Hana-Bi (1997)

Ik snap dat niet. Speelt ie zichzelf dan ofzo? Muzikanten schrijven en spelen toch ook hun eigen muziek? Waarom zou dat hier dan niet kunnen.

Niet zo happen hoor, ik heb er toch een smilie achtergezet.

Ik dacht toch echt dat je dat als serieus argument had om de film 2* te geven. Zal t wel verkeerd gelezen hebben.

Ik heb deze film al eerder gezien en beoordeeld, dit was een losse opmerking Maar hoewel ik pas 2 films van Kitano gezien, kom ik niet onder de indruk uit dat zijn ego heel groot moet zijn. Wat mooie producties natuurlijk niet in de weg hoeft te staan...

Herzien en ik snap niet hoe ik dit maar 3,5* heb kunnen geven de eerste keer. Slaperig misschien, er moet iets geweest zijn want Hana-Bi is een prachtige film.

Ik vroeg me al af hoe Kitano me zo had kunnen teleurstellen de eerste keer maar niets is minder waar.

De prachtige muziek was me zeker ontschoten want wat is Hisaishi in topvorm, de innerlijke liefde was zeer voelbaar, humor was zoals veel Kitano's erg droog, sommige beelden schitterend.... Eigenlijk bevat deze film alle ingredienten die van Kitano films toppers maakt.

Verhoogd naar 4,5*

Soepele switches tussen rauw geweld en prikkelend scherpe dramatische scenes. Kitano heeft op een bijzondere wijze het beeld van een vertroebelde man, weten te schetsen. De film is vrijwel altijd in balans, nooit te sentinemteel maar ook zeker niet overbodig gewelddadig. Hana-Bi behoort tot de aller besten van de 90's. 4.5*

4>4.5

Mijn eerste Kitano. Ik moet zeggen dat ik zeker in het begin nogal wat moeite had de film te volgen. Maar gaandeweg vielen de stukjes steeds meer op zijn plaats begon ik de film ook steeds meer te waarderen. Erg mooi vormgegeven contrast tussen geweld en ontroerend drama. De schilderijen, zo kreeg ik pas tegen het einde van de film door, vormen een mooie rode draad door het verhaal. Ik ben benieuwd naar Kitano's andere films. 4*

Vandaag eens herzien. Blijft echt een sublieme film, moet zeggen dat hij me meer deed als toen ik hem voor het eerst zag. Kitano zet een werkelijk fantastische rol neer, misschien wel zijn beste. De muziek had wel wat beter gemogen, maar was zeker niet storend.

4,5 érg dikke *

Mooie film met erg mooie dramatische stukken, maar het zou ook weer geen Kitano zijn als er geen grappige en geweldadige scenes in zitten wat hier dus ook weer het geval was..Kitano is weer op zijn best met zijn soms nogal botte acties 4*

Mooie film, maar af en toe wat te traag. Zeker een film die een 2e keer gekeken mag worden, ook omdat het begin van de film nogal verwarrend is. 3,5*

prachtig poetisch en gewelddadige film. Kitano (met Sonatine inbegrepen) op zijn best.

4,5*

Kunstfilm

Lekker bloederig en hard. Kitano kan goed acteren. Hij haalt wel snel uit.

ook goed zijn de scenes datKitano bv eetstokjes in iemands oog steekt, een man die op zijn vrouw mopperd in het water schopt, iemand half doodslaan met maar EEN HANDDOEKJE die scene in de metro station en dat ie zijn eigen laat neerschieten

ook die rol van de voddenboer was leuk.

5,0

Pracht van een film, keiharde en emotionele scenes wisselen elkaar af. Ik was zowel ontroerd als opgewonden, de muziek, beelden, verhaal. Prachtig!!!

De scenes dat hij (Kitano) spelletjes doet met z'n vrouw behoren tot de mooiste die ik ooit heb gezien.

4.5*

Heerlijke film om naar te kijken. Eentje die meer biedt dan een gewone actiefilm. De camerastandpunten die werden ingenomen tijdens de diverse moorden zagen er verbluffend realistisch uit. vooral toen de 2 mannen op elkaar lagen en er 1 schot gelost werd

Daarnaast is de film ook in visueel opzicht erg mooi geschoten, met name de tekeningen van Kitano en de mooie rustieke zee op de achtergrond droegen daar aan bij. Het contrast tussen rust en actie wordt in deze film mooi weergegeven. De muziekkeuze vond ik niet echt opvallend en zeker niet zo goed als in Dolls of Kikujiro No Natsu. Deze film verdient echter zeker een herzienbeurt. Voorlopig krijgt deze film een 4*

Opnieuw een ontzettend sterke Kitano. In het begin kwam ik er, ondanks de vele mooie beelden, wat moeilijk in, maar gelukkig kwam hier langzamerhand verandering in; om uiteindelijk te veranderen in een meesterlijk (en hartverwarmende) productie, die qua genres eigenlijk van alle markten thuis is.

