Paradies: Liebe (2012)

Dit is inderdaadm ijn eerste Seidl (en Import/Export ligt nog op de stapel). Ben geen grote fan van statische shots maar heb wel enorm waardering voor hun esthetische functie, wat seidl ook effectief gebruikt. Daar kan ik dan toch wel genieten, ook al ligt mijn voorkeur bij dynamiek.

Ok, zover was ik dus nog niet, dat het allemaal één geheel is. Bedankt voor de verduidelijking, zalGlaube dan nog maar even in overweging nemen.

Lijkt op elkaar maar snapte wel individu je bedoelde . Klopt, dat vond ik ook maar de manier hoe die machteloosheid getoont wordt beviel mij niet en viel Theresa voor mij persoonlijk door de mand.

Hier zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Zoals je aangeeft zijn er inderdaad wel situaties waar elke groep zo zijn cons heeft maar ik ben weer degene die er een bepaald gewicht aanhangt.

Vind ik ook inderdaad. Ik denk dat je hier al de vinger op de zere plek legt, want heb nooit de indruk gehad dat hier humor in verwerkt zat. Komt vast omdat ik een Seidl groentje ben, als je dit meeneemt zal het één en ander wel beter kunnen vallen.

Dat heb ik dus ook al niet gedaan, en daar wringt de schoen dus een beetje. Toch fijn wat tegengeluid van een Seidl liefhebber te krijgen, zo krijg ik toch wat meer inzage in de toon van zijn cinema en dat is bij mij hier dus totaal niet binnen gekomen. Ik ga Glaube op het IFFR gewoon een kans geven en neem dit mee en hopelijk is de ervaring dan totaal anders.

Wil je er ook zeker niet vanaf brengen naar Glaube te gaan, natuurlijker leuker als meer mensen Seidl gaan zien.

Plotseling herinner ik me trouwens toch een mooi tracking shot in Import/Export (met humoristische ondertoon). Nog steeds weinig dynamisch aan, maar daar zat ik dus even mis Veel zullen het er in ieder geval niet zijn.

Het is ook niet dat het dynamisch moet zijn zodat ik ervan kan genieten hoor . Ook statisch camerawerk heeft gewoon zijn esthetische functie (vooral in dit soort films), al brengt het me niet zo in extase als dynamisch camerawerk dat doet. Tracking shots vind ik ook heerlijk trouwens.

Eerst nog even import/export aan doen en hopen dat ie wat meer bevalt en moet vrijdag ook maar zien hoe het IFFR programma correspondeert met mijn schema.

Opnieuw weer een geslaagd pijnlijk sociaal portret van Seidl. Decadentie, eenzaamheid, de harde wereld achter de exotische illusie. Sterk acteerwerk waarbij ik veel improvisatie vermoed.

Voorlopig 3,5* met ruimte voor meer.

Meeste schijnt inderdaad geïmproviseerd te zijn (kan eigenlijk ook niet anders, m.u.v. Cassavetes). De vrouw die Teresa speelt is vrij onwetend begonnen aan de film, en speelt zo goed als haarzelf.

Hier is een kort Nederlands interview te vinden over o.a. de mate van improvisatie en wisselende machtsverhoudingen, en ook blijkt Kenia niet zo blij te zijn met de film

Seidl wilt dus de hypocrisie rondom lichamelijkheid/seksualiteit laten zien. Zit wellicht toch iets belerends in, of bedoel je dit dan weer niet, NW?

Thanks, Michel Houellebecq wordt genoemd, moest ik aan denken tijdens deze film. Zijn boek Platform dan vooral.

Ach, ik zeg... Hakuna Matata!

Hakuna Matata!

Extreem ongemakkelijke film - zeker in een mini-bioscoop vol met vrouwen van middelbare leeftijd - maar wel héél goed.

Seidl houdt het klein, en kan zich zo volledig focussen op de de evolutie van Teresa. In het begin heb je nog medelijden met haar, denk je dat ze eenzaam en naïef is. Als haar illusie echter eenmaal gebroken is, komt haar wrede en perverse kant naar boven. Het moment dat dat gebeurt is trouwens precies aan te wijzen : wanneer ze ontdekt dat haar Afrikaanse minnaar haar steeds belogen heeft en zelf getrouwd is.
Haar acteerprestatie is schitterend.

De vaak statische cameravoering en afwezigheid van montage in scènes, geeft de film zowel een echt, documentair gevoel als de indruk dat je niet kan ontsnappen van hetgeen er op het scherm gebeurt. Dit laatste wordt nog versterkt door het feit dat Seidl alle ongemakkelijke scènes heeeeel lang rekt - het verjaardagscadeau en het daaropvolgende 'wedstrijdje' met de stripper voorop.
In het begin moest ik lachen, toen nam de plaatsvervangende schaamte het definitief over, en uiteindelijk werd het haast persoonlijk. Grote klasse.

Ik heb Glaube en Liebe in omgekeerde volgorde gezien. Daardoor was dit een flinke meevaller, anders zou Glaube een behoorlijke tegenvaller zijn geweest. Liebe is namelijk een stuk beter.

