Hana-Bi (1997)

Dit noem ik nog eens een verrassing! Ik had Kitano na twee zware teleurstellingen al min of meer op gegeven, maar ik gisteren was ik voor een keertje wel in de stemming voor een nieuwe kans voor Kitano. Vreemd genoeg pakte het nog goed uit ook.

Hana-Bi werkt grotendeels dankzij de filmstijl van Kitano. Het verhaaltje is stiekem doodsimpel en in het hart afschuwelijk sentimenteel. Kitano heeft echter een aantal oplossingen. Ten eerste wordt er flink gespeeld met de tijd in de film. Vaak wordt dit in (misdaad)films gebruikt om een simpel plot ingewikkeld te laten lijken. Wellicht was dat ook Kitano's idee hier, maar het pakt verrassend goed uit. Ik kan het moeilijk uit leggen, maar dat bijvoorbeeld de schietpartij die het verhaal veroorzaakt pas relatief laat in de film te zien is zorgt niet alleen voor een verduidelijking van het plot, maar ook komt het als een klap. De timing is perfect. Daarbij heeft de het gespeel met tijd de film gewoon iets extra's. Een bepaald ritme en ander gevoel voor tijd dat haast poëtisch werkt. Knap gedaan, ik kan niet anders zeggen.

Het sentiment wordt vermeden door de rust die Kitano in zijn film weet te brengen. Bij Dolls klaagde ik dat de film zo rustig was dat het saai werd (al zag ik die film een aantal jaar geleden, wellicht kan ik er nu meer mee), maar hier werkt het omdat de rust de film ook iets berustends geeft. Je ziet gewoon dat Nishi gewoon de ondergang tegemoet gaat en hij weet het. De rust versterkt dit gevoel. Het maakt de film ook vrij reflexief. Zowel voor de kijker, maar ook voor de personages. Het einde is gewoon helemaal raak.

Het snelle, maar heftige gebruik van geweld pakt ook mooi uit. Vooral vanwege het contrast met de rest van de film, dat zo sereen is als mogelijk kan zijn. De verhouding die Nishi met zijn vrouw heeft is een van de braafste die ik ooit heb gezien in een film (de liefde wordt getoond door een kaartspelletje of het afstaan van een gebakje), maar het werkte wel op mijn gevoel. Het geweld daartegenover is dan weer zo heftig (zowel qua snelheid als agressiviteit) dat het contrast enorm wordt. Het geeft een mooi effect aan de film.

Verder natuurlijk veel lof voor de beelden en de muziek, plus een speciale vermelding voor de kunstwerkjes van Horibe (gemaakt door Kitano zelf) die ik ook zeker kon waarderen. Ren Osugi is ook het vermelden wel waard met zijn acteerprestatie. De rest van de cast doet het gewoon goed, maar niet bijzonder. Kitano wordt door velen op de site als een groot acteur gezien, maar waarom ontgaat mij wederom totaal. Dit is volgens mij een van de meest makkelijke rollen ooit. Kitano beweegt nauwelijks, heeft bijna geen tekst en ook gezichtsuitdrukkingen worden bijna de gehele tijd vermeden. Dat niets doen, doet hij perfect, daar niet van, maar groots acteerwerk herken ik er niet in. Zijn personage werkt vooral door de manier waarop hij een geheel vormt met de rest van de filmelementen en niet zozeer door Kitano de acteur.

Zover zo goed, maar ik heb nog een serieuze klacht: ik deel Kitano's gevoel voor humor gewoon niet. Die kleine, onschuldige grapjes tussen Nishi en zijn vrouw even terzijde genomen, vind ik de grappen in de film zelfs afbreuk doen aan het gevoel hier en daar. En nog een ander miniem puntje: het was mooi geweest als Kitano wat vaker zijn zonnebril afzette in bijzijn van zijn vrouw. Dat hij ze in de andere scènes op heeft voor een coolheid of om zich af te schermen tegen de wereld (kies zelf welke verklaring je het leukste vind) vind ik oké, maar het draagt niet bij om de liefde voor je vrouw te versterken. Hij draagt dat ding echter op de gekste momenten. Het lijkt wel een van de Blues Brothers.

