Paradies: Liebe (2012)

De nieuwe film van een van mijn favoriete regisseurs; Ulrich Seidl (Hundstage, Import/Export). Erg benieuwd naar!

Oei, met Maria Hofstätter ("de liftster" uit Hundstage)

Ja Maria Hofstätter is een Seidl regular. Zij zat ook in Import/Export.

Weet iemand of deze film al gedraaid heeft in de nederlandse bioscopen? En zo ja, komt ie binnenkort op dvd uit?

Na Hundstage en Import/export ben ik super benieuwd naar Paradies

De wereldpremiere is nog niet geweest, de film is nog in post-productie.

Er is mij nog niets bekend over een eventuele Nederlandse bioscooprelease.

Okee, bedankt voor de informatie. Afwachten dus!

Het lijkt er op dat Paradies een trilogie wordt en dat elk verhaal een aparte film wordt:

Ulrich Seidl | Aktuelles - ulrichseidl.com

Even afwachten nog of dat idd letterlijk zo bedoeld wordt.

In competitie op Cannes!

Aanvankelijk zou het een film met 3 verhalen zijn, maar het is dus toch een trilogie geworden.

Dit is het eerste deel.

Mooi, Seidl is een held

Clip 1

Clip 2

Clip 3

Werken niet meer, nieuwe:

Trailer

Clip 1

Clip 2

Clip 3

Als ik Dana Linssen (NRC, Filmkrant) zo over deze film hoorde lijkt me dit een " kopie" van Vers le Sud (2005). Linssen was wel erg onder de indruk van de actrice.

Ja, ik moest bij het lezen van het plot ook meteen aan die film denken.

Inhoudelijk inderdaad vergelijkbaar met Vers le Sud, maar nog veel schrijnender en wat mij betreft ook veel sterker. En de hoofdrolspeelster is inderdaad steengoed.

Vanaf 29 november in de bioscoop (distributeur: EYE)

Dank je wel!

Dat is inmiddels helaas 3 januari 2013 geworden.

Schrijnend en tegelijk hilarisch. Wie zichzelf een literatuurliefhebber noemt, denkt meteen Franz Kafka - een cinefiel voelt dan weer de naam Ulrich Seidl op zijn netvlies branden (geprojecteerd op een pikzwarte achtergrond, hoe kan het ook anders?).

Pikzwart (als in, pik-zwart) is 'Paradies: Liebe' zeker. Vanbinnen en vanbuiten. Een persoonlijke tragedie koppelt Seidl hier probleemloos aan een hallucinant maatschappelijk probleem, dat uiteindelijk weer leidt naar individuen met andere problemen. De film is als het ware een vlechtwerk van huiveringwekkende probleemsituaties op twee niveau's: het algemene en het persoonlijke.

Wat mij overigens nooit eerder opviel bij Seidl - maar des te meer op groot scherm - is de fenomenale cinematografie. Prachtige beelden waaruit door een subtiele pose een enorme ellende kan spreken. Om nog maar te zwijgen van de schoonheid van de ellende. Of de lelijkheid van het schone. Lucian Freud en Francis Bacon, zegt de kunstsnob.

Een film die een diepe indruk nalaat, en hamert op de niet-maakbaarheid van liefde. We weten dat allemaal, en toch proberen we de ander ons eigen verlangen op te leggen. En uiteindelijk willen we het niet geweten hebben: dat we al die tijd zomaar een spel (met onszelf, met de ander) aan het spelen waren - dat we onszelf iets voorlogen en wilden voorgelogen worden. Enfin...tijdens de aftiteling kan je wat bekomen, met een stel dansende Afrikanen dan nog - alweer een pijnpunt (opnieuw) aangeraakt door Seidl.

'Paradies: Liebe' heeft echter een probleem: hij is iets te lang. Kan aan mij liggen, maar de ervaring wordt minder intens doorheen het laatste half uur. Omdat je het dan eigenlijk allemaal wel gezien hebt, alleen moet de plot nog worden afgewikkeld. Jammer. Hoewel dit commentaar niemand zou mogen weerhouden de film zo snel mogelijk te gaan zien - liefst op groot scherm, wat het nog confronterender maakt.

