Paradies: Liebe (2012)

Inhoudelijk inderdaad vergelijkbaar met Vers le Sud, maar nog veel schrijnender en wat mij betreft ook veel sterker. En de hoofdrolspeelster is inderdaad steengoed.

Seidl blijft meesterlijk.

Er wordt gelukkig geen kant gekozen, wat al snel op de loer ligt met een dergelijke inhoud. Vond het ook een zeer sterke mix van persoonlijk en maatschappelijk drama. Duidelijk de hand van een begenadigd documentairemaker. De film ligt dan ook duidelijk in de lijn van Seidl's vorige speelfilms, die ook een hoog documentaire gehalte kennen. Daarom dus ook weer heerlijk naturel acteerwerk, met personages die zich helemaal bloot geven ( ), en daarbij vaak niet lijken te acteren, maar het daadwerkelijk ondergaan.

Naast zijn humane visie ben ik gek op Seidl's humor en cinematografie, vaak met elkaar verbonden. En die zijn hier weer volop aanwezig. Hij gebruikt vaak, net als bijvoorbeeld Roy Andersson, zo'n droge tableau-vorm waar ik dol op ben. Op cinematografisch vlak vind ik dit misschien zelfs zijn beste tot nu toe, met name de kleuren sprong eruit. En dat eindshot ook weer, prachtig. Na de aftiteling (of er tussen eigenlijk) zit trouwens nog een half minuutje aan beeldmateriaal, dus nog niet weglopen bij de aftiteling! (ik bleef als enige gelukkig zitten ). Enig minpuntje is dat het een klein beetje begint te slepen nadat Teresa toch maar weer opnieuw een Keniaan haar hotelkamer binnensmokkelt. Liefde wordt uiteraard ook ditmaal niet gevonden.

Van het plot hierboven klopt overigens vrij weinig. Heb nu alleen niet zo'n zin om nog een correctie in te dienen. Als het morgen nog niet is veranderd zal ik het dan even doen.

Oh ja, die opening Seidl held

Ter voorbereiding op het IFFR en ben van plan de tweede uit de trilogie aan te doen. Liebe is een niet al te goed begin. Cinematografisch solide maar ben gewoon geen fan van statische shots, en Seidl gebruikt ze vaak. Wel werkt het goed wat betreft de afstandelijkheid in kaart te brengen.

Humanist Seidl probeert interessante maatschappelijke vraagstukken aan te halen maar hoe hij het doet is veel te simplistisch. De sekstoeristen krijgen ook iets te veel negatiefs mee waar de afrikanen er toch wel bijzonder goed van af komen. Had hier graag een wat diepere en vooral ongenuanceerdere benadering van gezien.

Acteerwerk is tof. Zoals al meerdere malen aangehaald met een enorm immersief gehalte. Erg naturel, geen enkel moment te betrappen op daadwerkelijk acteren. Toon van Seidl vind ik net iets te veel belerend en wordt niet graag bij de hand genomen. Ook duurt de film te lang en begint het tegen het einde aan echt te slepen en wordt het gewoon een helee vervelende film. Komt ook door het gedram van Seidl, subtiel gedram maar toch gedram.

Een prima fundering maar hoop dat Glaube daar wat meer mee weet te doen.

Ik heb Glaube en Liebe in omgekeerde volgorde gezien. Daardoor was dit een flinke meevaller, anders zou Glaube een behoorlijke tegenvaller zijn geweest. Liebe is namelijk een stuk beter.

De film heeft dezelfde kwaliteiten als Glaube (sets, kaders en camerawerk, opbouw van scenes), maar heeft wel in bijna heel de film de juiste toon te pakken en trekt de hele situatie veel minder in het absurde. Liebe is daardoor echter en veel ongemakkelijker en relevanter (en diepgravender) dan het regelmatig uit de bocht schietende Glaube. Als de film dan af en toe maffer doet dan nodig (met name bij de bewegingsspelletjes die het toeristengroepje met de man met het fluitje) is dat eerder een moment van lucht dan dat de film daar onder gaat lijden.