Veel prachtige shots, een aantal schitterende en zeer ontroerende momenten, hier en daar wat heerlijke kurkdroge humor en ook een aantal erg goede actiescènes. Ik ken, als ik er zo over nadenk, maar erg weinig films waar je al die elementen zo goed uitgewerkt terugziet in één film.

Vond 'm uiteindelijk nog niet zo geniaal als Kikujiro (op dit moment nog steeds mijn favoriete Kitano) maar Hana-Bi is desalniettemin zonder twijfel een pareltje te noemen. De eindscène is overigens niet minder dan briljant, evenals de altijd geweldige muziek van Joe Hisaishi!

4 sterren.

De beste Kitano die ik tot dusver zag. Zeer emotioneel, maar ook grappig en geweldadig. 4*.

Kitano is toch best wel interessant!

Ik heb altijd het idee gehad dat zijn films vol stonden van onnodig geweld en actie. Weet niet precies waarom, misschien kwam het mede door zijn bijnaam en wat vage geruchten. Nu toch maar een aantal films van de man gezien (wel zijn rustigste volgens mij) en ik begin al meteen fan te worden.

Hana-Bi vertelt een vrij eenvoudig verhaal, maar welke is dat niet en waarom is een eenvoudig verhaal niet interessant? De rustige shots en de mooie reis met zijn vrouw, al is ze maar even gelukkig, zijn prachtig. Dit wordt heerlijk afgewisseld met de nodige actie en droge shots van zijn hoofd.

Tijdens het kijken zat ik de hele tijd goedkeurend te knikken (figuurlijk dan wel hè): "Ja, zo moet het; zo verwerk je die actie in zo'n verhaal en zo laat je dit over komen op beeld!" Vooral door de regie wordt dit zo neergezet.

De soundtrack viel me ook positief op, creeerde net als in Dolls weer een fijn dromerig sfeertje op momenten.

Ik wil meer zien van deze man. Een ruime 4,5* voor deze.

Dankje, maar al gezien

Dit was de eerste film van Kitano die ik gezien heb, en nu ik wat meer zicht op 's mans oeuvre heb wou ik hem graag nog eens herzien, en wat blijkt: hij is veel beter dan ik dacht . Alles zit erin: een fascinerend en geloofwaardig verhaal, de liefde voor de kleine geneugten van het leven, menselijke en ontroerende hoofdpersonages die eenvoudig maar genuanceerd worden getypeerd, melancholieke humor, een dosis hevig geweld dat nooit écht gratuit wordt, eenvoudige maar krachtige en vaak wondermooie beelden (gemonteerd volgens het Kitano-procede )... Achter dat alles, steeds aanwezig , de hand van een man die weet hoe hij de perfecte film moet maken. Chapeau en dikke 5*

Vanavond herzien. Want het was lang geleden, en ik had er op een of andere manier ongelooflijk veel zin in. Film begon ineens m'n hoofd in te kruipen dus kon niet anders dan die DVD nog eens te pakken.

En wederom genoten. Veel meer dan de eerste keer. Ik heb niet vaak dat ik tijdens de aftiteling hardop tegen mijzelf zeg; Godverdomme, hoe doet een vent als hij het toch - hoe krijgt hij het voor elkaar.

En dat is me nog steeds een raadsel, Kitano is een meester, en hij blijft me keer op keer verbazen; een film vol emotie, doch nergens waar dit direct in beeld gebracht word. Kitano speelt met zijn verhaal en personages, hij weet wat hij wilt en laat dat ook zien. Fantastisch hoe simpel deze film gemonteerd is, met de schilderijen - maar ook de manier waarop hij de personages hun eigen deel in dit verhaal laat hebben.

Heerlijk hoe kort zijn personage lijkt, en geweldig hoe hij het voor elkaar krijgt met een paar woordjes, zonder te verblikken of te verblozen het tegendeel te bewijzen. Grof geweld; zonder aarzeling, direct en snel. Hilarisch; typisch droog. Stomme grapjes, maar perfect gekozen.

Fijne muziek van Hisaishi, en ijzersterk einde; zoals vaak genoemd.

4 > 5.0

Mijn 2e Kitano.

Waar mijn eerste Dolls was en die visueel iets verbluffender was, deed deze film het meer voor mij, voorlopig.

Ik heb me in Dolls ook al zitten verbazen over het fei dat er zeer sporadisch werd gesproken. Hier dan wel iets meer, maar het blijkt niet nodig. Kitano haalt de kracht uit beelden en dat op zich al vind ik erg knap, want eerlijk gezegd heb ik een beperkt concentratievermogen en kan me ook iets te traag worden, als het niet mooi is, als het niet boeit. Geen probleem hier dus, dat doet het wel.

