127 Hours (2010)

Een film, waarbij het verhaal wel snor zat (dat was dan ook niet moeilijk, want het was waargebeurd), maar de uitwerking vond ik toch wat minder. Zo vond ik zijn dagdromen/hallucinaties bij wijlen soms irritant. Ik had er over het algemeen gezien wat meer van verwacht, zo was er in de media zoveel over uitgewijd over het geluid bij het breken van zijn arm, maar vond ik daar in de film vrij weinig aan. De effecten van Boyle (o.a. met de camelbag) vond ik best wel geinig (zeker toen het geen water meer bleek te zijn).
Verder speelt Franco zeker niet slecht, maar ik vind zijn prestatie nu ook zeker niet opvallend goed.

Leuk filmpje, zeer makkelijk weg te kijken alleen jammer dat het allemaal zoo voorspelbaar is

'Voorspelbaar' vind ik een kwalificatie die niet op deze film van toepassing zou mogen zijn. Het is waargebeurd en de man is wereldberoemd, dus het komt inderdaad goed. Blijft er nog genoeg te genieten van het prachtige camerawerk, de muziek en het spel.

It's no Slurpee!

Ik weet niet goed hoe het komt maar ik heb Danny Boyle altijd al een overgewaardeerd regisseur gevonden. Hij maakt op zich wel vrij degelijke films maar ik heb nog aan geen enkele score hoger dan 3.5* kunnen uitdelen. Ik heb niet zijn gehele oeuvre gezien dus misschien zit er nog wel ergens een verborgen parel tussen maar van 127 Hours verwachtte ik eerlijk gezegd helemaal niet veel. Het was dan ook omdat de film gisteravond op televisie was en mijn broer en zijn vriendin hem graag wouden zien dat ik meekeek. Over het algemeen toch nog wel aangenaam verrast.

Maar dat is gewoon volkomen dankzij James Franco. De acteur kwam me voor het eerst onder de ogen dankzij zijn heerlijke vertolking als James Dean in de gelijknamige biopic maar hier bewijst hij zijn kunnen toch ook weer. Zeker de momenten waarop hij met zichzelf begint te communiceren in de vorm van een talkshow host is geniaal te noemen. Onbegrijpelijk ook dat Franco niet de eerste keus van Boyle was, kan me geen enkele andere acteur voorstellen die dit tot een goed einde zou kunnen brengen. Dit is voornamelijk een one-man show van Franco maar Amber Tamblyn en Kate Mara zijn een geslaagde toevoeging aan het begin van de film. Interessant ook dat we op het einde de echte Aron Ralston nog te zien krijgen maar ik kon het niet van me afschudden dat Boyle dit speciaal deed om nog wat dieper op het sentiment te werken, iets wat bij mij niet goed werkte.

Want rondstrooien met clichés is precies wel iets dat de regisseur doet. Hij wordt vooral geroemd om zijn hippe en flitsende montage maar ik stoorde me er vrij hard aan. Hier en daar een mooi shot van de canyon (er is een moment waarop er verder en verder uit de kloof waar Aron vastzit wordt uitgezoomd dat er erg geslaagd uitzag) maar het begin met split screens is gewoon irritant. Beetje jammer dat de film zijn einde al vrijgeeft in de titel want zelfs zonder deze voorkennis wordt al snel duidelijk dat verhaaltechnisch 127 Hours niet veel om handen heeft. Boyle probeert het tempo erin te houden aan de hand van wat trip/droom momenten maar die voelen zo misplaatst aan dat het eigenlijk meer afbreuk doet aan de film dan wat anders. Zeker ook omdat het beklemmende aspect van de film hier wat door verdwijnt. Wel chapeau voor de manier waarop hij er in slaagt om de onvermijdelijke amputatie in beeld te brengen. Het vervolg daarvan voelt me wat te gerushed aan maar de aanloop op zich is knap gedaan.

Uiteindelijk is 127 Hours een film van hoogtes en laagtes. Franco's performance is het absolute hoogtepunt maar voor de rest is de film niet zo bijzonder speciaal zoals de vele recensies doen vermoeden. Jammer dat Boyle besloot om zijn beklemmende sfeer te gaan onderbreken met flashbacks en dergelijke.