4.0*

Tweede sextoerisme voor vrouwen-film.

Oestrogenen-geweld in Vers le Sud is wat mij betreft de sterkere van de twee, hier gaan we iets meer de sociaal drama-kant op waarbij zowel de sexzoeksters als de leveranciers geen profijt halen uit de situatie.

Paar hele mooie scenes, een paar hele pijnlijke scenes maar het wordt nergens zo'n maagstomp als bij regisseur Seidl's vorige film (Import/Export).

LOL @ 'Westerse mannen kijken alleen naar m'n uiterlijk'..

... zelf lekker losgaan met jonge Afrikanen met strikjes om hun lul.

Zeldzaam pijnlijke film. Ook geweldig die vervelende opdringerige mannetjes de hele tijd. Maar ondertussen bemerk je ook de noodzaak van de locals dit te doen en de invloed op hun eigen leven. Werkte echt goed.

4*

Ergerlijke stereotiepe Keniaanse sfeer, voelt onwerkelijk aan zelfs. Zoals die Kenianen die daar als een standbeeld op het strand voortdurend zitten te wachten op die oudere vrouwen. Vooral een film over liefde zoals de titel aangeeft... of het niet meer weten wat het precies inhoudt. Teresa, die ouder wordt en nog steeds begeerd wil worden. Dan die zwarten, die inderdaad heel andere motivaties hebben en het gebrek aan liefde en sex van die vrouwen uitbuiten om geld af te troggelen. Pure emotionele chantage . Twee met elkaar botsende werelden en twee met elkaar botsende concepten van het woord liefde. Voeg daar nog de prachtige impressionistische regie van Seidl bij (zie de poster), en wat latente humor, en je hebt een erg aparte film die niemand onbewogen kan laten... maar net iets te lang voortkabbelt.

Uitstekende film waarin een Oostenrijkse vrouw van in de vijftig haar vertier gaat zoeken in Kenia. Een film over sekstoerisme, en dit hele spel is zowel intrigerend als triest en troosteloos om te zien hier. Minimalistisch en ook schaamteloos in beeld gebracht, levert dit een aantal indringende en ook ongemakkelijke momenten op.

Paradies: Liebe

Het onderwerp, een uitruil van seks (liefde?haha) en geld vind ik tamelijk fascinerend en prikkelend, en de film is cinematografisch aardig met fraaie beelden zoals van de lokale bevolking die rondloopt bij het zwembad terwijl de blanke toeristen zich simultaan omdraaien op hun strandstoel als worsten op een grill. Daarnaast nog meer statische shots die mooie plaatjes opleveren.

Maar als geheel vind ik de film saai met een hoofdrolspeelster die zich steeds meer aanpast aan haar omgeving en onsympathieker wordt. Acteerwerk komt vrij naturel over, heb me niet verdiept in deze film dus weet niet in hoeverre we hier met een professionele cast te maken hebben.

Geen aanrader.

Schokkend maar boeiend. Onappetijtelijke erotiek zou ik zeggen maar het is niet zuiver op sensatie belust maar ook cinematografisch sterk verhaald. Puik camerawerk, perfecte sfeerschepping en verbluffend goed geacteerd. Inhoudelijk en gedurfd verhaal.

Sommige scènes wekken een onbehaaglijk gevoel maar dit wordt in het geheel niet als negatief ervaren en eigelijk is het één van de kenmerken van Seidl's films om het cru en rauw voor te stellen (Cfr bv "Huntstage", "Import/Export").

Ik vond dit eigenlijk meer een film voor BBW liefhebbers, waar ik niet onder val.

Het is weliswaar een film maar ook enigszins verfilmd als een soort documentaire over oudere alleenstaande vrouwen die hun geluk proberen te zoeken op vakantie in Afrika (in dit geval Kenia). Zeg maar gerust het sekstoerisme voor vrouwen.

