Hana-Bi (1997)

Ik vond deze film minder dan Dolls. Ook deze film zit vol mooie beelden, hoewel die uit de eerder genoemde film mooier waren.

Het enige manco aan Dolls vond ik, dat ik me niet zo veel betrokken voelde bij de personages.

Datzelfde probleem, maar dan zelfs in sterkere mate heb ik met deze film. Hij deed me weinig tot niets. Ik werd niet meegesleept in het verhaal en het liet me koud.

De mix van drama, geweld en humor is wel geslaagd, maar het is dus jammer dat ik niet meegesleept werd in het verhaal. Derhalve 3.5*.

Ik vond het stoïcijnse aspect ook erg mooi gedaan, al moest ik er wel even inkomen. Het stoïcijnse karakter van de personages kweekte zelfs meer betrokkenheid, dan bij menig andere film.

De humor van Kitano kon ik ook waarderen, waar het stoïcijnse ook de boventoon had.

4.5*

heb enkele weken geleden een aantal kitano's aangeschaft. some like it hot, van god los en hana-bi. nu weet ik er verder niet veel van, maar ik ben er redelijk zeker van dat tenminste een van kitano is.

er zullen op korte termijn meer kitano's volgen (dolls??), want deze is me meer dan goed bevallen. brother vond ik aardig, maar daar is het verhaal (iets waar Ramon zich al hard voor maakte) niet de sterkste schakel.

dat is hier zeer zeker wel het geval. de prachtige balans tussen liefde en de wereld van misdaad (kitano vertolkt wel een van de meest coole personages in een film ooit) werkte perfect. vol met humor (hoewel een beetje voorspelbaar), kunstzinnige momenten en emotie.

een van de beste scenes is die bankoverval. hij overvalt die zonder een woord te zeggen. geweldig

een film die mede door het prachtige, maar treurige eind nog dagen door mijn hoofd zal blijven spoken.

4,5 sterren.

en vergeet niet de muziek, die voegt enorm veel toe aan de toch al mooie/droevige sfeer.

die muziek is net uit op een verzamel cd: "joe hisaishi meets kitano films" met de mooiste tracks uit de films van takeshi kitano.

De combinatie van Kitano's aparte humor, scherp geweld en menselijke tragiek maken Hana-Bi tot één van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien. De melancholische muziek en prachtige shots werken hier natuurlijk ook aan mee.

Wat voel ik me rot na het zien van deze film. Koud, genadeloos en bloederig geweld, daar kan ik (en mijn maag ) niet tegen. Het slaat voor mij de film en het verhaal helemaal dood.

Blijft over: enkele mooie beelden en mooie muziek, maar zelfs dat ging me na een tijdje vervelen.

Conclusie: 1,5*

Compleet oneens natuurlijk. Het geweld in deze film is lyrisch, bijna afzijdig, maar wel bruut. Een van de zeldzame films die Extreem geweld en Extreme romantiek in een film combineren.

Wat heb ik weer genoten, nu met de zijkanten eraan. En een perfecte originele editing, met enorm mooie shots. Ik ben om voor de 5 sterren.

Deze film heeft m'n nachtrust op zeer onaangename wijze verstoord. Steeds weer werd ik wakker van de gruwelijke beelden uit deze film die me door de geest kwamen spoken. Ik moet er steeds aan terugdenken, en dan voel ik me weer even rot.

Goh, is bij mij doorgaans reden voor een hóge waardering..

Terwijl je dus echt niets ziet!

Oké... de tragiek van zijn terminale vrouw en haar laatste dagen is op zich mooi, maar neigde m.i teveel naar het oversentimentele waar de film emotioneel op leunt.

Helaas resteert vooral een Charles Bronson-achtig zwart/wit verhaal over de eenzame held die de misdaad bestrijdt. Maar met meer humor erin. 3*

Deze film deed me erg aan Dolls denken en mijn kritiek is dan ook hetzelfde, mooi gemaakt, maar geen bijster interessant verhaal. Meer vorm dan inhoud dus. Wel kan ik me voorstellen dat deze film beter wordt na meerdere malen kijken, dus ik zal 'm ooit nog wel een tweede kans geven.

Muziek, verhaalstructuur, afwisseling van drama, humor en extreem geweld: Perfect. Erg goede film. 4*

Yup. Een hele mooie film, waarin niet bijster veel gebeurde, maar die me toch greep op de één of andere onverklaarbare manier.

En dat beloon ik met een 4.5 ster

De film deed me hier en daar wel wat denken aan Dolls, qua kalmte en dromerigheid, het brute geweld kwam dan vaak ook als een dissonant akkoord om je weer even wakker te schudden. Mooi gefilmd en nergens sentimenteel.

Zou Kim Ki-Duk het van Kitano afgekeken hebben (The Isle) ook betoverend met af en toe gruwelijk bruut geweld.