3,5* waarvan een groot deel op naam van Franco mag worden geschreven

Goeie review, kan ik me prima in vinden. Had ook een beetje het idee dat Boyle de nogal statische locatie wel érg overcompenseerde met cinematografische trucjes. Prima voor een eerste de beste videoclip, maar verhalend of dramatisch is het vrij leeg...

Leuke film, erg pakkend

zeker een goede film, zat er vrij wel meteen in en de nodige gruwlijkheden

Aardig filmpje.

Heb me er redelijk goed mee vermaakt. De film verveeld geen moment en blijft boeien tot het eind, vooral omdat het een waargebeurd verhaal is was voor mij de rede dat de film zo boeiend blijft. Acteerwerk van James Franco was ook prima, maar toch zal ik de film vast niet nog is een keer gaan kijken, vond hem leuk om ėėn keer gezien te hebben maar meer niet.

Had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht, maar het was zeker geen slechte film.

3,0*

Een van de betere films die ik in de afgelopen tijd heb gezien, je voelt en denk zoals hij, je wordt helemaal meegezogen in zijn gevoel. Niets wordt overdreven weergeven en ook de aanloop naar de gebeurtenis is gewoon leuk. Top film, 4.5*

Beviel veel beter dan jaren geleden, dat alles heeft te maken met de kwaliteit van het bronmateriaal. Gelukkig heb ik de dvdscreener periode achter me gelaten. De meal ticket van de film is dan ook vrij cliché, ook niet echt films die mij aanspreken maar Boyle maakt enorm veel indruk op audiovisueel vlak. Vlot, prachtig kleurengebruik, lekkere editting en een dun plot als 127 Hours heeft verschuift de focus in de juiste richting. Boyle had zijn stilering zelfs nog wel verder door mogen voeren wat mij betreft. Toch een fijn filmpje van Boyle.

Niet slecht, maar had er toch wel iets meer van verwacht. Eigenlijk doet de film wat je denkt dat gaat gebeuren en niet meer dan dat. Ik zat te wachten op het moment waarop ik verrast zou worden en de film naar Oscar-waardig niveau zou worden getild. Dat moment bleef uit.

Aan James Franco ligt het niet. Hij acteert Arons opeenvolgende emoties heel natuurlijk. Het hoogtepunt voor mij is de scène waarin Aron op film een soort Gollum-achtige dialoog vastlegt. Verder werd ik niet echt geraakt door Arons worstelingen. Misschien omdat je toch al weet hoe het afloopt; dat wil zeggen, ik wist het en ik vermoed dat de meeste mensen dit al weten voor ze de film gaan kijken. Alleen al omdat de film 127 Hours heet, weet je al dat zijn aanvankelijke ontsnappingspogingen gaan mislukken.

Dat is denk ik wat de film nekt: het gebrek aan spanning. Je weet van te voren hoelang hij daar moet zitten en hoe hij vervolgens zichzelf bevrijdt. Arons karakter lijkt zich wel wat te ontwikkelen, maar eigenlijk gebeurt er verder niets. De hallucinaties zijn leuk bedacht maar niet heel boeiend, behalve dan de plotseling opduikende Scooby Doo, waar ik eerlijk gezegd nogal van schrok.

Ook vind ik het gebergte waar de film zich afspeelt een vreselijk naargeestige locatie, er zullen mensen zijn die van dit landschap houden maar ik werd er al unheimisch van toen Aron nog vrij rondliep. Daarnaast ben ik toch al geen groot fan van Danny Boyles wat drukke manier van filmen en werken met split screen. Aan de andere kant vond ik het wel een leuke vondst om vanuit een waterfles te filmen en zo de verergerende dorst invoelbaar te maken.

Al met al deed het verhaal me niet zoveel. Datgene wat het moment suprême had moeten zijn ging zo snel voorbij dat ik heb moeten terugspoelen, ik snapte namelijk niet hoe hij nu ineens vrij was gekomen. Zijn arm was er eigenlijk heel plotseling af. En dan wordt er gezegd dat er mensen onwel zijn geworden bij die scène. Of zullen ze voor de tv de scène wat minder expliciet hebben gemaakt? In mijn versie was het in enkele seconden voorbij.
EDIT: inmiddels heb ik op YouTube de hele scène gezien. Er was in de tv-versie inderdaad een schandalig groot stuk uitgeknipt, zodat. het net leek alsof hij zijn arm lostrok, terwijl hij toen in feite alleen zijn botten brak en de rest nog af moest snijden. Nu snap ik het één en ander ineens een stuk beter. Schandelijke actie van RTL5 om zo'n belangrijke scène zo te verkorten en daarmee volstrekt te verknoeien! Blijkbaar ben ik niet de enige die er zo over denkt. Ik wou dat ik het van te voren had geweten, dan had ik nooit de gecensureerde versie gekeken.