De film heeft dezelfde kwaliteiten als Glaube (sets, kaders en camerawerk, opbouw van scenes), maar heeft wel in bijna heel de film de juiste toon te pakken en trekt de hele situatie veel minder in het absurde. Liebe is daardoor echter en veel ongemakkelijker en relevanter (en diepgravender) dan het regelmatig uit de bocht schietende Glaube. Als de film dan af en toe maffer doet dan nodig (met name bij de bewegingsspelletjes die het toeristengroepje met de man met het fluitje) is dat eerder een moment van lucht dan dat de film daar onder gaat lijden.

4.0*

kwam toevallig deze schilderijen van lucian freud tegen. de gelijkenis is treffend:

http://www.bloomberg.com/image/it9K7.DdhK9M.jpg

http://c300221.r21.cf1.rackcdn.com/lucian-freud-portrait-on-a-grey-cover-1354370858_b.jpg

Erg goed, op rauw realistische wijze wordt een hoop bloot gelegd. Zou de volgende delen ook wel willen zien. Import/Export en Hundstage vond ik ook al zo goed.

Tweede sextoerisme voor vrouwen-film.

Oestrogenen-geweld in Vers le Sud is wat mij betreft de sterkere van de twee, hier gaan we iets meer de sociaal drama-kant op waarbij zowel de sexzoeksters als de leveranciers geen profijt halen uit de situatie.

Paar hele mooie scenes, een paar hele pijnlijke scenes maar het wordt nergens zo'n maagstomp als bij regisseur Seidl's vorige film (Import/Export).

Niet helemaal mijn ding maar ik kan er gewoon niet minder dan 3,5* voor geven.

Daarvoor is het te knap, te treffend en te pijnlijk.

Seidl is een groots filmmaker al zal ik er waarschijnlijk nooit fan van worden.

Het enige wat beide films bind is het onderwerp sextoerisme voor vrouwen en daar houdt de vergelijking mee op. Paradies: Liebe is een hele sterke film, veelzeggend op vele vlakken. Vers le Sud is een leeg en nietszeggend filmpje.

Yes! Daar heb je ongeveer de kern van de film voor mij te pakken. Ik zou zelf eerder zeggen: de onmogelijkheid tot transcendentie. De romantische, Westerse opvatting van liefde is er een van zelfoverstijging. Dat is een Platonisch ideaal, d.w.z. het is niet in de aardse werkelijkheid te vinden, een abstractie. Ik zou het dus eerder geloof noemen dan spel. Hoewel ik die link wel snap: een spel kan alleen maar bestaan bij collectief geloof in de regels. De Franse socioloog Pierre Bourdieu heeft hetzelfde beweert over de kunst trouwens, maar dat is een klein terzijde hier. Het punt is dat het geloof een illusie is, maar dat het wel werkelijkheidseffecten teweeg brengt. Mensen bouwen verwachtingen op, handelen ernaar en ontlenen hun geluk eraan. Kortom: romantische liefde is een problematische ideologische positie (die nog erg lijkt te leven tegenwoordig).

Ik ben heel benieuwd hoe Seidl deze thema's van transcendentie en geluk verbindt aan het geloof en hoop in de andere twee delen van de trilogie. Tenminste, het zou een interessante keuze zijn om ze allemaal als verloren paradijs van de menselijke geest te benaderen.

Overigens heeft Bourdieu het ook over de ontkenning van de economie in de kunstwereld. Echte Kunst (met een hoofdletter) heet een waarde in zichzelf te hebben, die niet in geld is uit te drukken.

Dat is een punt dat in de film ook heel markant terug komt. De liefde is niet iets waarvoor betaald dient te worden. Teresa wil begeert worden om wie ze is, niet om het geld dat ze heeft. Wanneer deze illusie doorbroken wordt, is dat ideaal van liefde een onmogelijkheid geworden. De kunstgrepen om de onderliggende economie te versluieren blijken niet adequaat. Met andere woorden: het is confronterend te bedenken wie wie nou eigenlijk voor de gek houdt.

IK heb een beetje dubbel gevoel over de film,

De film begint ontzettend sterk en indrukwekkend, en gaf een goed beeld van hoe het daar in Kenia er aan toe kan gaan (met seks, geld en etc)..

En de film wist tot halverwege de film die kracht vast te houden, alleen toen sloeg het om...

het verhaal zakte in (het ging nergens meer over) en ik had het gevoel alsof ik naar een halve seksfilm zat te kijken... (maar dan niet in lekkere zin maar van oude vrouwen en jullie negers dus nee dank je)...

Nu de vraag, aangezien dit deel 1 in een serie films is.. Zou ik het 2e deel gaan kijken? Ja ik zou het toch even een stukje van gaan kijken om te kijken hoe het si omdat het 1e deel van deze film wel indruk op mij heeft gemaakt..

Daarom geef ik deze film uiteindelijk een 2.5*, kan het niet zo goed aan noch afraden...

(4* voor het begin, 1* voor het eind... gemiddeld)

De mensheid is simpel en lelijk..

