Mientras Duermes (2011)

Briljante rol weer van Tosar als de creepy concierge, was ook al goed in zijn rol in Celda 211 als Malamadre. Prachtig om te zien hoe hij met een gelukzalige glimlach zit te genieten wanneer hij iemand weer ongelukkig heeft gemaakt.

Spannend is de film bij momenten, vooral de scenes wanneer hij in het huis van Clara is. Mooie vrouw die Etura trouwens. Het is alleen jammer dat de film toch wat te braaf blijft. De moord op die vriend was wel van een hoog niveau. Goede make-up en expressies en het gebrek aan achtergrondgeluid zorgde voor kippenvel. Toch weer wat anders dan een B-horror waarin een mes met een flinke zwaai en bijbehorend woosj geluid in een keel wordt gepland waarna het slachtoffer met een flikflak over het balkon sodemietert. Leuk, maar niet om van te walgen.

Maar verder lijkt het alsof Balaqueró zich een beetje inhoudt. Het einde is dan wel een leuke klap voor Clara. Je voelde hem al aankomen, maar mooi dat Cesar overwint. Een badguy waar ik gek genoeg de hele film sympathie voor had. Benieuwd naar de volgende Balaqueró, al hoop ik dat ie weer een beetje niveautje [REC] wordt.

Zinderend. Vanaf de eerste minuut tot aan de allerlaatste seconde zorgt deze Spaanse thriller voor klamme handen. Hoofdrolspeler Luis Tosar zet één van de meest manipulatieve klootzakken ooit neer als de diep ongelukkige conciërge Cesar. Een man wiens enige levensdoel het is om andere mensen -en met name de immer vrolijke Clara- net zo ongelukkig te maken als hemzelf. Het is jammer dat de film richting einde de subtiele aanpak inruilt voor zwaarder geschut, maar dat neemt niet weg dat Sleep Tight er in slaagt om de spanning op te voeren tot een bijna ondraaglijk niveau.

Begrijp overigens niets van die gevoelens van sympathie waar veel mensen het hier over hebben. Geen seconde gevoeld.

Leuke film over voyeurisme. Meestal weet de vrouw in nood dat ze wordt geobserveerd, in dit geval niet en volgen we de creep in zijn nachtelijke avonturen. Niet scary (wel spannend) en vermakelijk plus een aardige uitwerking van het personage gluurbuur.

Schitterende beklemmende film over een stalker met een sublieme hoofdrol. Ook het gegeven dat hij de concierge is van het appartementsblok maakt dat veel plotwendingen des te beklemmender en geloofwaardiger overkomen

Een van de meest intense Europese thrillers van de laatste jaren. Knap gedaan! Een film die zeker op de goedkeuring van Alfred Hitchcock zou kunnen rekenen.

Wat was deze goed zeg...

Zinderende en geloofwaardig overkomende film die je op het puntje van je stoel laat zitten. Lees hier wel eens dat het wat te braaf bleef, maar voor mij persoonlijk was de balans precies goed. Een film die niet al te veel bloed en/of schrikmomenten nodig heeft om creepy te zijn doet mij vele malen meer...

Uitstekend acteerwerk verder en het einde hakt erin!

4,5*

Goede, orginele thriller met spannende momenten vanuit een ander perspectief. Luis Tosar zet hier een geweldige rol neer van een zieke geest die het op zijn altijd vrolijke buurvrouw heeft voorzien. Toch had zijn rol ook wat humoristisch en was het grappig om te zien hoe hijer telkens maar weer mee weg wist te komen. Jaume Balagueró heeft na REC wederom weer een mooie film afgeleverd die je de volle duur aan de buis gekluisterd houd. Aanrader!

Het moet geen horror zijn om hallucinant te zijn.

Luis Tosar is verbluffend als de "psychopaat in een film die van begin tot het einde boeit.

Het is een resem van verrassende wendingen tot het geslaagd einde toe.