Zoals gezegd had ik hier meer van verwacht. Ik weet niet hoe het had gemoeten maar ik had meer spanning gewild en meer willen kunnen meeleven. Ik voelde me niet echt betrokken bij de hoofdpersoon, en dacht eigenlijk precies hetzelfde als ik waarschijnlijk dacht toen ik ooit het echte verhaal in de krant las: fijn dat hij nog leeft, anders had hij z'n arm er voor niks afgehaald. Van zo'n film verwacht je toch dat hij iets meer emotionele betrokkenheid teweegbrengt. Beetje jammer. 2,5 ster, met een extra halfje voor de 'Gollum'-scène.

Leuk om eens te zien omdat het een waargebeurd verhaal is, maar dat is het dan ook.

Indrukwekkend verhaal, maar niet op alle momenten ook daadwerkelijk indrukwekkend weergegeven. Dat is vooral aan Boyle te wijten, die met cinematografische 'probeersels' de 'saaie' bedoening in de canyon wat levendiger tracht voor te stellen. Daardoor komt de beklemmende situatie waarin Ralston verkeert nooit helemaal lekker uit de verf, en dat vind ik toch wel een gemiste kans. Tuurlijk zijn er ook zat geslaagde scenes, maar het leidde op bepaalde momenten te veel af. Verder een uitstekende prestatie van Franco en valt met name de goede muziek op. Al met al bovengemiddeld, maar ik had stiekem het gevoel dat er toch nog wel iets meer in het vat had kunnen zitten.

Prima commentaar van Weertenaar

Wel vind ik het van de makers gedurfd om van een enkelvoudige situatie een film te maken. Dat men de film lardeert met hallucinaties en fleshbacks e.d. maakt de film interessant. Dat wil zeggen; dat had de film interessant moeten maken. En er is alles aan gedaan om het te doen slagen. Maar je blijft als kijker alleen geïnteresseerd of hij (die persoon daar) het zal redden en zo ja hoe... ; te weinig voel je zijn pijn als hij in eigen vlees snijdt, en te weinig voel je totale wanhoop, eenzaamheid en desolatie bij de momenten waarop hij geestelijk wegzakt. Je blijft maar toeschouwer. Er zijn onvoldoende momenten (of eigenlijk geen) waarmee je je met hem kunt vereenzelvigen... en waardoor de film echt pakkend wordt.

In mijn idee lag dat aan het feit dat de hoofdrolspeler te veel de gevatte en bijdehante jongen bleef. Er waren alleen momenten dat hij even 'brak', maar er was geen echt omslagpunt te bekennen.

Aardige film om een keer gezien te hebben... één keer wel te verstaan...

Een 2.5 *

Krachtig drama! Nooit verwacht dat een acteur een film bijna alleen kan dragen en dan ook de spanning erin kan blijven houden. Mooi afwisselend met alle menselijke emoties die in het verhaal voorbij komen....de angst en tegelijkertijd koelbloedigheid, het zoeken naar oplossingen, flarden van zijn leven die de hoofdrolspeler voorbij ziet komen, de hallicunaties.....kortom een film die mij van het begin tot het eind heeft weten te boeien. Prima soundtrack en helder, rustig camerawerk waardoor het geheel goed te volgen is. Daarbij vind ik de film interessant omdat het echt gebeurd is! Mijn waardering: 3,5 sterren.

Onlangs heb ik deze film nog eens bekeken met gemengde gevoelens.

Afgaand op het verhaal verwacht je een saaie film, maar desondanks weet Danny Boyle toch nog voor vermakelijke momenten te zorgen.

De echte Aron Ralston had tijdens deze gebeurtenis video-opnames gemaakt die alleen bestemd waren voor zijn familie en vrienden.

Om veiligheidsredenen werd deze streng bewaakt in een bankkluis.