3,75*

Niets aan toe te voegen.

*3.5

Op een overtuigende, lakonieke, maar ook deprimerende en onbarmhartige wijze stelt de regisseur het sekstoerisme in Afrika aan de orde, waarbij de personages zowel slachtoffer en dader zijn. Een culturele botsing met onverbiddelijke beelden, waarbij je als kijker nauwelijks medelijden met de vrouwelijke toeristen krijgt: afstotend is de wellustige onwetendheid waarmee zij de zwarte man als een soort dier behandelen. Opmerkelijk vond ik bovendien de wijze waarop een bandje de tourist vermaakte met het nummer "La Paloma" en daarmee hun identiteit geweld aandeed. De droge humor die gedurende de gehele film aanwezig is doet je lachen als een boer met kiespijn. De cast overtuigt met uiterst naturel spel.

"...perfecte compositie...een prachtig vormgegeven, harde, eerlijke kijk op de verhouding tussen rijk en arm." (*****, Volkskrant); “…belooft een hoogtepunt van 2013 te worden…dit is krachtig, onvergetelijk werk.” (#2 Must-See film van de maand januari, *****, Filmkrant); "...strakke, fraaie beeldcomposities..." (****, NRC); "...even aangrijpend mooi...als afstotend." (****, VPRO-gids\Cinema.nl); "...dappere (en uitstekende) hoodfrolspeelster...niet zonder begrip en mededogen." (***1/2, Telegraaf); "Paradies: Liebe maakt alle opwinding helemaal waar." (Trouw); “Geweldig gênant en hilarisch tegelijk.” (****, TV-Krant); **** Cinemagazine, Filmtotaal; ***1/2 Film.nl, Cinenews; “…van zeer amusant tot bijzonder pijnlijk…” (Filmmagie); “…zeer gestileerde - vooral de kadrering is soms adembenemend – en anderzijds zeer realistische en gedetailleerde kroniek…” (De morgen); “…door en door wrange sociale parabel…” (KnackFocus); “Gênante momenten, heftige scènes en sterk acteerwerk.” (Elle); “…tamelijk briljant…” (Modernfilmcanon); “…mokerslag… niets ontziende scherpe visie…ondanks het ranzige onderwerp, een subtiele en elegante film…Het gebruik van humor maakt het pijnlijke bijna dragelijk... huiveringwekkend realistisch.” (Ravage)

Dit is een simpele ongenuanceerde samenvatting van deze film:

Samengevat: Single dikke dame, wilt ook weer fun met dikke negerpiemels dus gaat naar Afrika. Vrouwen willen strakke negermannen met spieren die hun dikke lichamen wellustig beswaffeld. En omdat t voor pay is en ze eigenlijk van ellende ook liefde willen moet t emo-tv zyn.

Gewoon negerpiemel tegen dikke vrouw.nl en dat dan 50min lang. Lijkt wel een docu, zo echt gespeeld.

De zgn ellende van de negerman en beschaamde dikke vrouw zyn ook goed in beeld gebracht, maar dat bracht mij er nou nog niet toe om deze film uiterst intelligent en doordacht te reseceren na de zoveelste negerpiemel icm met whitelady in bed te hebben gezien weten we t wel ja. Desalniettemin, weer een ervaring (trauma?) rijker

Leuk!

Niet bepaald een film om vrolijk van te worden. Nu is dat uiteraard ook niet de bedoeling, maar de "denigrerende" teneur (hoe waarheidsgetrouw die misschien ook moge zijn) vond ik toch moeilijk te verteren. Zonder uitzondering zijn alle personages deerniswekkende figuren zonder enige trots of waardigheid. Er zullen in ieder geval weinig mensen zijn die na het zien van deze film nog hardop in gezelschap durven te zeggen dat ze een strandvakantie naar Kenia hebben geboekt.

Feitelijke een treurige docusoap. De dame uit Oosterijk is eenzaam, zoekt vertier als een originele cougar en komt op de koffie bij daarin getrainde negers. Het doel is zoveel mogelijk geld te verdienen aan de domme buitenlanders. Dat de hoofdrolspeelster ook nog eens geen telefoontje krijgt op haar verjaardag van haar dochter doet de deur dicht. Maar het doel heiligt alle middelen want ze mag het bed delen met wat donkere jongens.....die daar weinig plezier aan beleven overigens. Met 2 sterren nog goed bedacht.....