4 sterren uiteindelijk, voor deze fijne verrassing.

Welke andere Kitano's heb je al gezien? Kikujiro en Sonatine zijn ook zeer aan te raden nu je voor Hana-bi bent gevalen.

Mooi dat je hem goed vond. Kon bijna ook niet missen,

Zelf vind ik het behoorlijk essentieel. Dat het je humor niet is kan natuurlijk. Maar waarom doet het afbreuk aan welk gevoel?

Kom zeg, deze kritiek is wel heel flauw. Is gewoon een handelsmerk / gimmick.

Kitano is bril-jant in zijn rol van Nishi. Uiterst subtiel in zijn acteren, maar daarom zo geweldig. Zijn manier van bewegen, zijn armen altijd hangend. Zijn expressieloze gezicht, weinige woordgebruik. Hij draagt een sfeer op z'n schouders die hij de gehele film meebrengt, ik vind het knap.

Zal altijd mijn favoriet van Kitano blijven denk ik.

Dolls en Zatoichi. Beiden 2 sterren gegeven. Sonatine en Kikijuro waren inderdaad de twee die nu het meeste mijn interesse hebben. Dolls wil ik ook nog wel herkansen. Zatoichi voorlopig nog niet.

Dat zit je naar een serieus drama te kijken, dat mooi wordt opgebouwd en dan komt er weer een flauwe grap voorbij. Ik kan me voorstellen dat het nog wel werkt als je de humor leuk vind, maar voor mij was het soms tegen het irritante aan. Gelukkig overheerste de humor nooit echt.

Het is ook geen belangrijke kritiek die voor een lagere beoordeling zorgde, maar het was iets dat me op een vreemde manier opviel. Het past bij coole films en komedies, maar niet zo goed bij tedere romantische scènes.

Ik begrijp heel goed dat je er zo tegenaan kijkt, maar het is is typisch Japans om in dergelijke situaties grappen te maken i.p.v. uiting aan de ware emoties te geven.

In het westen even vaak, dat is niet zo vreemd. Maar de humor waar ik het over heb komt niet voort uit diepere emoties. Ik heb het over overacterende bijrollen, zoals die man bij de vuilnisbelt met die lijmsnuiver erbij.

Op zich zeer zeker geen slechte film, maar de verhaalstructuur en de onderlinge samenhang tussen de opvolgende scènes komen erg chaotisch over. Verder hebben de oninteressante personages weinig uitstraling en het geheel deed mij helemaal niets. Daardoor wordt de film na een tijdje gewoonweg saai om naar te kijken. Zodoende geen voldoende van mijn kant. De mix tussen actie, drama en komedie is trouwens wel weer goed.

Wederom een mooi Kitano, deed me net wat minder dan Dolls, maar vooruit. Ook visueel is het allemaal een tikje minder, maar qua verhaal en vertelwijze deed het niet erg veel onder.

Kitano himself is geweldig ingetogen maar daarmee juist zo indrukwekkend sterk.

Binnenkort Kikujiro!

3.5* voor Hana-Bi.

En de 9e Kitano.
Ik heb toch wel het beste voor het laatst bewaard, Sonatine was ook al geweldig en Hana-Bi doet daar zeker niet veel voor onder.

