Black Swan (2010)

Vrij veel boksfilms gezien, maar geen idee of de fysiek bij 1 van de acteurs goed is. Will Smith als Ali bewoog volgens mij wel erg mooi. DeNiro was vooral lomp aan het raggen (wel briljante rol natuurlijk) en bij Rocky paste de fysiek zelst bij zijn personage, die als een aap of iets dergelijks scheen te boksen. Denk dat je wel gelijk hebt.

Verschil is ook dat je boxers in alle vormen, maten en stijlen hebt, maar dat ballet toch wel een typische fysiek en motoriek vereist.

Aronofsky toch weer op de weg omhoog

Na The Wrestler leek het even dat Aronofsky zijn 'eigen' - vooral audiovisuele - stijl had laten varen. Dat was immers een vrij droog registrerende film, iets dat eigenlijk compleet tegen de eerdere Aronofsky films inging. Maar met Black Swan heeft hij toch weer de lijn van zijn vroegere films doorgezet: Het audiovisuele perfect afstellen op het thema van de film.

De film komt langzaam op gang, maar geeft wel gelijk de stijl van de film weer. Een korrelige stijl met mooie contrasten en veel shaky camerawerk, maar dan niet in de 'dogme-stijl', een stuk meer stijl. Prachtige ondersteuning van de muziek, die afwisselend klassiek is, zoals het natuurlijk ook hoort bij een film over klassiek ballet en dan weer een soort ambient/electronic... Prachtige afwisseling en over het algemeen heel sterk.

Acteerwerk is grotendeels prima in orde. Portman en Cassell wil ik zelfs subliem noemen in deze film. Verder viel me op dat er een heel sterke 'club-scene' in zat, die echt weer eens fijn uit de verf kwam. Het laatste half uur denderde vanaf toen als een trein door, heerlijk. Fijne kleuren, snelheid, geen tijd verspillen, prachtig de mentale gesteldheid weergegeven.

Voor mijn gevoel op dit moment, nét geen absolute topper, maar er wel heel dicht tegenaan. Het begin is misschien net iets te gewoontjes.

Verder wel één van de sterkere films van de laatste tijd en Aronofsky dus weer back...

4,5*

Hij gebruikt hier exact dezelfe visuele benadering als bij The Wrestler (die naar mijn mening beter bij The Wrestler paste dan deze.)

Ik begreep je dan verkeerd. Ik begrijp je nu wel. Portman haar character is wel een geval van twee uitersten inderdaad.

Ja ok.. nja.. weet niet.. ik blijf nog even bij mijn 5 in ieder geval . Kijk te weinig naar RTL 4 om echt te snappen wat je bedoelt. Zenden ze zoveel films met vlakke personages uit?

Je bent wel echt een intellectueel trouwens. Respect

Mijn verwachtingen waren hoog voor deze film en ik moet zeggen dat de film mij niet teleurgesteld heeft. Goede spanningsopbouw, goed acteerwerk ook van Natalie Portman waar ik doorgaans niet zo'n liefhebber van ben. Tja, de muziek van Tsjaikovsky, zeker uit de 2e akte van het Zwanenmeer weet mij altijd te raken en dat werkt zonder meer in het voordeel voor mijn beoordeling van deze film.

Toch zag het er aanvankelijk niet naar uit dat mijn hoge verwachtingen waargemaakt zouden worden. Van de eerste helft was ik nu niet bepaald onder de indruk. Ik vond het allemaal nogal saai en ik had al een 3,0* als eindwaardering voor deze film in gedachte. De ommekeer kwam toen Nina met Lily ging stappen. Toen kwam de film pas echt los. De horrorscènes - als we van horror mogen spreken - vond ik zeer geslaagd. De club scène, vooral de scène op de dansvloer met lekker opzwepende housemuziek en de balletcène aan het einde met het slot uit het Zwanenmeer vond ik tot de beste scènes behoren in deze voor mij toch zeer geslaagde film.