Seidl blijft meesterlijk.

Er wordt gelukkig geen kant gekozen, wat al snel op de loer ligt met een dergelijke inhoud. Vond het ook een zeer sterke mix van persoonlijk en maatschappelijk drama. Duidelijk de hand van een begenadigd documentairemaker. De film ligt dan ook duidelijk in de lijn van Seidl's vorige speelfilms, die ook een hoog documentaire gehalte kennen. Daarom dus ook weer heerlijk naturel acteerwerk, met personages die zich helemaal bloot geven ( ), en daarbij vaak niet lijken te acteren, maar het daadwerkelijk ondergaan.

Naast zijn humane visie ben ik gek op Seidl's humor en cinematografie, vaak met elkaar verbonden. En die zijn hier weer volop aanwezig. Hij gebruikt vaak, net als bijvoorbeeld Roy Andersson, zo'n droge tableau-vorm waar ik dol op ben. Op cinematografisch vlak vind ik dit misschien zelfs zijn beste tot nu toe, met name de kleuren sprong eruit. En dat eindshot ook weer, prachtig. Na de aftiteling (of er tussen eigenlijk) zit trouwens nog een half minuutje aan beeldmateriaal, dus nog niet weglopen bij de aftiteling! (ik bleef als enige gelukkig zitten ). Enig minpuntje is dat het een klein beetje begint te slepen nadat Teresa toch maar weer opnieuw een Keniaan haar hotelkamer binnensmokkelt. Liefde wordt uiteraard ook ditmaal niet gevonden.

Van het plot hierboven klopt overigens vrij weinig. Heb nu alleen niet zo'n zin om nog een correctie in te dienen. Als het morgen nog niet is veranderd zal ik het dan even doen.

Oh ja, die opening Seidl held

Ter voorbereiding op het IFFR en ben van plan de tweede uit de trilogie aan te doen. Liebe is een niet al te goed begin. Cinematografisch solide maar ben gewoon geen fan van statische shots, en Seidl gebruikt ze vaak. Wel werkt het goed wat betreft de afstandelijkheid in kaart te brengen.

Humanist Seidl probeert interessante maatschappelijke vraagstukken aan te halen maar hoe hij het doet is veel te simplistisch. De sekstoeristen krijgen ook iets te veel negatiefs mee waar de afrikanen er toch wel bijzonder goed van af komen. Had hier graag een wat diepere en vooral ongenuanceerdere benadering van gezien.

Acteerwerk is tof. Zoals al meerdere malen aangehaald met een enorm immersief gehalte. Erg naturel, geen enkel moment te betrappen op daadwerkelijk acteren. Toon van Seidl vind ik net iets te veel belerend en wordt niet graag bij de hand genomen. Ook duurt de film te lang en begint het tegen het einde aan echt te slepen en wordt het gewoon een helee vervelende film. Komt ook door het gedram van Seidl, subtiel gedram maar toch gedram.

Een prima fundering maar hoop dat Glaube daar wat meer mee weet te doen.

Niet mee eens, vond dat het meer heen en weer schommelde. Kenianen Duitse woordjes laten spreken is wel vrij stuitend, daarentegen is zo'n Musa ook niet bepaald netjes. Werd toch vrij veel sympathie voor Teresa gewekt, ondanks haar naïviteit.

Ik heb Seidl volgens mij nog nooit op iets belerends betrapt, daar moet je toch bij een landgenoot van hem zijn dacht ik?

Hoezo trouwens een prima fundering? Ik kan je nu al zeggen dat het weinig zin heeft om de andere twee delen te bekijken als je dit onvoldoende scoort.

Mijn kritieken zijn vooral inhoudelijk, de cinematografische fundering staat wel. Die redenering snap ik niet zo, waarom zou Glaube bij voorbaat al van hetzelfde zijn? Is toch nooi tmet zekerheid vast te stellen. 2,5* is daarnaast bij mij wel een voldoende, wel een hele hele krappe.