Was er al bang voor, een hoog gewaardeerde film doet het bij mij vaak niet goed. Zo ook deze, het acteerwerk is prima, het verhaal is in principe ook goed, maar de uitvoering is nogal traag cq langdradig.

Op een paar leuke scenes na, geen topper wat mij betreft.

Min of meer de Spaanse variant op de Amerikaanse thriller "The Resident". Welke film er eerder was weet ik eerlijk gezegd niet maar deze thriller is wel veel beter dan de Amerikaanse flut versie. Het verhaal wist te boeien (soms zelfs spannend), zat goed in elkaar en ook met de uitvoering zat het wel goed. Geweldig einde overigens (tenminste niet cliché) Wat deze film echt goed maakt is de ijzersterke rol van Luis Tosar als de psychopaat César. Ook de rol van Marta Etura van Clara was wel aardig maar zij zorgt vooral voor het visuele aspect.

Jammer van de laatste 20 minuten, waarin toevalligheden en onwaarschijnlijkheden opduiken die je van Amerikaanse films gewend bent. Ik moest ook meteen denken aan The Resident, die bijna hetzelfde is.

goeie film maar is dit nu een thriller of toch horror?

Een goede thriller/horror film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Tjeetje toch niet DE DOLBY DIGITAL?

JA

Middelmatig thrillertje, niet meer.

De film komt traag op gang, maar toch is dit verhaal wel spannend en vooral een beetje luguber.

Voor wie de film heeft gezien zal wel snappen waarom ik het zo luguber vind al is het dan geen horror.

Ik vond de samenloop van merkwaardige omstandigheden wel goed gevonden, alsook het nogal bizarre einde...

Maar je zou voor minder angst krijgen om alleen in je appartement te blijven...

Kortom: interessante film die de moeite loont om eens te bekijken, alleen het eerste half uur een beetje doorbijten...

Heerlijke spannende en verrassende film.

Overtuigend geacteerd en een origineel verhaal.

Mocht gerust langer duren.

Een boeiende en verrassende film die geen moment verveeld.

Luis Tosar zet hier een overtuigende rol neer van een man met een zieke geest

die er genoegen in schept om andere mensen ongelukkig te maken.

Hij is werkzaam als concierge in een appartementen gebouw en heeft het voorzien op de altijd opgewekte Clara.

Spannende spaanse thriller die erg veel weg heeft van de amerikaanse thriller the Resident

hoewel ik deze film echt een stuk beter vind.

Had zin in een goede Spaanstalige thriller en werd op m'n wenken bediend. Niet dat het uitmuntend is maar wel erg solide op zowat ieder vlak: opbouw, suspense, camerawerk / locaties, audio, scenario (hoewel het op een paar momentjes toch echt over de grens gaat maar niet storend).

César wordt nogal meelijwekkend geïntroduceerd maar wat een in- en ingemene klootzak blijkt hij te zijn en dat zonder al teveel in expliciete dingen te vervallen. Strak en subtiel gedaan, bijvoorbeeld wat hij die oude vrouw flikt. Dacht even ook nog dat er een soort twistje zou komen met z'n moeder - dat het bijvoorbeeld iemand anders zou zijn - maar dat komt waarschijnlijk door de twist-geilheid waar de laatste jaren zoveel films last van hebben.

Het heeft een behoorlijk gestoord uitgangspunt, gedeelde smart is halve smart, alleen het einde vond ik een lichte domper; gaf me geen nare smaak die nog even blijft hangen, waar ik op had gehoopt. Maar verder een oerdegelijke thriller die me deed denken aan de films van Morales, beetje dezelfde goede pace / vibe.

fijne thriller. een originele verhaallijn, die langzaam bij stukjes duidelijk wordt gemaakt. de film heeft voldoende opbouw en mysterie om het lichtelijk spannend te houden, maar wordt nooit heel ingewikkeld; het rechtlijnige zou een min kunnen zijn.

het gekke is, en daardoor ook krachtige, is dat je met een sympatie voor de hoofdpersoon door de film gaat. als zijn gedrag duidelijker wordt, is het lastig daar afstand van te doen. wellicht komt dat ook weer door de beweegredenen, die misschien wel wat duister zijn, maar niet onvoorstelbaar.

goede thriller met een goede sfeer, die helaas nét teveel diepgang mist om een sterk niveau te halen.