Opzicht was het best een interessante documentaire, maar was het ook schrijnend om te zien hoe onnozel de vrouwen eigenlijk waren en in ieder bedrog trapte. Ze gaan opzoek naar liefde (vooral uit het oogpunt van Margarete Tiesel), maar verder dan goedkope mannelijke gigolo's (die hun bedriegen en afzetten) met een flink wapen tussen de benen komen ze niet en dat was natuurlijk ook te verwachten.

De cast deed het overigens prima en ook overtuigend. Ook de uitvoering en het visuele aspect was aardig (geweldig waren de beelden met aan één kant de toeristen en aan de andere kant, gescheiden door een touw en een bewaker, de Kenianen die de toeristen willen lastig vallen met allerlei prullen en hun diensten, in het laatste geval vaak hun wapen tussen de benen). Hoewel het best een goed Drama / Documentaire is, vond ik het wel niet echt schokkend of aangrijpend.

P.S. de scene op het einde waarbij ze met zijn vieren een weddenschap doen wie de slang (zo noemden ze het mannelijke lid) hard kan krijgen was wel fraai

Erg ongemakkelijke film die voor mij het doel voorbij geschoten is en qua verhaal eigenlijk weinig te bieden heeft. De film is erg statisch en de seksuele avonturen worden ook steeds gênanter om naar te kijken. De film bevat verder een erg lome sfeer waarbij de aandacht al snel verslapt.

Qua karakterstudie is de film interessanter. De opdringerige Kenianen die telkens het zelfde verhaaltje ophouden zijn schrijnend, maar waarschijnlijk wel tekenend voor de situatie waarin veel Kenianen zich verkeren. Dit is voor mij eigenlijk ook het enige wat me op de been heeft gehouden.

2,0*

Eerste beeld. Een kermis. Normaliter iets vrolijks, maar de triestigheid spat er meteen af. Onmiskenbaar Seidl. Veel van dat soort statische shots die zo ingedeeld zijn dat zelfs een zonnig vakantieoord bedrukt aandoet. De wachtende en jagende Kenianen achter het touwtje bijvoorbeeld. Ondanks dat de film nog redelijk onschuldig begint, heeft het z'n teneur onmiddellijk te pakken en voel je de bui direct hangen.

Echte liefde zal Teresa hier niet vinden. Een glansrolletje voor Tiesel, schaamteloos en dusdanig naturel dat het makkelijk meegaan is in haar gevoelsleven. Dat begint hopeloos naïef, wordt snel ongemakkelijk en uiteindelijk, wanneer haar verlangen om begeerd te worden ook al niet meer bevredigd wordt, een ronduit pijnlijke ervaring. De twee laatste seksuele ontmoetingen zijn niks minder dan schrijnend.

Treurig en zielig, al moet ik er ook vaak besmuikt om lachen. Leedvermaak, zoiets. Misschien maar goed ook, want als je meegaat in de deprimerende toon, is zo'n kleine twee uur nog een flinke beproeving. Er zijn ook scènes die Seidl iets te lang doortrekt, maar functioneel zijn ze wel. Een nuchter en wrang kijkje in de wereld van een ander soort seks toerisme dan te doen gebruikelijk. Hakuna matata dan maar.

Een matige dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Boeiend, schrijnend, maar bij momenten toch ook hilarisch. Na pas twee films van Seidl gezien te hebben vind ik zijn signatuur toch al vrij evident. Scherpe film die het contrast tussen twee werelden blootlegt, zonder daarbij gelukkig een kant te kiezen. Bij momenten pijnlijk en gênant (verjaardagsscene), op andere momenten weer bijtend komisch (dat eindshot ook ). Mede dankzij de cinematografie die soms aan het komische karakter bijdraagt, en nogal wat wegheeft van Andersson's films.