Een hele mooie, gevoelige film.De emotie die er in zit en vooral de manier waarop dit gebracht is fantastisch.De film krabbelt eigenlijk vrij traag voort om een volgend moment weer te versnellen door een geweldadige scène en in de tijdsprongen en flashbacks.Daar ligt de kracht ook in van Hana-Bi, de momenten krijgen op de een of andere manier meer impact hierdoor.En door die impact raakt het zo af en toe wel een gevoellige snaar.Het liefelijke is op een mooie en stijlvolle manier in beeld gebracht, dat de karakters niet veel met elkaar communiceren draagt daar veel kracht aan bij.Het ligt vooral meer op de nuances van Nishi en zijn vrouw.Het mooiste voorbeeld hiervan is de scène met de taartjes, Ze pakt het taartje af maar gunt Nishi toch nog de kers. .Een prachtig moment van geven en nemen.Ook ontzettend mooi zijn de momenten weaarop de schilderijen door beeld komen.Die laten bijna precies zien hoe een krakter zich op een bepaald moment voelt.Op het einde kreeg ik ook een brok in m'n keel toen ik dat schilderij zag met de zelfmoord Een ontzettend mooie afsluiting.Beter en mooier had het niet gekund.

Door de afwisseling met het trage en het snelle komt het geweld gek genoeg ook beter over, dit is iets wat je aan een man als Kitano zeker kan overlaten.Op een stijlvolle, doch schokkende manier brengt hij dit naar de kijkers over.Je ziet dan wel niet veel maar je begrijpt het wel.Ook komt het weer vanuit situaties voort, die je niet meteen naar een geweldadige uitspatting doen vermoeden.Vanuit het niets, net als in het echte leven.Dat maakt Hana-Bi een ontzettend mooi en puur stukje cinema.Gewoon recht door zee, en niet mooier proberen voor te doen dan dat het is.

Nu denk je wat een serieuze boel allemaal, maar nee.Alles wordt weer op een Kitano manier met toch wel veel humor gebracht, hier iets meer onderliggend dan in bijv. Sonatine, maar toch zeker aanwezig en komt vooral voort uit kleine momenten.Zo voelt de film ook nimmer te zwaar aan, terwijl het onderwerp dat toch wel is.Echt weer vooral droge humor die ik erg kan waarderen, vooral het moment als zijn vrouw moet plassen en tot haar hoofd de sneeuw in zakt, of met dat vuurwerk .

Meer een gevoeliger film, zelfs nog meer dan Dolls vind ik zelf, van Kitano die goed de balans vind tussen het liefelijke, het keiharde geweld en de erg leuke humor.Ook deze film maakt een grote kans op verhoging bij herziening.En nu snel op zoek naar de andere Kitano's, al denk ik dat ik het beste wel al heb gezien.

Een dik verdiende 4.5*

Voor mij pas m'n derde Kitano, na Dolls en Brother, en Hana-Bi steekt er toch een beetje bovenuit. 'k Ben nog steeds niet echt een fan van z'n visuele stijl en ook de soundtrack vind ik eigenlijk niet zó bijzonder.

Maar Hana-Bi is een fijne genre-mix, met bloederige taferelen naast zachte humor, vertederende romantiek en tristesse. Hierbij valt vooral het Nishi-personage erg in de smaak bij mij en ook de band met zijn vrouw is aandoenlijk.

Al met al een geslaagd filmpje, maar 'k ben toch niet zo enthousiast als velen hier, die Hana-Bi met een pak meer sterren belonen.

Hana-bi vindt perfect de balans tussen rauw en sentiment.

Het uiterste van het rauwe vindt zich in de manier van filmen en het dan vooral het kleurgebruik. Allemaal nogal donker maar het is niet overdreven.

Het uiterste van het sentiment zit zich in de diepgang van het drama. Heel de film komt het goed drama bovendrijven maar ook opnieuw niet overdreven. Nergens is het goedkoop.

En al de rest ligt daar tussen in. De score is nagenoeg perfect, ondersteunt het drama goed en dikt niks teveel aan. Kitano hangt ook nog dicht tegen het rauwe door opnieuw met zijn pokerface te spelen. Maar dat rauwe wordt dan ook weer gebalanceerd door de humor.

Zeer goede film dus.

****

Hana-Bi was mijn eerste Kitano, inmiddels heb ik zijn oeuvre op A Scene at the Sea na volledig gezien. Maar voor ik die laatste zie, was het tijd om Hana-Bi, één van de allereerste Aziatische films die ik zag, te herzien. Herziening was wel nodig ook, ik herinnerde me er nog maar erg weinig van. De eerste keer was 30 juni '08.

