurlijk zelf kunnen zien om een perfect beeld te hebben.

Dat is het natuurlijk ook niet, net als de bizarre situatie waar Ralston in zit op dat moment.

Inderdaad, wat een onwaarschijnlijke en vreselijke nachtmerrie moet dat zijn geweest. Ik kan niet zeggen dat ik een liefhebber ben van Danny Boyle's werk, maar deze film ga ik toch kijken. Ben wel benieuwd hoe dit verfilmd is.

Ik sluit de mogelijkheid bij een ander persoon ook niet uit, kan vast, alleen werkt het voor mij gewoon niet. Sterker nog, het heeft een averechts effect.

En bedankt voor het begrip Nomak .

Klopt, Boyle probeert het wel maar ook die scene vond ik niet overtuigend genoeg. Ik had eerder het gevoel of de neiging om tegen Ralston te zeggen, wat een klootzak is karma he? .

Boyle

Alweer levert hij een film af waarvan ik er heel veel meer van wil zien; visueel ronduit indrukwekkend !

Strakke regie en van begin tot eind boeiend.

Welliswaar zijn sommige flashbacks ' oftewel' hallucinaties van onze vriend Aron een beetje zoetsappig, maar ach, wie weet zou ik zulke dingen ook wel inbeelden als er een kilo's zware steen op m'n hand ruste. Rol van Franco is ook zeer overtuigend en bezit nog over de nodige humor, ook tijdens dat 'ie vast zit.

4*; mooi begin van 2011.

Hoewel de afloop algemeen bekend is, was ik toch benieuwd naar het eind. En dat mede door de inmiddels geprezen acteur James Franco. Hoe hij Aron neerzet is geweldig gedaan. Hij gaat steeds beter acteren en dat zie je. Je leeft helemaal met hem mee en doordat gevoel te krijgen, moet je wel van goeden huize komen. Mijn zege heeft hij. Nu de Oscar nog. Regisseur Danny Boyle heeft goed zijn best gedaan en het is hem dan ook gelukt om een film te maken over dit drama. Het raakt je en dat is knap gedaan.

Een prachtige, en bij tijden emotionele film.
De manier van filmen en het gebruik van (in mijn ogen) een zeer geslaagde soundtrack maken dit tot een visueel plaatje.handcam met gewone camera...goed geslaagd.
De film laat mooie beelden van de natuur zien en combineerd
Het verhaal is ons allen bekend, maar op de manier hoe dit in beeld is gebracht is gewoon weg super goed te noemen.
Film verveeld geen moment en heeft voldoende vaart.
Het enige nadeel vindt ik dat de baard niet klopte.....als ik mij al 2 dagen niet heb geschoren..dan heb ik echt wel meer staan dan een ringbaardje.
Ik denk dan, als je zo getrouw wilt blijven aan de waarheid...doen dan ook alles goed!!ermaakt
Des al niet te min heb ik mij top vermaakt met deze film.
Van mij een dikke 4.0*

Niet iedereen heeft dezelfde snelheid van baardgroei als jou natuurlijk.

Als dat al een nadeel is...

Je kijkt wel erg kritisch naar een film dan.

Zeer sterke film van Danny Boyle, die ik al volg en waardeer sinds zijn geweldige debuutfilm. Met deze film geeft hij weer zo'n typische Boyle-film af. De montage, de beelden, de hallucinaties, de muziek, het acteerwerk; alles klopt. Franco is geniaal als waaghals, de moed straalt er vanaf, terwijl aan het eind van de film de wanhoop van zijn gezicht afstraalt. Deze film heeft me geen moment verveeld en ontroerde me zelfs op het eind. Topfilm: 4,5 *!!

Spannende film, al had ik vanaf begin al zo een vermoeden, dat hij zijn arm eraf zou moeten halen om zichzelf te bevrijden] Als kijker krijg je een gevoel, dat je het zelf ook zou kunnen overkomen en dat je het niet zou willen meemaken.

Meesterlijk dat een film, waarvan je al weet hoe die afloopt en het grootste deel zich afspeelt op 1 setting met 1 persoon, zo boeiend kan zijn om naar te kijken ( en te luisteren, want wat een lekkere muziek zit er in).

Aanrader !!

Boyle blijft voor mij een toffe regiseur, die opnieuw een strakke film aflevert met een sterke rol voor Franco. Visueel gebeuren er gave dingen, zoals zo'n scene waarin ze tussen de rots in het water vallen. Erg mooi!

