Hana-Bi (1997)

Geweldige film!

Kitano's beste!

Een gewelddadige film met een goed verhaal en leuke humor.

Nadat ik pas geleden Brother zag, was ik heel erg benieuwd naar meer werk van Kitano (Brother was me namelijk erg goed bevallen).

Ook dit deel is weer een juweeltje. Het prachtig rustig vertelde verhaal, dat aan de ene kant de liefdevolle relatie tussen Nishi weergeeft en aan de andere kant het bikkelharde leven wat hij heeft bij de politie en met de Japanse maffia. Hier komt, zoals tovenaar ook al vertelde, de naam Hana-Bi vandaan.

Samen met dit prachtige verhaal, de goeie cast en de mooie tekeningen en schilderijen is dit (weer) een erg mooie film van Kitano die zeker voor herhaling vatbaar is. 4*

heb enkele weken geleden een aantal kitano's aangeschaft. some like it hot, van god los en hana-bi. nu weet ik er verder niet veel van, maar ik ben er redelijk zeker van dat tenminste een van kitano is.

er zullen op korte termijn meer kitano's volgen (dolls??), want deze is me meer dan goed bevallen. brother vond ik aardig, maar daar is het verhaal (iets waar Ramon zich al hard voor maakte) niet de sterkste schakel.

dat is hier zeer zeker wel het geval. de prachtige balans tussen liefde en de wereld van misdaad (kitano vertolkt wel een van de meest coole personages in een film ooit) werkte perfect. vol met humor (hoewel een beetje voorspelbaar), kunstzinnige momenten en emotie.

een van de beste scenes is die bankoverval. hij overvalt die zonder een woord te zeggen. geweldig

een film die mede door het prachtige, maar treurige eind nog dagen door mijn hoofd zal blijven spoken.

4,5 sterren.

Yup. Een hele mooie film, waarin niet bijster veel gebeurde, maar die me toch greep op de één of andere onverklaarbare manier.

En dat beloon ik met een 4.5 ster

Mijn tweede japanse film die ik gezien heb na het vreselijke Baturo Rowaiaru en gelukkig beviel deze veel en veel beter. Prachtige film waarbij ik wel wat moeite had om tijdens het eerste half uur in het verhaal te komen. De totaal onaangekondigde flashbacks en de trage stukken afgewisseld met onverwacht snelle montage waarbij ook nog regelmatig sprongen in de tijd gemaakt worden vroegen bij mij wel enige gewenning. Maar daarna werd ik echt wel gegrepen door de film. De al eerder genoemde bizarre afwisseling tussen scenes met extreem geweld en serene, romatische scenes is bijzonder maar wat me echt aansprak in deze film is dat er zoveel gezegd kan worden met maar zo weinig woorden, vind de emoties dan ook alles behalve stoicijns.

Jammer dat ik het idee heb dat het eerste half uur wat aan me voorbij ging maar ga hier toch 4* voor geven. Alleen al de prachtig uitgekaderde beelden, die ware kunstwerkjes op zich zijn, samen met de schitterende filmmuziek zorgen ervoor dat een lagere score geen recht zou doen aan deze film.

Ben erg benieuwd geworden naar andere films van Kitano en japanse cinema. Iemand noch goede adviezen voor dit voor mij nog vrij onontgonnen filmgebied?

Mooie film met erg mooie dramatische stukken, maar het zou ook weer geen Kitano zijn als er geen grappige en geweldadige scenes in zitten wat hier dus ook weer het geval was..Kitano is weer op zijn best met zijn soms nogal botte acties 4*

Kunstfilm

Lekker bloederig en hard. Kitano kan goed acteren. Hij haalt wel snel uit.

ook goed zijn de scenes datKitano bv eetstokjes in iemands oog steekt, een man die op zijn vrouw mopperd in het water schopt, iemand half doodslaan met maar EEN HANDDOEKJE die scene in de metro station en dat ie zijn eigen laat neerschieten

ook die rol van de voddenboer was leuk.