Als Nishi 100 woorden in de hele film zegt dan is het veel (beetje overdrijven is me niet vreemd), maar toch weet je wat de man beweegt, de emotie die er niet vanuit gaat maar die je des te meer wel voelt. Dat krijgen we afgewisseld met keiharde geweldscenes op plaatsen dat je het niet verwacht en vleugjes humor.

Verder zorgden sommige shots toch ook nog voor echt supermooie beelden, waar vooral de schilderijen me bijblijven.

JA deze pakt me vooralsnog beter dan Dolls, juist door het contrast wat erin zit. 4.5* want dit was toch echt wel heel goed.

Ik heb de film nog niet gezien...vanwaar de titel?

Komt van een scene uit de film als ik mij niet vergis, waar twee kampen elkaar bestoken met vuurwerk. Al zal er nog wel een tweede betekenis in de titel zitten. (Kitano = vuur en z'n vrouw = bloem oid)

Ah...zo dus....,,,,,Dank u.

Volgens mij is die vuurwerk bestook scene uit Sonatine. Gaat het hier niet om een scene waar ze samen naar het vuurwerk gaan kijken.... Dat en de diepere betekenis die OH al aanhaalt.

Jammer, had er hoge verwachtingen van. Het kwam er alleen niet van. Het was moeilijk om erin te komen, er werd in het begin te veel gewisseld in verleden en heden en ik kreeg dat veel te laat door.

Ik kon ook geen binding krijgen met Kitano mede door zijn zwijgzaamheid. Het zenuwtrekje was dan wel weer aandoenlijk.

Soms duurde bepaalde scenes vrij lang waarna het ineens accelereerde in een te vlot tempo. Na 40 min. begon ik het wel te begrijpen hoe het zat maar ik bleef er vrij koud bij.

Toch heb ik nog kunnen genieten van de muziek, erg mooi toegepast (simpel maar doeltreffend). De beelden waren best goed, maar ik kon daar me daar niet echt op richten, ik wilde graag binding krijgen op de acteurs en zijn vrouw. Het kwam er gewoon niet van. Kon ook geen humor bespeuren om me dan daar mee te vermaken.

Echt zo'n film die blijft zweven tussen misdaad, drama en mystiek waarvan geen enkel punt mij bij de keel grijpt.

M'n tweede Kitano, na Dolls, en wat heeft hij weer me verbaasd. Ik geef 'm 5 sterren.

Zeker niet in de laatste plaats voor de prachtige ontroerende scènes, dan denk ik vooral aan de onschuldige maar o zo mooie humor tussen Nishi en zijn vrouw (deed me soms wat denken aan de relatie in Dolls) en het prachtige einde, helemaal niet sentimenteel maar toch zo ontroerend.

De cinematografie is heel goed, er zitten enkele heel mooie shots in (zoals boven die witte auto) en de muziek is weer schitterend. Herkenbaar en simpel, heel krachtig.

Kitano speelt zijn rol erg ingetogen, maar toch zo emotioneel, tilt de film ook naar een andere hoogte.

Ik ga deze ook in m'n top 10 zetten.

Te grijs en grauw.

Meneer propte er van alles in, maar het leidde tot een rommeltje dat mij koud liet, had m beter Wana-Bi kunnen noemen

Vooral dat de film niet-chronologisch was, beschouw ik als een misser. Ook audiovisueel niks meer dan amateurisch. Het kleurgebruik stijgt geen centimeter boven "de nieuwe Orlando Bloom" uit.

Mooie schoten waren er zeker, maar veels te schaars.

Film had vele malen rustiger gemogen.

lichtpuntjes waren schilderijen/tekeningen en het camerawerk.

Eerste Kitano, had hoge verwachtingen.

Helaas 1,5* maar binnenkort herkansing voor Kitano

Pas m'n tweede Kitano maar daar zal vrij snel verandering in komen.

Net als Dolls zeer geslaagd, hoewel deze laatste voor mij (tot nu toe dus) de betere is.

Dit keer niet alleen regie voor Kitano, hij neemt hier ook de hoofdrol voor z'n rekening. Ook alle tekeningen en schilderijen blijken zijn werk te zijn.

Geweldige uitstraling, haast emotieloze blik, maar binnenin een gevoelig personage. Echt een knappe rol.

De grote kracht van Hana-Bi zit hem grotendeels hierin. De ganse cast doet het uitstekend.

Die andere grote kracht is het evenwicht tussen de emotionele scènes (zowel die van Nishi met z'n vrouw als die van Horibe) en de gewelddadige. Werkt hier ongelooflijk goed. Zeer mooi einde ook.

4 *