La Notte di San Lorenzo (1982)

Het gevaar van oorlogsfilms met een hoop karakters is inderdaad dat het erg onpersoonlijk kan worden allemaal. Het melodramatische in deze film probeert dat op te vijzelen en uiteindelijk lukt dat ook wel. Na een tijdje ken je de diverse karakters met hun perikelen. Samen met wat mooi neergezette plus indrukwekkende scenes was dit nog best prima .

Wat een ge-wel-di-ge film! Dat dit geen grote klassieker is snap ik niet. Het bijzondere is dat dit qua verhaal en gebeurtenissen zeker een 'drama' is. De Taviani broers hebben echter humor en stijl. De fraaie vertelstijl, alles door de naar eigen zeggen onbetrouwbare ogen van een zesjarige, zorgt er enerzijds zeker wel voor dat het de gekte van de oorlog weergeeft, maar eigenlijk op een wijze die ik niet eerder zag. De film heeft een apart soort humor en zit doorspekt met rare stijlvondsten.

De scene in het korenveld is een absoluut hoogtepunt in de cinema en het beste voorbeeld van bovenstaande. Maar dat wordt gevolgd door een totaal ander soort en schitterende scene waarin Antonutti en zijn oude schoolliefde 40 jaar te laat voor het eerst de liefde bedrijven. Dit is een vreemd soort avontuur, soms inktzwart met ongemakkelijke scenes, soms ontzettend speels en vaak met veel humor. Ik heb er van genoten en heb er weer een paar nieuwe favorieten bij. 4,5 sterren.

De gebroeders Taviani gebruiken fraaie opnamen van het liefelijke Toscane als contrasterende achtergrond voor hun bijtende film over ellende, ontberingen en saamhorigheid in oorlogstijd. Op gepaste wijze weten zij het wrange verhaal hier en daar op te fleuren met wat lichtere accenten, zoals de leider van de mars die na veertig jaar voor het eerst met zijn jeugdliefde naar bed gaat. Wat evenwel overheerst is de gruwzame impact van oorlog op het leven van doodgewone mensen.
Een beklijvend anti-oorlogspamflet dat ruim dertig jaar na dato niets aan zeggingskracht heeft ingeboet en nog steeds staat als een huis.

De film werd voor mij minder en minder, maar begon ook al niet sterk. Erg rommelig hoe scènes achter elkaar waren geplakt. Uiteindelijk is dit daarmee een film van enkele (heel) mooie losse momenten, maar te weinig op de hele speelduur en het maakt het als geheel ook niet tot een pakkende film. Het theatrale acteerwerk helpt ook niet mee. De plaatjes zijn verder wel mooi, maar de film zelf kon me eigenlijk nergens interesseren, 2,5*.

La Notte di San Lorenzo is een Italiaans oorlogsdrama uit 1982, geregisseerd door de broers Paolo en Vittorio Taviani. In de film volgen we een aantal inwoners van een Italiaans dorpje aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Het Duitse leger is zo goed als verslagen en trekt zich terug naar Duitsland, en laat daarbij een spoor van vernielingen achter zich. Een aantal dorpelingen besluit zich aan te sluiten bij de partizanen en er volgt een uittocht van dorpelingen.

Het verhaal wordt verteld door een oudere vrouw, die op het moment van de gebeurtenissen zes jaar oud was. La Notte di San Lorenzo is zeker een visueel erg mooie film. Het verhaal voelde soms nogal voorspelbaar aan en af en toe had ik het gevoel dat ik meer naar een toneelstuk dan naar een film zat te kijken. De cinematografie is echter dik in orde en de film was verder prima uit te zitten. Ruim voldoende. 3,5*

Bijzondere film over de tragedie van het dorpje San Miniato. De bewoners worden door de Duitsers gedwongen zich te verzamelen in een kerkje Een deel van de bevolking vertrouwde het niet en ging op de vlucht. Niet veel later wordt het kerkje gebombardeerd, maar is het tot op vandaag nog onduidelijk wat er precies gebeurd is en wie verantwoordelijk geacht moet worden (de nazi's zelf of toch de Amerikanen die toen ook in de buurt waren en per ongeluk de kerk raakten met hun geschut).

De film is een soort raamvertelling waarbij een moeder aan haar dochter het verhaal vertelt van het drama van San Miniato. De moeder was toen 6. Op basis van de film is het duidelijk welk standpunt de broers Taviani innemen.

Hier en daar wel wat rare keuzes, zoals dat laatste gevecht in het korenveld wanneer ineens ook Trojaanse speren te voorschijn komen. Verder wel prima hoe de sfeer en de dreiging werd gecreëerd zonder dat er nazi's aan te pas kwamen.

Ik heb duidelijk een voorkeur voor Europese films boven Amerikaanse films. Maar van de Europese films vind ik de Italiaanse films toch meestal de moeilijkste. Ook deze weer. Ik zie wel dat het een mooie film is die kunstzinnig is gemaakt. Maar hij is ook wel erg langzaam en hoogdravend. Een film die zich afspeelt in Italië tegen het einde van de tweede wereldoorlog in een klein dorpje. De Duitsers zijn er nog gesteund door een groep Italiaanse fascisten. Maar ondertussen rukken de Amerikanen ook op in de verte om het land te bevrijden. De bevolking van het dorpje moet kiezen. Een deel kiest ervoor om te schuilen in de kerk in de hoop dat ze daar met rust gelaten worden door de Duitsers en fascisten. Een ander deel vertrouwt dat niet en kiest er voor om heimelijk 's nachts te vluchten en op zoek te gaan naar de Amerikanen. En dat dus gefilmd op de voor mij moeilijke maar wel mooie Italiaanse manier.