Boyle weet de kijker in zijn greep te houden en neemt je mee op een haast hallucinerende trip die Franco langzaam ondergaat. De uiteindelijke bevrijding is voorspelbaar, maar werd er nog best onpasselijk van. Film heeft uiteindelijk wel een prachtig einde.

4*

Hahaha, niet altijd hoor, maar denk eens na....127duur vast zit....en dan alleen maar en ringbaardje!! Vindt jij dat dan niet vreemd?

127 uren vriend Maar los daarvan, het viel mij ook op.

Na 127 dagen vastzitten dan denk ik niet meer aan zijn baard maar eerder hoe die gast dat overleeft zonder eten en drinken.

Behoorlijk heftig, dit letterlijk en figuurlijk beklemmende verhaal over Aron Ralston die op ongelukkige wijze vast komt te zitten in een van de kloven van een amerikaans natuur park. Omdat de film vanwege de ontstane situatie enkel af kan spelen op 1 lokatie dreigt de film

soms in te zakken. Echter worden de hallucinaties zo fraai in beeld gebracht met eveneens

sarcastische soundtrack dat je als kijker weer wakker wordt geschudt. En dan is er nog natuurlijk de uiterst huiveringwekkende scene die elke nuchtere kijker doet shockeren.

Overleven kan niet beter in beeld worden gebracht.

3.5* /4*

In deze film viel me dat niet op aangezien het 'maar' een paar dagen zijn.

Maar zo zie je maar weer dat iedereen weer ergens anders op let.

aangepast

Ik zeg niet dat ik er aan denk...het valt alleen op. Maargoed, ik ga ik verder niets meer over zeggen.....ik zeg alleen dat het mij opvalt.

Misschien is het een laatbloeier

Tsja, de film is gebaseerd op een (toch vrij bekend) waargebeurd verhaal, dus ik denk dat het geenszins als 'verrassende plotwending' bedoeld is. Het gaat om de manier waarop naar het moment wordt toegebouwd.

Ik vond het weer een meesterwerk van Boyle.
Eerst een overdaad aan fantastisch mooie beelden, en daarna de beklemmende situatie. De bidon- en camelbackcamera geven perfect weer hoe cruciaal water in een dergelijke situatie is. De quiz show hallucinatie deed me direct denken aan de afkick scene in Trainspotting.

4*

Danny Boyle's 127 Hours

Hoe maak je in godsnaam een boeiende film over een man die dagen lang op dezelfde plek vast staat? Dat vroeg ik me af voor ik (in Schotland in een bioscoop!) de film ging kijken. En eigenlijk kreeg ik binnen enkele seconden het antwoord. De prachtige verschillende beelden in een shot en de bijzondere soundtrack wisten me gelijk te boeien. Snel volgden een aantal dingen die ik in de trailer al gezien had, daarna heb ik bijna alleen maar nieuwe beelden gezien. Dus om de trailer een belachelijk spoilerende trailer te noemen is onzin.

Ik verbaasde me ook over hoe snel Aaron in de problemen komt, ik had verwacht dat er eigenlijk minstens 40 minuten van een feestende Aaron te zien zou zijn, maar we zien een verbaasde avonturier die nog niet beseft hoeveel problemen hij eigenlijk heeft. Wat volgt is een relaas van een man die langzaam maar zeker naar dat laatste redmiddel toewerkt alsof hij die tijd nodig heeft om moed te verzamelen voor die daad. De opbouw van zijn wanhoop en zijn nachtmerries zijn werkelijk prachtig in beeld gebracht, vooral dat ene luchtshot waarbij heel duidelijk wordt hoe nietig en klein een mens kan zijn.

Aron Ralston deed me regelmatig denken aan MacGyver met zijn creatieve handigheidjes en sommige momenten lijkt er ook niks aan de hand. Zeker met die vrolijke soundtrack waar ik later ook een serieus nummer van Dido dacht te horen. De climax die later volgt via een paar gruwelijke momenten sloegen in als een bom. Het is niet vaak dat met mijn handen in mijn weinige haar verstijfd naar een film heb zitten kijken, mijn vrouw die naast me zat voelde zich ook gelijk niet zo lekker meer. Het ging bij wijze van spreken door merg en been. En bij de afsluitende scènes had ik de tranen in mijn ogen staan, ook iets wat me niet vaak overkomt.

Danny Boyle staat na het zien nog weer veel sterker in mijn top 5 van favoriete regisseurs, wat een vakman! Ik kan niet anders dan deze film ook de volle 5 punten te geven.

5 punten