5,0

Heerlijke film om naar te kijken. Eentje die meer biedt dan een gewone actiefilm. De camerastandpunten die werden ingenomen tijdens de diverse moorden zagen er verbluffend realistisch uit. vooral toen de 2 mannen op elkaar lagen en er 1 schot gelost werd

Daarnaast is de film ook in visueel opzicht erg mooi geschoten, met name de tekeningen van Kitano en de mooie rustieke zee op de achtergrond droegen daar aan bij. Het contrast tussen rust en actie wordt in deze film mooi weergegeven. De muziekkeuze vond ik niet echt opvallend en zeker niet zo goed als in Dolls of Kikujiro No Natsu. Deze film verdient echter zeker een herzienbeurt. Voorlopig krijgt deze film een 4*

Opnieuw een ontzettend sterke Kitano. In het begin kwam ik er, ondanks de vele mooie beelden, wat moeilijk in, maar gelukkig kwam hier langzamerhand verandering in; om uiteindelijk te veranderen in een meesterlijk (en hartverwarmende) productie, die qua genres eigenlijk van alle markten thuis is.

Veel prachtige shots, een aantal schitterende en zeer ontroerende momenten, hier en daar wat heerlijke kurkdroge humor en ook een aantal erg goede actiescènes. Ik ken, als ik er zo over nadenk, maar erg weinig films waar je al die elementen zo goed uitgewerkt terugziet in één film.

Vond 'm uiteindelijk nog niet zo geniaal als Kikujiro (op dit moment nog steeds mijn favoriete Kitano) maar Hana-Bi is desalniettemin zonder twijfel een pareltje te noemen. De eindscène is overigens niet minder dan briljant, evenals de altijd geweldige muziek van Joe Hisaishi!

4 sterren.

De beste Kitano die ik tot dusver zag. Zeer emotioneel, maar ook grappig en geweldadig. 4*.

Vanavond herzien. Want het was lang geleden, en ik had er op een of andere manier ongelooflijk veel zin in. Film begon ineens m'n hoofd in te kruipen dus kon niet anders dan die DVD nog eens te pakken.

En wederom genoten. Veel meer dan de eerste keer. Ik heb niet vaak dat ik tijdens de aftiteling hardop tegen mijzelf zeg; Godverdomme, hoe doet een vent als hij het toch - hoe krijgt hij het voor elkaar.

En dat is me nog steeds een raadsel, Kitano is een meester, en hij blijft me keer op keer verbazen; een film vol emotie, doch nergens waar dit direct in beeld gebracht word. Kitano speelt met zijn verhaal en personages, hij weet wat hij wilt en laat dat ook zien. Fantastisch hoe simpel deze film gemonteerd is, met de schilderijen - maar ook de manier waarop hij de personages hun eigen deel in dit verhaal laat hebben.

Heerlijk hoe kort zijn personage lijkt, en geweldig hoe hij het voor elkaar krijgt met een paar woordjes, zonder te verblikken of te verblozen het tegendeel te bewijzen. Grof geweld; zonder aarzeling, direct en snel. Hilarisch; typisch droog. Stomme grapjes, maar perfect gekozen.

Fijne muziek van Hisaishi, en ijzersterk einde; zoals vaak genoemd.

4 > 5.0

Op zich zeer zeker geen slechte film, maar de verhaalstructuur en de onderlinge samenhang tussen de opvolgende scènes komen erg chaotisch over. Verder hebben de oninteressante personages weinig uitstraling en het geheel deed mij helemaal niets. Daardoor wordt de film na een tijdje gewoonweg saai om naar te kijken. Zodoende geen voldoende van mijn kant. De mix tussen actie, drama en komedie is trouwens wel weer goed.

Wederom een mooi Kitano, deed me net wat minder dan Dolls, maar vooruit. Ook visueel is het allemaal een tikje minder, maar qua verhaal en vertelwijze deed het niet erg veel onder.

Kitano himself is geweldig ingetogen maar daarmee juist zo indrukwekkend sterk.

Binnenkort Kikujiro!