Aronofsky heeft zich voor mij in ieder geval gerevancheerd voor de Wrestler, een film die ik helemaal niks vond. Echter, "Black Swan" haalt het voor mij in de verste verte niet bij zijn meesterwerk "Requiem for a Dream", voor mij nog altijd een van de beste films die ik ooit gezien heb.

4,0*

het korrelige dicht op de huid zitten --> (docu) stijl, daar heb je t wss over... Alleen bleef the wrestler steken bij saai registreren en zit hier toch wat meer flair aan en een ander intentie in kleurgebrruik bijvoorbeeld... dus exact hetzelfde: nee

Deze is toch voor de Fransen, ere wie ere toekomt.

clou [kloe] de; m -s essentie, kern, pointe

Clue is Engels voor: aanwijzing, leidraad, sleutel.... (het is geen franstalige film )

Ik begreep de bedoeling ook wel, maar blijf het een slechte keuze cq slecht uitgewerkt vinden. En stel nu dat het wat genuanceerder gebracht was en had Cassel een keer een open en inhoudelijke discussie over het karakter gehouden ipv haar enkel te bashen. Had dat de film niet beter gemaakt? Verder was het voor vrijwel iedereen wel duidelijk dat het oom een sprookje en transformatie ging. Schreef in mijn eerste review niet voor niets Aronofsky goes Cronenberg. Juist vanwege de transformatie. Cronenbergs personages zijn wel vrijwel altijd stukken boeiender dan die van Aronofsky. Net die finesse mist deze film voor mij.

(Op Rourke na, maar die liet zich dan ook niet regisseren volgens Aronofski)

Dat had onnodig de vaart en vooral intensiteit uit de film gehaald.

Nee, wantt het had natuurlijk in plaats van die eendimensionale bash scenes gemoeten. En als Portman wat meer 'rechtop' had gelopen had dat ook geen extra tijd of vaart gekost.

In beide kiest hij voor het kleurgebruik dat bij de scene past. Hard en korrelig bij de low life wrestling scene en met iets meer flair en kleurgebruik bij het high end ballet. Maar beide uitgaand van een handheld en dicht op de huid zittende camera. Vind dus dat hij zich bij beide heeft laten leiden door het thema/onderwerp.

Menig regisseur vind zichzelf belangrijker dan de acteur. Na de regisseursfilm The Fountain vond ik juist opvallend dat Aronofsky Rourke (terecht) zijn 'gang liet gaan'...en de film liet bepalen. Dat pleit juist voor Aronofsky.

Niets voor niets gaat Black Swan over de strijd tussen 'controle' en 'je laten gaan'...

"Bashen" is vaak een techniek van een pedagoog als de pupil erg ambitieus is....(wat de motieven voor die ambitie ook mag zijn)...om de pupil te prikkelen. Bij Black Swan loopt dat bij onzekere Nina uit de hand...waardoor ironisch genoeg er een zwarter dan zwart Black Swan uitkomt.

Ik snap wel hoe en dat bashen werkt, maar het werkt enkel als je ook iets opbouwt. Die kant van van Cassel's personage komt geheel niet aan bod.

Maar ik heb mijn punt nu wel gemaakt. Als je het niet ziet zou ik zeggen kijk de film nog eens. Of eigenlijk beter van niet, de film is leuker als je je er niet aan stoort.

Ik ben dan ook erg benieuwd naar verhouding tussen Lily en de choreograaf....

Maar misschien valt het tegen.

Ik snap je opmerking over Lily en de choreograaf niet. En is die verhouding geen hersenspinsel van Nina?

Lily is erg goed geinformeerd en is vetrouwelijk met de choreograaf die duidelijk een (sexueel...) oogje op haar heeft. Als ze bij Nina voor de deur staat en haar lokt om mee op stap te gaan lijkt Lily in opdracht te handelen...haar tattoos doen me denken aan die klassieke boodschappers met vleugels..(die gevleugelde typen als
Hermes of Putti's zijn vaak erotische tussenpersonen)...Die spontane Lily is heel erg bijdehand.