Ik vond het destijds een aardige, maar warrige film. Zonet tijdens het kijken had ik werkelijk geen flauw idee waarom ik het warrig vond, want dit is gewoon een heerlijk rustige film eigenlijk. Op een enkel vaag gemonteerd shotje na in het begin is dit alles behalve chaotisch.

Het kan komen omdat ik inmiddels al veel Aziaten achter de kiezen heb of gewoon veel chaotischer gezien heb (Pisutoru Opera, bepaalde films van Tsukamoto of Miike om maar eens wat te noemen).

Prima score van Hisaishi, subtiele Kitano humor en goed camerawerk, wat wil een mens nog meer. Mooie film, knap drama.

Verhoogd naar 4.0* (ruim).

Wat een droogkloot is die Kitano ook.

Zorgt meteen weer voor wat fantastische momenten en hij laat de humor zo tussendoor ook wel werken. Erg knap ook dat de combinatie tussen actie, drama en humor hier zo goed uit de verf komt, had ik eigenlijk niet verwacht.

Regie van Kitano is weer prima. Vooral editing en kleurgebruik vielen mij erg op. Omdat ik nog niet zoveel Aziatische films heb gezien is het nog even wennen aan de strak gekaderde en iewat statische shots maar hier bevalt het prima. Score is ook erg sterk en verbaast me ook niets aangezien deze weer van Joe Hisaishi komt. Vond zelf niet alle personages even interessant maar verder een erg goede film.

4*

Tja, dat korte termijn geheugen gaat er als eerste aan.

Wat een mooie film. Het stilzwijgen van de zieke vrouw en de Toots Tielemans achtige muziek van Hisaishi vervelen nergens, integendeel.

Vuur en bloem, de afzonderlijke betekenis van de samengetrokken woordjes in de titel dekken goed de lading van de film. Hij zal her en der wel rammelen technisch gezien, maar een goede film is een goede film als je er met een goed gevoel een tijdje mee in je kop blijft lopen.

Hoge verwachtingen vooraf, maar die zijn niet echt ingelost. De verschillende verhaallijnen zijn zo chaotisch en onsamenhangend,dat de rode lijn verloren gaat. Die rode lijn tracht de regisseur met flashbacks te verduidelijken, maar die flashbacks worden vooraf niet 'aangekondigd' waardoor pas later blijkt dat die er ineens tussenzitten. Daarnaast worden er vaak scenes getoond die zomaar uit de lucht lijken te vallen en in mijn ogen niets aan het verhaal toevoegen (bijv. de botsing tussende autohandelaar en een man, met het meningsverschil tot gevolg). Bovendien wordt de zwijgzaamheid van Yoshitaka Nishi na enige tijd irritant. Waar Kinji Fukasaku met Batoru rowaiaru nog verrassend uit de hoek komt, is dat bij Hana-Bi in mijn ogen niet het geval. Er had meer ingezeten.

Wat heeft Fukasaku hiermee te maken dan

En zo moeilijk is de rode lijn nu ook weer niet om te volgen....

Niks inderdaad, dacht dat het dezelfde regisseur was maar dat is dus niet zo.

En ik zeg niet dat de rode lijn niet te volgen is, maar wel onduidelijk wordt.

Misschien dan toch nog eens een keertje proberen kijken, Hana-bi is toch redelijk rechttoe rechtaan.

Quote van mijzelf:

Je zou het inderdaad misschien nog eens moeten proberen pieter_kerkhof

Nouja goed, misschien dat het inderdaad scheelt, dat is wel vaker het geval, dus ik kan een poging wagen.

Ik zou gewoon over een paar maanden nog eens kijken, als ie je dan nog steeds niet bevalt, is het gewoon niet jouw film.

Dit is een film die ik sinds ik deze voor het eerst gezien heb elk jaar wel een keer tevoorschijn haal. Een film die blijft "groeien", vind ik. Prachtige film van Kitano.