3.5* voor Hana-Bi.

En de 9e Kitano.
Ik heb toch wel het beste voor het laatst bewaard, Sonatine was ook al geweldig en Hana-Bi doet daar zeker niet veel voor onder.

Een hele mooie, gevoelige film.De emotie die er in zit en vooral de manier waarop dit gebracht is fantastisch.De film krabbelt eigenlijk vrij traag voort om een volgend moment weer te versnellen door een geweldadige scène en in de tijdsprongen en flashbacks.Daar ligt de kracht ook in van Hana-Bi, de momenten krijgen op de een of andere manier meer impact hierdoor.En door die impact raakt het zo af en toe wel een gevoellige snaar.Het liefelijke is op een mooie en stijlvolle manier in beeld gebracht, dat de karakters niet veel met elkaar communiceren draagt daar veel kracht aan bij.Het ligt vooral meer op de nuances van Nishi en zijn vrouw.Het mooiste voorbeeld hiervan is de scène met de taartjes, Ze pakt het taartje af maar gunt Nishi toch nog de kers. .Een prachtig moment van geven en nemen.Ook ontzettend mooi zijn de momenten weaarop de schilderijen door beeld komen.Die laten bijna precies zien hoe een krakter zich op een bepaald moment voelt.Op het einde kreeg ik ook een brok in m'n keel toen ik dat schilderij zag met de zelfmoord Een ontzettend mooie afsluiting.Beter en mooier had het niet gekund.

Door de afwisseling met het trage en het snelle komt het geweld gek genoeg ook beter over, dit is iets wat je aan een man als Kitano zeker kan overlaten.Op een stijlvolle, doch schokkende manier brengt hij dit naar de kijkers over.Je ziet dan wel niet veel maar je begrijpt het wel.Ook komt het weer vanuit situaties voort, die je niet meteen naar een geweldadige uitspatting doen vermoeden.Vanuit het niets, net als in het echte leven.Dat maakt Hana-Bi een ontzettend mooi en puur stukje cinema.Gewoon recht door zee, en niet mooier proberen voor te doen dan dat het is.

Nu denk je wat een serieuze boel allemaal, maar nee.Alles wordt weer op een Kitano manier met toch wel veel humor gebracht, hier iets meer onderliggend dan in bijv. Sonatine, maar toch zeker aanwezig en komt vooral voort uit kleine momenten.Zo voelt de film ook nimmer te zwaar aan, terwijl het onderwerp dat toch wel is.Echt weer vooral droge humor die ik erg kan waarderen, vooral het moment als zijn vrouw moet plassen en tot haar hoofd de sneeuw in zakt, of met dat vuurwerk .

Meer een gevoeliger film, zelfs nog meer dan Dolls vind ik zelf, van Kitano die goed de balans vind tussen het liefelijke, het keiharde geweld en de erg leuke humor.Ook deze film maakt een grote kans op verhoging bij herziening.En nu snel op zoek naar de andere Kitano's, al denk ik dat ik het beste wel al heb gezien.

Een dik verdiende 4.5*

Voor mij pas m'n derde Kitano, na Dolls en Brother, en Hana-Bi steekt er toch een beetje bovenuit. 'k Ben nog steeds niet echt een fan van z'n visuele stijl en ook de soundtrack vind ik eigenlijk niet zó bijzonder.

Maar Hana-Bi is een fijne genre-mix, met bloederige taferelen naast zachte humor, vertederende romantiek en tristesse. Hierbij valt vooral het Nishi-personage erg in de smaak bij mij en ook de band met zijn vrouw is aandoenlijk.

Al met al een geslaagd filmpje, maar 'k ben toch niet zo enthousiast als velen hier, die Hana-Bi met een pak meer sterren belonen.

Hana-bi vindt perfect de balans tussen rauw en sentiment.

Het uiterste van het rauwe vindt zich in de manier van filmen en het dan vooral het kleurgebruik. Allemaal nogal donker maar het is niet overdreven.