Vlak vóór de opnames kregen James Franco en Danny Boyle toegang tot deze videocamera, en waren ze in staat om het verhaal in de juiste volgorde weer te geven.

De videocamera in de film was overigens dezelfde als die wat Ralston gebruikte.

Zoals in de meeste films werd ook in 127 Hours nagedacht over andere acteurs en actrices.

Oorspronkelijk werd Cillian Murphy " 28 Days Later... (2002) " overwogen voor de rol van Aron Ralston door Danny Boyle.

Daarnaast deed Katie Featherston " Paranormal Activity (2007) " auditie voor de rol van Kristi.

Leuk detail is overigens dat de echte familie van Ralston ook in deze film te zien zijn.

Mijn stem heb ik inmiddels verhoogd met een halve ster

3,0 *

Goede film, goed geacteerd en zo... Ik zeg 4 sterren

De makke van een waargebeurd verhaal blijft natuurlijk dat je van te voren al weet hoe het afloopt. En zeker in de klim- en bergsportkringen is het verhaal van Aron Ralston natuurlijk bekend - en zelfs als de details je dan even ontschoten zouden zijn, dan weet je dat met de titel meteen al weer.

Er zijn op zich wel wat meer films uit het genre 'waargebeurd' en 'bergsporter in nood' - inclusief 'iedereen weet al hoe het afloopt'. Into the Wild, of Touching the Void, om maar even een paar beroemde voorbeelden te noemen. In die films lukt het wel om een op zich klein basisgegeven tot een volledige film op te bouwen zonder dat het ergens saai wordt. Misschien had Boyle wat beter naar die voorbeelden moeten kijken, en had hij daar wat ideeën uit kunnen opdoen.

Want dit bergsportdrama vind ik nogal tegenvallen. De tijd dat Franco met zijn arm klem zit voelt misschien niet als 127 uur, maar ietwat saai wordt het wel - ondanks de hallucinaties, flashbacks en gehannes met een camcorder. Doet het voor mij niet. En dan is het best lang afwachten tot er weer schot in het verhaal komt. We krijgen ook maar nauwelijks inzicht in hoe hij tot zijn uiteindelijke oplossing komt - terwijl ook daar toch voldoende over bekend is, en dat had echt gebruikt kunnen worden om de film sterker te maken.

Franco draait naar mijn smaak iets teveel zijn gebruikelijke popie-jopie rol af. Misschien toeval dat ik net een paar films teveel van hem gezien heb en dat het daarom wat meer opvalt, maar irritant vind ik het wel.

Qua beelden ben ik er ook al niet kapot van. De plaats van handeling is toch een erg mooi stukkie aarde, maar daar maakt Boyle nauwelijks gebruik van. En ook de cameravoering is wat te gekunsteld naar mijn smaak, leidt af van de hoofdzaak.

Kortom, ik vind de film nogal tegenvallen. Een matige poging, meer kan ik er niet in zien.

Erg onbehaaglijk onderwerp, maar vooral prachtige natuurbeelden en stunts en het is ook wel genieten van de goede, vlotte act van James Franco. Evenwel vind ik de psychologische belevenissen, de terugblik op zijn verleden niet zo erg duidelijk en overzichtelijk, maw ze spreken onvoldoende aan om van een erg geslaagd geheel te spreken.

Dit was echt een leuke en goeie Avonturen film, met een leuk verhaal. Heb hier van genoten!

127 Hours is het resultaat van wanneer je een ‘10 minuten documentaire achtig’ verhaal probeert uit te rekken naar een anderhalf uur durende film. Het is een interessant verhaal, daar ga ik niet over liegen, maar zoals ik zei: het had beter gewerkt in een korte documentaire die zich op de belangrijke dingen focuste. In plaats daarvan krijg je een langzame film vol details die ik gewoon niet interessant vond zoals dat hij nog ging zwemmen met 2 dames voordat hij vast kwam te zitten, of een scene waarin het lijkt of hij ontsnapt maar het blijkt maar een droom te zijn. Of er zitten scenes tussen waarin hij fantaseert over zijn toekomst, wat een boeiend detail is maar meer in zijn rechts komt in een kort interview waarin de man zegt “ik bleef dromen over hoe zijn leven eruit ging zien als ik weg kwam, en het hield me sterk”, inlaats van langdurige filmscènes.
Dus nee dit is zeker geen film die ik zou aanraden. Ik zou eerder aanraden een interview op discovery channel te bekijken, indien die er is.