Goeie film hoor. Horror? Nee een prima thriller. Concierge was uitstekend. Goed gecast. Goeie kop.

Ik faal altijd, en voel me altijd klote, waarom lijk ik toch zo de enige te zijn en moet ik toezien hoe de mensen om me heen gelukkig zijn?

Dat is de vraag die dag en nacht door het hoofd van hotelcongierge Cesar rondspookt, een hele menselijke vraag welteverstaan. Alleen hoe Cesar ermee omgaat... Cesar word hierin erg overtreffend neergezet door Luis Tosar en naderhand begon ik gewoon te denken dat dit nog wel eens de Spaanse Patrick Bateman kon wezen. Alleen dan nog wel ietsje onderhuidser. Cesar lijd al jaren aan depressies en zijn obsessies om andere mensen zo veel mogelijk geestelijk pijn te doen, compenseert weer zijn sores. Hij deelt zijn duistere ideëen met zijn demente moeder, lekker makkelijk natuurlijk, want die geeft geen kick. In het hotel waar hij werkt lijkt het nog een nette man, die volgens zijn baas echter klunzig is, maar volgens de kamervrouw weer een oprecht persoon. Ondertussen word hij aan het lijntje gehouden door een rebels meisje die in het hotel logeert en lijkt hij wat dat betreft nog sub-assertief. Totdat er een nieuwe medewerkster komt werken: Clara, een vrouw die hem al erg veel pijn doet aan de ogen omdat ze steeds maar straalt en optimistisch is. Daar moet hij dus wat aan doen.

En zo begint het monsterlijke machtspelletje die Cesar met de nietsvermoedende Clara speelt, waarbij Cesar zo goed mogelijk zijn best doet om de zwakste punten van Clara te zoeken en die 's nachts tijdens haar slaap of afwezigheid uit te voeren, het begint bij Clara's vermeende angst tegen insecten, tot erger, veel erger. En voor Clara zelf is Cesar een doodgewone congierge. Ja, psychopaten hoeven niet alleen maar te hakken en zagen om iemand kapot te willen maken, dat bewijst maar weer eens met deze film. En mag ik zeggen dat het einde op een hele lelijke manier inslaat als een bom?

Na de vampier/zombies uit REC, weet Balaguero hier een ijzersterke psychologische martelaar neer te schetsen in deze uitstekende film. De subtiliteit is hierin ook heel goed weergeven en weet je ook steeds te verassen. Prima!

4,0*

Tricky wanneer een regisseur met een stevige horror reputatie uitpakt met iets dat vooral als thriller dienst doet. Zelfs als het staat als een huis, zoals deze, kan een bepaald verwachtingspatroon zomaar opspelen. Ik heb er weinig tot geen last van gehad. Met als voornaamste reden de intrigerende hoofdrol.

Een smeerlap die z'n eigen onvermogen aanwendt om andere mensen het leven zuur te maken. Vooral zij die het gelukkigst zijn, maar ook zijn arme moedertje kan de tranen niet bedwingen. De bestraffende scène met de oudere buurvrouw is wat dat betreft tekenend. Zijn woorden voelen als zweepslagen.

Een gemene vent, eng ook met die dikke wenkbrauwen. En toch heb je af en toe met hem te doen en hoop je stilletjes dat hij niet wordt gepakt. Met dat spanningsveld had Balagueró wellicht iets meer kunnen doen, maar de film zit verder zo​ doortimmerd in elkaar het daar onderweg geen enkele last van heeft.