Het uiterste van het sentiment zit zich in de diepgang van het drama. Heel de film komt het goed drama bovendrijven maar ook opnieuw niet overdreven. Nergens is het goedkoop.

En al de rest ligt daar tussen in. De score is nagenoeg perfect, ondersteunt het drama goed en dikt niks teveel aan. Kitano hangt ook nog dicht tegen het rauwe door opnieuw met zijn pokerface te spelen. Maar dat rauwe wordt dan ook weer gebalanceerd door de humor.

Zeer goede film dus.

****

Hana-Bi was mijn eerste Kitano, inmiddels heb ik zijn oeuvre op A Scene at the Sea na volledig gezien. Maar voor ik die laatste zie, was het tijd om Hana-Bi, één van de allereerste Aziatische films die ik zag, te herzien. Herziening was wel nodig ook, ik herinnerde me er nog maar erg weinig van. De eerste keer was 30 juni '08.

Ik vond het destijds een aardige, maar warrige film. Zonet tijdens het kijken had ik werkelijk geen flauw idee waarom ik het warrig vond, want dit is gewoon een heerlijk rustige film eigenlijk. Op een enkel vaag gemonteerd shotje na in het begin is dit alles behalve chaotisch.

Het kan komen omdat ik inmiddels al veel Aziaten achter de kiezen heb of gewoon veel chaotischer gezien heb (Pisutoru Opera, bepaalde films van Tsukamoto of Miike om maar eens wat te noemen).

Prima score van Hisaishi, subtiele Kitano humor en goed camerawerk, wat wil een mens nog meer. Mooie film, knap drama.

Verhoogd naar 4.0* (ruim).

Wat een droogkloot is die Kitano ook.

Zorgt meteen weer voor wat fantastische momenten en hij laat de humor zo tussendoor ook wel werken. Erg knap ook dat de combinatie tussen actie, drama en humor hier zo goed uit de verf komt, had ik eigenlijk niet verwacht.

Regie van Kitano is weer prima. Vooral editing en kleurgebruik vielen mij erg op. Omdat ik nog niet zoveel Aziatische films heb gezien is het nog even wennen aan de strak gekaderde en iewat statische shots maar hier bevalt het prima. Score is ook erg sterk en verbaast me ook niets aangezien deze weer van Joe Hisaishi komt. Vond zelf niet alle personages even interessant maar verder een erg goede film.

4*

Hoge verwachtingen vooraf, maar die zijn niet echt ingelost. De verschillende verhaallijnen zijn zo chaotisch en onsamenhangend,dat de rode lijn verloren gaat. Die rode lijn tracht de regisseur met flashbacks te verduidelijken, maar die flashbacks worden vooraf niet 'aangekondigd' waardoor pas later blijkt dat die er ineens tussenzitten. Daarnaast worden er vaak scenes getoond die zomaar uit de lucht lijken te vallen en in mijn ogen niets aan het verhaal toevoegen (bijv. de botsing tussende autohandelaar en een man, met het meningsverschil tot gevolg). Bovendien wordt de zwijgzaamheid van Yoshitaka Nishi na enige tijd irritant. Waar Kinji Fukasaku met Batoru rowaiaru nog verrassend uit de hoek komt, is dat bij Hana-Bi in mijn ogen niet het geval. Er had meer ingezeten.

Zie eigenlijk helemaal niks bijzonders in deze film. Enige opvallende aan Hana-Bi is wat mij betreft de combinatie tussen vrij hard geweld en een teer liefdesplot. Waarvan de afloop overigens niet bepaald onverwacht kwam en mij ook nauwelijks kon beroeren. Verder in alle opzichten een vlakke film; editing, kadrering, personages, acteerwerk, muziek, nee, ik heb het speciale echt gemist, en dat terwijl ik Dolls wel erg mooi vond. Misschien niet helemaal het goede moment ofzo.