...en hilarisch

Boeiende film met prima acteerwerk maar het einde vond ik wel iets te abrupt, halve ster eraf daarvoor. Kom ik toch nog op 3 dikke sterren. Had trouwens een ander soort film verwacht omdat de synopsis niet echt klopt.

Oh ik lees net dat er nog 2 delen aan komen. Dan vind ik het abrupte einde niet zo erg en verhoog ik naar 3,5 ster. Ben benieuwd hoe het verder zal gaan...

boeiende film, je blijft kijken en denken... het moet niet gekker worden en dat wordt het wel

af en toe is zo een bizarre film die eigenlijk toch wel weer heel gewoon is wel aangenaam om te zien.

Het helpt natuurlijk ook wel als je wat oudere vollere huisvrouwen niet onaantrekkelijk vind.

LOL @ 'Westerse mannen kijken alleen naar m'n uiterlijk'..

... zelf lekker losgaan met jonge Afrikanen met strikjes om hun lul.

Zeldzaam pijnlijke film. Ook geweldig die vervelende opdringerige mannetjes de hele tijd. Maar ondertussen bemerk je ook de noodzaak van de locals dit te doen en de invloed op hun eigen leven. Werkte echt goed.

4*

Ergerlijke stereotiepe Keniaanse sfeer, voelt onwerkelijk aan zelfs. Zoals die Kenianen die daar als een standbeeld op het strand voortdurend zitten te wachten op die oudere vrouwen. Vooral een film over liefde zoals de titel aangeeft... of het niet meer weten wat het precies inhoudt. Teresa, die ouder wordt en nog steeds begeerd wil worden. Dan die zwarten, die inderdaad heel andere motivaties hebben en het gebrek aan liefde en sex van die vrouwen uitbuiten om geld af te troggelen. Pure emotionele chantage . Twee met elkaar botsende werelden en twee met elkaar botsende concepten van het woord liefde. Voeg daar nog de prachtige impressionistische regie van Seidl bij (zie de poster), en wat latente humor, en je hebt een erg aparte film die niemand onbewogen kan laten... maar net iets te lang voortkabbelt.

Interessante film. Het contrast tussen het veilige resort waarin de vrouwen verblijven en het echte Kenia een honderd meter verderop is levensgroot. Beide partijen misbruiken elkaar om verschillende redenen. De regisseur stelt niet in vraag wie nu werkelijk de schuldige partij is, maar blijft een kille observeerder op afstand. Het concept 'liefde' krijgt door de nu niet bepaald liefelijke personages, een nare bijsmaak.

Seidl vind ik een van de betere regisseurs van de laatste jaren. Oostenrijk heeft na Haneke nog een topper in huis.

Heb je een andere ervaring? Wat ik moet zeggen dat ik het wel herkenbaar vond (niet van Kenia dan, maar vanuit ander deel subsahara Afrika).

Verder eens met wat hier al meermaals gezegd is; bijzonder ongemakkelijke en pijnlijke film, mijns inziens niet te zwart-wit (in de zin dat beide partijen zowel dader als slachtoffer zijn), maar hij duurt wel een half uur te lang.

Uitstekende film waarin een Oostenrijkse vrouw van in de vijftig haar vertier gaat zoeken in Kenia. Een film over sekstoerisme, en dit hele spel is zowel intrigerend als triest en troosteloos om te zien hier. Minimalistisch en ook schaamteloos in beeld gebracht, levert dit een aantal indringende en ook ongemakkelijke momenten op.

Ercee, ik geloof je best dat het zo is, maar vanuit persoonlijk standpunt zou ik dit nooit willen meemaken. Nee gelukkig geen ervaring met zo n reizen. Was ook geen kritiek op de film. Intussen vind ik dit alsmaar een betere film. Blijft sterk hangen. 3,5 -> 4

Voordat nu de indruk gaat bestaan dat ik een oudere vrouw ben die dit soort reizen onderneemt: het ligt genuanceerder.

Paradies: Liebe

Het onderwerp, een uitruil van seks (liefde?haha) en geld vind ik tamelijk fascinerend en prikkelend, en de film is cinematografisch aardig met fraaie beelden zoals van de lokale bevolking die rondloopt bij het zwembad terwijl de blanke toeristen zich simultaan omdraaien op hun strandstoel als worsten op een grill. Daarnaast nog meer statische shots die mooie plaatjes opleveren.

Maar als geheel vind ik de film saai met een hoofdrolspeelster die zich steeds meer aanpast aan haar omgeving en onsympathieker wordt. Acteerwerk komt vrij naturel over, heb me niet verdiept in deze film dus weet niet in hoeverre we hier met een professionele cast te maken hebben.

Geen aanrader.

Best goede film. Alleen op een gegeven moment weet je het wel. Duurt net wat te lang. Gek dat je deze acties van die vrouwen beter kunt handelen, dan kinder porno bijvoorbeeld in Thailand door mannen. Deze vrouwen zijn net zo ziek. Goed om eens bij stil te staan.

Die twee zaken lijken me, hoewel er overeenkomsten zijn, toch essentieel verschillend.