Ben ik met je eens, al vond ik dat ook meer een gebrek van Theresa. Vond haar personage ook niet verkeerd maar aan het slot wordt dat totaal omgegooid. Vooral daar ontstond er een vrij wrang gevoel.

Belerend misschien niet het goede woord maar had gehoopt dat ie de waarheid in het midden zou laten en de kijker niet een bepaaldekant op duwt.

Ik zie inderdaad dat je gemiddeld ook lager stemt dan bijvoorbeeld ik, bij mij is 2.5* wel een onvoldoende. Over dat andere, Seidl is iemand die eigenlijk altijd hetzelfde doet maar steeds in een andere setting, ander onderwerp etc. En helemaal doordat dit een trilogie betreft, zal er ook qua inhoud vermoedelijk weinig verschil inzitten. Alle hoofdrolspeelsters van de trilogie zitten al in deze Liebe; in Glaube komt de focus te liggen op de vriendin van Teresa (Anna Maria/Maria Hofstätter) waar haar dochter tijdens haar trip verblijft, en in Hoffnung staat dochter Melanie centraal. Het was oorspronkelijk dan ook de bedoeling om er één film van te maken. Ik zei het misschien te stellig, maar de kans lijkt mij dus klein dat je de andere twee delen (veel) beter vindt. Daarnaast heb je het over een cinematografische fundering, alleen je geeft aan niet van statische cameravoering te houden, terwijl dat juist Seidl's handelsmerk is. Het is altijd óf statisch óf handheld. Rijders of zweverige camerabewegingen zal je dan ook niet tegenkomen. Ik weet niet of dit je eerste Seidl is of dat je er al meer hebt gezien?

Lijkt mij inderdaad een gebrek van Teresa, maar geen kwalijke, ook het slot niet. Zie er vooral een soort machteloosheid in, een laatste poging om liefde te vinden. Ik bedoelde overigens Munga en niet Musa

Welke waarheid? Seidl provoceert graag, lokt uit, maar velt toch geen oordeel? Is het niet gewoon dat jij voelt dat je een bepaalde kant wordt opgeduwd, doordat jij de gebeurtenissen op het scherm interpreteert naar jouw eigen visie? Jij vindt bijvoorbeeld dat de sekstoeristen er maar bekaaid vanaf komen ten opzichte van de Kenianen, waar ik het dus al niet mee eens ben. Dat wij hierin verschillen zou toch al moeten betekenen dat Seidl ruimte aan interpretatie laat aan de kijker? Ik vind namelijk, net als jij neem ik even aan, dat dikke op leeftijd zijnde Oostenrijkse alleenstaande vrouwen geen amorele wezens zijn. Ondanks ditzelfde uitgangspunt waarmee wij de film in gingen, zagen wij een verschillende portrettering van deze dames, althans, verbonden wij er verschillende conclusies aan. Veel triestheid laten zien staat nog niet gelijk aan deze triestheid veroordelen. Sterker nog, volgens mij houdt Seidl ervan. Dit zie je overduidelijk terug in zijn humor, en die wordt, heb ik het idee, nogal eens fout opgevat.

Wellicht ben ik te veel fanboy, maar ik vind dat Seidl iedereen altijd in zijn waarde laat. Als hij een grens op het strand tekent tussen aan de ene kant Keniaanse beachboys en aan de andere kant blanke westerlingen, wil dat nog niet zeggen dat hij daarmee probeert duidelijk te maken dat de wereld verkeerd in elkaar zit, of dat Oostenrijkers een naar volk zijn die zich verheven voelen boven negers in Afrika (nou ja, dat laatste is natuurlijk wel een beetje zo ). Je zou het ook makkelijk kunnen omdraaien en het zien als een nodige maatregel om die Keniaanse geldwolven weg te houden bij die arme dames die alleen maar op zoek zijn naar wat genegenheid Oké, geen al te best voorbeeld, maar het merendeel van de film werkte voor mij wel op een dergelijke manier.

Bovendien is dit voor mij zowat een pure komedie, en weet ik wanneer ik iets van Seidl met een korreltje zout moet nemen.