Een erg goede film van Takeshi Kitano, die mij wederom goed beviel. Op het eerste gezicht lijkt Hana-Bi wat rustiger en ingetogener dan zijn Kitano’s andere films. Kitano weet echter een goede mix in deze film te verwerken. De film heeft bij vlagen de humor van Kikujiro, de schoonheid van Dolls en ook zeker de hardheid van Sonatine.

Het blijft leuk om te zien hoe Kitano zich ook in deze film weer op een ultracoole manier uit een benarde situatie weet te redden. Het lijkt af en toe wel of het hem niet kan schelen wat de gevolgen zijn van een actie en misschien gaat het daarom ook vaak wel goed. Naast de humor zit in deze film toch ook zeker wel op een goede en subtiele manier het drama verweven. Kitano’s vrouw is ongeneeslijk ziek en Kitano heeft er dan ook veel voor over om haar nog van sommige zaken van het leven te laten genieten. Die momenten worden vaak stijlvol en op een mooie subtiele manier in beeld gebracht, met rustige mooie ondersteunende muziek en juist daardoor winnen dat soort scènes aan kracht. Kitano laat daarbij af en toe ook nog eens een soort van schilderijtjes door het beeld komen,die betrekking hebben op een bepaalde gebeurtenis, die daarvoor gebeurd is. Ook dat is erg mooi gedaan en versterkt de visuele kracht van de film behoorlijk.

Kitano blijft mij bevallen en gelukkig heb ik nog twee films van hem ongezien in bezit, dus ik heb in ieder geval nog iets om naar uit te kijken. Hana-Bi zou trouwens ook best eens een film kunnen zijn die bij herziening nog sterker uit de bus weet te komen.

4,0*

Bijzondere film. Ik ken weinig andere films die zowel erg gevoelig zijn alsook zoveel expliciet geweld bevatten. Al heb ik zo het idee dat ik bij Kitano meer van dat soort films kan verwachten. Maar blijft leuk om Kitano om de zoveel tijd helemaal los te zien gaan, al werd het op een gegeven moment een beetje langdradig toen hij voor de zoveelste keer iemand op zijn muil beukte.

Soms erg mooie beelden, de muziek was goed, maar met name was de montage bijzonder. Hoewel het einde zoals het hier werd gepresenteerd achteraf gezien bijna onvermijdelijk was, was ik toch een beetje verrast. Het maakte de impact alleen maar groter.

Blijft na al die jaren erg sterk.

Viel me deze keer wel sterk op dat het tweede deel iets beter is dan het eerste deel van de film. Hoewel er in het begin ook al genoeg te genieten valt (die baseball worp!) wordt het pas echt geweldig wanneer Kitano met z'n vrouw op reis vertrekt. Een voorbode van Kikujiro.

Verder vooral geweldige editing en een sterke combinatie van geweld, humor en poezie. Kitano blijft verder zelf vooral een uniek figuur en een onmisbaar acteur. Zijn personage draagt de hele film, terwijl ook de bijrollen erg goed ingevuld zijn.

Een erg gave film die perfect is om te proeven van de Japanse cinema. Bevat genoeg typische elementen, maar is daarnaast ook gewoon 100% Kitano.

4.5* en een uitgebreide review

Behoorlijk zen stukken zoals de scènes met de fascinerende tekeningen en het prepareren van de auto en prachtige ingekaderde shots worden afgewisseld met gewelddadige en absurd humoristische gebeurtenissen. Best zware thema's als dood, zelfmoord , eenzaamheid en verlatenheid worden woordloos uitgebeeld.

Sterke film.

Persoonlijk vind ik dit de beste Takeshi Kitano-film die er is. De combinatie van weelderige schoonheid, onverwachte geweldsuitbarstingen en serene ingetogenheid, is nog nooit zo mooi verweven als in deze schitterende film.