120 minuten bleek echter wat aan de lange kant en op bepaalde momenten is de film nogal repetitief van aard. Had makkelijk wat overbodige bagage uitgeknipt kunnen worden. Verder een sterke film, die de mensheid op zijn achterlijkst laat zien en het midden houdt tussen lachen of huilen. Ruime 3,5*.

Seidl heeft klaarblijkelijk een voorliefde om het failliet van de kapitalistische consumptiemaatschappij te beschrijven en te verhalen. Hij is er erg sterk in. De film is choquerend, laat niet onberoerd, houdt je een spiegel voor en bracht veel bij me teweeg. Walging, ontroering, een glimlach, opwinding... Wel knap voor een film. Voelde vaak ongemakkelijk, al is dat in deze zeker niet negatief. Naar het einde verloor hij wat aan kracht maar ik vond het nog steeds een boeiende kijkervaring die zal me lang bijblijven.

Sterk eerste deel van Seidl's Paradies-trilogie. De titel kan nauwelijks cynischer want als er ergens geen sprake van is in deze film dan is het wel liefde. Seidl ken ik van Hundstage en Import/Export die ik ook allebei sterk vond, en hier gaat hij nóg iets verder in het ongemak met de compromisloze portrettering van vrouwen van middelbare leeftijd op "safari" (lees: seksvakantie) naar Kenia. Het is allemaal van een ongekende treurigheid, van de spelletjes van de animeerjongens en het lullige bandje tot de domme gesprekjes en pijnlijke hunkering naar oprechte gevoelens van de vakantiegangers.

Niemand ontspringt de dans, de wellustige Europese vijftigers die vanuit een neokoloniaal superioriteitsgevoel neerkijken op de Afrikanen uiteraard niet, maar de Afrikanen die de Europeanen als een wandelende portemonnee lijken te zien die je kunt openen met nauwelijks gecamoufleerde leugens komen er nauwelijks beter vanaf. Het is als een cynisch rollenspel, waarbij beide partijen weten dat de ander hem/ haar gebruikt, en enig zelfrespect is ver te zoeken. Nogal wat onaantrekkelijk naakt, maar niet alleen daardoor een gedurfde rol van Tiesel.

Benieuwd naar de andere delen van de trilogie.

Liefde is inderdaad ver te zoeken in deze trilogie van Seidl. Eerlijk gezegd met wat plaatsvervangende schaamte deze film doorlopen. Ik heb niets tegen sekstoerisme, van welk geslacht dan ook, maar mijn sympathie voor welke mollige dame dan ook, was ver te zoeken. Als giechelende trutjes flirten ze erop los en trachten ze hun pleziertjes te beleven. Dit vaak vanuit een superieure ondertoon die weinig te maken had met het verleiden of veroveren van de prooi. Ik had eerder een indruk van minderwaardigheid en rascisme, althans met weinig respect alvast.

Dergelijke vakanties lijken me ook de hel te zijn. Ik neem aan dat het niet allemaal sekstoeristen zijn, maar als je al die opdringerige mannen van je moet afslaan, dan hunker je toch naar een beetje rust en privacy. Interessant ook om vast te stellen dat Teresa op een bepaald moment écht gelooft in de liefde ook al is de achterliggende ondertoon geld.

Boeiend was ook de laatste verovering die nogal wat schroom had. Hij werd dan ook gedumpt en aangezien als een wegwerpproduct. Pruilend legt zij zich dan gekwetst neer in haar bed. Het valt natuurlijk ook te bezien wie de prooi en wie de jager is. Dit rollenspel speelt in beide richtingen en dat maakt dit vertoon zo intrigerend. Prima verfilmd met naturelle sfeer en authentieke casting! Het hoeven niet steeds barbies te zijn, integendeel denk ik zelfs voor dergelijke films.