En een goede film levert veel hersenspinsels op....

Zo zag ik het ook. Tweede helft is dan ook erg sterk.

Het lijkt me duidelijk dat Nina hier erg onzeker (paranoïd) van wordt... Haar relatie met die vorige zwarte zwaan is ook al onzeker (scéne ziekenhuis) en ambivalent. (dubbel dus). Het tweede gedeelte is juist zo indrukwekkend om dat het geleidelijk versneld opgebouwd wordt....

Ik post vrijwel nooit, maar wil toch even inhaken op de discussies die boven mij worden gevoerd. Persoonlijk zie ik dit als een van de beste films die ik ooit heb gezien. Het duurde even voor ik tot dat inzicht kwam, want ook bij mij was er het knagende gevoel dat er iets aan de film niet klopt. Begrijp me niet verkeerd; de sfeer, de locaties, de opbouw, de effecten, de algehele impact; het is fenomenaal. Echter, de acteerprestaties en het einde lijken inderdaad wat dik aangezet. Die kritieken kan ik dus begrijpen. Echter, het einde is ook gelijk de verklaring voor deze keuze. De film is op zichzelf een uitvoering van het zwanenmeer. Een bombastisch (in dit geval dan) theaterstuk waarbij de emoties zijn uitvergroot voor maximaal effect. Daarnaast zijn ze zo belangrijk dat ze niet ondergesneeuwd mogen raken door andere aspecten van de (later hectische) film. En hoe verklaar je anders dat een einde dat in andere films zou worden afgedaan als cliche en onrealistisch, hier ( ook dankzij de regie en montage) zo verschrikkelijk op zijn plaats is? Zie het als een theaterstuk, hier en daar uitvergroot, op ramkoers naar een onafwenbaar einde, ergens zwevend in dat creatief dromerige vlak tussen realisme en surrealisme. Perfect, mits geplaatst in de juiste context.

Wat betreft de cameravoering en karakterontwikkeling kan ik kort zijn:

Portman heeft er al een aantal jaren van geestelijke klappen op zitten. Wie weet hoe zelfverzekerd ze eerst was? Haar gedrag in het begin van de film is zeker niet onrealistisch. De film laat een fase van haar leven zien. Geen precies A naar B verhaal; dat zou pas eenzijdig en oppervlakkig zijn! Ook hiervan vind je het bewijs: De shaky camera in het begin (en de openingsscene) verwoordt namelijk de borrelende en sluimerende gekte die door de jaren heen onder haar oppervlak is opgebouwd. Portman staat op springen, als ware ze een tikkende tijdbom. Het is wachten op de laatste zetjes, die ze in de film ook daadwerkelijk krijgt.

Kunis vind ik overigens wel realistisch, en goed gecast. Het is het moderne New York, met modern ballet, en ze is zelfverzekerd. Misschien komt ze wel weg met een tattoo? Of ze heeft al een reputatie opgebouwd. Weet ik het. Weet jij het? Ook het lichaam van Portman; jummie toch? Beide zaken zijn voor balletpuristen misschien gegronde kritiek, maar voor de rest; please, zit niet te zoeken naar een speld in een hooiberg. Je verpest je eigen kijkplezier. Aronofsky kan al zijn artistieke keuzes echt wel verantwoorden. Daarnaast; respect voor iemand die het lef heeft om van een dergelijk.. laat ik het maar 'moeilijk onderwerp' noemen, een film te maken.

Ik wil hem daarmee overigens niet beschermen - zo vond ik 'Requim for a dream' wel veel te overdreven en overschat - maar slechts een punt maken. Het zit hem niet altijd in de kleine kritiekpuntjes. Het totaalplaatje is ook belangrijk. Of, in het geval van 'Requim for a dream', de periode waarin een film uitkomt (timing / vernieuwende waarde van een stijl - denk aan pulp fiction - en het onderwerp. Drugs waren en zijn erg actueel).