Tempo en ritme van de film zijn met name erg sterk. Ik denk niet (of ik vind) dat Kitano ooit de editing van deze film heeft overtroffen in ander werk van zijn hand.

Zie eigenlijk helemaal niks bijzonders in deze film. Enige opvallende aan Hana-Bi is wat mij betreft de combinatie tussen vrij hard geweld en een teer liefdesplot. Waarvan de afloop overigens niet bepaald onverwacht kwam en mij ook nauwelijks kon beroeren. Verder in alle opzichten een vlakke film; editing, kadrering, personages, acteerwerk, muziek, nee, ik heb het speciale echt gemist, en dat terwijl ik Dolls wel erg mooi vond. Misschien niet helemaal het goede moment ofzo.

Een erg goede film van Takeshi Kitano, die mij wederom goed beviel. Op het eerste gezicht lijkt Hana-Bi wat rustiger en ingetogener dan zijn Kitano’s andere films. Kitano weet echter een goede mix in deze film te verwerken. De film heeft bij vlagen de humor van Kikujiro, de schoonheid van Dolls en ook zeker de hardheid van Sonatine.

Het blijft leuk om te zien hoe Kitano zich ook in deze film weer op een ultracoole manier uit een benarde situatie weet te redden. Het lijkt af en toe wel of het hem niet kan schelen wat de gevolgen zijn van een actie en misschien gaat het daarom ook vaak wel goed. Naast de humor zit in deze film toch ook zeker wel op een goede en subtiele manier het drama verweven. Kitano’s vrouw is ongeneeslijk ziek en Kitano heeft er dan ook veel voor over om haar nog van sommige zaken van het leven te laten genieten. Die momenten worden vaak stijlvol en op een mooie subtiele manier in beeld gebracht, met rustige mooie ondersteunende muziek en juist daardoor winnen dat soort scènes aan kracht. Kitano laat daarbij af en toe ook nog eens een soort van schilderijtjes door het beeld komen,die betrekking hebben op een bepaalde gebeurtenis, die daarvoor gebeurd is. Ook dat is erg mooi gedaan en versterkt de visuele kracht van de film behoorlijk.

Kitano blijft mij bevallen en gelukkig heb ik nog twee films van hem ongezien in bezit, dus ik heb in ieder geval nog iets om naar uit te kijken. Hana-Bi zou trouwens ook best eens een film kunnen zijn die bij herziening nog sterker uit de bus weet te komen.

4,0*

Tegenvaller dit.

Ik heb niks tegen trage films maar de meeste scenes waren zo oninteressant dat ik mijn aandacht er niet bij kon houden.

Tussen Kitano en zijn vrouw is helemaal geen dialoog. Iets wat bijv. in Bin-Jip ook tussen de twee hoofdrolspelers is, maar bij deze film werkte het voor mij niet. Vooral omdat er bijna geen expressie van de gezichten viel af te lezen.

De actie die er in voor kwam maakt niet veel goed. Had gehoopt dat het wat explosiever zou zijn zodat de rustige stukken beter uitkwamen.

Het verhaal is standaard en kende geen verassingen.

Muziek kon mij ookal niet boeien.

Dan blijft er weinig over, buiten het visuele aspect, vandaar nog 2,5*.

Bijzondere film. Ik ken weinig andere films die zowel erg gevoelig zijn alsook zoveel expliciet geweld bevatten. Al heb ik zo het idee dat ik bij Kitano meer van dat soort films kan verwachten. Maar blijft leuk om Kitano om de zoveel tijd helemaal los te zien gaan, al werd het op een gegeven moment een beetje langdradig toen hij voor de zoveelste keer iemand op zijn muil beukte.

Soms erg mooie beelden, de muziek was goed, maar met name was de montage bijzonder. Hoewel het einde zoals het hier werd gepresenteerd achteraf gezien bijna onvermijdelijk was, was ik toch een beetje verrast. Het maakte de impact alleen maar groter.