Een film van Seidl, dat is lang geleden. Nog enkele jaren terug had ik Import/Export voor de tweede keer gezien. Met Paradies: Liebe schetst Seidl opnieuw op een sublieme wijze twee tegenpolen die lijnrecht tegenover elkaar staan en met blijvende moeite zich kunnen mengen. En misschien is dit wel vaker gebruikt, maar het kan niet vaak genoeg zijn. We krijgen hier een pijnlijke botsing te zien van wat de welvaart in het westen kan doen in combinatie met wat armoede en achterstalligheid in een derde wereld land kan doen.

Behalve seks, want of het oost west noord of zuid is... De menselijke behoefte is er altijd en overal. Het is alleen de vorm hoe je het gebruikt. We volgen de "westerse" Teresa. Een inmiddels uitgeleefde vrouw die begeleider is bij zo'n begeleid leven project. Het begint met een kermisscene, met al die zoeffies in de botswagentjes, die misschien weer even kunnen leven in de westerse wereld van betutteling. Teresa is dan nog wel zo lekker normaal, maar toch spat de leegte van haar dagelijks leven af. Ze is allang de aantrekkelijkste niet meer, tegen de zestig, heeft een rits aan verkeerde mannen op haar pad gehad en is nog halsoverkop laat moeder geworden ook van een gedesillusioneerde puberdochter met obesitas. Het leven in Oostenrijk lijkt haar eventjes te wurgen, want nu ze op leeftijd is, zou niemand haar meer zien staan. Maar daar is een oplossing voor.

Hierbij komen we er ook achter dat het niet alleen de mannen zijn die naar derde wereldlanden gaan om van verboden vruchten te gaan snoepen. Ook de vrouwen kunnen er wat van om dat te krijgen wat ze in hun thuisland niet meer vinden. Teresa arriveert in Kenia en maakt al snel kennis met een nog oudere landgenoot die haar over de drempel helpt om de mooiste negeroide jongens te kunnen scoren, tussen het vakantie vieren door. Ondertussen bakken ze in de zon, terwijl de mannen als een soort hyena's wachten op hun prooien en waar zelfs door de overheid een scheidslijn is getrokken om die mannen uit de buurt van de vrouwen te houden, met haar nieuwe vriendinnen gedraagt ze zich als een puber terwijl ze de dood kunnen ruiken, maar als Teresa alle kans krijgt om bemind te worden spreekt haar minderwaardigheidscomplex haar behoeftes tegen. Maar het draait toch lang niet meer om alleen de seks te gaan.

En zo weet Seidl geen onderscheidt meer te maken tussen de twee culturen. De snoepende westerse toeristen lijken hierin vermengt te worden met armoelijdende jongeren die in het begin onvoorspelbaar lijken, maar gaandeweg erg manipulatief zijn om aan hun hachje te komen. Teresa laat zich na een lange tegenzin toch nog verleiden door een jonge knul die ogenschijnlijk anders is dan zijn buurtgenoten en moeizaam lijkt er een soort van band te ontstaan en was dit misschien wel datgene wat de beide partijen zochten. Maar uiteindelijk wordt Teresa in een net verwikkeld en moet ze steeds meer geld inleveren omdat deze jongeman zogenaamd een zieke familielid zou hebben. Wie is er in deze kwestie dan eigenlijk schuldig of onschuldig en wie gebruikt eigenlijk wie?

En zo weet Seidl weer een hele complexe en onderhuidse film af te leveren. De docu-achtige stijl blijft toch altijd wel een stempel bij deze man. De locaties van Kenia zijn qua structuur en klimaat haast voelbaar, het ontbreken van elke vorm van soundtrack is een pre, en het acteerwerk is realistisch. Ook ontbreekt de bijtende spot niet. Neem bijvoorbeeld het verjaardagscadeau aan het einde. Wat een fijn straaltje nihilisme.

Ja, Seidl is zijn niveau nog niet ontglipt. Het was dat ik deze tussen de inbreng van de kringloopwinkel heb gevonden, anders zou ik hem nog zo vergeten zijn vrees ik.

4,5*