Je bent toch benieuwd wat hij allemaal met Clara gaat uitvreten, het buurmeisje is nog een aardige bijzaak. Een klassiek opgebouwde thriller​, buiten Tosar zonder uitschieters, solide op alle vlakken, die lange tijd op een ruime voldoende afstevent, maar er nog een halfje bijkrijgt vanwege het doortrapte slot.

Wel een aardige bovengemiddelde thriller maar uiteindelijk is het niet helemaal mijn ding. De hoofdpersoon mocht wel wat meer uitgewerkt worden en ik geloofde hem niet helemaal. Luis Tosar met zijn grote wenkbrauwen kwam me meteen bekend voor uit de film Cell 211 waar ik hem wél volledig geloofde in zijn rol en hem beter vond spelen.

Het kan ook liggen aan het plot en dat er staat dat hij een drang heeft om mensen constant ongelukkig te maken en dat zag ik alleen toen hij dat omaatje terechtwees op haar eenzame leven. Het hele gebeuren omtrent Clara vond ik allemaal veel te overdreven om serieus te nemen en totaal niet geloofwaardig.

Toch is het gegeven nog wel origineel en wil je de film afkijken maar een tweede keer zal er nooit inzitten. Teveel scenes waarin de hoofdpersoon op het nippertje kan ontsnappen en niet ontdekt en voor mij is dat niet spannend terwijl dat wel de kracht is van deze film. Het einde is redelijk tragisch maar komt niet hard aan omdat het allemaal zo overdreven is.

Uitstekende thriller met een sublieme spanningsopbouw. Dat het plot misschien wat ongeloofwaardig over komt neem ik maar voor lief; origineel is het allemaal wel. Gelukkige mensen het leven zuur maken omdat je jouw eigen leven waardeloos vind. Dat klinkt als; ik niet gelukkig, dan niemand gelukkig. Bovendien geweldig acteerwerk van die Luis Tosar, die zijn rol als de boosaardige conciërge voortreffelijk speelde. Ik had een nogal voorspelbaar einde verwacht, maar dat liep gelukkig totaal anders. Ik werd er in ieder geval compleet door verrast. En zo hoort het trouwens ook. Het verrassingselement is nu eenmaal zeer belangrijk in dit soort thrillers.

4,5*

Klopt het dat deze film qua verhaal bijna hetzefde is als The Resident (2011)

@Daan258

Mooi, want The Resident vond ik niet echt heel geweldig.

Dus dan ga ik hem binnenkort maar is bekijken, hoop dat ie inderdaad wat beter is.

Eigenlijk had ik verwacht of gehoopt dat ik me zou kunnen identificeren met de hoofdrolspeler en zou kunnen genieten van zijn zieke spelletjes. Dat er een sfeer geschapen zou worden waarin we zijn haat naar zijn medemens als kijker goed zouden kunnen begrijpen. Zo'n film werd het uiteindelijk niet. Meeleven met de hoofdrolspeler zat er wat mij betreft niet in; wat hij doet is creepy en onredelijk (to say the least).

Het is - in ieder geval het eerste uur - best nog een vrij luchtige en vermakelijke film, een stuk minder spannend en eng dan ik verwacht had, met wat voorzichtig ludieke trekjes rondom het hele kat-en-muis-spel in haar appartement. Des te verrassender als het ineens nogal omslaat en nogal gruwelijk wordt. Vooral het laatste deel rondom het jongere meisje komt ineens vrij onverwacht en is uiteindelijk jammer, hoopte echt dat ze hem er eens flink bij zou lappen.

Verder een lekker compacte film, niet langer of uitgebreider dan nodig, met een wat curieuze toon. Luchtigheid en gruwel balanceren op een dunne lijn met elkaar. De laatste scène, met erachteraan de vrolijke soundtrack zeggen in die zin eigenlijk al genoeg.

Wel teveel een 'tussendoortje' voor een hogere beoordeling.

ruime 3,5*