Prachtige ontroetrende film. De eenzame hoofdpersoon, de jazzy muziek en de konstante dreiging dat er iets naars stond te gebeuren deden me in het begin erg aan Taxi Driver denken. En bijna net zo goed 4,5*

Prachtige film, 5 sterren. Of om het met iemand anders te zeggen

Zo

Gekocht bij Fame voor 5 euro en ik vind dit een erg moeilijk te beoordelen Kitano. Het is zijn vierde film die ik zie na er 3 gezien te hebben. Ze zijn me alle 3 ZEER goed bevallen waarvan er zelfs eentje mijn top10 heeft bereikt.

Met Hana-Bi had ik wat meer moeite. Ik werd niet zo snel het verhaal ingezogen als bv bij Kikujiro. De gebeurtenissen waren net niet aangrijpend genoeg, de humor bv was op momenten zeer goed maar over het geheel gezien ben ik het weer een beetje vergeten. Hana-Bi heeft ook mooie shots en beelden maar halen het net niet bij een Dolls. Aan de andere kant weet ik bijna zeker dat Hana-Bi me beter zal bevallen na een 2e kijkbeurt. Ik ben erg twijfelachtig. Dit is een moeilijker te verteren film dan eerdergenoemde. Hou het voorlopig op 3,5*.

Ik beweer immer het omgekeerde. Ik schotel vrienden en bekenden eerst Hana-Bi voor, daarna pas Dolls als ze kennis willen maken met het oeuvre van Kitano.

Ik zou beginnen met Kikujiro denk ik. Lijkt me een makkelijkere film om mee te starten. Ach ja ikzelf ben begonnen met Dolls en het heeft me prima bevallen.

Niet mijn favoriete takeshi kitano film. Lijkt als je het mij vraagt te veel op zn vorige films. Toch nog wel even krachtig. 3.5/5

Mijn tweede japanse film die ik gezien heb na het vreselijke Baturo Rowaiaru en gelukkig beviel deze veel en veel beter. Prachtige film waarbij ik wel wat moeite had om tijdens het eerste half uur in het verhaal te komen. De totaal onaangekondigde flashbacks en de trage stukken afgewisseld met onverwacht snelle montage waarbij ook nog regelmatig sprongen in de tijd gemaakt worden vroegen bij mij wel enige gewenning. Maar daarna werd ik echt wel gegrepen door de film. De al eerder genoemde bizarre afwisseling tussen scenes met extreem geweld en serene, romatische scenes is bijzonder maar wat me echt aansprak in deze film is dat er zoveel gezegd kan worden met maar zo weinig woorden, vind de emoties dan ook alles behalve stoicijns.

Jammer dat ik het idee heb dat het eerste half uur wat aan me voorbij ging maar ga hier toch 4* voor geven. Alleen al de prachtig uitgekaderde beelden, die ware kunstwerkjes op zich zijn, samen met de schitterende filmmuziek zorgen ervoor dat een lagere score geen recht zou doen aan deze film.

Ben erg benieuwd geworden naar andere films van Kitano en japanse cinema. Iemand noch goede adviezen voor dit voor mij nog vrij onontgonnen filmgebied?

Voor wat betreft Kitano, kan ik Dolls en Kikujiro van harte aanbevelen.

Vooral het verhaal van Kikujiro spreekt me wel aan, maar ga ze zeker beidde eens bekijken.

Dolls is misschien wel wat zwaar als je niet zo bekend bent met de Japanse esthetiek, hoe goed en geweldig 'ie ook is. Probeer The Taste of Tea anders 's te pakken te krijgen. Net als Kikujiro heerlijke Japanse feelgood

Weer een geweldige Kitano. Prachtige scenes, weer een zeer coole en charismatische Kitano. Prachtig thema ook de laatste tijd doorbrengen met je doodzieke vrouw. Met de tijdsprongen ook zeker geen probleem als je een beetje logisch redeneert moet je er wel uit komen. De eindscene is van ongekende schoonheid met adembenemende muziek. 4*

Toch beveel ik je Dolls aan, ook al is de Japanse esthetiek wat anders. Het is gewoon geen voorgekauwde emotie laat het over aan je eigen interpretatie. Als je dat doet komt het wel goed want Dolls is een titel die ik je niet wil onthouden.

Gister herzien, en wat een intrigerende film blijft dit. Een prachtige kijk op de onderwereld, een poëtische film over het leven en de dood.

Ik heb genoten van de typische Kitano humor, de droge suggesties die hij wekt. Het typische net-niet-laten-zien van geweld. Werkelijk fenomenaal.

Na het lezen van de filmbespreking in de Volkskrant (die als extra op de dvd staat) betekend de film nog net iets meer voor mij. Kitano’s kunstwerken spelen een grote rol in deze film. Ze voorspellen en laten op een subtiele manier de esthetiek van het verhaal zien. Dan nog is er nog de briljante score, die elke keer weer is.

Het is zo geweldig mooi hoe Kitano het harde leven op zo’n subtiele en poëtische manier weer weet te geven. Zo ook in Dolls (het deel van de Yakuza baas) en Sonatine. Het geeft je een totaal ander inzicht, erg menselijk en gevoelsmatig.

Kitano is de meester in het mixen van pracht, humor en geweld. Dit doet hij als geen ander, en wat mij betreft stijgt het op dit moment zelfs uit boven The Godfather. Ik verhoog hem naar een dikke 4,5*