Enfin, sorry van de belerende sfeer die mijn tekst misschien uitademt. Voor de kritiek komt; 5* voor 'Black Swan', waarbij oscarnominaties naar mijn mening terecht zijn.

Edit: Iemand voerde aan dat sommige karakters eendimensionaal zijn, om de focus op Portman te houden. Precies, goed punt.

Welke klappen? Waar baseer je dat op. Ze is juist up en coming en de kroonprinses van het ballet, favoriet voor de hoofdrol. Ze zou juist in alles goed in haar vel moeten zitten, enkel gekweld door de onzekerheid behorend bij een perfectionist.

De openingsscene is een droom. Dat die beelden er soft focus uit ziet is ook niet waar ik kritiek op heb. Met sluimerende gekte en op knappen staan (wat wel aan de hand is) heeft het weinig te maken. Het is juist een gelukkige droom (zei het met een donker randje)

Kom op zeg, als je een beetje kennis van zaken hebt valt het direct op. Zie niet waarom ik daar niets iets van mag vinden. Dat het me kijk plezier verpest heb jee een punt, maar die verantwoordelijkheid leg ik dan ook terecht bij de regisseur die verantwoordelijk is voor wat hij me laat zien. Verder ziet Portman er stukken beter uit als ze minder vermagerd is.

Ik baseer dat op de aanwezigheid van haar loony moeder en Vincent Kassel. Ze woont nog altijd thuis en zit al jaren op die school. Alleen maar logisch dat ze dezelfde 'klappen' als in de film al jaren te verduren heeft. Zoiets bouwt zich ook op (of erfelijkheid) en ontstaat meestal niet plotseling. Persoonlijk vind ik dat het in de film ook zeker niet uit de lucht komt vallen. Misschien gaven de drugs haar overigens een laatste zetje? Zou een leuke verwijzing naar Requim zijn.

En mijn stukje over die camera stast er misschien wat knullig. Ik bedoel daarmee dat het te verklaren valt dat de shaky cam al vanaf het begin in de film gehanteerd wordt. Ze is al hard op weg.

En de droom is inderdaad niet zo geschoten (onhandig getypt), maar wel een bewijs dat de 'transformatie' al begonnen is voor het verhaal start. En het is eerder een ontsnappingsdroom, over vrij zijn, dan echt gelukkig. Het lijkt een metafoor voor de dood.

Je laatste argument had ik overigens verwacht, maar ik kan niet anders concluderen dat we daarbij allebei een ander standpunt innemen. Is prima, verder discussieren zou aardig wat pagina's vullen. Het enige wat ik wil zeggen: Soms zijn het de imperfecties van een werk, die het werk perfect maken. Als alles zou kloppen bleef er weinig te bepraten.

Enige negatieve kritiek die ik na lang wikken en wegen zou kunnen geven op de film is de soms wat geforceerd aandoende natuur van Kunis (ook de clubscene) en haar moeder. Maar ze zijn essentieel voor de film en het verhaal, en misschien zou je er mee kunnen bevestigen dat een noodlot vaak onafwendbaar is. Je wordt die kant gewoon opgeduwd.

Misschien lees ik je reactie vanavond, wanneer ik terugkom van 'The king's speech'. Moet nu helaas weg! Groetjes

Blijf het raar vinden dat je ervan uitgaat dat ze al hard op weg was een wrak te worden. En als dat zo was maakt het de keuze van de choreograaf om juist haar de hoofdrol te geven enkel onzinniger. Ik blijf er bij dat het personage van Nina zoals het in het begin wordt afgebeeld, erg ver afstaat van een talentvol ballerina aan de vooravond van haar grootte doorbraak.