Takeshi Kitano speelt de zeer introverte Nishi, wiens vrouw ernstig ziek is. Omdat ze niet meer behandeld kan worden, adviseert de dokter om met haar een vakantietrip te maken. Iets wat ze beiden nodig hebben. Zeker na de dood van hun dochter, zijn ze uit elkaar gegroeid en stelt hun relatie nog maar weinig voor.
De manier hoe Nishi, dankzij deze trip, weer dichter tot zijn vrouw komt, is tegelijkertijd wonderschoon en hartverscheurend om te zien. Zeker als je weet, dat zijn vrouw niet zo lang meer te leven heeft.
De vele, vaak grappige situaties die ze meemaken, komen, mede door hun achtergrond, heel schattig en bijzonder over. Deze situaties geven ze energie, misschien wel hoop, in een tijd dat het er voor beiden niet al te rooskleurig uitziet.
Nishi heeft namelijk schulden bij de yakuza, die hij heeft opgelopen, om niet alleen de kosten voor de verzorging van zijn vrouw te dekken, maar ook om zijn collega, die na een schietincident verlamd is geraakt, te helpen. Tevens helpt hij zo nu en dan de weduwe van een andere collega financieel uit de brand, een collega die nota bene door dezelfde schutter die zijn collega Horibe in een rolstoel geholpen heeft, doodgeschoten is, tijdens een hinderlaag. Nishi voelt zich door deze gebeurtenissen schuldig en voelt zich verantwoordelijk voor wat er gebeurd is met de dierbaren om zich heen. Het heeft wel als gevolg, dat hij zelf diep in de nesten beland. Hij schijnt er echter niet mee te zitten, gezien hij op een ingenieuze manier, verkleed als politieagent, een bank overvalt, om met dit geld op reis te kunnen met zijn vrouw.
E.e.a. zorgt voor een climax, die onvermijdelijk is.

Hana-bi is niet bepaald een vlotte en gemakkelijke film. Toch zorgt de droogkomische, en bij vlagen zelfs sullige humor voor een heel bijzonder contrast binnen de ellende die de vele personages moeten ondergaan. Het geeft de film een lichtvoetig tintje. Alsof er een sprankje van licht en franje te ontwaren valt binnen de sombere stemming die de film voor een groot gedeelte kenmerkt.
Zo zijn de scenes met Horibe in eerste instantie behoorlijk melancholisch en depressief. Maar zodra hij besluit om te gaan schilderen op advies van zijn collega's nadat hij een schilders-set cadeau heeft gekregen, levert dit een keerpunt op in zijn leven. Hij ontdekt een artistieke gave bij zichzelf waarvan hij nooit had verwacht dat hij deze had. Dit besef levert een prachtige scene op waarin diverse schilderijen van Takeshi Kitano te zien zijn. Overigens is al het schilderswerk wat in de film te zien is, door Kitano gemaakt. Het speelt een voorname rol in de film.

De muzikale score van Joe Hisaishi mag ook zeker niet onvermeld blijven. Hisaishi's werk kende ik al van de vele Hayao Miyazaki-films. Maar zijn beste werk zou hij misschien toch wel maken voor de vele films van Takeshi Kitano. Hana-Bi is daarop geen uitzondering.

Hana-Bi is na al die jaren nog steeds fantastisch. Een meesterwerk van uitzonderlijke klasse. Kitano op zijn allerbest!

Hana-bi is een film waarbij ik wat gemengde gevoelens heb. Zeker geen slechte film, maar ik had het moeilijk met de combinatie van ingetogen drama, de humor en de soms harde actie die de film met zich meebracht. Het meest interessante vond ik de zwijgzame en tegelijk ingetogen momenten tussen Nishi en zijn vrouw. Er werd amper met elkaar gepraat. De stiltes waren soms pijnlijk, maar au fond zag je een koppel dat van elkaar hield.

Net daarom kon ik deze film moeilijk rijmen met de plotselinge geweldsuitbarstingen. En het bloed wordt hier niet gespaard. Daarentegen was het wel fijn om de boodschap van de mooie eenvoudige dingen van het leven naar voren te zien komen in de film. Verder was het ook fijn om wat schilderkunst te zien die mooi was verweven in de film.

Eentje wel om te onthouden en om ooit eens te herzien. Misschien waardeer ik de film dan toch dat tikkeltje meer. Maar bij deze al zeker een mooie voldoende.