2*

Intrigerend verhaal. Op sommige vlakken wat langdradig. Toch knap om anderhalf uur vol te maken op 1 locatie en dan ook nog boeiend te maken. Petje af en zeker het kijken waard.

Not my cup of tea, maar goed , het is een mooi verhaaltje en aardig verfilmd.

Gisteren gezien op tv. Mooie film, bijzonder om de aandacht vast te houden, terwijl een groot deel van de film op een locatie afspeelt. Goed gefilmd en het wordt nergens sentimenteel. Waar gebeurt verhaal en dat achtervolgt je in gedachten de film lang.

Het is te merken dat dit een door Boyle geregisseerde film is. Zijn stijl schijnt in alles door. En dat komt deze film ten goede. Zo zijn de hallucinaties en flashbacks van het hoofdpersonage prima weergegeven. Ook het camerawerk is over het algemeen goed te noemen. Het waargebeurde verhaal is verder sterk uitgevoerd, en Franco is prima op zijn plaats in de hoofdrol. 3,5 Ster.

127 Hours

Destijds ik 127 Hours voorgeschoteld kreeg was ik een echte wannabe actie. Het liefste wat ik keek was een paar kerels die elkaar helemaal overhoop knalden. Drama... Bleh! dacht ik. Ik was bij een kameraad en die zei "127 Hours al gezien?" waarop ik natuurlijk antwoordde "Nee.". Hij heeft hem meteen aangezet en ik heb echt genoten gewoon. 127 Hours vond ik een super goeie film die ik lekker vond kijken. Het verhaal was goed en het concept ook. ? Het lijkt me mooi klote voor die kerel, zo opgesloten door een steen... Bah! Ik vond dat James Franco de rol van Aron goed heeft gespeeld!

4.0*

Voor mij was deze film een écht pareltje. Waargebeurde verhalen zijn niet makkelijk om het witte doek te brengen maar doyle leverde fantastisch werk. Deze film bewijst dat men geen 100 special effects of crashende auto's nodig heeft om een kijker te boeien. Verder ongelofelijk knap geacteerd.

Goede film met minimum aan personages, gegevens en special effects. Echt gebeurd verhaal dus van een dwaas die zonder iemand te verwittigen halsbrekende toeren gaat uithangen in de Grand Canyon, waar niet verdwalen op zichzelf al een kunst is. Dus vroeg of laat kreeg hij waarom hij vroeg. Dom, dommer, domst, het zal wel weer een Amerikaan wezen. De canyon is overigens schitterend verfilmd. De situatie waarin hij vastzat is natuurlijk echt om gek te worden en visioenen te krijgen, dus die passen wel echt bij het plaatje. Je moet je maar eens inbeelden dat je dagen langen geen vin kan veroeren en je steeds beter beseft dat dit niet goed kan aflopen en je ook geen hulp van buitenaf moet verwachten. Prima geacteerd door Franco overigens, maar toch lukt het mij niet om echt veel medelijden te krijgen met de hachelijke situatie waarin het hoofdpersonage zich bevindt. 4 sterren

wat een spannende Film had het waargebeurde verhaal een hele tijd geleden al eens in Het Beste gelezen,goed dat ze dit verfilmd hebben

Prachtige beelden, goede muziek, de hallucinaties en flashbacks waren schitterend verfilmd. Bij één van die hallucinaties had ik kippenvel gekregen van top tot teen. Verder leefde ik dusdanig mee met de hoofdpersoon (meer dan uitstekend vertolkt door James Franco) dat ik op het einde een paar tranen heb moeten laten. Dat gebeurde toen de helikopter kwam landen om Franco op te pikken. Niet zozeer vanwege die helikopter, maar alles bij elkaar zoals daarvoor toen hij de drie mensen zag, waarbij ik dacht: weer een hallucinatie of niet? Toen zij zich omdraaiden en naar hem toe renden, begonnen de tranen al te komen. Dat alles in combinatie met de muziek wist mij echt te raken. Ik las het (waargebeurde) verhaal voordat ik de film had gekeken en ik dacht, nou daar valt niet zó erg veel boeiends van te maken. Uiteindelijk heb ik zitten kijken naar een waar meesterwerk en één van de beste films die ik in de afgelopen jaren heb gezien.