Aardige film, maar ik had hier nog niks bij geschreven en een maand later heb ik eigenlijk al geen idee meer waar dit ding nu over ging. Enkel dat ik het 3 sterren vond. Dat heb ik even moeten terugkijken en teruglezen. Visueel wel oké maar ook wat afstandelijk verfilmd met een nogal onderkoelde rol van Kitano zelf. Ik had vooral het idee naar een wat vreemde film te kijken die weliswaar prima is, maar mij ook niet volledig interesseerde. 3,0*.

De kern van het verhaal is het drama van een zieke/mindervalide partner in een context van extreem crimineel/politie geweld. Het speelt zich af zowel op het niveau van de professionele partner als de liefdespartner van Takeshi Kitano. Visueel wordt dat geïllustreerd met diverse parallelmontages. Kitano balanceert als cop op de grens van goed en kwaad. Uiteindelijk verricht hij het kwade (bankoverval, neerknallen bandieten zonder dat er sprake is van zelfverdediging) om het goede te bereiken (een waardig afscheid van zijn vrouw, een goed leven voor zijn voormalige professionele partner en familie). Wanneer hij in de finale het leven van zijn vrouw en zichzelf beëindigt, is dat geen verrassing na alle eerdere hints.

Hana-bi is een existentiële film waarbij het voor mij wel even wennen is aan de combinatie met het extreme geweld dat Kitano hanteert om zijn problemen op te lossen. Zowel zijn vrouw als hijzelf zijn erg zwijgzaam bij alle gebeurtenissen. Als kijker heb je niet echt weet wat er omgaat in hen. Ze hebben een stilzwijgend liefdesverbond en daarmee moet je het als kijker doen. Geen film om ondersteboven van te zijn. Daarvoor was het mij te afstandelijk. Maar heeft wel een bepaalde kwaliteit.

Kikujiro (4,5*) greep me als Kitano-film meer aan maar de tweede helft van Fireworks vond ik enorm goed. Is vooral een visuele film met weinig dialogen. Denk dat Kitano met moeite aan tien lijntjes komt. Hij is dan ook een man die innerlijk lijdt door alle tegenslag en zich in zichzelf heeft teruggetrokken : een kind verloren, een vrouw die terminaal ziek is, de beste collega die in een rolstoel belandt. Je zou voor minder gedeprimeerd worden. Kitano geeft zijn personages een ziel en gevoeligheid mee, die je doorheen de beelden voelt; de collega die naar bloemen kijkt en er zich kunstwerken bij voorstelt. Of Nishi die spelletjes speelt met zijn vrouw en haar zoveel mogelijk gelukkig wil maken in die donkere uren. De film straalt meer dan eens menselijke warmte uit in contrast met de steriele kilheid en beestachtige brutaliteit waarmee hij zijn vijanden behandelt. Dat maakt Nishi tot een erg complex figuur, die het slechtste heeft gehad en vanaf heden enkel nog het beste wil. Alleen Kitano komt weg met humor in dit soort films. Knappe regisseur die Kitano.

Bij deze heb ik mijn tweede van Kitano gezien na Kikujiro, maar wederom ben ik niet echt onder de indruk. Ik kan niet echt zeggen dat ik iets bijzonders heb opgemerkt bij deze film en het komt toch allemaal rommelig over qua vertelstructuur. Het duurt erg lang vooraleer de zieke vrouw van Nishi echt in het verhaal betrokken wordt en dat is best jammer, want de momenten tussen hun zijn best leuk. Ergens had ik mij meer aan een soort roadmovie verwacht, maar uiteindelijk wordt er vooral gefocust op Nishi die dient af te rekenen met de Yakuza. Nishi is nochtans een erg cool personage met die stuurse blik, zonnebril voortdurend op en erg opvliegend karakter. De bankoverval waarbij hij geen enkel woord zegt, vond ik een topmoment in de film.

2.5*

Heerlijke film, dramatisch, brutaal en voor mij ook regelmatig zeer grappig....